Vraag en antwoord & Wie wat waar

Vraag en antwoord => Vraag en antwoord => Topic gestart door: vreemdeling op 03-06-2009, 07:44:09



Titel: Herinneringën deel 1
Bericht door: vreemdeling op 03-06-2009, 07:44:09
Heel vaak bekijk ik nog steeds de side "Schepen van Scheveningen"
Iedere keer opnieuw ontdek je nieuwe dingen..
Bv.
Bij de Sch. 72 ( Prins Bernhard ) staat een foto waarbij is vemeld.
J.Klein ( monteur )

Bij de Sch 10 ( foto van de Deense "snik " staat dezelfde J.Klein.
Echter zonder vermelding van naam

Volgens mij is dit dezelfde persoon die ooit in de gemeente raad van Den Haag heeft gezeten als afgevaardigde van de Boeren Partij ( boer Koekoek)

vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 03-06-2009, 13:24:40

herinnering 2

In 1945 werd de Sch. 78 vrij gegeven.
Hieraan voorafgaande is er een strijd geweest tussen rederij A.den Dulk en rederij Tuit om welke logger hier sprake was.

Rederij Tuit claimde n.l.deze logger als zijnde de Sch. 16 Sumatra.

Uiteindelijk bleek het toch de Sch. 78 te zijn. Door de ex.schipper werd aan bijzondere kentekens dit schip als de Sch. 78 herkent.

Ik kan me best voorstellen dat verwarring mogelijk is, zeker als je de diverse foto's ziet , in hoedanige staat deze schepen terug keerden.

Maar wat mij wel bevreemd dat de 78 bij de Jong in Vlaardingen is gebouwd en de 16 bij de gebr. Boot te Leiderdorp.

Qua bouwwijze moet toch al verschil merkbaar zijn geweest.

Deze informatie uit 1952 van reder A.den Dulk.

Vreemdeling




Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 03-06-2009, 13:56:29
wat was jouw band met A den Dulk
vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 03-06-2009, 18:12:28
Herinnering no.3

Op de side "Vis. Scheveningen " staat bij de gegevens van de Sch.121 het volgende geschreven.
Bijnaam van deze logger was de "Jeep "vanwege zijn snelheid en de korte masten van het schip.
 Van de korte achtermast weet ik de oorzaak.
Na ombouwing van stoom- naar motorlogger en visserij nummer verandering
had dit schip nog de normale masten.
Na de eerste teelt met deze omgebouwde logger, net voor het klaarmaken voor de trawlvisserij, werd besloten iets aan de achtermast te doen.

Schip werd verhaald naar de hijskraan aan de nieuwe haven, alwaar de achtermast met deze hijskraan uit het schip werd getakeld en netjes op de kade werd neergelegd.
Als zo'n mast op de kade ligt lijkt het heel wat, vooral als je altijd deze mast op je schip hebt zien staan en je geen benul hebt van het gedeelte wat onder deks zit.

Door het bedrijf wat de mast moest inkorten werd aan de schipper gevraagd...  Hoeveel moet er af...

Antwoord van de schipper was... Haalt er maar een stuk af, zonder aan te geven hoe groot dat stuk moest zijn.

Het stuk werd er afgezaagd en de mast terug geplaatst op het schip.

Maar nu bleek alras dat het verwijderde stuk wel erg groot was en de achtermast nu maar een "zielig " mastje was geworden, tot grote hilariteit van de aanwezige "kaairidders ".
Tegenover de voor mast  was er nu wel een groot lengte verschil ontstaan.
Boze tongen beweerden dat de schipper een "beetje "op had.

Waarschijnlijk is de voormast later ook ingekort om een betere balans te krijgen tussen voor en achtermast.

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: jkleijn61 op 03-06-2009, 19:20:11
De vreemdeling is volgens mij letterlijk en figuurlijk een "vreemdeling".

De monteur op de foto van de  SCH 72 is JAN KLEIJN (zoon van Jacob KLEIJN, jarenlang schipper geweest bij de rederij Frank Vrolijk ) en was mijn vader. De andere JAN KLEIJN ( en niet JAN KLEIN) was een neef van mijn vader en een zoon van LEEN KLEIJN, die een broer was van mijn opa JACOB KLEIJN.
Ik hoop dat de vreemdeling met dit antwoord voldoende is ingelicht, zo niet, dan ben ik altijd bereid nadere informatie te verstrekken!

Met vriendelijke groet,

J(an) KLEIJN


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 05-06-2009, 16:20:00
Herinnering 4.

Zondag 3 september 1939 zal altijd in mijn geheugen blijven.
Nooit eerder had zo'n massa loggers voor de wal gelegen in afwachting van het hoog water.
In deze periode moest nog worden gewacht om binnen te kunnen lopen tot er voldoende water stond aan de ingang van de haven , ( defensie drempel tussen de beide havenhoofden )

Waterhoogte werd aangegeven op de semaphore door middel van zwarte rieten Kegels en ballen.
 1 bal was 10 palm
1 kegel was 2 palm.
Meestal kon je ongeveer bij 3 ballen ( 30 palm ) ,getoond op semaphore ,binnen lopen.

Wat was de reden dat er zo veel loggers voor de wal lagen.

Op vrijdag 1 september 1939 was 's morgens vroeg het Duitse leger Polen binnen gevallen.
Dezelfde dag werd door Engeland en Frankrijk de oorlog verklaard aan Duitsland.
De meeste schepen van de Scheveningse vloot waren op zee.
Waarschijnlijk werden de schepen met een radiotelefonie installatie door de reder gewaarschuwd en kregen het advies om naar Scheveningen terug te
keren. in afwachting van betere tijden.
Deze schepen waarschuwden op hun beurt de loggers zonder ontvang installaties.
Waarschijnlijk hadden de loggers vrijdagmiddag al "geschoten" en werd de vleet op zaterdagmorgen vroeg "gehaald ", waarna de thuisreis werd aanvaard.
De verwachting was dat de eerste loggers zondag in de loop van de middag zouden arriveren.
Het was een prachtige dag en de boulevard was niet alleen bevolkt met dagjesmensen maar ook met de vissersvrouwen en hun kinderen, benieuwd of hun man en vader, bemanningen van de diverse loggers , met hun schip ook al aan de kim zichtbaar was.
Veel schepen waren makkelijk herkenbaar.
De loggers van de rederij Roeleveld. aan hun scheepskleur ( Rood/ oranje met gele bies.) en rood/bruine of geel/okerkleurige zeilen.
 Loggers van Jaczn en Unie aan hun gekleurde verschansing.
Veel loggers waren door de diverse "bonbroodwinners "herkenbaar aan de stand van de masten, kleur van de zeilen, stuurhuis voor de mast, stuurhuis achter de mast, stuurhuis om de mast , buitenbrug enz.
De personen met hun kijkers hadden de aandacht van de vissersvrouwen.
Zodra er een logger aan de kim zichtbaar was, werd er gegist welke logger het was en zodra meer gegevens van het schip zichtbaar werden, kon een juist antwoord worden gegeven.
En met deze gegevens kon weer een of meerdere vissersvrouwen gerust gesteld worden dat hun man of zoon ook gearriveerd was.

In de namiddag, toen de semaphore genoeg water aan gaf, verplaatsten zich de wachtende meute naar de haven en al gauw liepen de eerste schepen binnen.

Zo ook mijn vader op een logger van de rederij Roeleveld en mijn broer op een logger van "Blauwtjes "'

Die avond waren er veel gelukkige gezinnen door de terug keer van mannen en kinderen.

De meeste van de schepen zijn niet weer naar zee vertrokken.
Voor ons brak al vrij spoedig een nieuwe fase in ons leven aan, nl. de inval van het Duitse  leger in ons land in mei 1940 en de 5 jaar durende bezetting.

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 03-07-2009, 16:34:59
Herinnering 5.

Speelgoed.
In de vooroorlogse jaren waren wij niet zo ruim bedeeld met ons speelgoed in vergelijking met de jeugd van tegenwoordig.
Het mooiste van het mooiste is tegenwoordig denkbaar en vaak nog maar voor een korte periode.

Wij waren vroeger meer "self supporting " en vindingrijker.
Een fietswiel zonder spaken konden we gebruiken als hoepel. Als je met zo'n fietswiel ging hoepelen maakte dit veel kabaal in vergelijking met de toen in zwang zijnde houten hoepels. Vaak gebeurde het dan ook dat als je diverse keren heen en weer in de straat met je hoepel was gehold, dat er ergens wel een deur open ging en een boze buurvrouw je toe snauwde... "Joh, ga ergens anders hoepelen !      Opgehoepeld hier !

Dat zelfde fietswiel kon je ook gebruiken als vis net.
Een stuk van een oude jute aardappel zak rond de hoepel genaaid was de basis van dit visgerei. Bij de diverse rederij bedrijven was wel een oud stuk speerreep te krijgen. Hier mee werd een vierspruit aan de hoepel bevestigd en het restant van de speerreep werd op deze vierspruit bevestigd als sleeplijn.
Van je moeder mocht je wel een oude emmer meenemen of je vroeg bij de groentenboer om een gebruikte augurken of zuurkool blik.
Nu had je alles gereed om te kunnen gaan vissen.

Wij als bewoners van het oude dorp hadden hadden dan ook volop de gelegenheid om te gaan vissen, want toen was het kanaal bij de Havenkade en Haring kade nog niet gedempt.
In denk dat dit voor de jeugd van het Geuzen kwartier en Duindorp niet zo eenvoudig was in verband met het ontbreken van viswater. Of je zou het moeten gaan proberen in de vijvers van het Gemeente Museum.
Ik denk niet dat ze het daar erg plezierig hadden gevonden met de grote hoeveelheid prachtige goudvissen.

Op je visplekje aangekomen werd eerst je emmer of blik met behulp van het uiteinde van de treklijn met water gevuld. Je moest er wel voor zorgen dat je een goede knoop om het hengsel van de emmer legde, anders verspeelde je de emmer, wat dan weer de nodige trammelant thuis veroorzaakte.

Het vissen kon nu beginnen. Het net werd langs de kade van het kanaal te water gelaten en langs de kade voortgesleept. Regelmatig haalde je het net boven water en kon je zien of er wat in je net zat.
Meestal waren het stekelbaarsjes, grondelingen enz.
De gevangen vis werd in de emmer gedaan en na verloop van tijd vond je het genoeg en ging je de vangst  thuis tonen.
Meestal was dan de reactie... Joh, wat moet ik met die rommel. Ga die beesten terug gooien in het kanaal.
Soms was je eigenwijs en liet je de gevangen vissen in de emmer of blik rond zwemmen. Als je de volgende dag naar je vangst ging kijken, lagen de visjes met hun buik omhoog in de emmer. Mors dood en uiteindelijk moest je toch de rommel weggooien.

Maar in ieder geval had je zonder veel kosten en attributen vermaak gehad.

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 03-07-2009, 21:35:24
vreemdeling je hoef met die duindorpers geen medelijden te hebben want wij visten met een draapje van de golfbrekers af op schol,ook al was het stervens koud met de winterdag.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 03-07-2009, 22:12:28
Over Herinneringen gesproken.
Wij als Duindorpers konden ons heel goed vermaken op de breggetjes aan de oude haven. Daar zat ook een heel leger jongelui uit Scheveningen te vissen. De vangst was meestal een krabbetje van mini formaat. Maar ook de planken in de haven waarmee ze de tonnen van de logger rolden waren heerlijke vlotten. Daar zijn in het verleden talrijke jongens door de haven politie gesommeerd naar de kant te komen, om een uitbrander te krijgen. Ook hadden wij als Duindorpers de duinen, bunkers en vooral niet vergeten het strand. P.S. Eigenlijk was de haven voor heel de Scheveningse jeugd één grote speelplaats. Volgens mij hadden wij Duindorpers iets meer speel ruimte !

Witkwast   


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 03-07-2009, 22:30:21
Herinneringen of nostalgie,

Mede door het schrijven van vreemdeling komen er gelijk weer allerlei nostalgische gedachten naar boven. Het is jammer dat vreemdeling niet in Duindorp is opgegroeid, dan had ie een hele andere beleving van Scheveningen en Duindorp. Ik begin zomaar ergens midden in, en dat is de jaarlijkse kermis op het Tesselseplein. zowel voor de kleuters als de opgeschoten jongeren was één grote happening. Met het treintje wat bij de kermis hoorde door Duindorp rijden tot de goede man een goeie bui had en ons trakteerde op een rit over de hele boelevard De groente boeren helpen om van hun oude waren af te komen. In de voor zomer zwemmen i/h afvoer kanaal. Van de week draaide ik een cd van Simon en Garfunkel en hoorde de hit The Boxer moest gelijk weer aan m'n nozem tijd denken alle gasten op de brommer en op de versier toer. Duindorp wijk no : 1 van Scheveningen !

Witkwast   


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 04-07-2009, 07:25:08
Witkwast,

Wat speelruimte betreft, hadden wij in het dorp echt geen gebrek.
Waren er in de vooroorlogse jaren al bunkers in de zuid duinen ?

Zelf ook vaak genoeg gevist op de breggetjes, wat mij meestal een schrobbering opleverde van mijn moeder, omdat de breggetjes vaak glad en vet waren en onze kleren dan ook goed smerig waren.

Proef ik in uw reactie een onderlinge "strijd " of enige "onverdraagzaamheid "
tussen de bevolkingsgroepen uit Duindorp en Dorp.
Wij waren toch immers dezelfde bevolkings groep met onderlinge familie banden in Duindorp en Dorp en hoeveel jongens en meisjes uit deze twee bevolkings delen hebben verkering met elkaar gehad waaruit vele huwelijken zijn gesloten.

Was er voor de oorlog al een kermis in Duindorp ?
Witkwast even goede vrienden.
Prettig weekend

Vreemdeling 


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 04-07-2009, 12:07:04
hi.hi.hi........daar gaan we weer ,vlieg mekaar niet in de haren.

witkwast ik mot je coriseeren onze breggetjes waren tussen de helling en het sluisje en ons zwembad was de kom.
in de kom kon je alles zwemmen leren aan het strandje het schuine dijkje de bovenste balk.
als je het al een beetje kon en het niet te druk was en de waterstand goed dan voor de eerste keer van het trapje onderaan het dijkje naar de onderste balk,dan bleef je een half uur zitten bibberen op die balk van de zenuwen en dan weer terug en als je dat gehaald had voelde je je een hele vent.
zier


p/s er was wel enigzinds een stijd ,want vlak na de oorlog zat iedereen in duindorp op de visserij en in dorp ja ........daar woonde zo'n beetje van alles,dus voelde je je eigen als duindorper zijnde zo'n beetje meer scheveninger.

en duindorp was meer zichtbaarder ,waar het begon en waar het eindigde.
en scheveningen was dat waziger het begon bij de nieuboerbrug maar waar hield het op??

voor mijn hield het bij de keizerstraat en de duinstraat op.

ben tog bezig .
ik ging wel eens met ne'n opoe mee naer katek naar familie in de oost of west gat met de blouwe tram dat was voor mijn een buitenland reis .
maar ik ging met me moeder ook wel eens met de van wijk mee dat was in mijn ogen ook een buitenland reis en de van.wijk was in mijn ogen een passagierschip.
hoe bedrieglijk kan dat soms wezen.

non schij ik eruit.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 04-07-2009, 12:20:54
in cafee de branding hield het toch op Zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 04-07-2009, 12:22:50
ja dat bedoel ik rinus de keizerstraat.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Piet Es op 04-07-2009, 13:09:22
Voor wat betreft  Duindorp...  

Hoe men het ook wendt of keert: Duindorp  is vanaf zijn ontwikkeling aan het begin van de 20ste eeuw uitgegroeid tot het meest Scheveningse deel van het vissersdorp en is dit zeker tot aan het laatst van die eeuw steeds gebleven. Bij mijn verschillende tellingen van de klederdrachten scoorde Duindorp  het hoogst terwijl bij mijn onderzoeken naar dialect nog zeer lang dáár de eigen spreektaal - het Schevenings - het meest werd gehoord. De geschiedenis van Scheveningen volgend is een en ander ook heel verklaarbaar. Terwijl aan het begin van de 20ste eeuw de slopershamer een flink deel van het oude dorp neerhaalde, vertrok een groot deel van de gerenommeerde vissersfamilies van oudsher naar de inmiddels nieuw voor hen opgetrokken woonwijk Duindorp. De media hebben Duindorp  in de afgelopen jaren vaak en zeer zeker goeddeels ten onrechte in het verdomhoekje gezet; een toenmalige stedelijke krant was daar destijds nogal sterk in (o.a. "De spelonken van Scheveningen") en ik heb mij daar regelmatig met ingezonden brieven en artikelen fel tegen verzet. Zie  hiernavolgend bij [2] de tekst van een van deze reacties.

Ik ben niet in Duindorp  geboren, maar ik kan mij de trots en de nostalgische gevoelens van de Duindorpers  en oud-Duindorpers  heel goed voorstellen. Soms voel ik zelfs wel eens een beetje gezonde jaloezie! Nergens sprak namelijk het hart van Scheveningen en de wereld van de visserij en van de visserman en zijn gezin meer dan daar: in Duindorp!

Piet Spaans


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Piet Es op 04-07-2009, 16:05:22
In mijn oude bestanden vond ik mijn schriftelijke (en door de H.C. geplaatste) reactie terug op het door de  H.C. destijds afgedrukte artikel "De spelonken van Scheveningen". Bijgaand de tekst.

Duindorp als smartlap

Met mij zijn veel dorpsgenoten geschokt door de inhoud van het artikel 'De spelonken van Scheveningen' in de H.C. van 1 oktober jl. Want alhoewel voor anderen de kop van zo'n verhaal publicitair gezien wellicht goed 'bekt' roept dit soort ladingdekkende vlaggen bij ons veel weerstand op. Ik wil dit, geplaatst in het licht van onze historie, graag nader toelichten.

Verslag over volksgezondheid
Om de huidige situatie te begrijpen moet men terug naar het laatst van de 19e eeuw. Een Haags verslag over de gezondheidstoestand in 1892 gaf een schril beeld van de toenmalige woontoestanden in het oude Scheveningen. Het werd geschreven naar aanleiding van een heersende epidemie eind 1891. Het rapport signaleerde woningen die in feite krotten waren. Zij hadden één minimaal kleine kamer en het gemis van een gang of hal, een keuken, een WC, een waterleiding en enig gas of elektra. De huisjes hadden één bedstee met daaronder een ondiep keldertje. In een ruimte naast de bedstee voerde een ladder naar een zoldertje waar kinderen pal onder een kaal, koud pannendak sliepen. Ironisch vergeleek het rapport de weelderige inrichtingen op enige honderden meters afstand in de badplaats met de krotten elders in het dorp.

Scheveningen rond 1900
Dit was het beeld van het sloppenrijke vissersdorp aan het begin van 1900. Krotten voor de met veel kinderen bedeelde Scheveningse gezinnen. Wat was er mis met de toenmalige woningbouw? Goede regelgeving ontbrak; bouwregels waren slechts nodig voor aan de straat gelegen woningen. De bouw op gronden áchter de woningen was vrij van bouwregels. Hier ontstonden de hofjes en de sloppen want met de alsmaar uitbreidende, arme bevolking groeide in die vroegere jaren de markt voor minimaal kleine woninkjes waaraan elk comfort ontbrak. Een Gemeenteraad die vooral bestond uit goed gesitueerden stemde elke poging om te komen tot betere woonomstandigheden voor arbeiders- en vissersgezinnen weg. Door steeds terugkerende epidemieën van typhus e.d. en door een nieuwe visie op de samenleving kwam de kentering tot stand.

Onderzoek
Vanaf 1904 deed een Haagse Gezondheidscommissie een woningonderzoek waarin men zeer veel Scheveningse woningen had betrokken. Bijna 2200 huizen waren gebouwd in hofjes, aan gangen of in sloppen. Van deze huizen was 31% goed; voor de andere gold dat zij matig tot slecht waren. Dit stond los van de constatering dat de woonruimte bijna altijd onvoldoende was. Men schreef in een verslag: 'De wijze waarop de visschersbevolking is gehuisvest tart elke beschrijving.' In 1910 deed men een eerste stap tot woningverbetering te Scheveningen. Het ging om bescheiden woningbouw op een stuk grond in het dorp. Later volgden plannen voor gemeentelijke bouw bij de Westduinweg en het Afvoerkanaal. Een al in 1905 bij de Gemeente ontstaan plan kreeg rond 1920 vorm na de aanleg van een wijk zuidwestelijk van dit kanaal waar de Gemeente massaal huurwoningen voor de Scheveningse bevolking deed bouwen.

Duindorp
De wijk Duindorp zou in de loop der jaren model staan voor het toenmalige (veelal protestantse) Scheveningen. Bekende vissersfamilies trokken met velen weg uit het kaalgeslagen dorp naar de nieuwe wijk. Het daadwerkelijke belijden van hun christelijke geloof had eeuwenlang het leven en denken der vissers en hun gezinnen goeddeels bepaald. Hierdoor ontstond in Duindorp spoedig de roep tot bouw van enige protestantse kerken waarvan er in Duindorp zelf en in de direkte omgeving ervan een drietal verrees.

De Tweede Wereldoorlog
Vanaf 1942 moest het voornamelijk uit vissersgezinnen bestaande Duindorp massaal evacueren, dit vanwege het Duitse Sperrgebiet. Een aantal huizen werd grondig vernield. Toch kwamen de Duindorpers terug in de wijk waarvan zij intens hielden. Daarom is Duindorp nog steeds het meest Scheveningse deel van Scheveningen waar het dialect nog voluit klinkt en de klederdracht nog regelmatig in beeld is.

Onjuist en onzinnig
Nu de inhoud van het artikel. Allereerst vind ik door het bovenvermelde te hebben afgerekend met de opmerking 'dat het altijd al zo was in Duindorp'. Evenzo geldt dit voor de vette opmerking 'Duindorper is nooit een lieverdje geweest'. Zulke uitspraken zijn snel neergeschreven maar zij zijn onjuist. En vervolgens treft men dan met de citaten 6300 mensen die in Duindorp zijn opgegroeid of daar nog wonen. Ook kwamen volgens de reporter de mensen bij hun komst naar Duindorp 'uit gesaneerde delen van het dorp terecht in rechte blokkendozen met één kamer en een keuken.'   Had zij kennis genomen van 'De Volkshuisvesting te 's Gravenhage 1914-1939' dan had ze geweten dat de waarheid over de woningen een andere is. Dit door H.C. verslaggeefster Garschagen gestelde is dus onzin. En is het woordgebruik als door haar geciteerd des Duindorpers? Zeker niet, tenzij men niet anders wil horen omwille van het sfeertje. Wil ik haar voorstellen aan duizenden Duindorpers die aan het taalgebruik zoals door haar geciteerd niet voldoen?

Geen problemen?
Bestaat Duindorp dus uit uitsluitend lieverdjes? Zeker niet en het zou van dwaasheid getuigen om de problemen te bagatelliseren. Maar om een groep van omtrent tachtig jongeren als maatstaf te hanteren voor het gehele Duindorp en 6000 Duindorpers op grond daarvan te stigmatiseren, dat gaat mij te ver! En voorts, welk flankerend beleid was er toen de gemeentelijke overheid de mensen uit Haagse stadsvernieuwingsgebieden ging overplaatsen naar relatief goedkope woningen in Duindorp?  Want is het niet zo dat Den Haag zich vele jaren te druk maakte aan de noordoostelijke zijde van Scheveningen -zijnde de badplaats- om oog te hebben voor de zuidwestelijke zijde, Duindorp dus? Duindorp moest vechten om haar zwembad te behouden, moest knokken voor het behoud van een bibliotheek. Duindorp stemde en masse voor de Centrum Democraten (Janmaat: auteur)  schreef mevrouw Garschagen. Welnu, in elk geval nam de Duindorper dan nog de moeite om te stemmen en zijn stem had dan voorts nog een boodschap. Want zijn stemgedrag was minder een rechtvaardiging van de C(entrum) D(emocraten) dan een veroordeling van andere Haagse politieke partijen die putten dempen als een kalf verdonken is, als dáár al tijd voor is. Mijn advies: zorg voor een variabel toelatingsbeleid voor verschillende inkomensklassen en niet alleen voor een woningbeleid voor de laagstgeklasseerden. Verbouw bestaande huizen en geef ze meer comfort zodat oud-Duindorpers met een beter inkomen kunnen terugkeren: velen willen graag! Zorg voor een stringent preventief beleid en een lik-op-stuk optreden van het gezag. Duindorp is dit alles waard!

Toon en muziek
C'est le ton qui fait la musique: het is de toon die de muziek maakt. De toonzetting van de muziek was onjuist en de melodie derhalve onzuiver. Maak wat geposeerde foto's van een poortje en noem dit vervolgens een spelonk. Plaats het geheel dan in Scheveningen en voilá: het liedje is daar. Mag ik dit, ondanks zijn niet geheel onjuiste inhoud, toch een slechte smartlap vinden? Spelonken in Scheveningen? Wat zeiden die paar jongens in Garschagens artikel ook alweer? Oh ja: Rot op!
 
Piet Spaans
historisch publicist en auteur
Scheveningen (2000?)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 04-07-2009, 18:14:51
Ik heb in mijn eigen familie eens bekeken hoe de situatie was in 1940.

Mijn beide grootouders woonden in het dorp.
Dorp is voor mij een ruim begrip. Alles benoorden het verversingskanaal beschouw ik als dorp, bezuiden het kanaal als Duindorp.
Mijn vaders moeder had 7 kinderen. 5 mannen en 2 dochters.
Van de 5 mannen waren er 3 op de visserij werkzaam, 2 hadden een walbaan.
De beide dochters waren met visserlui getrouwd.
Van de 5 personen welke met visserlui waren getrouwd woonden er 2 in Duindorp en 3 in het Dorp.
De 2 walbanen woonden ook in het dorp.

Mijn moeders moeder had 9 kinderen . 7 mannen en 2 vrouwen.
Van de 7 mannen waren er 4 op de visserij werkzaam en 3 hadden een walbaan.
Een der dochters was met een visserman getrouwd. ( is reeds geteld bij de vorige reeks )
Van de 4 personen die op de visserij werkzaam waren , woonden er 2 in Duindorp en de rest in het Dorp.

Ik moet nog wel even vermelden dat er rond 1936 weer wat mensen uit Duindorp verhuisden naar het Dorp.
Op dat moment waren de huizen in Menninck, Koppelstock en Datheenstraat gereed.

In de families was er dus zeker een groot gedeelte in Duindorp woonachtig.
In deze periode was er dus zeker geen sprake van "Min of Minder "zijnde.

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Piet Es op 04-07-2009, 19:18:33
In deze periode was er dus zeker geen sprake van "Min of Minder "zijnde.

Vreemdeling

De strekking van deze laatste zin ontgaat mij. Wat is de betekenis of de strekking ervan?

Piet Spaans


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 04-07-2009, 22:37:32
Vreemdeling,

Ik reageer niet kwaad maar op een zinsnede van jou woorden :  

In denk dat dit voor de jeugd van het Geuzen kwartier en Duindorp niet zo eenvoudig was in verband met het ontbreken van viswater. Of je zou het moeten gaan proberen in de vijvers van het Gemeente Museum.
Hierbij doelde ik op het vermaak wat aan alle kanten van het dorp hadden zeer groot schalig was ( is )

En Zier sorry je hebt gelijk we zwommen vaak in de kom. van die zwemleraar kreeg je een oude fietsband omgebonden,  
Oohhh !! wat een tijd  Wat hou ik toch van Scheveningen.
 *  Het plaatje wat destijds door Heintje werd gezongen  ( Ik hou van Holland  ) is op mijn verzoek geweest alleen ik had geschreven Ik hou van Scheveningen.  :D :D

Witkwast .


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 04-07-2009, 22:43:08
ik wil de komentaar van schub wel eens zien.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 04-07-2009, 23:09:46
ik wil de komentaar van schub wel eens zien.
zier

Die is nog niet terug van de bokkum moet je ff op je AIS kijken Zier Hopelijk houd ie het nou wel droog !

Witkwast


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 04-07-2009, 23:12:31
In deze periode was er dus zeker geen sprake van "Min of Minder "zijnde.

Vreemdeling

De strekking van deze laatste zin ontgaat mij. Wat is de betekenis of de strekking ervan?

Piet Spaans

Ik denk dat ie meer of minder bedoelt !

Witkwast


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 04-07-2009, 23:28:35
Herinnerring of Nostalgie

Zier je had het over de blauwe tram. Komt bij mij ook gelijk weer naar boven, wij met de hele familie uit DUINDORP naar de snip. Goh dat was een feest net wat je al zei  dat was een vakantie op zich, zelfs naar de Bataaf was al een feest.
Met het bootje naar de Drievliet vanuit de Haringkade. Moet gelijk weer aan het liedje denken van Leen Jongewaard en Wim Sonneveld Ooohhh wat een tijd  " In een rijtuigie helemaal naar Vinkeveen "

Witkwast     


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 05-07-2009, 06:44:29
Piet Es. Witkwast,
Min of minder.
Het was wel een raar woord gebruik.
Moet dan ook meer of minder zijn.
Het was ook zo warm !

Zier.
Ik ging voor de oorlog ook mee met mijn oom, om een beug te zetten op het noorder strand.
Aas was er voldoende door de grote aasschelpen die op het strand aanwezig waren.
Vangst van schol was prima.
Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 05-07-2009, 09:53:18
ik wil de komentaar van schub wel eens zien.
zier
Zier, dankzij die Witkwast had ik een plekje op de Maria met oud vissersdag, ik heb hem toen beloofd dat ik hem niet meer zou treiteren.
Doe ik dus ook nu niet, maar ik blijf het walgelijk dorp vinden, ten zuiden van het vervorsing ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 05-07-2009, 12:45:57
Schub.
Waarschijnlijk heeft u gelijk.
In mijn stukjes" herinnering" praat ik over de periode voor 1940.
Aangezien uw leeftijd, momenteel 61 jaar, kan en mag u daar niet over oordelen. Ons leeftijd verschil is 20 jaar
Dat u het MOMENTEEL een "verfoeilijk " dorp vindt , kan ik u geen ongelijk in geven.
Maar het is NOG STEEDS uw geboorte dorp, in welke wijk u ook geboren en opgegroeid mag zijn.

Wees daarom blij en trots dat u SCHEVENINGER bent.
Ik ben het ook als ben ik sedert 1958 in deze plaats niet meer woonachtig.

Dus toen ik vertrok uit Scheveningen was u net 10 jaar oud en toen was Scheveningen al aan het veranderen.

groeten.

Misschien wel in uw ogen een zeer vreemde "VREEMDELING "



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 05-07-2009, 13:25:07
ho.ho.ho. vreemdeling ff wachten ,schub is niet in duindorp geboren dat zou die willen,kon die ook zegge dat die op stand geboren is .
schub is in dorp geboren in het gunstigste geval voor hem ,in het ongunstigste geval bij voorbeeld in bronovo op de scheveningseweg want dan is het een hagenees.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 05-07-2009, 13:27:11
oranje kliniek was op de scheveningseweg Zier
 niet bronevo


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 05-07-2009, 13:43:25
Zier,
Ik heb het woord "Duindorp "niet gebruikt, in mijn reactie op Schub.
gr.
Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 05-07-2009, 13:44:25
dat bronovo waar lag dat dan .??
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 05-07-2009, 13:53:09
Dat u het MOMENTEEL een "verfoeilijk " dorp vindt , kan ik u geen ongelijk in geven.
Maar het is NOG STEEDS uw geboorte dorp, in welke wijk u ook geboren en opgegroeid mag zijn.
==================================================================

hier maakten ik uit op dat je het over duindorp had.

ik ben gisteren nog door de markensestraat gereden (net als een makreel dwars tegen de verkeersregels in ) ik moet zegge die huizen aan de zee kant dat gesteente ziet er wel sjiek uit,alleen die kloote auto's dat breekt het weer even hard af.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 05-07-2009, 13:54:47
Rinus N,

ook herinneringen zijn...
Op de side "schepen van Scheveningen "staat bij de Sch. 77 geen jaartallen van schipper.
Voor 1940 was C. de Jong jaren lang schipper op dit schip.
Hij was de broer van P.de Jong schipper van de Sch. 4 van dezelfde rederij.
C.de Jong woonde in de Oesterstraat.
Deze persoon is in de periode 40-45 werkzaam geweest bij Ministerie van Verkeer en Waterstaat.
In deze periode heeft hij een been verloren door een beschieting door een Engels vliegtuig op de trein waarin hij een dienstreis maakte.
Dat zal dan ook wel de oorzaak zijn geweest dat hij na de oorlog geen schipper meer is geworden en employe bleef bij het ministerie.
Zoon Maarten van deze C.de Jong is dominee geworden in Hervormde Kerk, Zoon Wim heeft tot 1e stuurman gevaren bij de H.A.L en is later leraar geworden op de Zeevaartschool in Amsterdam.

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: philsdutchie op 05-07-2009, 14:28:51
Bronovo ziekenhuis ligt aan de Bronovolaan   ;)

(http://www.google.com.ph/mapdata?CxV8BRsDHfrcQQAgIQwtfAUbAzX63EEAQI4CSLkBUgJOTJABAsoBAmVu)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 05-07-2009, 15:52:17
Dat u het MOMENTEEL een "verfoeilijk " dorp vindt , kan ik u geen ongelijk in geven.


Vreemdeling, verfoeilijk heb ik niet gezegd, ik gebruikte het woord, walgelijk, komt aardig in de buurt. ;D
Ik heb het al eens eerder tegen u gezegd, in de topic over Lancaster gordijnen, hoe serieus een onderwerp ook is, er moet altijd ruimte zijn voor wat humor.
Zo moet u mijn antwoord dan ook zien en ik mag er voor mijn leeftijd dan al wat ouder zien, ik ben pas 57 ;D
Rinus, ik denk dat Zier het Nebo bedoelde, hij heeft met het Bronovo niet helmaal mis, in de jaren 60/70 ging Nebo en Bronovo samen.
Dieper ga ik niet door het stof voor die Duindorper ;D ;D
Ik ben ik het  dorp geboren Zier ;)

Oh ja en ik, ik hou van Scheveningen ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 05-07-2009, 16:25:49
Scub,
In dank aanvaard
vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 05-07-2009, 16:39:14
Rinus N,
Zojuist bekeek ik weer eens het boek'' Nieuwe Schepen "
Uitgave Amstleven 1954.

In dit boekwerk staat een aquarel van de IJM.74  Martha.
Ik kom deze motortrawler-haringlogger niet tegen in de side "Schepen van IJmuiden.

Hier wat gegevens
van de N.V Visscherij Ond. v.h. J.C. Pronk te IJmuiden
1948 N.V. Scheepsbouwwerf De Dageraad te Woubrugge.
B.R.T. 230   N.R.T  100   L.33.6 m.  B. 7.0 m.  H. 3.5 m.
Lading 900 kantjes..
Geen motor vermogen vermeld.

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 05-07-2009, 17:54:28
Het heeft mij nu wel te lang geduurd, dat er dagelijks shit over Duindorp word verteld.Hier is nog een echte geboren en getogen Duindorper. Geboren in de Flakkeesestraat 65 en nu nog wonende in Duindorp. Ik kom uit een familie van 8 kinderen, twee meiden en 6 jongens. Iedereen heeft het over haring, hoe lekker die is. Nou ik heb daar een fobie van over gehouden, ik was de jongste van het gezin. Mijn vader werkte in de vis, en mijn 5 broers vaarde op de vleetloggers en trawlers. Bij binnenkomst van mijn broers was ik als jongste van het gezin, altijd de lul om de haring naar de buren of familie te brengen. In die tijd wis je niet anders, maar om te zeggen die goeie ouwe tijd >:( In die tijd speelde het geloof/ en politiek een grote rol in Duindorp. Mijn vader was een communist, wist jij veel wat dit in hield als kind zijnde.  Ik heb potverdomme nog de Waarheid rond gebracht, en ik weet dat ik veel naar het eiland moest fietsen. Ik kan mij nog herinneren dat ik als een jonge van 15 jaar wilde werke bij de PTT, maar omdat je vader in  die tijd links was werd ik afgewezen. Maar mijn vader heeft altijd de goede waarde en normen aan mij gegeven. Vecht voor de arbeiders, en gebruik je stem. En voor iedereen , ik geloof niet maar ik hou GODVERDoME van Duindorp  ;D Maar  schub is er niet eens geboren, laat staan dat hij die brug overkomt. En als hij over die brug komt, dan met een donkere bril en liefst in een geblindeerde auto  bang dat hij herkent word. ;D ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 05-07-2009, 18:12:51
C.Bal.
Hetgeen u schrijft zal best waar zijn.
Het kan ook ECHT zonder vloeken geschreven worden.
Echte communisten hadden ook een eigen waarde"". Hierin hoorde ook iets uiten, zonder iemand te kwetsen.
Jammer, het had beter overgekomen.

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 05-07-2009, 18:18:01
Wat jij nu zegt achtervolgd mij nu al jaren, dus sorry. Ik ben wie ik ben, trouwens geloof jij.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 05-07-2009, 18:20:14
C.Bal.
Hetgeen u schrijft zal best waar zijn.
Het kan ook ECHT zonder vloeken geschreven worden.
Echte communisten hadden ook een eigen waarde"". Hierin hoorde ook iets uiten, zonder iemand te kwetsen.
Jammer, het had beter overgekomen.

Vreemdeling
Trouwens kom je ook uit Duindorp :-\


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 05-07-2009, 18:28:36

Rinus N.

Nog even een aanvulling t.a.v.side "Schepen van Scheveningen."
Bij SCH.77 staat vermeldt
80  pk. 2 cil. Brons.1929
Volgens mijn herinneringen is dit schip in 1935/ 1936 ?  naar de werf in het binnenland geweest.
Eerst had dit schip een "gloeikop"motor. Later niet meer.
Mijn laatste herinnering was dat na de werf het motor vermogen 80 pk. was.
In deze periode werd ook het z.g.n. kluifhout"verwijderd.
Alle getoonde foto's op de side zijn van voor 1935/36 want op alle foto's is het kluifhout nog te zien .

Ik meen ook dat toen de carbid verlichting werd verwijderd.

Schippers van de Sch. 78 kloppen ook niet helemaal.
In 1952 en 53 was M.Pronk schipper op deze logger en niet degene welke nu is vermeld.

Heb je weer iets te doen.
gr.

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 05-07-2009, 18:29:11
 En voor iedereen , ik geloof niet maar ik hou GODVERDoME van Duindorp

Foei,foei, driewerf foei.
Leer dit onderstaande maar uit je hoofd.

Ik ga slapen, Lieve Heer
Zie goedgunstig op mij neer;
Als ik zonden heb bedreven,
Ach, wilt Gij mij dan vergeven?
Iedere avond bid ik trouw
Zo mijn oefening van berouw:
Mensen die dit niet vergeten,
Slapen met een rein geweten


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 05-07-2009, 18:36:48
En voor iedereen , ik geloof niet maar ik hou GODVERDoME van Duindorp

Foei,foei, driewerf foei.
Leer dit onderstaande maar uit je hoofd.

Ik ga slapen, Lieve Heer
Zie goedgunstig op mij neer;
Als ik zonden heb bedreven,
Ach, wilt Gij mij dan vergeven?
Iedere avond bid ik trouw
Zo mijn oefening van berouw:
Mensen die dit niet vergeten,
Slapen met een rein geweten
Schub nooit meegekregen, en ik geloof daar niet in.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 05-07-2009, 18:42:27
C.Bal.
Hetgeen u schrijft zal best waar zijn.
Het kan ook ECHT zonder vloeken geschreven worden.
Echte communisten hadden ook een eigen waarde"". Hierin hoorde ook iets uiten, zonder iemand te kwetsen.
Jammer, het had beter overgekomen.

Vreemdeling
Wat is kwesten als jij niet weet wat ik in die tijd heeft meegemaakt, en dat wat niemand >:(


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 05-07-2009, 18:42:58
Schub,
Ik hoop dat jij achter je gepubliceerde gedicht staat.
Als het een geintje is, dan is het misplaatst.

C.Bal
Antwoord op uw vragen.
Punt 1   Ik geloof nog steeds en ben vanmorgen naar de kerk geweest.
Punt 2   Ik ben niet in Duindorp geboren. Had u kunnen constateren uit de reactie van Schub, al is hij dan zelf geen Duindorper.

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 05-07-2009, 18:50:10
Schub,
Ik hoop dat jij achter je gepubliceerde gedicht staat.
Als het een geintje is, dan is het misplaatst.

C.Bal
Antwoord op uw vragen.
Punt 1   Ik geloof nog steeds en ben vanmorgen naar de kerk geweest.
Punt 2   Ik ben niet in Duindorp geboren. Had u kunnen constateren uit de reactie van Schub, al is hij dan zelf geen Duindorper.

Vreemdeling
Ik vraag


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 05-07-2009, 18:55:32
]Toen jij uit de kerk kwam , toen ging ik naar huis. Maar is vreemdeling geen Roker :-\


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: roker op 05-07-2009, 19:14:54
nee hoor ik ben geen Vreemdeling . En ik ben geboren aan de haven  ;D ;D ;D

Groetjes Henk K


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 05-07-2009, 19:28:52
Schub,
Ik hoop dat jij achter je gepubliceerde gedicht staat.
Als het een geintje is, dan is het misplaatst.

Dat sta ik zeker Vreemdeling.

Persoonlijk ben ik van mening dat je moet kunnen zeggen wat je vindt, alleen daar is dit forum niet voor bedoeld.

Ik vind ook dat je zekere krachttermen hier niet moet gebruiken, omdat je daar mensen mee kan kwetsen, ik ben niet roomser dan de paus, geloof me, ik kan aardig het evangelie achterstevoren opzeggen.



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 05-07-2009, 20:00:42
en ik weet dat ik veel naar het eiland moest fietsen.

Was er ook voor overnachting gezorgd Cor, was toch wel een afstand, Duindorp/Eiland ;D ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 05-07-2009, 21:55:16
dat bronovo waar lag dat dan .??
zier

Bronovo ligt aan de Bronovoaan en de Oranje kliniek lag aan de parkweg volgens mij. Kan het mis hebben en de Nebo lag aan de Scheveningseweg. Er is veel veranderd in al die jaren maar sommige dingen niet.

Witkwast   


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 05-07-2009, 22:09:06
Nou ik hoop dat alles weer een beetje geluwd is. Ieder heeft zijn zegje gedaan Herinneringen of Nostalgiesche gedachten. Één ding is zeker en dat blijkt uit alle reacties !

Wij houden van Duindorp, en Scheveningen of in andere volgorde maar wij houden in ieder geval van onze geboorte plek.

 " Scheveningen Leeft "

Witkwast  


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: B@rtW. op 05-07-2009, 23:21:05
Het is niet mijn broer maar toch een zoon van mijn vader, ra ra wie ben ik? En wie is de dominee?


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Piet Es op 05-07-2009, 23:30:26
Het is niet mijn broer maar toch een zoon van mijn vader, ra ra wie ben ik? En wie is de dominee?

Het is een vreemd'ling zeker,
die verdwaald is zeker,
'k zal hem gauw eens vragen naar zijn naam!

Refrein...

Piet Es


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 06-07-2009, 07:33:34
Piet Es.

Ik mag dan een heel eind van Scheveningen afwonen, maar nog steeds niet verdwaald.

Ik hoop zeer binnen kort weer eens naar mijn geboorte plaats te komen !

Ben ik nog wel welkom. ?

Het was wel een oude Scheveningse gewoonte om te worden "welkom geheten " bij binnenkomst vanaf de visserij.

Ook was het een goede traditie bij de oudere generatie om hun zonen en kinderen bij vertrek naar zee  "Zegen en Bewaring "toe te wensen

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 06-07-2009, 08:08:12
 Een citaat uit het boek "The Humble Dutch Herring "
Hoofdstuk  "The New Herring "

Dotted throughout most towns in Holland there were, in the days of peace, herring stalls on the streets, where for a few cents, working men and members of the white-collar brigade, poor and not poor would buy their herring and eat it then and there on the street.
But for so special a delicacy a special method of consumption was evolved.

Every member of the little crowd around the stall would grasp the two end of his herring's tail between thumb and forefinger of each hand.
Then , flipping the herring over its own axis, a firm wrench would remove half the flesh from the bone. This was eaten with zest.
The other half would then be filleted with another firm movement, and consumed with gusto.

In fact, only recently an escape from Holland who, because of his unusual accent, aroused suspicion, was tested bij given a herring to eat bij the Netherlands authorities in London who were interrogating him.
All suspicion vanished when, with three expert movements, he filleted the herring in true Dutch style; a more reliable indication of origin than the pronunciation of the word "Shibboleth "given as a test by Jeptha"s men to those suspected of being Ephraimites.

Het gaat hier dus over hoe vroeger de haring aan de stalletjes werd geserveerd. Schoongemaakt maar met graat er nog in.

Ook wordt hier een passage uit de Bijbel geciteerd. n.l. het boek Richteren uit het oude testament.

Het boek The Humble Dutch Herring werd in 1944 uitgegeven in Melbourne/ Australie en is geschreven in the Engelse taal

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 06-07-2009, 10:46:29
nee hoor ik ben geen Vreemdeling . En ik ben geboren aan de haven  ;D ;D ;D

Groetjes Henk K

zou de K voor kegge staan.??
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 06-07-2009, 10:54:34
Het gaat hier dus over hoe vroeger de haring aan de stalletjes werd geserveerd. Schoongemaakt maar met graat er nog in.

====================================================================

dan werdt de haring met beide handen met beide handen met duim en wijsvinger beet gepakt een keer over de kop geslingerd en van elkaar af getrokken ,dan bleef de graad aan de rug zitten,die 2 stripjes van de buik kon je graadloos naar binnen laten glijden en had je 2 handen om de rug beet te pakken en at je de rug van de graad af.
zier


ik denk ik maar weer ff naar vlaaring ga.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 06-07-2009, 10:54:49
Ja Zier roker is een nazaat van de rokers club van Kegge


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 06-07-2009, 10:56:01
ja ik dog et wel.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 06-07-2009, 10:58:56
rinus ik ree een zaterdag langs de haven ,de nieuwe haven het dwarskantje en een stuk waar die sportvissers lege,dat meurde lyk hel het leek wel een beer put.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 06-07-2009, 11:04:16
Rinus N,
Zojuist bekeek ik weer eens het boek'' Nieuwe Schepen "
Uitgave Amstleven 1954.

In dit boekwerk staat een aquarel van de IJM.74  Martha.
Ik kom deze motortrawler-haringlogger niet tegen in de side "Schepen van IJmuiden.

Hier wat gegevens
van de N.V Visscherij Ond. v.h. J.C. Pronk te IJmuiden
1948 N.V. Scheepsbouwwerf De Dageraad te Woubrugge.
B.R.T. 230   N.R.T  100   L.33.6 m.  B. 7.0 m.  H. 3.5 m.
Lading 900 kantjes..
Geen motor vermogen vermeld.

Vreemdeling

 dit klopt de Martha was de 2 de nieuwe logger van deze Mij na de gorredijk IJM 75 die in mei 1948 in de vaart kwam en de Martha volgde in oktober van het zelfde jaar
 de Gorredijk vaart nu nog als Maria bij de red. Groens als sportvisser

  de IJm site is nog steeds niet compleet  dus als je van een nummer geen foto er op ziet heb ik die helaas nog niet in mijn bezit


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 06-07-2009, 11:50:39
rinus ik ree een zaterdag langs de haven ,de nieuwe haven het dwarskantje en een stuk waar die sportvissers lege,dat meurde lyk hel het leek wel een beer put.
zier

 ja zier dat meurt daar lekker zeker met dit warme weer is ook een klacht van de kroege daar
 de staandewantvissers (niet allemaal) kijken niet vzo nauw met het schoonhouden van hun netten
maar zijn dan wel boos als ze daar weg moeten


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 06-07-2009, 13:37:07
Zier,
Zo kreeg ik de haring ook van mijn vader.
Je kreeg toch ook een hele gekookte schol op je bord bij het middag eten.
En eet jij nog wel eens "sied haring ".
Dat was toch vroeger ook normale kost !

Vreemdeling





Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Piet Es op 06-07-2009, 16:16:57
Piet Es.

Ik mag dan een heel eind van Scheveningen afwonen, maar nog steeds niet verdwaald.

Ik hoop zeer binnen kort weer eens naar mijn geboorte plaats te komen !

Ben ik nog wel welkom. ?

Het was wel een oude Scheveningse gewoonte om te worden "welkom geheten " bij binnenkomst vanaf de visserij.

Ook was het een goede traditie bij de oudere generatie om hun zonen en kinderen bij vertrek naar zee  "Zegen en Bewaring "toe te wensen

Vreemdeling

Sinterklaas is altijd welkom!

Piet Es


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 06-07-2009, 16:29:14
 ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Piet Es op 06-07-2009, 16:44:44
 ;D ;D ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: roker op 06-07-2009, 17:43:19
Het is weer een leuke Schub .

Ja Zier ik ben een Kegge . Mijn vader was Gerard , misschien zegd je dat meer .

Groetjes Henk K.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 06-07-2009, 19:07:41
 En als hij over die brug komt, dan met een donkere bril en liefst in een geblindeerde auto  bang dat hij herkent word ;D ;D ;D

Waar waren jullie nou, zonder donkere bril en gewoon lopend.
Eenmaal over de brug, heb ik een ventje een euro gegeven, hij moest in Duindorp gaan vertellen, dat De Schub er aan kwam, lege straten was het gevolg.
Terug over de brug, aan de goeie kant zeg maar, kwamen ze uit hun huizen en begonnen te schelden. ;D ;D ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: bomme op 06-07-2009, 19:12:49
Het heeft mij nu wel te lang geduurd, dat er dagelijks shit over Duindorp word verteld.Hier is nog een echte geboren en getogen Duindorper. Geboren in de Flakkeesestraat 65 en nu nog wonende in Duindorp. Ik kom uit een familie van 8 kinderen, twee meiden en 6 jongens. Iedereen heeft het over haring, hoe lekker die is. Nou ik heb daar een fobie van over gehouden, ik was de jongste van het gezin. Mijn vader werkte in de vis, en mijn 5 broers vaarde op de vleetloggers en trawlers. Bij binnenkomst van mijn broers was ik als jongste van het gezin, altijd de lul om de haring naar de buren of familie te brengen. In die tijd wis je niet anders, maar om te zeggen die goeie ouwe tijd  In die tijd speelde het geloof/ en politiek een grote rol in Duindorp. Mijn vader was een communist, wist jij veel wat dit in hield als kind zijnde.  Ik heb potverdomme nog de Waarheid rond gebracht, en ik weet dat ik veel naar het eiland moest fietsen. Ik kan mij nog herinneren dat ik als een jonge van 15 jaar wilde werke bij de PTT, maar omdat je vader in  die tijd links was werd ik afgewezen. Maar mijn vader heeft altijd de goede waarde en normen aan mij gegeven. Vecht voor de arbeiders, en gebruik je stem.

Sorry Cor, ik denk dat jij dat klusje van mij overgenomen hebt. Schub beseft niet dat je voor een paar kranten heel duindorp door moest en dan ook nog het kanaal over bij de sluizen om naar eiland vloek te fietsen. en vooral in de winter was dat een rot eind in het donker, je was al gauw anderhalf uur bezig. Ik denk dat jij wat jonger bent dan ik.


groeten, Fred


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: bomme op 06-07-2009, 19:16:14
Schub, als je mijn vader en moeder ziet doe ze dan even de groeten.

Fred


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: roker op 06-07-2009, 19:29:18
Schub.
Waarschijnlijk heeft u gelijk.
In mijn stukjes" herinnering" praat ik over de periode voor 1940.
Aangezien uw leeftijd, momenteel 61 jaar, kan en mag u daar niet over oordelen. Ons leeftijd verschil is 20 jaar
Dat u het MOMENTEEL een "verfoeilijk " dorp vindt , kan ik u geen ongelijk in geven.
Maar het is NOG STEEDS uw geboorte dorp, in welke wijk u ook geboren en opgegroeid mag zijn.

Wees daarom blij en trots dat u SCHEVENINGER bent.
Ik ben het ook als ben ik sedert 1958 in deze plaats niet meer woonachtig.

Dus toen ik vertrok uit Scheveningen was u net 10 jaar oud en toen was Scheveningen al aan het veranderen.

groeten.

Misschien wel in uw ogen een zeer vreemde "VREEMDELING "



verrek schub jij ziet er jonger uit dan je bent  ;D ;D ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 06-07-2009, 19:33:49
Het heeft mij nu wel te lang geduurd, dat er dagelijks shit over Duindorp word verteld.Hier is nog een echte geboren en getogen Duindorper. Geboren in de Flakkeesestraat 65 en nu nog wonende in Duindorp. Ik kom uit een familie van 8 kinderen, twee meiden en 6 jongens. Iedereen heeft het over haring, hoe lekker die is. Nou ik heb daar een fobie van over gehouden, ik was de jongste van het gezin. Mijn vader werkte in de vis, en mijn 5 broers vaarde op de vleetloggers en trawlers. Bij binnenkomst van mijn broers was ik als jongste van het gezin, altijd de lul om de haring naar de buren of familie te brengen. In die tijd wis je niet anders, maar om te zeggen die goeie ouwe tijd  In die tijd speelde het geloof/ en politiek een grote rol in Duindorp. Mijn vader was een communist, wist jij veel wat dit in hield als kind zijnde.  Ik heb potverdomme nog de Waarheid rond gebracht, en ik weet dat ik veel naar het eiland moest fietsen. Ik kan mij nog herinneren dat ik als een jonge van 15 jaar wilde werke bij de PTT, maar omdat je vader in  die tijd links was werd ik afgewezen. Maar mijn vader heeft altijd de goede waarde en normen aan mij gegeven. Vecht voor de arbeiders, en gebruik je stem.

Sorry Cor, ik denk dat jij dat klusje van mij overgenomen hebt. Schub beseft niet dat je voor een paar kranten heel duindorp door moest en dan ook nog het kanaal over bij de sluizen om naar eiland vloek te fietsen. en vooral in de winter was dat een rot eind in het donker, je was al gauw anderhalf uur bezig. Ik denk dat jij wat jonger bent dan ik.


groeten, Fred
Hallo Fred jeetje dat is ook leuk dat jij het voor mij heeft gedaan.  Het leukste vond ik altijd als er verkiezingen in aantocht waren, gingen we altijd plakken. Ik zal nooit vergeten dat we iemand tegen kwamen van de KVP, die was aan het flyeren en belde bij mensen aan voor een praatje. Toen hebben wij zonder dat hij het wist, een pamflet van de CPN op zijn rug geplakt. Dus als hij klaar was met een praatje en zich omdraaide om weg te gaan, zagen de mensen in eens een pamflet van de CPN op zijn rug  ;D ;D ;D ;D ;D ;D

Ohhh en schub is een hele grote vriend van mij, wij hebben altijd de grootste humor, hier is hij met zijn donkere bril op in Duindorp  ;D ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 06-07-2009, 19:33:55
Schub, als je mijn vader en moeder ziet doe ze dan even de groeten.

Fred
Zal ik zeker doen Fred, Ruud ook? ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 06-07-2009, 19:34:46
verrek schub jij ziet er jonger uit dan je bent


Dat is is alleen maar de buiten kant Henk ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: bomme op 06-07-2009, 19:41:37
Ja Schub, je mag mijn broertje ook de groeten doen. Wordt tijd dat die weer is een emmer haring komt brengen. Ik heb net nog even mijn vader gebeld hij moest er wel hard om lachen.
Maar ik vindt het wel knap dat je op het tesselseplein durft te komen. ik ben er drie weken geleden een dag voor vlaggetjesdag nog geweest, ben maar snel doorgereden naar de haven.

Fred


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 06-07-2009, 19:44:27
Het is mooi weer Fred, zal Ruud met z`n motor en een Emmertje jou kant op sturen ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 06-07-2009, 19:50:30
Schub en Piet Es
Reactie was zeer leuk. Echter als Sinterklaas zal ik geen cadeaux uitdelen bij mijn bezoek aan ons aller geboorte plaats

 Nu even ets serieus.
Ik was vorige weelk in het plaatsje  Sint Anna ter Muiden. Echt een bezienswaardig plaatsje.
Dit plaatsje ligt ongeveer 3 km. ten zuiden van de plaats Sluis.( Zeeuws -Vlaanderen )
Vroeger (  1500-1600 ) lag deze plaats aan het Zwin., de zee arm welke de Belgische plaats Brugge met de zee verbondt.
Brugge was toen ook een belangrijke Hanze handelsstad.
Momenteel is het Zwin nog maar een klein gedeelte van wat het vroeger was en is nu ook een belangrijk natuur reservaat.

Jaren geleden heb ik een roman gelezen waar in een tocht wordt beschreven van een kogschip vanuit Brugge naar het Zweedse eiland Schoten., om daar ter plaatse haring te kopen.
In dit verhaal wordt ook de plaats Sint Anna ter Muiden genoemd bij de terug keer van het schip. Zodoende kwam ik op mijn vragen.
Ook wordt beschreven het verhandelen van de aangevoerde haring en de hectische toestanden ter plaatse., zelfs dames van "licht allooi " waren ter plaatse.

Vraag.
Is er in de visserij literatuur iets bekend over het Zweedse eiland Schoten.
Haringvisserij kwam er  jaar in - jaar uit, op een bepaald jaargetijde , ik meen in het voorjaar.

Weet iemand soms je titel van dit boek, welk ik nog graag een keer zou willen lezen en als nog in de bibliotheek zou kunnen bestellen.

Misschien heeft Piet Es iets in zijn documentatie.?

BVD.

Vreemdeling



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Piet Es op 06-07-2009, 20:26:45

Misschien heeft Piet Es iets in zijn documentatie.?

BVD.

Vreemdeling


Kijk uit naar Vlaanderens haringbedrijf in de middeleeuwen van R. Degrijse (N.V. De Nederlandsche Boekhandel te Antwerpen 1944). Soms nog antiquarisch te koop.

Piet Spaans


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 06-07-2009, 21:37:04
piet es,
dank voor info.
zou nog van anderen willen vernemen wat de titel kan zijn van de door mij eerder gelezen roman.

vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vlaardingen op 06-07-2009, 22:11:31
Het gaat hier dus over hoe vroeger de haring aan de stalletjes werd geserveerd. Schoongemaakt maar met graat er nog in.

====================================================================

dan werdt de haring met beide handen met beide handen met duim en wijsvinger beet gepakt een keer over de kop geslingerd en van elkaar af getrokken ,dan bleef de graad aan de rug zitten,die 2 stripjes van de buik kon je graadloos naar binnen laten glijden en had je 2 handen om de rug beet te pakken en at je de rug van de graad af.
zier


ik denk ik maar weer ff naar vlaaring ga.

hallo , hier Vlaardingen,

Gaan Scheveningers elkaar nou vertellen hoe we een haring moeten eten ?
In de jaren '50 kwam bij ons in de straat haringboer "Snoekie", oud mannetje - oud haringkarretje en maakte de haring op de kar schoon. (gaatje in het plankie - onder het gaatje een emmertje)
Mijn moeder ging dan met een bord naar de haringkar en bestelde ca. 6 of 8 haringen
(zonder ui). Het vlees van de haring zat stevig aan de graat. Verse haring  natuurlijk vanuit
de Nieuwe Haven - heette Kon. Wilhelminahaven maar door de oorlog ...   
Die slinger met de haring over zijn staart lukt natuurlijk al jaren niet meer.
De buikies waren goed te eten voor mensen zonder gebit
Groet van
Rinus H

p.s. het gebruik van de uitjes komt volgens kenners uit Dordrecht maar dat is een ander verhaal


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 06-07-2009, 22:21:07
Het is niet mijn broer maar toch een zoon van mijn vader, ra ra wie ben ik? En wie is de dominee?

Die zoon ben jij Bart  En de Dominee zat achter de Kansel en is de man van de moeder van de zoon.

Witkwast


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 06-07-2009, 23:45:41
Maar ik vindt het wel knap dat je op het tesselseplein durft te komen.

Ik ben ook niet helemaal van gisteren Fred, ik was er met etenstijd, de meesten zaten dus binnen.

(http://www.scheveningen-haven.nl/yabbse/fotos/smillies/muishahaha1.gif)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 07-07-2009, 07:53:53
Vlaardingen,
De aangehaalde citaten uit het boek(je) "The Humble Dutch Herring "
beschrijft het haring eten in de periode voor 1940.
Er staat ook ..... bijna in alle steden van Holland, dus waarschijnlijk ook Vlaardingen.
Schrijver van dit boekje is W.Preger.
Hij is zeker geen visserman of haringverkoper.
Van zijn hand verscheen ook ... Dutch Administration in the Netherlands Indies.

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: reuzekee op 07-07-2009, 09:59:25
verrek schub jij ziet er jonger uit dan je bent

Dat is is alleen maar de buiten kant Henk ;D

.... Nou jong????? ...hij is al geselecteerd als oud visserman  ;D ;D.......komt misschien ook omdat hij zo goed kan soeve.....  ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 07-07-2009, 10:06:30
 ;D ;D ;D ;D ;D maar wel een leuke zuiper.  ;D ;D

Teun leuke ontwikkelingen op Kombuispraat wat betreft de Chapparel.

http://www.kombuispraat.com/viewtopic.php?f=1&t=694&start=1072


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 07-07-2009, 18:27:54
komt misschien ook omdat hij zo goed kan soeve

Ik ben al weer aan het trainen voor volgend jaar, je komt er niet zomaar bij ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 07-07-2009, 19:29:29
 Ik had niet verwacht dat onderwerp "Speelgoed "zoveel consternatie zou geven. Je zou bijna denken dat er in Scheveningen verschillende soorten bevolkings groepen wonen. Gelukkig is dat niet zo.
Daarom wil ik wat meer vertellen wat wij vroeger ( voor 1940 ) in onze vrije tijd deden.
Als goed geaard Scheveninger met toekomstig zeemansbloed in de aderen, zochten wij dan ook ons vertier in het laten varen van scheepjes.
In de winkels omgeving Boulevard waren mooie scheepjes tekoop,echter daar hadden onze moeders niet het geld voor en wij als toekomstige zeelui hadden ook al ras in de gaten dat dit soort scheepjes niet voor ons doel geschikt waren.
Deze scheepjes waren leuk om er mee op het strand te spelen, maar zodra deze scheepjes in het water werden geplaatst, kapsijsden zij, omdat ze niet voorzien waren van een kiel.
Dus voor ons bleef er niets anders over om zelf iets te fabriceren met de attributen en materialen welke voor ons jongens voorhanden was.
Als eerste wil ik de " vloot " noemen.
Een niet Scheveninger zou meteen gaan denken aan een verzameling schepen., maar voor ons had dit een ander aspect.
Een vloot was een stuk kurk welke werd gebruikt om de haring netten
drijfvermogen te geven. Er waren ronde en platte vloten.
De ronde vloten hadden in het midden een doorboring en konden aan een bepaald stuk touwwerk ( speerreep ) worden geregen.Bij nieuwe netten werd deze speerreep met het juiste aantal ronde vloten aan de boven zijde van het net bevestigd. Korte stukjes touwwerk, stalen genaamd, werden hier voor gebruikt en zorgden er voor dat de hoeveelheid ronde vloten  op de juiste afstand langs het net werd verdeeld.
Na ingebruikname van de netten werd veel gevergd van deze ronde vloten en hier en daar sneuvelden er wel enkelen.
Om het srijfvermogen van de netten te garanderen werden op de open gevallen plaatsen platte vloten aangebracht en dit ook weer met behulp van de stalen. ( stalen waren voor dit doel speciaal gefabriceerd.
Meestal gebeurde dit soort werk 's winters op de schuur en ook wel op het boetsterland bij de water toren.

Als jongens wisten wij wel wat van deze vloten te organiseren.
Het liefst nieuwe, want hiervan was de kurk vrij soepel om te verwerken, in tegenstelling van de gebruikte vloten, welke door het zeewater en tanen ,hard en brokkelig waren geworden.
Deze vloot moest dan ook de vorm krijgen van een scheepsromp.
Menig aardappelschil mesje zijn hier mee verloren gegaan door verlies en breuk en dan ook nog kwade gezichten en schrobberingen van de benadeelde moeders.
Na met een mes de grondvorm te hebben aangebracht, moest er hier en daar nog wat aan de romp worden bijgeslepen. Hier voor werden de muren van de huizen gebruikt of de muur van de biblotheek op het Mercelisplein,
want deze muur was van grof stuckwerk.
Van een houten cigaren doos werden masten gesneden en op de romp geplaatst.
Van de groene harde kaft van een oud schoolschrift werden zeilen geknipt en voorzichtig rond de masten aangebracht . Grootzel en gatzeil.
Voor het plaatsen van een fok zagen we geen kans.
Een paar oude roestige spijker werden aan de onderzijde van de vloot bevestigd, als compensatie van de ontbrekende kiel, zodat door de wind de vloot niet zou omslaan.

We waren toch al op het Marcelisplein, dus ook vlak bij het kanaal.
Op onze buil liggend , plaatsten wij de scheepjes in het water en met wat geluk berieikten zij de overzijde,
Aangezien de zeilen een vaste stand hadden, konden wij de scheepjes niet terug laten varen.
Snel de brug over naar de overkant en opnieuw je scheepje in het water zetten.
Het gebeurde wel. dat we in plaats van het scheepje, zelf in het water verdaagden, wat ons dan op boze woorden thuis te wachren stond en als straf voorlopig niet varen met je mooie vervaardigde vloot.
Met een klomp kon je ook veel doen, maar daarover een volgende keer

Vreemdeling



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 07-07-2009, 19:58:11
vreemdeling,dat hadden de duindorpers weer mee die haden de kom van de eene kant naar de andere kant laten zeilen je moest aleen ff de zeiltjes over zetten voor als die terug moest ,soms als je het roertje niet goed gezet had kwam die nooit meer terug en ging die richting symafore en zag je hem nooit meer terug ,en mos je weer een nieuwe maken ,of je maakten een verlengde.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Vierboet op 07-07-2009, 21:48:09
Ik had niet verwacht dat onderwerp "Speelgoed "zoveel consternatie zou geven. Je zou bijna denken dat er in Scheveningen verschillende soorten bevolkings groepen wonen. Gelukkig is dat niet zo.

Beste Vreemdeling,

Ik denk dat je laatste opmerking "Wishfull thinking" is

Vr. gr. Vierboet


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 08-07-2009, 08:07:03
Beste Vierboet,

Ik denk dat u gelijk heeft.
Het zijn geen verschillende bevolkingsgroepen, maar onderling hebben zij
wel andere denk patronen.
Was ook al het geval voor de oorlog.
Je had in Duindorp zelfs 6  scholen . 2 Hervormd origine
                                                         1  Gereformeerd
                                                         1  Ger. Gem
                                                         1  Openbaar
                                                         1  R.K.
 Gegevens Volgens mijn vrouw, geboren in de Markensestraat.
Ondeling werd door de kinderen al leuze geschreeuw.

Katholiek........ Elastiek
Protestast.......Olifant
Openbaar ,,,,,,, Klapcigaar.

Zier,
Wij konden ook naar het Westbroekpark of de Eendenvijver gaan.
Wilde je dan je scheepje naar de overkant ;aten zeilen, dan moest je wel een verschrikkelijk eind omlopen of ze kwamen vast te zitten in het eendenkroost.

In ga er een paar dagen uit. Op mijn oude dag mantelzorg verlenen.

gr.
Vreemdeling
             


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 08-07-2009, 08:30:04
Ik denk dat Vierboet heel andere bevolkingsgroepen bedoeld, mensen uit de West en landen rond de Middelandse zee ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: garrent op 08-07-2009, 10:39:36
Bij mijn weten waren er 7 scholen want er waren 2 openbare scholen 1 in de Tesselsestraat 63 boven en 1 Pluvierstraat 400 van de films.  Karel


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 08-07-2009, 15:09:52
schub jij kan zo de 2de kamer in ,want je druk je zo netjes en diplomatiek uit.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 08-07-2009, 15:27:52
Als ik met vrienden ondermekaar was geweest, had ik ##%^%$^&*&(*&())&^%$$ gezegd ;D ;D ;


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Zeester op 08-07-2009, 15:39:35
schub jij kan zo de 2de kamer in ,want je druk je zo netjes en diplomatiek uit.
zier

Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa ;D ;D  dat kan Meneer Hans wel hoor :P :P :-* :-* ;D ;D

Groetjes Hans :-* :-* :-*  Willem.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 08-07-2009, 17:11:31
dat bedoel ik nou schub,nu weten we nog niet wie je bedoelden,als ik het zeg weet je het bedeen hoef je niet meer te vragen wie bedoel je nou.

een voorbeeld:onderlaas noemde dirk de namen van personen op een foto en vernoemde teun de dulk,dat zei mijn niet veel want er zijn er zo veel van maar der is maar 1 teun de slof.

daarom een 2de van naam is veel gemakelijker.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 08-07-2009, 18:31:50
dat bedoel ik nou schub,nu weten we nog niet wie je bedoelden,als ik het zeg weet je het bedeen hoef je niet meer te vragen wie bedoel je nou.

een voorbeeld:onderlaas noemde dirk de namen van personen op een foto en vernoemde teun de dulk,dat zei mijn niet veel want er zijn er zo veel van maar der is maar 1 teun de slof.

daarom een 2de van naam is veel gemakelijker.
zier
Zier, ik had het beestje ook bij de naam kunnen noemen, dan had Rinus weer boze pbtjes gehad en had hij berichten moeten verwijderen.
Jij weet hoe ik over die klanten denk, maar ik heb hier inmiddels wel geleerd dat je niet alles kan schrijven,zonder dat je gedonder krijgt of dat Rinus daar gedonder over krijgt.
Schub


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: De spienet op 08-07-2009, 19:05:05
nou we toch hier zitten schub zou jij die andere voor the time being terug willen zz henk


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 08-07-2009, 20:03:45
Groetjes Hans     Willem.

Ha die Willem, alles wel man ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Zeester op 08-07-2009, 20:29:07
Groetjes Hans     Willem.

Ha die Willem, alles wel man ;D
jawel Hans alles zuiver hoor.
met jou ook hoop ik.
bijna iedereen gezien met Vlaggtjesdag........behalve je raadt het al ;D ;D
Groetjes Willem.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 08-07-2009, 20:34:02
Jullie zullen wel zeggen wat is die Witkwast rustig. Maar ik ben al een paar avonden lekker  bezig met de film van oud vissersdag. Vanavond neem ik even pauze. 
Verder wil ik op deze topic onze nostalgische memoires van Duindorp levend houden.
Duindorp met zijn vele poortjes was voor ons een waar toevluchts oord als we door de Dienders werden nagezeten ! Maar ook onze belhamel streken konden we in Duindorp goed uitvoeren.  Vliegende brandweer door de Flakkese, Markense, Voornse, Puttense en al die straatjes met de deur aan de voorkant.  Je moest natuurlijk wel zorgen dat je vooraan bleef lopen de achterste kon weleens een emmer water of een paar schoppen krijgen.
En vreemdeling kon jij ook hutten maken in de duinen ? Wij wel ! Al werden we vaak door de kottebeier achterna gezeten.
 En ik, Ik hou van Scheveningen !  " Scheveningen Leeft "

Witkwast   


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: dicky op 08-07-2009, 20:36:45
Even een vraagje...over de r.k.school in duindorp...waar stond die

kan het me niet herinneren...of was die onder de openbare school in de tesselsestraat?

heb zelf niet in duindorp gewoond...maar ik zat er wel op school (tweede thabor).

gr.Dicky



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Vierboet op 08-07-2009, 21:25:02
Voor alle duidelijkheid:
Ik doelde op de autochtone scheveningse bevolking.
Niets meer en niets minder.

Vierboet.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 08-07-2009, 21:27:35
Bij mij weten was er geen katholieke school in Duindorp op de bovenschool  ( 63 ) heb ik gezeten en dat was een gemeente school en de beneden school was een zeer Christelijke  de Ebenhaeber  En dan had je de eerste Thabor, de H. Colijn. en nog een kleuterschool in de Tesselssestraat in de pluvierstraat kreeg je de twede Thabor en weer een gemeente school  de 400 met aan gebouw gehuistveste kinderbewaarplaats en daaraan vast de kleuterschool De Zeemeeuw ( hoek Doggersbank / Tholensestraat. En in de Zeezwaluwstraat had je ook nog een kleuterschool en als laatste de Techniescheluchtvaartschool. Oja ik had een katholiek vriendje en die zat in het vogelwijk op een katholieke school.


Witkwast


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Post Boy op 08-07-2009, 21:49:04
In de Bevelandsestraat had je toch een katholiek schooltje? of was dat alleen maar een kapelletje,kan me toch herinneren dat er daar nonnetjes waren of iet????????


gr.Dirk.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 08-07-2009, 21:53:26
Ik doelde op de autochtone scheveningse bevolking.

Beste Vierboet. De bevolkingvan Duindorp bestond voornamelijk voor 99,9 % uit Scheveningers wat ik me nog kan herinneren is dat er een Urkse woondde en één uit Marken beiden van het vrouwelijk geslacht verovert door de Scheveningse mannen. Dat was wel rond de jaren 50/60.
Anders taligen waren er toen nog niet in Duindorp of op Scheveningen.

Witkwast


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 08-07-2009, 21:54:39
In de Bevelandsestraat had je toch een katholiek schooltje? of was dat alleen maar een kapelletje,kan me toch herinneren dat er daar nonnetjes waren of iet????????


gr.Dirk.

Klopt die vergat ik maar dat was volgens mij ook een kleuterschool.
witkwast


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: roker op 09-07-2009, 06:48:35
Onder de Sint Josepgebouw zat een bewaarschool ( ook wel frobelschool genoemd ) gehuisvest , welke geleid werd door de zusters van de Haviklaan .

groetjes Henk K .


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 09-07-2009, 10:58:00
Voor alle duidelijkheid:
Ik doelde op de autochtone scheveningse bevolking.
Niets meer en niets minder.

Vierboet.
Alle ophef voor niks geweest, jammer ;D
Sorry Vierboet dat ik je verkeerd begreep ;)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: dicky op 09-07-2009, 11:18:37
Bij mij weten was er geen katholieke school in Duindorp op de bovenschool  ( 63 ) heb ik gezeten en dat was een gemeente school en de beneden school was een zeer Christelijke  de Ebenhaeber  En dan had je de eerste Thabor, de H. Colijn. en nog een kleuterschool in de Tesselssestraat in de pluvierstraat kreeg je de twede Thabor en weer een gemeente school  de 400 met aan gebouw gehuistveste kinderbewaarplaats en daaraan vast de kleuterschool De Zeemeeuw ( hoek Doggersbank / Tholensestraat. En in de Zeezwaluwstraat had je ook nog een kleuterschool en als laatste de Techniescheluchtvaartschool. Oja ik had een katholiek vriendje en die zat in het vogelwijk op een katholieke school.


Witkwast

volgens mij was er ook geen..Katholieke school...maar ja kan ook wat vergeten zijn...

er zaten ook kinderen uit duindorp...op de Heldering School in de vogelwijk ...waaronder 2 nichtjes en een neef

die in de Tholense straat woonden.

gr. Dicky


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 09-07-2009, 11:28:48
die in '46 in duindorp kwamen te wonen gingen alemaal de eerste maanden naar de vogelebuurt op school ,zeker die achterin woonden.
nou weet ik niet meer zeker of dat al via het groeneveldje was of niet.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: roker op 09-07-2009, 17:32:33
ik weet wel dat er in de Kerklaan een katholieke school was .


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 09-07-2009, 18:38:53
Er was er ook een in de Berkenbosblokstraat,maar de vraag was, was er ook een RK school in Duindorp ???


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: roker op 09-07-2009, 18:47:37
volgens mij alleen een bewaarschool . Maar ik ga het na vragen .


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: roker op 09-07-2009, 19:08:11
Ik heb het na gevraagd . Maar op Duindorp is er geen katholieke school geweest . Men moest naar de Haviklaan of naar de Kerklaan . De Kubus is te ver van Duindorp .


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 09-07-2009, 20:10:23
Ja Schub, je mag mijn broertje ook de groeten doen. Wordt tijd dat die weer is een emmer haring komt brengen.

Ik heb je broertje gesproken Fred, zijn motor heeft hij niet meer en hij heeft andere bezigheden, dus voorlopig geen emmertje haring voor je ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: bomme op 09-07-2009, 20:13:32
Hans , dat is K... moet ik er zelf nog maar is achteraan.

Fred


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 10-07-2009, 08:16:05
Nog even terug komen over RK school in Duindorp, ik woon er vanaf 1953. En ik weet voor 100 procent dat er geen RK school was in Duindorp. Maar in de Doggersbankstraat was wel een langzaam ze leerschool, zat aan de achterkant van de Duinrandschool op de eerste verdieping achteraan.

gr Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: De spienet op 10-07-2009, 09:43:52
hans goede morgen die r k school was in de 2 de meessstraat niet in de b b straat groet henk


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 10-07-2009, 11:13:34
wat is er loos bart zit je soms klem.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: B@rtW. op 10-07-2009, 11:58:23
Ja Zier, bedankt voor de tip, kennelijk zat er iets klem.
Die tekst hoorde bij heel iets anders waar ik nu verstelt van sta is dat het hier terecht is gekomen. Ik heb het al verwijdert.
HG. BartW.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Post Boy op 10-07-2009, 12:43:41
Nog even terug komen over RK school in Duindorp, ik woon er vanaf 1953. En ik weet voor 100 procent dat er geen RK school was in Duindorp. Maar in de Doggersbankstraat was wel een langzaam ze leerschool, zat aan de achterkant van de Duinrandschool op de eerste verdieping achteraan.

gr Cor




Cor aan de achterkant van de Duinrandschool zat ook een kakschooltje heb ik zelf opgezeten wat ik me nog kan herinneren,daar liepen zusterjes in vol ornaat,ik heb een keirtje me eile bedje onder eu kakt daar waren de zusterjes geloof ik iet zo blij mee. ;D ;D ;D ;D ;D ;D ;D ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 10-07-2009, 14:22:34
Dirk die lang zaam me leer school had de achter ingang van de Duinrandschool, en die zat in de Doggersbankstraat tegen over de Tiengemeentestraat. De ingang van die kakschool zat er naast  ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: dicky op 10-07-2009, 15:19:47
Heren,

was dat kakschooltje niet het Juliana kinder dag verblijf?

Gr. Dicky


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 10-07-2009, 15:26:00
Heren,

was dat kakschooltje niet het Juliana kinder dag verblijf?

Gr. Dicky
Ja Dicky zoals ik al zei, en de ingang zat in de Doggersbankstraat.  :-*


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 11-07-2009, 13:35:36
Ik wist niet dat mijn reactie d.d. 8 juli een ware "schoolstijd "heeft ontwikkeld.
Ik denk dat iedereen gelijk heeft.
Maar in mijn reactie d.d. 8 juli staat...voor de oorlog dus voor 1940.
Ik heb het nogeens bij mijn vrouw nagevraagd,
Haar reactie....
Er waren 3 scholen op een groot plein , op de plaats waar later de Pniel kerk is gebouwd.
Zelf heb ik heel weinig ervaring m.b.t. Duindorp.

In de R.K. school in de 2e Messstraat heb ik zelf ook nog les gehad, toen de Kon.Emmaschool gevorderd was voor de legering van militairen.

Vreemdeling



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 11-07-2009, 20:34:57
Rond de Pnielkerk waren 3 scholen en in het midden eengroot plein wat naderhand schooltuintje werd  als eerste had je de 1e  Thabor school dan in het midden de Christelijke Eben haezer school en de boven etage was de openbarelager gemeente school 63 en als laatste  de H. Colijn school deze 3 scholen stonden als een zogenaamde hoefijzer om de Pnielkerk. Ik zal langs de Pnielkerk rijden en kijken wanneer deze gebouwd is  weet wel Duindorp is rond de jaren 20/30 ontstaan.


witkwast


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Jan Jansen op 11-07-2009, 20:51:32
Rond de Pnielkerk waren 3 scholen en in het midden eengroot plein wat naderhand schooltuintje werd  als eerste had je de 1e  Thabor school dan in het midden de Christelijke Eben haezer school en de boven etage was de openbarelager gemeente school 63 en als laatste  de H. Colijn school deze 3 scholen stonden als een zogenaamde hoefijzer om de Pnielkerk. Ik zal langs de Pnielkerk rijden en kijken wanneer deze gebouwd is  weet wel Duindorp is rond de jaren 20/30 ontstaan.

witkwast

Gewoon even Googlen ;D ;D

De Pnielkerk is ontworpen door architect B.W. Plooy. Het gebouw kan als typerend voor de Gereformeerde Kerkbouw uit de periode tussen de twee wereldoorlogen genoemd worden. Een sobere bouw met hoge dakvlakken in kruisvorm met in het centrum een koperen torenelement. de hoog opgaande verticale raampartijen zijn uitgevoerd in ongedecoreerd gekleurd glas in lood. Het gebouw heeft zowel buiten als binnen stijlkenmerken die ontleend zijn aan de 'Amsterdamse School'. Het interieur, inclusief het orgelfront zijn ontworpen door de architect. De blokvormige decoratieve elementen, de paraboolvormige bogen, de banken en de zwartgekleurde houten lijsten zijn karakteristiek voor de bouwstijl. Achter de preekstoel is in de houten betimmering een zon met stralen te zien; de zon met stralen werd veel als motief gebruikt in de 'Art-deco' en was ontleend aan de vondsten die archeologische expedities bij ontdekking van het rijk der Inca's hadden opgeleverd. Het interieur is vrijwel nog geheel in tact gebleven, ondanks de oorlogsperiode. In de periode 1970-1975 heeft een kleine verbouwing plaatsgevonden en is een zaal onder de galerij gecreerd. Ook werd de speeltafel van het orgel rechtsbeneden in de kerkzaal geplaatst.
Eerste steen gelegd op 25 september 1937 door Ds.C.W. Keur. De kerk werd op 27 juni 1938 in gebruik genomen.Ds. Keur leidde de eerste dienst en koos als tekst: 1 Corinthe 3:9b "Gods gebouw zijt Gij,"
In de oorlogsjaren kwam het gebouw in het 'Sperrgebiet' te liggen Duindorp werd eind1942/begin 1943 geëvacueerd. Na de oorlog was er in Duindorp nog een NSB-kamp, waardoor de Pnielkerk op 3 augustus 1947 pas weer opengesteld werd voor de gemeentelede


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 11-07-2009, 22:20:30
Nog even voor allen en met uitzondering voor vreemdeling ! Duindorp was de nieuwbouw wijk van Scheveningen. De oude Scheveningers vonden het maar niks en de toen jong gehuwden (  nieuwe generatie ).  Vonden deze nieuwbouw met stromend water en electriciteit vele malen beter dan de oude woningen in de oude wijk Scheveningen die veel van deze voorzieningen niet hadden.
Met andere woorden weer een plus puntje voor Duindorp.

Witkwast


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Piet Es op 11-07-2009, 23:36:02
Nog even voor allen en met uitzondering voor vreemdeling ! Duindorp was de nieuwbouw wijk van Scheveningen. De oude Scheveningers vonden het maar niks en de toen jong gehuwden (  nieuwe generatie ).  Vonden deze nieuwbouw met stromend water en electriciteit vele malen beter dan de oude woningen in de oude wijk Scheveningen die veel van deze voorzieningen niet hadden.
Met andere woorden weer een plus puntje voor Duindorp.

Witkwast


Beste Witkwast

Ik ben het goeddeels met je eens, met uitzondering van de opmerking over de oude Scheveningers. Ik ben er ook niet van overtuigd dat die opmerking terecht is. Iedereen in Scheveningen, zowel oud als jong, was blij dat de tijd van de 19de eeuwse miezerige huisjes met de eensteensmuurtjes, de plee buiten, één kamer beneden, geen keuken maar koken onder een afdakje op het achterplaatsje, ouders slapen in de bedstee en de kinderen met z'n allen op de zolder (twee of drie in één bed) en eens in de week als kind gewassen worden in de teil op een stuk zeil in de woonkamer, voorbij was. Ik weet waarover ik praat. Het enige probleem kan zijn geweest dat voor wat betreft ouderen, of anders gezegd voor ouders, hun kinderen plotseling heel ver weg woonden. Er reed geen bus naar Duindorp en in het begin ontbrak zelfs een brug die toegang gaf tot Duindorp. Maar de relatieve luxe die de nieuwgevestigde Duindorpers mochten genieten woog zeker op tegen het feit dat de ouders niet zo maar even langs konden komen zoals destijds toen iedereen nog in het oude dorp woonde.

Met groet,

Piet Spaans


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 12-07-2009, 00:04:06
Beste Piet,

Bedankt voor je eerlijke reactie,

Maar uit eigen ondervinding waren mijn grootouders niet te spreken over het besluit van mijn ouders om in het nieuwe dorp  te gaan wonen. En dat was niet alleen bij ons in de familie, ook bij vrienden  ervaarde ik dat. Een erfenis  is het feit dat je nog steeds het verschil merk als er over Scheveningers of Duindorpers gediscuseerd wordt, kijk maar in het begin van deze topic ook al is het niet kwaad bedoeld. De brug die jij omschrijft is ook een grens overgang van het oude naar het nieuwe.

En ik, ik hou van  Scheveningen  " Scheveningen leeft  "

Witkwast       


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 12-07-2009, 08:04:01
Nog even voor allen en met uitzondering voor vreemdeling ! Duindorp was de nieuwbouw wijk van Scheveningen. De oude Scheveningers vonden het maar niks en de toen jong gehuwden (  nieuwe generatie ).  Vonden deze nieuwbouw met stromend water en electriciteit vele malen beter dan de oude woningen in de oude wijk Scheveningen die veel van deze voorzieningen niet hadden.
Met andere woorden weer een plus puntje voor Duindorp.

Witkwast


Beste Witkwast

Ik ben het goeddeels met je eens, met uitzondering van de opmerking over de oude Scheveningers. Ik ben er ook niet van overtuigd dat die opmerking terecht is. Iedereen in Scheveningen, zowel oud als jong, was blij dat de tijd van de 19de eeuwse miezerige huisjes met de eensteensmuurtjes, de plee buiten, één kamer beneden, geen keuken maar koken onder een afdakje op het achterplaatsje, ouders slapen in de bedstee en de kinderen met z'n allen op de zolder (twee of drie in één bed) en eens in de week als kind gewassen worden in de teil op een stuk zeil in de woonkamer, voorbij was. Ik weet waarover ik praat. Het enige probleem kan zijn geweest dat voor wat betreft ouderen, of anders gezegd voor ouders, hun kinderen plotseling heel ver weg woonden. Er reed geen bus naar Duindorp en in het begin ontbrak zelfs een brug die toegang gaf tot Duindorp. Maar de relatieve luxe die de nieuwgevestigde Duindorpers mochten genieten woog zeker op tegen het feit dat de ouders niet zo maar even langs konden komen zoals destijds toen iedereen nog in het oude dorp woonde.

Met groet,

Piet Spaans
Geachte heer Spaans,

Zoals u het hier boven beschrijft, zo heb ik het eigenlijk nooit bekeken. Ik zie nu pas dat toen Duindorp bewoond ging worden, er nog geen brug was tussen Duindorp en oud Scheveningen. Mijn vraag is natuurlijk, wanneer werd die brug dan gebouwd en opgeleverd.

p.s Ik ben fel tegen Noorder zijn bouwplannen, maar in 1 ding zie ik wel wat zitten. Een tweede brug die Zuid en Noord verbinden. Want als ik in het Zeemanshuis een bakkie ben ga halen, is het een heel stuk lopen om in mijn Duindorp te komen.  ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 12-07-2009, 09:46:05
in het begin ontbrak zelfs een brug die toegang gaf tot Duindorp.

Wat een heerlijke tijd ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Jan Jansen op 12-07-2009, 10:45:35
Mijn vraag is natuurlijk, wanneer werd die brug dan gebouwd en opgeleverd.

Lang leve internet; even googelen:"brug Duindorp" ;D ;D ;D ;D


Uitvoering
De eerste bebouwing van Duindorp bestond uit drie hoven met (huur)woningen, alle drie elk gesitueerd rond een ruim vierkant plein met speelgelegenheden voor de jeugd van de kinderrijke Scheveningse gezinnen. Het front van het totaal der ontwikkelde blokken, die als werktitels de namen Afvoerkanaal I, II, III, IV droegen, werd gevormd door woningen, gelegen aan de Houtrustweg. Deze keken alle in noordoostelijke richting uit op wat in de volksmond het Verversingskanaal werd genoemd. Dit afvoerkanaal liep sinds de 19de eeuw vanuit Den Haag richting de zee en het mondde via een sluis uit in de Noordzee. Oorspronkelijk werd de zich nieuw vormende wijk nog niet via een brug verbonden met het aan de overzijde van het kanaal gelegen - en zich intussen ook verder uitgebreidende - vissersdorp. Pas vanaf 1923 konden de Duindorpers beschikken over een brug die hen met het oude dorp, en dus met hun familie, verbond. Tot die tijd konden zij slechts oversteken met een pontje, of anders lopen of fietsen naar de meer noordwestelijk gelegen sluis die dan een droge oversteek over het kanaal kon bieden. Vervolgens ging een tram via de nieuw aangelegde brug een aansluiting bieden vanaf het betrekkelijk afgelegen Duindorp naar het centrum van Den Haag. In de loop van de jaren breidde de bouw van Duindorp zich in zuidwestelijke richting uit door middel van een aantal lange, rechte straten die hier en daar door - soms zeer korte of hoefijzervormige - zijstraatjes met elkaar werden verbonden. De aan deze straten gelegen woonblokken bestonden uit portiek(huur)woningen in twee of drie lagen, kleine eengezinswoningen en gelijkvloerse woningen met hun voordeur aan de straat. De zuidoostelijke helft van Duindorp kreeg in de loop der jaren een aanzienlijk minder sober en rechthoekig uiterlijk, met name doordat hier ruimte werd geboden aan particulier bouwinitiatief. In dit gedeelte verrezen ook vrijwel alle openbare voorzieningen, waaronder enkele scholen, kerken en een badhuis annex zwembad. Heel centraal gelegen werd te Duindorp het Tesselseplein gesitueerd, alwaar zich, rondom gelegen, een bloeiende middenstand kon ontwikkelen.



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Piet Es op 12-07-2009, 12:16:22
in het begin ontbrak zelfs een brug die toegang gaf tot Duindorp.

Wat een heerlijke tijd ;D

Schub , het was wel zo dat de mensen via de overgang bij de sluis naar Duindorp konden lopen. Daarbij moet verder ook nog rekening worden gehouden met het gegeven dat de Tweede Binnenhaven nog niet was gegraven en dat men dus vrijwel rechtstreeks van het oude dorp langs de Eerste Binnenhaven (Oude haven) via de Zeesluisweg naar Duindorp kon lopen of fietsen. Niet voor niets droeg de Zeesluisweg die in 1915 werd aangelegd deze naam; de weg leidde naar de bewuste sluis over het Verversingskanaal. Al met al een flinke kuier, maar dat was men destijds wel gewend. En over die bewuste brug zelf vertelde Jan Jansen al het een en ander.

Met groet,

Piet Spaans


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Vierboet op 12-07-2009, 13:03:22
Piet Es,

Schub's reactie was m.i. enkel en alleen als scherts bedoeld.

Vierboet.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 12-07-2009, 13:04:27
heel goed gezien vierboet
 die schub kan er wat van


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 12-07-2009, 13:17:42
 ;D ;D ;D ;D ;D En zo is het heren, we kennen elkaar zeer goed. We hebben altijd de grootste humor over Duindorp en oud Scheveningen. Maar hij was tot nu nog toe welkom op Duindorp, maar of dit nu nog het geval is.  ;D Ik ben blij met de antwoorden van Karel en de heer P Spaans.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 12-07-2009, 13:23:43
ik denk dat SCHUB zich er niets van aantrekt Cor,


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 12-07-2009, 13:30:44
ik denk dat SCHUB zich er niets van aantrekt Cor,
Dat denk ik ook Rinus  ;D ;D ;D gelukkig maar  :-*


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 12-07-2009, 13:32:15
ik denk dat hij de straaljagers al weer klaar heeft staan Cor

 hou de humor er in


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Piet Es op 12-07-2009, 13:34:45
Piet Es,

Schub's reactie was m.i. enkel en alleen als scherts bedoeld.

Vierboet.


Waarde Vierboet. misschien hoor je ook wel eens het grappige gezegde dat deel uitmaakt van die reclame van Mediamarkt....!

Het is m.i. de vraag of iedereen Schub zo interpreteert; zie verder mijn onderstaande bijdrage.

Piet Es


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Piet Es op 12-07-2009, 13:44:18
Ik denk dat men in algemene zin voorzichtig moet zijn met te vermoeden of te suggereren dat er een wezenlijk verschil in mentaliteit of geaardheid zou bestaan of zou hebben bestaan tussen Scheveningers uit het oude dorp en die uit Duindorp. In de eerste plaats was en bleef er een heel directe familiaire band bestaan tussen jongeren die trouwden en naar Duindorp vertrokken en hun families in eerste en tweede lijn die in het oude dorp bleven wonen. Het zal mijns inziens nooit tot ruzies hebben geleid tussen de verschillende familieleden. Niemand zou immers zijn kinderen en kleinkinderen hebben misgund dat deze in betere woonomstandigheden terechtkwamen dan de ouders en grootouders vóór hen. Ten tweede ging het hier goeddeels om vissersgezinnen of om aanstaande vissersgezinnen waarvan de mannen voeren op loggers die werden bemand door zowel mensen uit het oude dorp als uit het nieuwe Duindorp. Binnen zo’n klein gemeenschapje als een schipvolk van een logger zou geen naijver of aversie tegen de ander kunnen bestaan, anders zou het leven aan boord niet leefbaar zijn. Voor hen die niet op de visserij werkzaam waren gold in wezen hetzelfde. Men werkte bij een rederij, een rokerij, een pakkerij, een kuiperij of een smederij waar men steeds op collega’s uit zowel het oude dorp als uit Duindorp was aangewezen. Voor onderlinge wedijver was dunkt mij daarom geen plaats.

Eeen ander ding is dat zich onder de Duindorpers in de loop der jaren een zekere samenhorigheid zal hebben ontwikkeld van groepen mensen en gezinnen die in beginsel onder dezelfde – en vaak nogal moeilijke – omstandigheden elders waren terechtgekomen. Men deelde gezamenlijke zorgen met elkaar en men ging streven naar verdere ontwikkelingen binnen de nieuwe woongemeenschap zoals scholen, kerken, verenigingen, maar ook naar infrastructuur zoals betere verbindingswegen met het dorp en wenselijk openbaar vervoer. De werkelijkheid is dat er geen verschil bestaat of heeft bestaan tussen Duindorpers en plaatsgenoten uit het oude dorp. En, wat ik al eerder schreef: voor zover ouderen ooit bezwaar hebben gemaakt tegen het vertrek van hun kinderen naar Duindorp, is dit gebaseerd geweest op emotionele overwegingen: immers, men kon vóór die tijd zo even bij de dochter of bij de zoon binnenlopen en dat was plotseling voorbij. Maar geloof me, die emotionele gevoelens hebben weldra plaats gemaakt voor begrip voor het genomen besluit van dierbaren die naar de nieuwgebouwde wijk waren vertrokken.     

Ik vertel dit met een zekere nadruk omdat men het medium internet, waaraan iedereen binnen deze Scheveningse site ‘Vraag en Antwoord’ meewerkt, en waarbinnen men allerlei meningen ventileert, sterk onderschat. Onbewust is iedereen met zijn of haar bijdrage bezig, een stukje geschiedenis over Scheveningen te schrijven. Het is niet alleen een discussie of een correspondentie tussen Schub of Witkwast of tussen Piet Es en Vreemdeling, nee: beslist niet, want alles wat hier wordt weergegeven wordt vanaf dat moment wereldwijd gelezen maar, nog belangrijker, wordt tot in lengte van dagen bewaard en opgeslagen. Dit houdt in dat uw woorden later door anderen, die op internet zoeken, kunnen worden aangehaald en dat uw mening, al dan niet aan feiten getoetst, voor waarheid wordt gelezen. Men zou kunnen denken dat Scheveningers uit twee werelden bestaat en ik bestrijd dat. Ik sluit mij tot slot volledig aan bij de woorden die Witkwast met regelmaat hanteert: ik houd van Scheveningen (en daarin is iedereen begrepen die daar is geboren en getogen, in het oude of in het nieuwe deel).

Piet Spaans       


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Jan Jansen op 12-07-2009, 14:33:26
op de internet encyclopedie (Wikipedia -onderwerp Duindorp) staat een soortgelijk verhaal.

K


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Vierboet op 12-07-2009, 14:52:29
Re: Sint aldegonde plein en om geving
« Antwoord #1041 Gepost op: 08-07-2009, 11:53:40 »

vierboet je hoeft het niet te lezen je mag en als je er niets aan vindt lees je het niet we zijn gewoon lekker slap aan het taaie met vrienden onder elkaar reageer lekker op herrineringen of zoiets en niet hier als je er niet thuis voelt


Piet Es,

Uit bovenstaande reactie mag blijken dat niet iedereen zich bewust is van het feit dat alles wat hier geschreven wordt wereldwijd gelezen kan worden. Waardoor er buiten Scheveningen een beeld van Scheveningen kan ontstaan waarin in elk geval deze scheveninger zich niet zou kunnen herkennen.

Vierboet


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 12-07-2009, 14:58:36
Re: Sint aldegonde plein en om geving
« Antwoord #1041 Gepost op: 08-07-2009, 11:53:40 »

vierboet je hoeft het niet te lezen je mag en als je er niets aan vindt lees je het niet we zijn gewoon lekker slap aan het taaie met vrienden onder elkaar reageer lekker op herrineringen of zoiets en niet hier als je er niet thuis voelt


Piet Es,

Uit het bovenstaande mag blijken dat niet iedereen zich bewust is van het feit dat alles wat hier geschreven wordt wereldwijd gelezen kan worden. Waardoor er buiten Scheveningen een beeld van Scheveningen kan ontstaan waarin in elk geval deze scheveninger zich niet kan herkennen.

Vierboet
Viervoet vrooger had je het eiland, nu heb je nog steeds eilandtjes. ;D ;D ;D Maar een apart volk dat Sint Aldegonde plein.  ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 12-07-2009, 14:59:44
waar gaat deze discussie weer heen
 moet toch kunnen een beetje humor er tussen door
 de meeste waar het tegen is kennen elkaar
 het hoeft toch niet altijd zo zwaar te zijn 
 en hoe een iemand  buiten scheveningen tegen mij aan kijkt
 laat me koud


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 12-07-2009, 15:01:34
waar gaat deze discussie weer heen
 moet toch kunnen een beetje humor er tussen door
 de meeste waar het tegen is kennen elkaar
 het hoeft toch niet altijd zo zwaar te zijn 
Wat Duindorp al niet los maakt Rinus  ;D Ben ik in Hoogvliet kom ik Dik Vermeer tegen  :-*


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 12-07-2009, 15:03:16
ja Cor
 ze kunnen gelukkig niet meer over de magneet zeuren


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 12-07-2009, 15:10:00
ja Cor
 ze kunnen gelukkig niet meer over de magneet zeuren
Nu je daar over begint  ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 12-07-2009, 15:16:38
ja Cor
 ze kunnen gelukkig niet meer over de magneet zeuren
Nu je daar over begint  ;D
Nog zo`n walgelijk stukje Scheveningen ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 12-07-2009, 15:18:10
ja Cor
 ze kunnen gelukkig niet meer over de magneet zeuren
Nu je daar over begint  ;D
Nog zo`n walgelijk stukje Scheveningen ;D
;D ;D ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 12-07-2009, 15:24:36
Ik gebruik bij mijn berichten vaak de smily`s  ;D ;D  en de lachmuis, dan mag je toch aannemen dat men weet, dat ik de boel zit te stangen.
(http://www.scheveningen-haven.nl/yabbse/fotos/smillies/muishahaha1.gif)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 12-07-2009, 15:27:23
Maar ik heb begrepen dat we nu over de Magneet verder gaan, HEERLIJK.
Heb ik ook zo mijn mening over :-*


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 12-07-2009, 15:28:21
ja Cor
 ze kunnen gelukkig niet meer over de magneet zeuren
Nu je daar over begint  ;D
Nog zo`n walgelijk stukje Scheveningen ;D


 waar ook veel onzin over geschreven is
 maar nu weer terug naar duindorp en een beetje met respect ????


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 12-07-2009, 15:29:39
Maar ik heb begrepen dat we nu over de Magneet verder gaan, HEERLIJK.
Heb ik ook zo mijn mening over :-*

 zal je wel willen SCHUb
 maar Maaswinkel heeft dat hoofdstuk persoonlijk gesloten (gesloopt)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 12-07-2009, 15:31:09
Neemt niet weg dat ik er nog lekker onzin verhalen over kan vertellen ;)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 12-07-2009, 15:32:41
ja wie niet Hans
 maar of ze allemaal waar zijn ???
 maar je weet ik ben bevoor oordeelt in deze


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 12-07-2009, 15:34:06
ja wie niet Hans
 maar of ze allemaal waar zijn ???
 maar je weet ik ben bevoor oordeelt in deze
Bij deze veroordeeld  ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 12-07-2009, 15:34:45
Ik weet het Rinus, maar ik zal hier in, veel voorzichtiger zijn, er wonen mijn te veel ex Magneeters bij mij in de buurt en sommig kunnen nog aardig uit de voeten ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 12-07-2009, 15:35:06
TOT .....


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 12-07-2009, 15:35:56
Ik weet het Rinus, maar ik zal hier in, veel voorzichtiger zijn, er wonen mijn te veel ex Magneeters bij mij in de buurt en sommig kunnen nog aardig uit de voeten ;D ;D

 ja en glas is duur


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 12-07-2009, 16:51:01
Ik weet het Rinus, maar ik zal hier in, veel voorzichtiger zijn, er wonen mijn te veel ex Magneeters bij mij in de buurt en sommig kunnen nog aardig uit de voeten ;D ;D

 ja en glas is duur

Piket is dichtbij ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: roker op 12-07-2009, 18:14:22
En als we het niet meer weten . waar licht de Hoge Nol nu eigenlijk  ;D ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Piet Es op 12-07-2009, 19:13:24
En als we het niet meer weten . waar licht de Hoge Nol nu eigenlijk  ;D ;D ;D

Een tevreden roker is (soms wel eens) een onruststoker...! ;D ;D ;D ;D ;D

Piet Es


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: roker op 12-07-2009, 19:18:58
 ;D ;D ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Piet Es op 12-07-2009, 19:32:54
Re: Sint aldegonde plein en om geving
« Antwoord #1041 Gepost op: 08-07-2009, 11:53:40 »

vierboet je hoeft het niet te lezen je mag en als je er niets aan vindt lees je het niet we zijn gewoon lekker slap aan het taaie met vrienden onder elkaar reageer lekker op herrineringen of zoiets en niet hier als je er niet thuis voelt


Piet Es,

Uit bovenstaande reactie mag blijken dat niet iedereen zich bewust is van het feit dat alles wat hier geschreven wordt wereldwijd gelezen kan worden. Waardoor er buiten Scheveningen een beeld van Scheveningen kan ontstaan waarin in elk geval deze scheveninger zich niet zou kunnen herkennen.

Vierboet

Ik ben geen St Aldegondepleiner en vind dat het hun verantwoordelijkheid is wat daar wordt geschreven en niet de mijne. Ik zou derhalve zeggen: leg het probleem (voor zover het dat al is!) dáár neer waar het hoort, dus bij het St Aldegondeplein of nog beter, lees die topic niet. "Wat niet weet, dat niet deert," zei mijn moeder zaliger altijd.

Piet Es


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 12-07-2009, 20:05:34
vierboet je hoeft het niet te lezen je mag en als je er niets aan vindt lees je het niet we zijn gewoon lekker slap aan het taaie met vrienden onder elkaar reageer lekker op herrineringen of zoiets en niet hier als je er niet thuis voelt

Toch vind ik Vierboet, dat ze daar een punt hebben, net zoals sommige van ons dit forum gebruiken of zoals je wilt, misbruiken om slap te kletsen, heb ze dat recht ook op het St. Aldegondeplein topic.
Deze topic van het plein is opgezet om  oudpleiners weer met elkaar in contact te brengen en oude herinneringen op te halen.
Voor niet pleiners is het allemaal niet interessant, persoonlijk heb ik niks met het plein, dus kijk ik er bijna nooit en zal dan ook geen commentaar hebben.
Dus laat iedereen in zijn waarden en vooral doen waar ze zin in hebben, kan ik ook lekker blijven keten hier ;D




Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: bomme op 12-07-2009, 20:06:00
En als we het niet meer weten . waar licht de Hoge Nol nu eigenlijk  ;D ;D ;D


Nu in Duindorp  :-\


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 12-07-2009, 20:06:45
Nu in Duindorp

Laat het daar aub blijven ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: roker op 12-07-2009, 20:10:08
Volgens mij was hij toch echt , waar nu het lindo is . De Nol die in duin dorp licht is zo hoog omdat er een bunker onderlicht . ;D ;D ;D ;D ;)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 12-07-2009, 21:04:48
En als we het niet meer weten . waar licht de Hoge Nol nu eigenlijk  ;D ;D ;D


Nu in Duindorp  :-\

 ja daar hebben ze hem nog
 hoge Nol
is een algemene benaming voor een  hoog duin top


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 12-07-2009, 21:43:34
Beste allemaal,

Mijn correspontie en die van Schub moet men voor lief nemen Hans en ik kennen elkaar sinds de schooljaren en hebben een heel goede relatie gaan regelmatig een biertje drinken en dollen graag wat. En die relatie is juist dat Hans aan de andere kant toendertijd van de brug woondde dan ik. Maar na jaren en juist door deze site of topic hebben we elkaar weer terug gevonden.

Witkwast ( Aad )


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 13-07-2009, 10:18:24
Kijk deze brug die mag er van mij komen, maar zal het Zeemanshuis er dan nog zijn  >:(


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 13-07-2009, 11:46:18
maar dat is dan ook een nieuwe hoge nol
 en zal niet mee vallen om daar na een bezoek aan het
 zeemanshuis tegen op tekomen


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: reuzekee op 13-07-2009, 12:08:09
Kijk deze brug die mag er van mij komen, maar zal het Zeemanshuis er dan nog zijn  >:(

.... duindorpers moeten strakkies tol betalen om de brug te passeren.... arsom iet!!! ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 13-07-2009, 12:26:57
maar dat is dan ook een nieuwe hoge nol
 en zal niet mee vallen om daar na een bezoek aan het
 zeemanshuis tegen op tekomen
Maar het is wel lekker korter om daar te komen, en ook naar de boulevard. Heerlijk die iedeen van Norder, ik steun hem wel daar in. ;D En tol betalen johhhhhhhhh oud duindorper die JE was, je woont nu zeker op stand.  ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 13-07-2009, 12:27:51
ik heb vernomen dat het bestuur van duindorp inwoners van dorp toestemming geven van de winter bij sneeuwval gebruik te mogen maken van de hoge nol om sleetje te rijden ,mits ze met een origineele schev. slee komen,komen ze met een bob slee moet dat eerst aangevraagd worden op het stadhuis.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 13-07-2009, 12:41:39
ik wist niet dat duindorp een bestuur heeft, of bedoel je de
 voetbal club Zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: reuzekee op 13-07-2009, 12:51:46
maar dat is dan ook een nieuwe hoge nol
 en zal niet mee vallen om daar na een bezoek aan het
 zeemanshuis tegen op tekomen
Maar het is wel lekker korter om daar te komen, en ook naar de boulevard. Heerlijk die iedeen van Norder, ik steun hem wel daar in. ;D En tol betalen johhhhhhhhh oud duindorper die JE was, je woont nu zeker op strand.  ;D ;D

... Ha die Cor ..... ;D ;D.. inderdaad vlak bij het strand en duin.....maar jij toch ook !!! allien je blijft een maatje van Norder ..... ook zo'n rooie rakker  ;D ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 13-07-2009, 12:53:58
Norder is alleen in woord een rooie rakker maar niet in daden

 maar we dwalen af van de topic
 Norder is helaas nog geen Herrinering


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zeepaard op 13-07-2009, 13:05:51
Wat voor idioot gaat nu containers op het strand zetten :( :( :( :(
Het wordt tijd dat hij in een container komt te wonen met een zooi allochtonen : :( :( :( :( :( :(

De vernieuwing van Scheveningen  is afbraak >:( >:( >:(
Maar het geld moet uitgegeven worden >:( >:( >:( :( :(

Zo ziet de de politiek in mekaar :( :( :( :( :(


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: reuzekee op 13-07-2009, 13:06:48
Norder is alleen in woord een rooie rakker maar niet in daden

... als je PVDA stemt, stem je ook voor de principes van de PVDA en moet je ook je maten (lees rooie rakkers ) steunen ... of iet???......ik ben blij als die PVDA oprot hoewel diverse plannen welke samen met andere wethouders zijn gemaakt toch niet slecht waren....... Maar als die PVDA oprot wat komt er dan  ??? ??? :o... kunnen we dan helemaal terug naar af .... en alles laten verpauperen  :o :o :o :o Er zijn toch ook wel mooie projecten gerealiseerd de afgelopen jaren......Ik ben het je eens dat vele problemen in verschillende wijken niet op de juiste manier worden uitgevoerd....maar desondanks is Duindorp goed onderhanden genomen .....en word het alleen maar mooier.... ;D ;D ;D ......
Het plan van de kustverhoging gaat gewoon dooor ... daar kan ook Norder geen moer aan veranderen  aan de provincie plannen met de rijkswaterstaat.....
Als Norder maar rekening houdt met de verkeersproblematiek rondom al die plannen. :o :o
Teun.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zeepaard op 13-07-2009, 13:09:43
Hoi Rinus
Als het op verkeerde topic staat,dan verplaats ik het wel ?
Groet Zeepaard


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zeepaard op 13-07-2009, 13:19:10
Als Norder op rot.Wie krijgen dan een.Vogelaar ;D ;D ;D ;D ;D
Dan wodt het wwer een prachtstrand :o :o :o :o :o
Met leuke dames erbij :o :o :o :o
En toch maar weer een goktent erbij :( :( :( :(


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 13-07-2009, 13:22:14
Nog een mooie herinnering uit de jaren 60. Als de grote vakantie begon van de lagere school, kon je vader of moeder je in laten schrijven voor de groepen. Je kon dan de gehele week mee met deze groepen, richting zandtje of groene-veld of strand. Ik ging altijd naar de Duinrandschool of wel 400, dit zal ik nooit vergeten. Wat een grote armoe was dit, met 30 graden naar het zandtje in de duinen, hoe verzinnen ze dat toen. Ik kwam met dat mooie weer nooit op het zandtje, ik sloeg altijd rechtsaf richting strand samen met mijn broers. ;D ;D Kunnen we dit nog herinneren  :P


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zeepaard op 13-07-2009, 13:22:47
Teun en Cor een mooie dag nog verder :D :D :D :D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: reuzekee op 13-07-2009, 13:39:18
Nog een mooie herinnering uit de jaren 60. Als de grote vakantie begon van de lagere school, kon je vader of moeder je in laten schrijven voor de groepen. Je kon dan de gehele week mee met deze groepen, richting zandtje of groene-veld of strand. Ik ging altijd naar de Duinrandschool of wel 400, dit zal ik nooit vergeten. Wat een grote armoe was dit, met 30 graden naar het zandtje in de duinen, hoe verzinnen ze dat toen. Ik kwam met dat mooie weer nooit op het zandtje, ik sloeg altijd rechtsaf richting strand samen met mijn broers. ;D ;D Kunnen we dit nog herinneren  :P

... ja ...hoe verzint men dat met 30graden..... :o :o :o ... of het idee in de zomervakantie met de groeppe .... kon het woord alleen maar uitpoeppe ..... ;D ;D.. ik zat liever op strang of an de eve...of wij ginge zwemmen in de buiten vervursing .... later toen we een beetje konden zwemmen in de vervursing .... en van de brug afduiken .... mijn moeder zei toen ... "ben je helemaal beleetifeld om tussen de ratten te zwemmen"...nouja het water stonk een beetje .. ;D ;D maar de buitenvervursing was ook soms gevaarlijk.... vooral als ze gingen spuien ... :o :o :o ... toen ik 16jr werd gingen wij vaak tussen de keien .. op het eiland .... ;D ;D :P :P


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: reuzekee op 13-07-2009, 13:42:40
ik heb vernomen dat het bestuur van duindorp inwoners van dorp toestemming geven van de winter bij sneeuwval gebruik te mogen maken van de hoge nol om sleetje te rijden ,mits ze met een origineele schev. slee komen,komen ze met een bob slee moet dat eerst aangevraagd worden op het stadhuis.
zier
... yoi..... allefe sudeet .....au jij je geweun maar kallum .... jij moet eirst een paspoort anvrige ...in maasluis....om in ons durrup te komme ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 13-07-2009, 17:20:52
Wat voor idioot gaat nu containers op het strand zetten     
Het wordt tijd dat hij in een container komt te wonen met een zooi allochtonen : 
===========================================================

dan las ik de deur wel voor je dicht.
zier   



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 13-07-2009, 17:40:46
Nog een mooie herinnering uit de jaren 60. Als de grote vakantie begon van de lagere school, kon je vader of moeder je in laten schrijven voor de groepen. Je kon dan de gehele week mee met deze groepen, richting zandtje of groene-veld of strand.
====================================================================
zeg dat wel cor...de groepen.....wat heb ik dat toen vervloekt,maar ja het was niet anders.
wat voor jaar precies weet ik niet meer maar het was in de jaren feertig,was me'n vader binnen gebracht met een maagbloeding met de 402 ,ik denk die toen een jaar of 2 aan de wal geweest is en die tijd zal ik de groepen wel beleeft hebben.
die andere jaren ging ik altijd mee met de logger ,ik blij en me'n moeder ook blij, want daar werdt je ook niet vrolijk van als er iedere avond 1 an de deur stond.
maar die jaren van de groepen ,er tussen uitknijpen was er ook niet bij want er werd speciaal op je gelet ,het enigste wat ontbrak waren de handboeien.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: dicky op 13-07-2009, 21:57:29
Nog een mooie herinnering uit de jaren 60. Als de grote vakantie begon van de lagere school, kon je vader of moeder je in laten schrijven voor de groepen. Je kon dan de gehele week mee met deze groepen, richting zandtje of groene-veld of strand. Ik ging altijd naar de Duinrandschool of wel 400, dit zal ik nooit vergeten. Wat een grote armoe was dit, met 30 graden naar het zandtje in de duinen, hoe verzinnen ze dat toen. Ik kwam met dat mooie weer nooit op het zandtje, ik sloeg altijd rechtsaf richting strand samen met mijn broers. ;D ;D Kunnen we dit nog herinneren  :P

... ja ...hoe verzint men dat met 30graden..... :o :o :o ... of het idee in de zomervakantie met de groeppe .... kon het woord alleen maar uitpoeppe ..... ;D ;D.. ik zat liever op strang of an de eve...of wij ginge zwemmen in de buiten vervursing .... later toen we een beetje konden zwemmen in de vervursing .... en van de brug afduiken .... mijn moeder zei toen ... "ben je helemaal beleetifeld om tussen de ratten te zwemmen"...nouja het water stonk een beetje .. ;D ;D maar de buitenvervursing was ook soms gevaarlijk.... vooral als ze gingen spuien ... :o :o :o ... toen ik 16jr werd gingen wij vaak tussen de keien .. op het eiland .... ;D ;D :P :P

Ja Teun,tussen de keien...op het eiland mocht je volgens mij niet onder de zestien...meisjes mochten met 14..15 jaar wel.

spreek uit ervaring...was altijd erg gezellig ;D ;D ;D

ik ben ooit eens een keer met de groepen...mee geweest...in de duinen bij de water toren...maar was niet aan mij besteed.

vond de kom...en het verversings kanaal interressanter...lekker tussen de ratten...en lekker warm water.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 13-07-2009, 22:10:51
maar we dwalen af van de topic
 Norder is helaas nog geen Herrinering.

Nou voorlopig staat ie al bij menigeen in het geheugen gegrift.

Witkwast


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 13-07-2009, 22:15:18
Nog een mooie herinnering uit de jaren 60. Als de grote vakantie begon van de lagere school, kon je vader of moeder je in laten schrijven voor de groepen. Je kon dan de gehele week mee met deze groepen, richting zandtje of groene-veld of strand. Ik ging altijd naar de Duinrandschool of wel 400, dit zal ik nooit vergeten. Wat een grote armoe was dit, met 30 graden naar het zandtje in de duinen, hoe verzinnen ze dat toen. Ik kwam met dat mooie weer nooit op het zandtje, ik sloeg altijd rechtsaf richting strand samen met mijn broers. ;D ;D Kunnen we dit nog herinneren  :P

Als wij de groepen langs zagen komen zomers en dat waren er toendertijd niet weinig . Dan stonden wij ze toe te roepen ! Groepen poepen !

Witkwast


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Anneke op 13-07-2009, 23:03:42
Bij de groepen waar ik zat mocht de voorste altijd met een stok met een plaatje erop lopen. Op dat plaatje stond een nummer.
Het was in de duinen altijd bloedverziekend heet en moest je na een lange dag nog terug lopen ook.
En wat hadden we mee: een paar boterhammen in een papieren zakje en een kruikje water, heel soms aanmaaklimonade.
Hieronder een foto met linksonder m'n 2 broers bij de groepen in de duinen, was begin jaren vijftig.



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Jan Jansen op 13-07-2009, 23:43:04
Bij de groepen waar ik zat mocht de voorste altijd met een stok met een plaatje erop lopen. Op dat plaatje stond een nummer.
Het was in de duinen altijd bloedverziekend heet en moest je na een lange dag nog terug lopen ook.
En wat hadden we mee: een paar boterhammen in een papieren zakje en een kruikje water, heel soms aanmaaklimonade.
Hieronder een foto met linksonder m'n 2 broers bij de groepen in de duinen, was begin jaren vijftig.



Mooi verhaal Anneke. Dat noemen we wel eens die goeie ouwe tijd ;D ;D
tegenwoordig heet dat geloof ik "de naschoolse opvang"

K


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 14-07-2009, 11:41:08
 ;D ;D Ja die goede ouwe tijd  Anneke/  JJ  ;D Het is wat Anneke zegt, zomer en bloedheet in de duinen of groene veld. Mijn moeder kwam altijd vers brood brengen, en er zat altijd bastaardsuiker op. ( nooit van een tandarts gehoord ) En drinken dat was siroop of een flesje exota. Er kwam altijd een bakfiets langs met scheppen enz, en dan maar vechten voor een schep  ;D ;D Nee dat was geen leuke tijd, maar je wist niet anders.  :D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 14-07-2009, 11:46:41
ja wij moesten lopen van af de Rotterdamsestraat
 naar de bosjes bij de Bataaf.
maar als je de vacantie had volbracht was de beloning
 naar circus Strasburger


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 14-07-2009, 11:48:48
EN EEN ZAK SNOEP TOE  ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 14-07-2009, 11:52:04
weet ik niet Cor want ik heb nooit het einde gehaalt
 kwamen dan langs huis en dan was ik het al zat


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 14-07-2009, 11:58:34
Volgens mij heb ik dat ook maar 1 keer meegemaakt  ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 16-07-2009, 14:24:51
Witkwast hanteert regelmatig de leuze....
IK HOU VAN SCHEVENINGEN  !!!
Ik heb altijd gedacht dat ik hetzelfde zou zeggen als rechtgeaarde Scheveninger.
Maar als je weer eens na lange tijd een bezoek brengt aan je geboorte plaats en wat kennissen en familie leden een bezoek wilt brengen, dan blijft er maar weinig van die liefde over.
Bezoek aan Deo Gratias... Gekukkig nog 1 parkeerplaats vrij.
Bezoek aan Duinrust....... na veel gezoek eindelijk een plaats in de omgeving gevonden.
Bezoek aan Prins Willemhof... Je schrik je een ongeluk van de parkeertarieven in deze omgeving.

Bij deze bezoeken moest ik denken aan de bezoeken, welke ik voor 1940 aan mijn overgroot vader bracht, in het rusthuis in de Duinstraat.
Wat een verschil ....en toch hier en daar nog klachten.
Waarschijnlijk hebben deze klagers nooit het rusthuis in de Duinstraat van binnen gezien, toen dit gebouw bewoond was door de oud bewoners van Scheveningen.

Nog kort geleden heb ik de naam Cor Roeleveld genoemd.i.v.m vragen over
Vishandelaren vereniging "Vrede "
Het eerste wat ik te horen kreeg bij een der familie bezoeken, was dat de door mij genoemde Cor Roeleveld diezelfde morgen was overleden.
Hij was de schoolkameraad van mijn broer en hij kwam vaak bij ons thuis.
Met zijn reeds overleden vrouw nog op de zondagschool gezeten
Weer een bekende Scheveninger heeft ons verlaten.
a.s. Zaterdag zal hij worden begraven.

Na een korte rustpauze op een bankje bij het noorder havenhoofd, heb ik mijn "thuisreis " weer aanvaard en na 21/2 uur reis weer behouden aangekomen.

In het PRINSWILLEMHOF , waar ik met een bewoner in de lift stond, wenste mij bij het verlaten van de lift ... "een goede stoom "
En dit is dan ook Scheveningen  waar ik dan ook van moet houdenen ook doe !!

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 16-07-2009, 14:35:18
Als je al een tijdje niet meer op Scheveningen bent geweest Vreemdeling, dan is er erg veel veranderd en niet allemaal ten goede.
Maar ehhh,  na 21/2 uur reis weer behouden aangekomen.

Woont u zo ver van Scheveningen, of een slechte auto ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 16-07-2009, 16:43:43
Schub,
Wat je ver zoekt is lekker..........
AUto in orde 406 station.......
21/2 uur is snel, weinig verkeer op de weg, veel 130/140 km, behalve door het Westland.
Hier geen parkeer problemen en geen parkeer meters.
gr.
Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 16-07-2009, 17:22:27
Ik had het bericht te snel gelezen, ik zag 21 en een half uur ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 16-07-2009, 17:50:04
Ik had het bericht te snel gelezen, ik zag 21 en een half uur ;D
Oorzaak  ;D ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 16-07-2009, 17:52:14
Te lang vriendschap met een Neanderthaler ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 16-07-2009, 19:10:10
Is dat besmettelijk ?


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 16-07-2009, 19:16:48
Dat denk ik wel Vreemdeling, voordat ik Cor leerde kennen, zag ik er zo uit
Nu ik hem een aantal jaren ken, zo.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Jan Canuck op 16-07-2009, 19:27:55
 ;D ;D ;D ;D
Ammehoela.... ;)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: roker op 16-07-2009, 19:37:51
 ;D ;D ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 20-07-2009, 20:15:47
Vrooger gingen we altijd braam zoeken bij de watertoren. Dat was vroog op, voor dat het daglicht werd.  Moesten we altijd van Duindorp naar de watertoren lopen, wat een klere eind was dat. En dan daar aangekomen braam zoeken, en altijd uitkijken voor die kottebeiers. Ik dacht rond een uur of negen de duinen uit naar het strand toe. Dit was wel een leuke herrinnering  ;D ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Jan Jansen op 20-07-2009, 21:28:02
 ;D ;D ;D
Om 5 uur op Cor en dan op de fiets naar Wassenaarse slag om braam te plukken.
Op tijd de duinen uit en via strand terug naar de fietsenstalling.
Vaak troffen we daar koddebeier Teun. :o :o

K


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 20-07-2009, 21:48:55
Dit was wel een leuke herrinnering !


Ach ja leuke en minder leuke herinneringen, ze kunnen het ons niet meer af nemen we hebben het allemaal meegemaakt. En dat is juist het mooie van een stukje nostalgie. Op de zondag over het strang vond je daar een loopplank leker varen toch in die mui !   Maar ooh als je thuis kwam je sundagse brook verpest nou de rapen waren gaar ! Maar het plezier wat je beleefde op het strand bijf je bij . En daarom hou ik zoveel van Scheveningen

" SCHEVENINGEN  LEEFT  "
Witkwast


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 21-07-2009, 08:17:00
Ook ik ( wij ) ging (en ) braam zoeken in de duinen bij de water toren. Heen en terug langs het strand,
Wat mij nu op valt is dat van uit Duindorp naar de noord duinen en niet naar de zuid duinen om braan werd gegaan.
Ik spreek van voor 1940, anderen waarschijnlijk over na 1940.
Waren de zuid duinen toen nog gevaarlijker i.v.m. mijnen gevaar en bunkers ?
Nu hadden de dorps bewoners eens een voor sprong op de andere woon gebieden. Wij behoefden niet zo ver te lopen. Risico van koddebeier bleef.
Zochten wij de bramen waarschijnlijk dichter bij het strand waar minder paden waren en minder gevaar van koddebeiers.

Ook ik ging regelmatig met de groepen mee. ( voor 1940 ) Opstap plaats de school in de Neptunusstraat., waar nu Schevenings Museum is.
Wij bevakkeerden in de duinen bij de watertoren.
Wat ik er wel nog van weet is, dat er uit meerdere startplaatsen groepen samen kwamen.
Kwam je op weg naar de duinen zo'n groep tegen dan ontstond meestal een
een lied ( yell ) met veel gebrul, waarin de andere groep werd uitgemaakt en beledigd.
Dit gebeurde van weerskanten.
Het aangeheven gezang was niet erg verheffend.....
Voorafgegaan door naam van de groep of straat was het vervolg....
???????? .. dat vullis zootje en nog meer van zulks fraais en natuurlijk tot slot dat wij de kampioen waren.
De groepsleiding probeerde wel het gezang te stoppen, wat niet altijd gelukte.
Ook toen al voelde de ene straat of groep zich verheven boven de ander.
De groepen werden georganiseerd door ce stichting "Vacantie Bezichheid "
aanmeldingsformulieren werden voor de vacantie op de scholen uitgedeeld.

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 21-07-2009, 11:09:28
ik snap niet dat jullie van uit duindorp helemaal naar de noord gingen ,dan had je een paar stalpooten voor dat je begon.
in het zuidduin had je ook een goed visserijtje alien je mos de plekjes weten,en over het hek met de kans dat je ales kwijt raakte aan een kottebeijer die dan zij van ik neem dit in beslag en gooit het maar in me'n tas aan de bagagedrager ,die vuile vloeperd.
maar als we in een goed visserijtje zatten en de emmer bijna vol was bleef er 1 op het pad met de emmer en de anderen met een groente blikje ging het hek over.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 21-07-2009, 13:55:34
Ik herinner mij ook nog dat er diverse groepen per HTM vanuit Den Haag naar Scheveningen werden vervoerd.

Hoek Stevenstraat -Hoek Nieuwe Parklaan was de opstap halte en waar deze groepen moesten uitstappen.

Een van deze groepen was de groep uit de Hekenlaan. De groep waarmee wij vaak bij het vertrek uit de Neptunusstraat te maken hadden.
Ik weet niet of de Hekenlaan toen in een kwaad daglicht stond, maar zij waren wel het mikpunt van onze scheld kannonnades.

Het tegen antwoord werd door hen dan ook heel makkelijk gevonden en u raadt het al, de yell veranderde met slecht één woord n.l. het eerste woord en werd dan... Schevening, dat vullis zootje enz.

Meestal werd op de plaats van bestemming vrede gesloten en speelden de diverse groepen weer vredig met elkaar.

Vreemdeling


In deze periode werden ook de Haagse bleekneusjes vanuit de diverse Haagse minder rijke wijken, naar adressen in het binnenland gestuurd om wat aan te sterken.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 21-07-2009, 13:57:03
ik snap niet dat jullie van uit duindorp helemaal naar de noord gingen ,dan had je een paar stalpooten voor dat je begon.
in het zuidduin had je ook een goed visserijtje alien je mos de plekjes weten,en over het hek met de kans dat je ales kwijt raakte aan een kottebeijer die dan zij van ik neem dit in beslag en gooit het maar in me'n tas aan de bagagedrager ,die vuile vloeperd.
maar als we in een goed visserijtje zatten en de emmer bijna vol was bleef er 1 op het pad met de emmer en de anderen met een groente blikje ging het hek over.
zier
Ja nu je dat zegt Zier, ik heb het nooit aan mijn vader gevraagt. Misschien was die kottebeier in zuid wel de schuldige  ;D Maar als je dan thuis kwam met de bramen, mijn vader kookte ze gelijk. Afgieten en laten afkoelen, dan in de fles met een klontje boter er op. Ik heb wel eens een klap gehoort, dan was de binnenkast helemaal rood van de bramensap. Zo daar het word rooie rakkers vandaan komen ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Post Boy op 21-07-2009, 17:11:07
Wij gingen ook veel naar Rozenburg om braam op de fiets vanuit Duindorp naar de hoek en dan met het pontje over was gelik een dagje uit met de familie weet nog wel dat daar een kwakke braam stond je hoefde in ieder geval iet te zooke!!

En met de groepen ben ik een keer meegeweest daarna nooit meer!!!Ging liever met de logger mee as prenter,spaugde je de eerste dagen wel je longen uit je lijf maar as je opknapte vond je het toch geinig allemaal met je overralletje an en je oblokies en as je een keir mocht stieren was je zo groos as een eap met zeuve l....len, oud um maar op die scheune drop zee de schipper dan.
Een snijertje maken van een stik boom twie spikkers en een stik bendel en dan overboord as je stoomde vond je prachtig.Of schommelen met de jils.
Espres met je oblokkies over de plecht lopen as de matrozen een nopje deden.Ik weet nog op de 305 aane we een heel koppeltje duiven onder de bak. Ach ja waar is de tijd!!!!

gr.Dirk.



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 21-07-2009, 18:16:40
dirk wat dog je van de rotstreken.

as je voor de midag al e schooten a,dan s'middags as ze alemael lage te meuren dan malemoken vangen en dan gooiden we ze alemael in het BB.wandruim en dan draaiden we et licht van et wandruim uit,s'nachts as je ging haalen dan de de kok et luk voor een derde open zag die dat et licht uit was gaf die een brul naer de brug van doe et licht is aan en dan liet die zen eigen bedien zakken en as die dan eerder beneden was als dat et licht aan ging wier die bedien gelanseert door die malemoken en a die een halve hart verzakking.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 21-07-2009, 20:31:32
Beste vreemdeling,

Het feit dat het merendeel Scheveningers naar de duinen rond de watertoren gingen had te maken met de braam. De bramen aan de zuid zijde eigenlijk zuidwest zijde waren kleiner en schaarser wat daar de oorzaak van is weet ik niet helemaal maar een ding is zeker het heeft met de grond te maken. De grond bij de watertoren heeft vele water bekken en dat zou een oorzaak kunnen zijn dat de braam daar beter gedijde dan op de schale droge grond aan de andere zijde van Duindorp. In de bosjes van Poot zuizijde was helemaal geen braam maar ook als kind hebben we ons daar kostelijk vermaakt. Maar ook op zuidwest is regelmatig braam geplukt zekers na een vochtige zomer.

Witkwast


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 22-07-2009, 14:17:02
Witkwast,
Prachtige uitleg.
Nooit hierbij stil gestaan.
Een mens is nooit te oud om iets te leren.
Ondanks mijn leeftid heb ik tot voor kort nog steeds braam gezocht.
Moet hier wel bij vermelden dat het braam zoeken in de duinen, in het gedeelte van het land , waar ik bivakkeer, heel wat gemakkelijker is, dan ik vroeger was gewend in de Scheveningse duinen.
Bramen zijn groter en meer zwart kleurig dan de kleinere diepblauwe duinbramen..
Het is een soort kruising tussen duin en bosbraam.
Het sap van de duinbraam is sterker van smaak.
In deze streek wordt ook prakisch geen braam gezocht.

Momenteel is voor mij het braamplukken een "makkie"
Ik hen namelijk sedert enige tijd 4 braamstruiken in de tuin staan, welke overvoloedig vrucht dragen en waar ik sedert enkele weken al van kan plukken.
Het voorziet mij  het gehele jaar dagelijks van sap en jam.
Bramen zijn rauw gemakkelijk in de diepvries te bewaren, dus je kunt de verwerking op een later tijdstip uitvoeren.
Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 23-07-2009, 10:50:37
Witkwast.

Bramen in combinatie met vlierbessen geeft ook een zeer smakelijk en sterke sap.
Plukken van vlierbessen is vrij simpel maar het "afrissen " van de bessen vraagt veel tijd. Hetzelfde als bij aalbessen.
Proberen waard.
Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 29-07-2009, 15:37:04

Zoals in vele steden en dorpen was er voor 1940 ook een padvindersgroep in Scheveningen.
Deze groep had de mooie bij Scheveningen passende naam “Zeemeeuw “.
De groep had haar thuisbasis aan de oude haven, op de zolders van een niet in gebruik zijnd  rederij erf. 
Moet in die tijd ongeveer op de hoogte zijn geweest waar na de oorlog de erven waren van de rederijen J.J. en Simon Taal.
Mijn broer en ik waren ook lid van deze padvinders groep .
Waarom wij ook lid van de padvinderij mochten worden is mij tot op heden niet duidelijk. De tijden waren er echt niet naar dat zulk soort dingen mogelijk waren.
In verbasnd met onze leeftijd behoorden wij bij de jongeren afdeling, toentertijd  “Welpen “genaamd.
Ouderen afdelingen werden “Verkenners “of “Voortrekkers “ genoemd.
De Welpen werden geleid door leden van het vrouwelijk geslacht.
Verkenners en Voortrekkers door leden van het mannelijk geslacht.
Iedere zaterdagmiddag bezochten wij ons groepshuis aan de haven.
Discipline en fatsoen waren onderdeel van het programma, maar ook sport en spel in de buitenlucht, meestal in de duinen.
Het motto van toen was dan ook…
 
Doe iedere dag een goede daad,
                                                 aan mens en dier, in huis op straat !

Deze groep had ook een prachtige yell.

Z.  E.  E.. M..
                       E.. E.. U.. W.
Z..E..E..M..
                       E..E..U..W.
SCHE    VE    NIN    GEN

       ZEEMEEUW

Met deze padvinders groep zijn mijn broer en ik in 1937  op bezoek gegaan  bij het padvinders Wereld Jamboree  in Vogelenzang.
Voor ons was het de eerste maal dat wij een reisje maakten in de trein en voor het eerst gingen wij zo’n eind van huis.
Het was een wonderlijke ervaring. Eerst de treinreis en daarna, op het Jamboree terrein, al deze buitenlanders in verschillende uitrustingen en van verschillende nationaliteit en huidskleur.
Het Jamboree terrein was  op het landgoed Bloemendaal.
Er waren hier 27.100 deelnemers verzameld uit 35 verschillende landen. Hiervan waren 16.526 buitenlanders.
Voor ons, kinderen van 10 en 8 jaar , afkomstig uit het zo rustige Scheveningen .was dit een hele belevenis.  Kleurlingen, negers , uniformen, hoofdtooien enz.
En zeker het bijwonen van zo’n manifestatie, wat eens in de zoveel tijd,  ergens in de wereld wordt gehouden.

Het Jamboree lied was toen heel bekend en door iedereen gezongen.
 
De Hollandse versie is…….                       ( Er bestaat ook en Engelse en Franse versie. )

In negentien drie zeven
dan zal je wat beleven
dan komt het Jamboree in Nederland.
Dan staan uit alle landen
van alle rang en standen
de jeugd van blank en bruin hier hand in hand.
Dan zingen scouts uit Labrador, Japan en Alkmaar
op ‘t Nederlandse grondgebied heel vrolijk met elkaar.

Refrein.
 Jamboree, Jamboree
J   A   M   B   O   R   EE  is jamboree    ree   ree
Jamboree, Jamboree, wij zijn verkenners van B.P.


De Schotten dragen rokken,
de Polen wandelstokken,
Hongaren hebben pluimen op hun hoed.
Amerika een rijbroek,
Brits Indie een hoofddoek,
de Zweden staan de witte mutsjes goed.
Maar allen dragen in hun hart het grote ideaal
dat niet afhankelijk is van ras, van land of stand of taal.         Refrein


Geert Hendrik van Dongen,
en Amsterdamse jongen,
met peenhaar en veel sproeten op ‘t gelaat.
Zoekt in dit grote leger
een ras-wasch-  echte neger
als trouwe bondgenoot en kameraad.
Geert sprak geen woordje Engels,
Jim misschien een stuk of vier.
Toch ruilden ze van alles en ze hadden veel plezier.                  Refrein


De wereld is vol broodnijd,
vandaar dat men zich doodstrijdt.
We raken steeds maar dieper in ‘t moeras.
Een jeugdbond aller volken
zal metterdaad vertolken
dat aan de jeugd een betere toekomst was.
De wereldbond van padvinders stuurt daar bewust op aan,
het spreekwoord zegt nog altijd.. Jong geleerd is oud gedaan.      Refrein


De letters B.P. in het refrein staan voor lord Baden Powel, de Engelse oprichter van de padvinderij.

Een jaar later mochten wij weer mee met de groep, maar nu op vakantie.
De gehele groep ging voor een week kamperen op een vakantie boerderij in het Veluwse dorp Epe.
Voor ons was dit iets bijzonders. Nooit eerder waren wij op vakantie geweest en voor het eerst zouden wij voor langere van huis zijn. 
Uitgezonderd dan een  bezoek, een dagtocht met de blauwe tram, aan familieleden in Katwijk,
Voor de tweede maal  een trein reis., maar nu heel wat langer dan de reis naar Vogelenzang bij het bezoek aan het wereld jamboree.
Onze moeder deed ons uitgeleide aan het station. Opmerkelijk was het, dat zij de enige vrouw in Scheveningse dracht was .

Heel veel later realiseer je pas, wat een opgave dit moet zijn geweest om 2 kinderen uit een gezin van 4 in de gelegenheid te stellen om op vakantie te gaan.
Verblijfkosten, treinreis en nog wat zakgeld. En dat allemaal van de povere verdienste van een visserman en zijn bijna dag en nacht hard werkende vrouw.
De gemiddelde  “teelt “ van de logger waarop mijn vader toen voer, was rond de 27 a 30 duizend gulden.
Echt geen vet pot. Een garantie loon van rond 14 gulden per week.

Van het ons meegegeven zakgeld hebben wij niets verbrast , maar uit dankbaarheid aan onze moeder voor haar een mooi souvenier gekocht, bestaande uit houtsnijwerk van vogels rond een nestje en wat gebruikt kon worden als spelden kussen.

Tot aan haar dood, 58 jaar na dato, heb ik het aan de muur van haar kamer zien hangen in de aanleunwoning in het Prins Willemhof.
Waarschijnlijk zal dit stukje herinnering wel zijn weggegooid bij het leegruimen van haar woning na haar overlijden.

Na het uitbreken van de oorlog in 1940 werd al heel gauw de padvinderij verboden.
In de ogen van de Duitsers was de padvinderij  een para militaire organisatie en ook nog eens van Engelse origine.

Na de bevrijding in 1945 ben ik weer toegetreden tot de padvinderij, nu als verkenner.
Mijn 2 jaar oudere broer heeft deze gelegenheid niet meer gehad . Een jaar eerder was hij jammer genoeg overleden.
Ik denk dat het in Epe gekochte souvenier ook daarom zo lang bij mijn moeder in huis aan de muur heeft gehangen.

Deze na oorlogse toetreding was echter niet op Scheveningen, maar in de plaats waar wij door de evacuatie waren  komen te wonen.
Na ongeveer 1 ½  jaar heb ik mijn lidmaatschap moeten opzeggen i.v.m. studie en verhuizing naar Scheveningen .

Nog altijd draag ik de “scouting “ , zoals het tegenwoordig heet, een warm hart toe.

Vreemdeling







Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 29-07-2009, 18:55:24
Vierboet.
Dank voor uw reactie

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Zeester op 29-07-2009, 19:09:45
Mooi verhaal Vreemdeling, wacht op meer!!!
Groetjes Willem.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: De spienet op 29-07-2009, 20:16:05
ik weet niet of ik op deze topic goed zit maar ja herineringen ikwerdt vandaag weer met mijn neus op de feiten gedrukt de geoepen zijn er nog alleen wij moesten lopen tot je er bij neer viel nu worden de kinderen opgehaalt met een bus ik leef in een verkeerde tijd maar ik heb er vrede mee groet van een oud groepenaar ik hoop dat ik het goed schrijf anders doe je het er maar mee groet henk


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 30-07-2009, 11:00:07
De Spienet,
Waarschijnlijk zal uw vader hetzelfde hebben gezegd.
Tijden veranderen, ofschoon niet alles beter zal zijn.
Uw kinderen zullen later waarschijnlijk ook anders reageren .
U bent niet de enige.
Velen constateren dezelfde veranderingen
Vroeger werd er veel gezongen...
Wees tevreden met uw lot.
    Ziet hoe alles hier veranderd    enz.

Vreemdeling



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 30-07-2009, 16:03:43
De zee heeft altijd vrees ingeboezemd voor de Scheveningse moeders.
Strandbezoek zoals dit tegenwoordig plaats vindt, was er wel, maar in beperkte mate.
Niet de grote mensen massa’s en geen surveillerende politie agenten, die waakten over het onvoorzichtige zwemgedrag van de vele badgasten.

De Scheveningse moeders hadden weinig tijd om met hun kinderen naar het strand te gaan. Meestal hadden zij hun werkhuizen of waren boetster en na hun werk moest het werk in huis nog worden geregeld en waren zij meestal nog tot ‘s- avonds laat bezig
En de kinderen alleen te laten gaan was ook al erg moeilijk, vooral als er geen oudere kinderen bij waren en zeker als het woord zwemmen werd gebezigd.

In deze periode van voor 1940 waren er 2 gedeelten van het Scheveningse strand waar onder toezicht kon worden gezwommen of in het zeewater kon worden geploeterd.
Deze gedeelten van het strand waren door hekken afgescheiden van de rest van het strand en vanaf de Boulevard alleen tegen betaling toegankelijk.
Beide afdelingen waren ook , qua publiek, verschillend.
Het luxe bad … Maatschappij Zeebad… was op de hoogte van het Kurhaus en het
Volkszeebad was op de hoogte van de Seinpost.
De beide namen geven reeds het verschil aan.  Ik denk ook dat het luxe bad een particuliere instelling was en het Volkszeebad een gemeentelijke instelling.
De toegangprijzen zullen ook daarom wel verschillend zijn geweest.
Beide baden konden bij mooi zomer weer op voldoende belangstelling rekenen.
Het Volkszeebad had iets aparts. ‘s- Avonds na 7 uur, als het bad sloot voor de betalende gasten en zij zich in de kleedhokjes hun zwemkleding omwisselden voor de normale kleding, werd het bad opengesteld voor niet betalende belangstellenden.
Hiervan werd druk gebruik gemaakt en vooral door de jeugd.
Nu hadden de moeders niet meer zoveel angst dat er iets kon gebeuren.
Geduldig stonden wij vroegtijdig voor de kassa te wachten tot het sein werd gegeven dat wij naar binnen mochten.
Echt zwemmen konden we niet. Het was meer ploeteren en duiken in de golven.
En steeds werden wij vanuit de uitkijkpost geobserveerd en gewaarschuwd als we te ver in zee gingen.
Na afloop onder de koude douche…. ook al geen gebruiksvoorwerp in de meeste vissershuizen….aankleden en vermoeid naar huis en meestal ook meteen naar bed.

Hier zijn ook mijn eerste pogingen begonnen om te leren zwemmen. Na verloop van tijd is dit gelukt, maar dan “ op z’n hondjes “, een zelf aangeleerde zwemslag.
Hiervan heb ik nog veel ongemak gehad.
Toen ik als gevolg van de evacuatie in de Achterhoek op school in het voortgezet onderwijs zwemlessen kreeg, heeft het erg lang geduurd eer ik deze “selfmade “ zwemslag had afgeleerd. 
In die tijd was de school die ik bezocht een zeer vooruitstrevende school,  waar tijdens de gymnastiek lesuren , zwemlessen werden gegeven voor het diploma A en B.

Vreemdeling




Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Netteke op 30-07-2009, 19:41:16
Vreemdeling, en natuurlijk ook de anderen...

Ik geniet heel erg van uw bijdragen aan deze site!!
Uw herinneringen, Vreemdeling, heb ik uitgeprint en laten lezen aan mijn vader (80 jaar, opgegroeid aan de Zeekant en Kompasstraat) en hij zei dat hij het zelf verteld kon hebben, zo herkenbaar zijn deze voor hem!

Veel van zijn herinneringen heeft hij mij al verteld en zijn door mij al schriftelijk 'vastgelegd', maar door de herinneringen van 'leeftijdsgenoten' zoals u, komen er nóg meer herinneringen naar boven drijven!

Wat betreft de bramen.......... mijn vader heeft ook hierover dezelfde herinneringen, maar daarop aanvullend leeft in zijn herinnering nog voort dat zijn broers en zus de bramen mee naar huis moesten nemen waar deze door moeder verdeeld werd in bakjes waarna de kinderen deze bakjes gevuld met verse bramen gingen verkopen aan de 'rijke badgasten'.

Werden zij tijdens het bramen plukken betrapt door de koddebeier, dan kieperde deze de volle pan met bramen over de grond en trapte de verse vruchtenmassa met zijn laarzen tot moes!

'Zelf vertelde herinneringen' zijn nóg leuker dan de boeken over het Scheveningen van toen!!

Bedankt voor de bijdragen tot nu toe, ik kijk al uit naar de volgende herinneringen!

vriendelijke groet
Netteke



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 31-07-2009, 15:42:48
Het gebeurt tegenwoordig nog wel eens dat de stroom uit valt.
Geen verlichting, geen T.V. geen internet verbinding enz.
Waar zijn de kaarsen ? Wie heeft er lucifers ? Waar is de zaklamp .?
Waar liggen de stoppen ?
En de peterolielamp van vroeger, uit oma’s  inboedel , staat glimmend gepoetst ( zonder lont en petroleum ) op de vensterbank, maar je hebt er op zo’n moment zo weinig aan.
Of brengen dan de nog nooit gebruikte sfeerkaarsen  uitkomst ?

Erger wordt het als er een storing is bij de toelevering van gas.
Geen verwarming, geen mogelijkheid tot het bereiden van een warme maaltijd enz .
Of je moet toevallig dan wel elektrisch kunnen koken.

Vroeger hadden wij dezelfde problemen, maar heel vaak was het onze eigen schuld.
Van een automatische afschrijving van de energie rekening hadden wij nog nooit gehoord..
Energie moest toen “cash “ worden betaald.

De toelevering van elektra en gas verliep ook toen via de meterkasten.
De meterkasten  waren van een gleuf voorzien, waarin geld of munten kon worden ingeworpen.
Voor elektra was het een zilveren gulden en voor het gas  een z,g.n. gaspenning.
Deze gaspenningen waren voor een bepaald bedrag bij de plaatselijke kruidenier verkrijgbaar, in ons geval bij de kruidenier Gitz aan de Badhuisstraat.

Wilde je elektrisch licht hebben dan moest er wel een gulden in de meterkast zitten.
Om elektra te sparen werd er nog vaak gebruik gemaakt van de petroleumlamp, b.v. bij het voorlezen in de schemering voor de kinderen… mits moeder tijd had…. , alvorens deze naar bed moesten.
Daarom kwam dan ook nog regelmatig de petroleumman langs met zijn handkar, waarop een vat met petroleum,
Ieder huisgezin had dan ook een petroleum kan.

Viel de stroomvoorziening uit dan was het bijna zeker, dat de hoeveelheid elektra waar je volgens de ingeworpen gulden recht op had, was verbruikt.
Had je geen zilveren gulden in je portemonnee of geldkistje, dan was je aangewezen op de petroleumlamp of er moest wat losgeld worden omgewisseld voor een gulden bij familie of buren.

Regelmatig werd de ingebouwde geldlade in de meterkast geleegd. Ter plekke werd dan door de “meterlichter “ afgerekend, want het geldbedrag aan ingeworpen guldens was hoger dan het geldbedrag van de verbruikte hoeveelheid stroom en kreeg je enkele guldens terug.

Wanbetalers waren er niet bij dit systeem of je had er een foefje op gevonden om de geldlade regelmatig zelf leeg te halen.

De gas voorziening verliep op dezelfde wijze.
Meestal had de huisvrouw wel één of meerdere gas munten in voorraad, maar zo niet, dan werd je als kind er op uit gestuurd om snel bij de kruidenier wat munten te kopen.
Moeilijker werd het als de kruidenier was gesloten of op zondag. Dan was je aangewezen om te lenen bij buren of familie.
Of je moest je behelpen met de in de meeste huizen aanwezige 3 of 4 pits petroleum stellen.
De petroleumkan was dan ook hier een nuttig gebruiksvoorwerp.

Afrekening geschiedde op dezelfde wijze als bij het elektra. Ook hier was het gebruikte geld bedrag van de munten hoger als de verbruikte gas prijs.
Geld werd echter niet uitbetaald, maar wel een aantal gasmunten ter waarde van dit bedrag.

Ik weet niet of deze nuts voorzieningen in de nieuwbouw wijken op dezelfde wijze was geregeld zoals in een groot gedeelte van het oude dorp, maar dit zullen we zeker te horen krijgen uit de reacties.

Vreemdeling


 


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 31-07-2009, 18:29:24
vreemdeling,tegenwoordig krijg je eens in het jaar een kaart voor je meterstanden, die kun je dan telefonies of via internet door geven,en bij deened hoef je helemaal niets want die kunnen hem op kantoor zo aflezen iedere dag.

maar die oude meters waar je munten in moest gooien waren tog de mooiste,want ik herinner me nog in midlesbrough kwam ik bij iemand thuis en die had ook zo'n meter daar moest je sixpence in gooien ,daar werd je helemaal gestoord van,maar dat was gouw over,op gelijke hoogte van de draaischijf aan de zijkant van het glaasje een klein gaatje boren,en dan met een dunne naald erin en tegen de schijf aan laten komen ,dan stopten de schijf en ook de teller.
je moest alleen niet vergeten dat als je de deur uitging de naald er uit te halen en het gaatje onzichtbaar te maken want de land lady wilde nog wel eens komen controleeren.

zelfs dat kan tegenwoordig met de nieuwe meters niet meer want die zijn digitaal.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 31-07-2009, 18:40:40
Zier'
Leuke reactie.
In Engeland was alles mogelijk.
gr.
Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: roker op 31-07-2009, 19:42:39
beste Netteke , Schrijf ook eens wat verhalen van je vader op deze site . Of zijn die te prive .

Groetjes Henk K


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 31-07-2009, 20:57:36
Witkwast.
Gelieve goed te lezen. Anders een bril kopen.
Er staat heel duidelijk day beide gedeelten door hehhen waren afgesloten.
een voor het Kurhaus en een voor de Seinpost,
Het is dan ook vrij logisch dat de rest van het strand door anderen toegankelijk was.
Nergens spreek ik van een electra munt, wel over een ZILVEREN GULDEN.

p.s.
In de Hema zijn "look overtjes "te koop voor minder dan € 2..
Doe er uw voordeel mee !

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: viking op 31-07-2009, 22:37:10
day?? hehhen??  bij de kruidvat heb je ze ook ;D ;D ;D ;D ;D ;D ;D :o :o :o

rob


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Netteke op 01-08-2009, 08:18:15
beste Netteke , Schrijf ook eens wat verhalen van je vader op deze site . Of zijn die te prive .

Groetjes Henk K

Beste Henk

Ik heb er een paar die ik zal verzamelen en hier neerzetten. Alleen nog even de tijd zoeken  ;)

groetjes
Netteke


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 01-08-2009, 11:04:43
correctie reactie 31/7/09 20.57 uur.
Gelieve te kezen....
2e regel  DAY moet DAT zijn
           en HEBBEN moet HEKKEN zijn.
vreemdeling



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 01-08-2009, 11:06:54
van wat voor tijd spreken jullie over die strand afzettingen.??
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Netteke op 01-08-2009, 12:36:27
één herinnering van mijn vader is de jaarlijks terugkerende feesten in het dorp en op het strand, vóór de oorlog; elk jaar rond Pinksteren.

Hij vertelde dat er dan op het strand (lege) teertonnen met divers brandbaar materiaal opgesteld werden in piramide-vorm die in brand werden gestoken.
De straten op het dorp waren allemaal versierd en de mensen dansten hossend door de straten.

Het heeft even geduurd om uit te vinden wélk jaarlijks feest dit moest zijn geweest en op welke datum, daar andere (oudere) Scheveningers die ik sprak zich dit feest niet konden herinneren.

Uiteindelijk heb ik het gevonden: het bleek om de Nationale Feestdag te gaan, dat tot aan de oorlog in 1940 elk jaar op 18 juni werd gevierd vanaf het jaar 1816: "Waterloodag" of "Oranjedag" (werden ook wel 'onafhankelijkheidsfeesten genoemd).
Op deze manier werd gevierd dat op 18 juni 1815 de Franse bezetters werden verslagen door de geallieerden. (Natuurlijk gebeurde dit in Scheveningen al veel eerder: eind november 1813)

Deze feesten en de 'pektonnen-branden' hebben op mijn vader als jochie veel indruk gemaakt!!
Wat zij (de jochies) dan ook vaak deden, was 'karbiet schieten': karbiet in een blikje, lucifer erbij en ....... BOEMMMM!  :D

groetjes
Netteke


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 01-08-2009, 13:57:59
Zier,
Afzetting Volkszeebad was omgeveer vanaf de hoge trap van de Seinpost tot even voor het Schuitengat.
Vanaf Schuitengat tot havenhoofden alles vrij.

Afzetting Maatschappy Zeebad ( luxe bad ) was ongeveer vanaf Kurhaus tot +/- 150 meter in zuidelijke richting.

Vanaf hier tot Volkzeebad alles vrij.
Vanaf Kurhaus in noordelijke richting ook alles vrij.

Overdag kon je dus niet een wandeling langs het strand maken. In noord of zuidelijke richting moest je altijd 2 maal omhoog naar de Boulevard.
's-Morgens vroeg en 's-avonds kon je onder door de afsluitings draden kruipen.
Overdag hoefde dit niet te proberen, want dan werd je door het bad personeel terug gestuurd.

Zo was het voor 1940  en ook na 1945 tot    ?   toen de beide zeebaden zijn opgehouden te bestaan.

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: garrent op 01-08-2009, 15:04:50
van wat voor tijd spreken jullie over die strand afzettingen.??
zier

Nou die is er zeker tot 1965 geweest als het niet langer was.  Karel


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 01-08-2009, 15:18:13
ja die afzetting kan ik me nog wel herinneren terhoogte van de seinpost.
eind jaren '50 begin jaren '60.
dat waren paaltjes met prikkeldraad er langs ,was met laagwater altijd een smeerig gezicht alles bleef er aan hangen.
werkten bij mij altijd als een roode lap op een stier,want hoe haalden ze het in der hersens om het strand af te zetten door die tenten boven aan.
klom der dan ook altijd grif overheen trots dat je in het pak was met overhemd en stropdas en gepoetste schoenen.
maar vreemdeling ik had nooit geen moeilijkheden met de eventueele badmeesters,want ik had altijd een mooi middel bij me waar ze ontzag voor hadden ,en als er der is 1 dat niet had dan had die een probleem.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Jan Jansen op 01-08-2009, 16:24:09
ik had nooit geen moeilijkheden met de eventueele badmeesters,want ik had altijd een mooi middel bij me waar ze ontzag voor hadden

 ;D ;D Had je dan een valse hond naast je lopen  ??? ;D ;D ;D

K


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 01-08-2009, 19:20:35
nee karel ze waren volstrekt niet fals,maar ze waren nog al uit de kluiten gewasen,de eene was tedie en de ander was bino en de verstand houding van die honden met mijn persoon was van dien aard dat als er iemand naar me wees was die subiet ze'n vinger kwijt.
ik nam er wel der is 1 mee naar huis om 6 uur om te eten ,en als ik dan gegeten had en in slaap viel in de libertystoel dan lieten ze me wel der is slapen ,en dan riepen ze me om een uur of 11 en dan zijden ze moet je iet naar boven en dan nam ik de hond mee deur dicht dan had ik geen last dat ze me vroeg waker makten want dan dorsen ze niet de deur open te doen.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 01-08-2009, 19:44:14
Nelleke,
 Ik kan mij ook niets van zulk soort feesten herinneren.
Alleen in 1938 een feest ter herdenking,van de 125 jaar geleden landing van de prins op Scheveningen in 1813.

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Jan Jansen op 01-08-2009, 21:09:25
ik had nooit geen moeilijkheden met de eventueele badmeesters,want ik had altijd een mooi middel bij me waar ze ontzag voor hadden

 ;D ;D Had je dan een valse hond naast je lopen  ??? ;D ;D ;D

K

nee karel ze waren volstrekt niet fals,maar ze waren nog al uit de kluiten gewasen,de eene was tedie en de ander was bino en de verstand houding van die honden met mijn persoon was van dien aard dat als er iemand naar me wees was die subiet ze'n vinger kwijt.
ik nam er wel der is 1 mee naar huis om 6 uur om te eten ,en als ik dan gegeten had en in slaap viel in de libertystoel dan lieten ze me wel der is slapen ,en dan riepen ze me om een uur of 11 en dan zijden ze moet je iet naar boven en dan nam ik de hond mee deur dicht dan had ik geen last dat ze me vroeg waker makten want dan dorsen ze niet de deur open te doen.
zier

 ;D ;D Nou Zier; dat van die valse hond was een pure gok van me.

K


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 02-08-2009, 07:45:31
Nelleke,
Van 1938 herinner ik nog wel dat de hoogste klassen van de lagere scholen liederen hadden ingestudeerd.
Waarschijnlijk voor een obade.
Mijn broer deed hier ook aan mee, ik zelf niet.

Een klein gedeelte van het lied weet ik mij te herinneren.

Wat vreugde toen wij zagen
   hoe 't Franse voetvolk ons verliet.
Nu komen blijder dagen
   wij vrezen langer niet.


Maar ziet, wie komt daar aangesnelt.
   't is Pronk die zeker nieuws vertelt.
Kom laat ons hem gaan vragen
 hoe is't daarginds gesteld.

Veel Scheveninger hadden oude kostuums aan.
C.J.M.V. gebouw in de Keizerstraat , waar de Prins werd "ingehaald ", was versierd. Ook meerdere plaatsen in het dorp.
Zie ook plaquette aan de voorgevel C.J.M.V. gebouw.

Wat ik me nog wel herinner is......
Mijn broer kwam drijfnat thuis.
In zijn jeugdige enthousiasme was hij de zee ingelopen, om de sloep, waarmee de Prins op het strand landde, te begroeten.

Ofschoon ik 1n 1963 niet meer op Scheveningen woonde, is dit feest nog eens herhaald.
Op deze side staat iets hierover vermeld m.b.t. het opleidingsschip voor de visserij , de Zeearend met schipper M.Taal

Misschien in 2013 de viering van 200 jaar bestaan ?

vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 02-08-2009, 14:48:35
Nelleke,
Uw vader spreekt over Pinksteren.
Eerste Pinksterdag zullen er zeker geen activiteiten zijn geweest.
2e Pinksterdag in de namiddag waren op het noordelijke gedeelte van de Boulevard de intocht van de wandelmarsen, welke op deze dag voor diverse afstanden werden gehouden.
Deze intocht trok veel bekijks, vaak op het laatste stukje van de etappe  begeleidt door een muziekkorps. Kleinere groepen begeleidde zich zelf met zang en kleppers.
Ik ben van mening dat dit ook nog plaats vond na 1945.

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 02-08-2009, 14:53:32
Misschien in 2013 de viering van het 200 jarig bestaan.

Misschien ddoe ik mee  !!!!!!

Ik heb nog een zwarte trui met kabelslag liggen , een Engels leren broek en een "ruig "jek.

Ook nog een complete Scheveningse dracht.

Ik ben er klaar voor !

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Netteke op 03-08-2009, 08:46:15
Vreemdeling...

Mijn vader spreekt over 'rond Pinksteren', hij weet zeker dat het niet tijdens Pinksteren was en dit jaarlijks festijn heeft hij alleen meegemaakt als klein jochie en het kwam na de oorlog niet meer terug.
Het was geen inhalen van wandelaars of een ander 'sportfestijn' en het was ook niet de viering ter herdenking van het landen van de prins.

De datum van Waterloodag (of Oranjedag) klopt met 'rond Pinksteren', ook het feit dat teertonnen in de brand werden gestoken klopt met het vieren van een Oranje evenement en deze traditie (in de 'geschiedenisboeken' wordt regelmatig gesproken van het branden van teertonnen bij een feestelijke gebeurtenis van het Koningshuis).

Info over Waterloodag:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Waterloodag (http://nl.wikipedia.org/wiki/Waterloodag)

Ook ik hoop dat de viering van de 200-jarige herdenking in 2013 in Scheveningen uitgebreid en traditioneel gevierd zal worden! Het verhaal zelf vind ik prachtig en de manier hoe de Scheveningers destijds de Prins inhaalden is uniek te noemen!!
Alleen al het feit WIE die historische rollen zullen gaan vervullen, maakt me al heel nieuwsgierig  ;)

vriendelijke groet
Netteke


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 03-08-2009, 11:23:21
Nelleke,
Bedankt voor reactie.
Hiervan kan ik mij niets herinneren.
Zijn er anderen die hier iets over weten ?
Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 03-08-2009, 17:56:20
In de Topic  Herinneringen aan de "Bloedpoort" no. 5. is een passage gewijd aan  Desinfecteren.

Niet alleen huizen werden gedesinfecteerd maar ook schepen.
Niet zo lang voor 1940 zag je hier en daar in ons dorp nog wel eens op een aanplakbiljet of mededelingen bord op een huis staan met de volgende mededeling........  Gevaar, Niet betreden, Wordt gedesinfecteerd.

Van de huizen waren dan ook de deuren en ramen geheel afgeplakt.

Dit kwam ook voor bij loggers. Veelal betrof het dan een " Mewa " logger.
De bemanning van deze loggers bestond een groot gedeelte uit Polen. Deze Polen hadden tussen de reizen een onderkomen aan de oude haven.

Het is zelfs voorgekomen dat een "Mewa "logger werd gedesinfecteerd en op hetzelfde moment ook het onderkomen van deze Poolse bemanning aan de oude haven

Loggers en gebouwen mochten gedurende 24 uur niet betreden worden.

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 03-08-2009, 18:00:08
was dat voor de luizen of voor de kakkerlakken.??
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: roker op 03-08-2009, 18:36:11
Vreendeling .
Wist je dat alle bussen en trams tweemaal per jaar nog steeds gedisinviteerd woorden . Dit is niet tegen luis of kakkerlakken maar tegen vlooien . Het gebeurd zowel in het stads maar ook in het streekvervoer . Van toeringcars weet ik het niet maar zal mij niets verbazen .

Groetjes Henk K


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: B@rtW. op 03-08-2009, 19:10:17
Go roker,
Hoe wordt dat dan wel gedaan?
GR. B@rtW.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: roker op 03-08-2009, 19:17:10
Ik heb op de bus gereden bij West Nederland dat nu connexion heet . Dat werd meestal in het weekend gedaan . Dan stonden de meeste bussen binnen . En dat ontsmetten werd gedaan door Rento kil


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: B@rtW. op 03-08-2009, 20:37:10
Dus je was buschauffeur bij toendertijd  West Nederland.
Welke stalling en ook over welke tijdsperiode hebben wij het dan?
B@rtW.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: roker op 04-08-2009, 06:26:55
B@rt ik zat in Delft . Van 84 tot 91 .


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Post Boy op 04-08-2009, 09:58:03
De vlooien springen door de ramen!!!!! :D :D

Wat een gezeik!!!!! :( :( :(


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 04-08-2009, 11:09:52
Hier nog een leuke link van TV West over de poolse vissers in Scheveningen.

http://televisie.westonline.nl/programmamakers_tv/dat_was_toen_zo


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Zeester op 04-08-2009, 12:42:37
Vreendeling .
Wist je dat alle bussen en trams tweemaal per jaar nog steeds gedisinviteerd woorden . Dit is niet tegen luis of kakkerlakken maar tegen vlooien . Het gebeurd zowel in het stads maar ook in het streekvervoer . Van toeringcars weet ik het niet maar zal mij niets verbazen .

Groetjes Henk K
ik wens jullie allemaal SMAKELIJK eten!! ::) ::) ::) ::) :-X :-X :-X


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 05-08-2009, 14:25:10
Het is onfatsoenlijk om pardoes afscheid te nemen, zeker als er nog vragen zijn gesteld en reacties zijn gegeven.

Zier,
Het betreft luizen en waarschijnlijk ook kakkerlakken.

Roker en C.Bal 
Bedankt voor aanvullende inlichtingen per reactie.

Schub.
Aangaande de 2 vacatures bij het Schevenings toneel ..
Ik woon te ver weg en waarschijnlijk te oud.
Wellicht het overwegen waardt voot jezelf en vriend C.Bal
Ik zal voor lopig even kalm aan doen en wat herinneringen in voorraad maken.
Als de rust is weergekeerd zal ik wel weer eens wat publiceren.

Nogmaals gegroet

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 06-08-2009, 11:28:58
Mijns inziens is dit geen forum, maar een religie.
Want diegene die (terechte) kritiek heeft op het Opperwezen wordt door de gelovigen verketterd en in de ban gedaan.

Vierboet.
Wat is terecht, iedereen mag kritiek geven. Als je maar de waarde en normen in de gaten houd. Ik ben ook niet gelovig opgevoed, maar ik respecteer ieders zijn geloof als ze mij ook maar in mijn waarde laten.  ;D Dit is het laatste wat ik hier over zeg.  ;)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 06-08-2009, 12:13:57
laten we nu eens niet op de man maar over het onderwerp
 hebben


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 06-08-2009, 12:51:23
dat de anderen je voorbeeld mogen volgen
 maak mij blij


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: De spienet op 06-08-2009, 15:40:00
vierboet ben jij cor vrolijk????


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Vierboet op 06-08-2009, 16:48:00
vierboet ben jij cor vrolijk????

Nee Spienet,

Vierboet heet Kees.

Gr. Vierboet


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: JaapvD op 06-08-2009, 19:14:11

 Je bent een WIJS man Rinus ;)

              grts Jaap


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: B@rtW. op 06-08-2009, 19:42:42
B@rt ik zat in Delft . Van 84 tot 91 .

Roker ik sta verstelt, aannemend 6/7 jaar West Nederland,
ik stuur je een PBtje.
HG. B@rtW.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: roker op 06-08-2009, 19:44:32
ik heb geen PB ontvangen


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: B@rtW. op 06-08-2009, 19:54:51
Ja, hallo Roker toch,
Ik kom net van mijn werk, mijn vingers zijn nog dik van het sturen, ik geef alleen aan dat je binnenkort een PBtje van mij kan verwachten. Dus dat komt er echt wel aan, maar even geduld je likkend wel een passagier voor lijn 19 de rails ligt er al.
B@rtW.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: roker op 06-08-2009, 19:57:38
 ;D ;D ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 23-08-2009, 11:33:04
sory heb wat berichten verwijdert om dat
 de links die er bij stonden tegroot waren en
 het beeld uit mekaar trokken vandaar


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: dicky op 23-08-2009, 11:40:15
Metser,

Als ik het goed begrepen heb...was er geen katholiek onderwijs in duindorp...wel een peuterschool.

mijn nichten en neef die de Heldering school bezochten...heten Plugge.

Gr.Dicky






Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 23-08-2009, 18:33:35
Metser,
Dank voor uw reactie t.a.v. eiland Schonen.

Waarscjijnlijkk maakte u een kleine type fout toen u "Pietje typte.
Uw bedoeling was Piet , je  enz.
Nu staat er een heel andere zin en geen belediging.
Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 23-08-2009, 23:09:38
Beste Metser,

Mag ik u vragen waar u ongeveer in de Voornsestraat gewoond heeft. We  hebben namelijk zeer dicht met elkaar geleefd ik woondde namelijk in de pluvier straat tegen over de Familie Blok ( De bekende  schipper Zier Blok ) En de OLS  Tesselssestraat 63  1956 / 1964  Tja ik was niet de beste leerling. Dat terzijde hebben we zeer dicht in elkaar leef omgeving geleefd. De Fam. Strom Vader moeder en een oudere zoon die moeilijk van de drank kon afblijven en geregeld dronken vanuit cafe meue Aal thuis kwam en een katukse familie waarvan de oudste jonge volgens mij Jaap heette en zowel Arie als Jaap en ik duiven hadden. Zou het leuk vinden als je me antwoord

Witkwast     


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 24-08-2009, 11:07:15
hallo wat is dat nou,pb'jes in coroneetjenstreet.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 24-08-2009, 20:38:22
hallo wat is dat nou,pb'jes in coroneetjenstreet.
zier

Een beetje wel Zier we hebben namelijk met weer een Duindorper te maken.

Witkwast.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 24-08-2009, 20:57:10
witkwast je weet tog ook dat als je je eigen een schev.wilt noemen dat dan je roots in duindorp moeten liggen.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: De spienet op 24-08-2009, 21:36:01
zoek je mot ik ben een scheveninger ik hou van schevenimgen duindorp is onze fietsen stalling  witkwast bijt van je af ik ben een scheveninger en ik hou van ons dorp hoezee henk


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 24-08-2009, 22:06:27
Ik wil niemand voor de schenen schoppen,  zelf ben ik een Duindorper Henk en Duindorp was vroeger eigenlijk het betere deel van Scheveningen. Maar mijn tekst was een beetje ongelukkig neergezet ik had moeten schrijven dat we een Duindorper erbij hebben gekregen.

Oohh, ik hou van Scheveningen  " SCHEVENINGEN LEEFT " afgelopen weekend is dit maar weer eens bewezen.

Witkwast


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 24-08-2009, 22:20:35
witkwast je weet tog ook dat als je je eigen een schev.wilt noemen dat dan je roots in duindorp moeten liggen.

Zee Zier.

Het wordt er ier iet beter op, ga eirst maer met vekansie, near un warm land, zel wel kikke of ik trug kom.
Denk ut wel, ik ou ook van Scheveningen mear iet van dat durp over ut vervursing ;D
Dag hoor :-* :-*


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 26-08-2009, 07:29:14
Kort geleden kwam ik in de computer bestanden het onderstaande liedje tegen.
Waarschijnlijk afkomstig uit Zwartewaal.
Hulde aan deze niet Scheveningse zeelui.


Allen die willen naar Island gaan.

Allen die willen naar Island gaan
Om kabeljauw te vangen en te vissen met verlangen
Naar Iseland, naar Iseland, naar Island toe
Tot drieëndertig reizen zij zijn nog niet moe

Komt ons de tijd van de fooie aan
Wij dansen met behagen en wij weten van geen klagen
Maar komt de tijd, maar komt de tijd naar zee te gaan
Dan is er wel ons hoofd van zorgen zwaar belaân

Als er de wind van het noorden waait
Wij gaan naar de herberge en wij drinken zonder erge
Wij drinken daar, wij drinken daar op ons op ons gemak
Totdat de leste stuiver is uit onze zak
Als er de wind van het oosten waait

De schipper, blij van herten, zegt: "Die wind die speelt ons perten;
't Zal beter zijn, 't zal beter zijn, 't zal beter zijn,
Te lopen voor de wind recht Het Kanaal maar in."
Langs de Lezaars, de Schorels voorbij

Vandaar al naar Kaap Claire, die niet weet, hij zal wel leren
Toen komt er bij, toen komt er bij ons stureman
En hij geeft ons de koerse recht naar Iseland
Wij lopen 't eiland Rokol voorbij
Al naar de vogelscharen, dat kan ieder openbaren
En dan vandaar, en dan vandaar naar Bredefjord
En daar dan smijten wij de kollen buiten bord


Fooie = kermis
Lezaars = Kaap Lizzard
Schorels = Scilly eilanden
Kaap Claire = Kaap Clear
Rokol = Rockall
Bredefjord = Breidifjord op IJsland
Kollen = sleepnetten


Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 26-08-2009, 17:33:03
 




Sch.15  Bep.

Op 1e Paasdag 12 april a.s. is het 59 jaar geleden dat dit mooie schip verloren is gegaan

Bij de foto’s van de Sch.15 (periode tot 1940 ) op de  site Scheveningen Haven ( vis.Scheveningen ) staat de volgende vermelding.

1940. door Duits patrouillevaartuig ter hoogte van Terschelling tot zinken gebracht. Bemanning gered.

A.van der Veer  publiceerde in……
               VERLIEZEN NEDERLANDSE VISSERSVLOOT 
                                       1939  -  1945
het volgende.

Motorlogger Bep  SCH. 15
1916  Rotterdam  162 brt
J.J. van der Toorn Az,  Scheveningen.
Op 12 april 1940 door een bewakingsvaartuig van de Kriegsmarine in de grond geschoten nadat de bemanning het schip had verlaten.
De opvarenden werden naar Bremen gebracht en daar in de gevangenis opgesloten. Door tussenkomst van de Nederlandse consul kregen zij toestemming naar ons land terug te keren.

Wat weten wij precies van deze scheepsramp.

De volgende verslagen zullen hierin iets meer duidelijkheid brengen en waarschijnlijk meerdere vragen oproepen.

Verslag/ Afschrift

        V’tH / RvH                                          4 juli 1940

A. no.2409
Betreffende : scheepsramp “Bep”Sch.15
Bericht op apostille d.d. 26 juni 1940 No.260
Bijlage : diverse

            Onder terugzending van de mij bij nevenstaande apostille
aangeboden bescheiden heb ik de eer UHoogedelgestrnge mede te de-
len, dat door de Scheepvaartinspectie een onderzoek is ingesteld
naar de scheepsramp op 12 april 1940,overkomen aan de motorlogger
“Bep” SCH.15. De Raad voor de Scheepvaart heeft beslist, dat ter zake geen openbaar onderzoek zal worden gehouden.
            Uit het voorloopig onderzoek is mij gebleken, dat het vaar-
tuig , groot 151 Meg.ton bruto inhoud met geldig certificaat van
deuglijkheid en voorzien van duidelijke kenteekenen als Neder-
lands schip van 7 tot 12 April gevischt heeft in de buurt van
2 Deensche snurrevaadvissers, die voor anker lagen op naar schat-
ting  5 mijlen  West van Puzzle Hole  ( 54  20 N.Br en 4 19 O.L.)
           Deze waren de 12en te 5.45 v.m. verdwenen, het zicht was
slecht, men zag weinig meer van de andere visschers, die aldaar
in de buurt waren.
          Op 2 mijl afstand kwam een Duitsche treiler in het zicht,
die eenige schoten loste en langszij kwam. Aan de bemanning werd
beduid over te stappen. De bemanning mocht niets medenemen.
         Daarna werd het schip door een twintigtal schoten tot zinken
gebracht. De plaats werd door de schipper geschat op 54 25 N.Br.en
4 20 O.L.
         Uit afgenomen verhoor in Duitschland maakt de schipper op, dar
hij verdacht werd van het geven van berichten door middel van post-
duiven.
         Naar mijn meening is de gebeurtenis een onmiddellijk gevolg
van den oorlogstoestand. Er is geen enkele aanleiding te veronderstellen, dat door de bemanning van de ”SCH.15 “ eenige handeling is verricht in strijd met onze neutraliteit.
         Indien het noodig is te weten hoe het Departement van Economische
Zaken over deze zaak denkt, zou dit aan het waarnemend Hoofd van dat
Departement kunnen worden gevraagd.

                                                                     De Inspecteur-Generaal voor de Scheepvaart.



Je kunt je afvragen of dit een oorlogstoestand was. *
Wij waren op dat moment toch niet in oorlog met Duitsland.
Op 10 mei 1940 werd door Duitsland aan Nederland de oorlog verklaard
Of had het iets te maken met de gebeurtenissen welke op haar vorige reis waren voorgevallen.


*
 Op 19 maart 1940 vertrok het schip om 19.00 uur vanuit Ymuiden ter trawlvisserij waar gevist hoopte te worden in de buurt van het lichtschip Terschelingerbank.


Verslag / AFSCHRIFT
_____________
Bericht no.2 Scheveningen, 3 April 1940

Reisrapport

Motortrawllogger “Bep “SCH.15 Eigenaar J.J.v.d. Toorn
151 Br.reg.ton Schipper : Nicolaas Pronk

De schipper verklaart als volgt:

Vertrokken den 19 den Maart 1940 te 19 uur van IJmuiden ter trawlvisscherij. zetten koers naar het V.S. Terschellingerbank,
welk vuurschip op 20 Maart te 3.30 v.m. op korten afstand werd gepasseerd.
Op dit traject zijn geen mijnen, vliegtuigen, oorlogsbodems of andere schepen gezien.
Bij dit vuurschip werden een 20- tal Hollandsche visschersschepen gezien, o.a.
SCH.130, SCH 250, KW 78. Vischten tot 21 Maart steeds in de omgeving van het vuurschip en bevonden
ons te 2.30 v.m. op 13 á 15 mijl afstand van Terschellingerb. V.S. in peiling N t O pk (geen fout) Nadat het net gehaald was,
werd hierna gestoomd NNO 25 mijl ( diepte 21 vm ) en Noord 10 mijl, zoodat het gegist bestek was 54 15 NB en 4 05 OL
( diepte 24 vm ) Dit was op 21 Maart te 7 uur v.m. In ’t Noorden kwamen op dit tijdstip 3 trawlers in zicht op een afstand
van 7 mijl, n.l. 2 grote Duitsche marine stoom- trawlers en de stoomtrawler IJM.97 (“Bruinvisch “), welk schip opgebracht
werd. Deze schepen lagen in een ZZO-lijken koers en lagen voor de SCH. 15 over, passeerden en draaiden bij en kwamen
zoodoende achter de Sch.15 die, daar er geen seinen werden gegeven, met een vaart van 9,5 mijl zijn koers vervolgde.
Eén van de Duitsche trawlers gemerkt ) 4 ??, was geheel normaal geschilderd, nl een zwarte romp
( kleuren van de opbouw onbekend ) en voerde aan de gaffel van de bazaanmast een hakenkruisvlag.
Zeker één , maar waarschijnlijk 2 vuurmonden op het achterdek gezien.
De 2e Duitsche trawler bleef op een afstand van ruim een halve mijl. Van dit schip is verder geen notitie genomen,
daar de eerst genoemde trawler 5 stooten op de stoomfluit gaf, waarna de SCH.15 dadelijk stopte.
Eerst werd er per scheepsroeper het een en ander gevraagd,hetgeen echter niet verstaan werd.
De Duitsche trawler stoomde met een vaart van ongeveer 9 mijl naar de SCH.15 toe en stootte aan bakboord zijde tegen dezen
logger aan, zoodat de verschansingsstijlen werden krom gezet De bedoeling was, dat er eenige matrozen zouden overspringen,
hetgeen echter niet gelukte, omdat Duitsche trawler te hoog lag en de sprong aan dek te gevaarlijk zou zijn.
Hierna werd door de Duitsche trawler een boot uitgezet en kwamen er 3 matrozen en één bootsman met gerichte
revolvers in de hand aan boord van de SCH. 15.
De bootsman bezette dadelijk het stuurhuis, één matroos ging in de achterkajuit en bewaakte de radiozender en twee andere
matrozen bewaakte de motorkamer.
De schipper werd in het stuurhuis geroepen en werd door de z.g. bootsman met een op hem van dichtbij gerichte revolver ontvangen.
De zeekaart, het journaal en andere scheepspapieren moesten worden gehaald.
Het journaal werd even ingezien en daarna moest worden duidelijk gemaakt hoe in de stuurhut de motor op voor en achteruit moest
worden gezet. De gehelebemanning en ook de schipper moest beneden deks blijven.
Er werd nu gedurende één uur vooruit gevaren en daarna afwisselend zacht-aan en achteruit.
Alleen de motordrijver kreeg af en toe gelegenheid om de motor te verzorgen.
Van 21 op 22 maart te 12 uur werd er geankerd.
Op verzoek kreeg de bemanning op 22 Maart van 7 -9 uur v.m. gelegenheid om de visch, die nog aan dek lag, te verwerken.
Hierna moest de bemanning weer naar beneden en is het schip gaan stomen tot 12 uur, waarna er wederom werd geankerd en wel bij Borkum.
Indien tusschentijd waren de Duitschers zeer correct en vriendelijk geworden.
Eerst om 3 uur n.m. kwamen er officieren aan boord, die op het schip een onderzoek hebben ingesteld en in de achterkajuit
slechts twee kooien hebben nagezien. De officieren zijn hierna naar den wal gegaan en te 4 uur n.m. kwam één der officieren zeggen,
dat het schip vrijgegeven was. De schipper moest een geschreven bewijsje teekenen, waarop ongeveer stond dat de SCH.15
was opgebracht en de bemanning goed was behandeld.
De trawler “Bruinvisch “kreeg een loods aan boord en de SCH.15 vertrok daarachter tot de Huibert ton.
Hier werd de Duitsche loods door de Duitsche loodsboot afgehaald, nadat er order gegeven was, dat alle lichten gedoofd
moesten blijven en dat het schip om verder te stoomen steeds de 7 vaamlijn moest houden.
Het schip heeft hier tot 22 Maart 6 uur v.m. ten anker gelegen en is wederom naar dezelfde vischgronden vertrokken.
Op den 29 Maart zijn 2 Duitsche vliegtuigen gezien, welke om de West koersten.
2 April te 4 uur v.m. werd de visscherij beëindigd, te 10 uur v.m. L.S. Terschellingerbank gepasserd en te 23.30 werd er te Scheveningen gemeerd.
Op dit laatste traject niets bijzonders gezien.

Op de SCH. 15 waren de gebruikelijk Hollandsche kenteekenen aangebracht n.l. aan sb en bb. Op de verschansing de naam Holland,
een geschilderde vlag op sb. en bb. boeg en op het stuurhuisch en tevens op de bezaan een geschilderde Hollandsche vlag
met eveneens de naam Holland.



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 26-08-2009, 17:41:39
vervolgVerslag

2e.   A.Korving, 1ste motordrijver, verklaart als bovenstaande en bovendien het volgende:
        Donderdagmorgen 21 Maart te 10 á 11 uur v.m. toen hijde gelegenheid kreeg om van de kajuit over dek naar de motor ingang te gaan, zag hij dat er op den Duitsche trawler aan de gaffel van de bazaanmast een Hollandsche vlag geheschen was in plaats van de Duitsche hakenkruisvlag, die er oorspronkelijk gehangen had.
       Voor de tweede maal heeft hij dit te 0.30 n.m gezien.
       In dien tijd heeft hij niets bespeurd van vliegtuigen.

3e.   P.de Jong, 2e monteur verklaart bovendien:
        Toen op 21 Maart te 3 uur n.m. de overige bemanning lag te slapen en hij in het logies bij de hand moest blijven om af en toe den motor na te zien, hoorde hij motorgeronk.
        Eerst te 6 uur n.m. hoorde hij van een Duitsche matroos, dat het motor geronk afkomstig was van zes Engelsche vliegtuigen.
       Onder dit gesprek werd den Duitsche matroos ook gezegd, dat zij gezien hadden, dat  de Duitsche trawler een Hollandsche vlag voerde, hetgeen hij, de Duitsche matroos, bevestigde met de meededeeling dat wanneer zij dit niet gedaan hadden, de Duitsche trawler zeker beschoten zou zijn geworden.
   
       Den leeftijd van de matrozen en de bootsman schatte hij op 25 á 30 jaar.
       Op het achterschip van den Duitsche trawler heeft hij zeker één kanon gezien, gedeeltelijk afgedekt met een zeil.
   

                                                                       Scheveningen 3 April 1940
                                                        De expert bij de Scheepvaart-Inspectie
       
                                                                          w.g.  F.Berkhout

Aan den Chef van het Bureau  Zeeverkeer
Badhuisweg 171
’s-Gravenhage


’s-Gravenhage, 6 Mei 1940
Voor eensluidend afschrift

(  Onleesbare handtekening )
Lijkt op Seventer ?

Verslag

                                         
Inspecteur –Generaal
…….r de Scheepvaart
H.B.
                                                            Afschrift
                                                                              ’s-Gravenhage, 4 april  1940

  Vervolg van het rapport over de aanhouding van den motorlogger “Bep “ SCH. 15.


Maarten Pronk,  stuurman.
       Deze Pronk maakte tegen den Duitschen bootsman de opmerking dat, wanneer er nu eens Engelsche vliegtuigen overkwanen, dit gevaarlijk zou zijn voor de SCH. 15
       Hierop antwoordde deze bootsman :  “Geen nood, want wij zijn nu allemaal Hollandsche schepen “.
       Er was één Duitsche matroos, die behoorlijk Hollandsch sprak en die,
Zooals hij vertelde, een Hollandsch diploma voor stuurman ter visscherij had. Deze matroos kende zelfs verschillende schippers uit IJmuiden.
       M.Pronk heeft een kanon gezien op het voorschip, één op de brug en één op het achterschip.

        Hij heeft op den boeg gezien, de naam “THETIS “de letters waren ongeveer 2 dm. Hoog en daarachter iets lager en ongeveer 2 maal zoo hooge letters en cijfers  “O. 46 “.

Zier Spaans, matroos
       Heeft niets van de Hollandsche vlag op den Duitsche trawler gezien en ook niet gemerkt, dat er vliegtuigen zijn overgevlogen.

Leen de Jong, matroos
      Kan niet met zekerheid zeggen of hij de Hollandsche vlag op een Duitsche trawler heeft gezien.



Aan de Heer Chef van
        het Hoofdbureau Zeeverkeer,
        Badhuisweg 171
        ’s-Gravenhage

Verslag
                                                           
Leendert Spaans, matroos
       Wel even boven geweest en heeft een Hollandsche vlag gezien, maar durft niet met zekerheid te zeggen of die van den Duitsche trawler of van de
“Bruinvisch “was.

Piet de Jong, jongste, oud 17 jaar

     Deze Piet de Jong is verschillende keeren tijdens het opbrengen even aan dek wezen kijken.
     Eén keer heeft hij duidelijk gezien, dat één Duitsche
Trawler de Hollandsche vlag voerde aan de nok van de gaffel van de bazaanmast.
     Deze gaffel stond even over stuurboord . Een zeil was niet aangeslagen.
     Hij heeft gezien, dat er op de boeg stond “O 46 “en daarvoor de naam “THETIS “.

     


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 26-08-2009, 18:23:22
In 1995 wilde men ter herdenking aan de bevrijding van Doetinchem in 1945, een boek uitgegeven over deze oorlogs periode..
Piet Es werd aangezocht om ook iets te schrijven over de oorlogs ervaringen in Doetinchem als evacuee.
Door mij onbekende redenen kon Piet Es hieraan geen gehoor geven en heeft hij mij verzocht om hierover iets te schrijven., wat ik dan ook heb gedaan.
Bij de herdenking van deze bevrijdingsdag ben ik aanwezig geweest,
Ook bij de presentatie van het uitgegeven boekwerk.
In het boek is heel weinig geschreven over de gedwongen evacuatie van Scheveningers naar Doetinchem en de door mij verstrekte gegevens zijn summier gebruikt.
Als "dank" voor mijn tijd en "goodwill " mocht ik zelfs het boek kopen. 

Evacuatie..
Langzaam, piepend en kreunend, kwam de stoomtrein tot stilstand op het geheel verlaten en in duisternis gehulde station van Doetinchem. Het was een kille zondagavond in oktober 1941.
    De gehele treinreis, vanaf Den Haag tot Doetinchem, was ook in kilte en donkerheid afgelegd. De treinen onverlicht, met uitzondering van hier en daar een spaarzaam brandend blauw gekleurd lichtje in de wagons. Het landschap, wat aan ons oog voorbij trok achter de beslagen ramen, was al even troosteloos en donker. Nergens een lichtje te bespeuren. Overal duisternis in verband met de verplichte verduistering door de bezetters.
Zou onze toekomst, op de voor ons onbekende bestemming Doetinchem, even troosteloos en donker zijn?
Zou deze evacuatie de enige en laatste oorlogservaring zijn die wij zelf aan den lijve zouden ondervinden?

Al ver voor deze gedwongen evacuatie door de bezetters, werden wij in Scheveningen al geconfronteerd met de op hand zijnde oorlog en oorlogshandelingen.
De bevolking van Scheveningen was voor het grootste deel werkzaam in de visserij of de aanverwante industrie en handel. Een ander gedeelte was werkzaam op de koopvaardij of kustvaart. Toen in september 1939 de oorlog uitbrak tussen Duitsland en Engeland, bevond zich praktisch de gehele vissersvloot op zee, ter hoogte van Doggersbank en Schotse kust. Daar gevechten tussen Engelse en Duitse oorlogsschepen niet ondenkbaar waren, waarbij onschuldige schepen, liggend in het schootsveld van deze oorlogsschepen, getroffen konden worden, werd door de reders van de visserijvloot besloten de schepen naar huis terug te roepen.
De oorlog van ‘14-’18 was nog niet vergeten. Toen hadden er in Scheveningen honderden mannen en kinderen het leven gelaten op zee,  getroffen door mijnen en beschietingen.

Slechts enkele schepen waren in 1939 uitgerust met radiotelefonie. Na de oproep van de reders om naar huis terug te keren, hadden deze schepen de anderen gewaarschuwd voor de te verwachtte gevaren en verdere orders doorgegeven. Ik kan mij nog heel goed herinneren, hoe de  vloot op een zondagmiddag op de rede van Scheveningen aan kwam en wachtte op het tijdstip van hoogwater om de haven binnen te kunnen lopen. En steeds maar weer verschenen er meer schepen in de verte. Van de vissersbevolking was bijna iedereen op de boulevard aanwezig, om met kijkers te speuren of het schip waar man, kind of vriend op voer, reeds op veilige rede was gearriveerd.
Zodra het hoogwater werd, liepen de schepen de haven binnen en direkt werd er naarstig geïnformeerd naar schepen, die nog niet gesignaleerd waren. Zo mocht ik zelf aan boord van het ene schip mijn vader begroeten. En mijn 12 jarig broertje, dat voor zijn plezier een vakantiereis mee geweest was, bevond zich op een ander schip.
Na een afwachtende houding gedurende enkele weken gingen toch weer enige schepen naar zee, want de maanden september, oktober en november waren voor de haringvisserij hoogseizoen.
Grote vangsten op relatief korte afstanden van de Nederlandse kust. Dit in tegenstelling tot de maanden eerder in het jaar, waar de vangstgebieden veel verder afgelegen waren en de reizen langer duurden.
Door deze gang van zaken werden veel vissers noodgedwongen werkeloos. Al spoedig zouden velen te werk worden gesteld in de D.U.W. (Dienst Uitvoerende Werken). Anderen werden gemobiliseerd of namen vrijwillig dienst bij de vaartuigendienst voor bewaking van bruggen en havens.
De werkzaamheden bij de D.U.W. bestonden veelal uit ontginningswerkzaamheden of aardappels rooien. Meestal in de noordelijke of oostelijke provincies. Zodoende waren de mannen veelal twee weken van huis, waarna een weekend verlof van zaterdagmiddag tot maandagochtend volgde. Zij waren gewend aan het zware vissersleven, maar het nu uit te oefenen beroep met schep en kruiwagen was ook geen lolletje. Maar wat moest je anders ? Thuis zaten vrouw en kinderen, waar geld voor nodig was om het huishouden draaiende te houden. Men was nu weer eens  jaloers op collega’s die toch het risico namen om te gaan vissen. En dan weer was men opgelucht om niet naar zee te hoeven. Vooral na de berichten die kwamen in april 1940.
Het vissersschip SCH. 61, genaamd “Willie”, werd vermist en van de  SCH. 15, genaamd “Bep”, werd ook niets vernomen.
Achteraf bleek dat het schip SCH. 15 door een Duits oorlogsschip in de grond was geschoten, op beschuldiging van spionage. De bemanning kreeg bevel aan boord van het Duitse oorlogsschip te  stappen en na enkele dagen werden zij in Wesermunde in de gevangenis opgesloten. Voor verhoor. Zonder dat familie, reders of regering hiervan in kennis waren gesteld.
Net voor het uitbreken van de oorlog tussen Duitsland en Nederland werd deze bemanning vrijgelaten en was er in vele gezinnen weer blijdschap na voorgaande droefenis.

Na mei 1940 was het in Scheveningen met de visserij-aktiviteiten vrijwel gedaan. Slechts de kustvisserij mocht nog worden bedreven. Zij het met kleine scheepjes. Deze voeren alleen overdag en moesten iedere avond in de haven terugkeren.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 26-08-2009, 18:31:35
vervolg 
De grotere schepen werden door de Duitsers gevorderd om dienst te doen als voorpostenboten of patrouilleboot. Of als Rode Kruis vaartuigen. Het havengebied werd “sperr gebiet”, evenals het strand, de duinen en het dorp Scheveningen. Een deel van Den Haag was hetzelfde lot beschoren, waarbij de bevolking gedwongen werd te evacueren.
Voor diegenen, die zelf een evacuatie-bestemming hadden weten te vinden, was het lot minder hard als voor de mensen die later willekeurig in het gehele land gedwongen werden ingekwartierd.
Door de onvrijwillige werkeloosheid van mijn vader na zijn kort verblijf in de militaire dienst, werd hij te werk gesteld in Groningen, Drenthe, Winterswijk, Aalten en Doetinchem. Zodoende had hij een eventueel evacuatie adres gevonden bij familie Bulten op de Varseveldseweg in Doetinchem. Daar verbleef hij namelijk als kostganger tijdens zijn werkzaamheden rond Doetinchem.
Nu wij een toevluchtadres hadden, dachten mijn ouders op een ordelijke wijze te kunnen verhuizen. Niets was minder waar. Heel plotseling kwam ook voor ons de evacuatie. Op een zondag.

Scheveningen was in die tijd een echte protestantse gemeenschap, met zeer kerkelijke mensen, die de zondagsrust respecteerden. Ook deze zondag waren mijn vader en moeder naar de ochtenddienst in de Oude Kerk gegaan en wij, de vier kinderen, woonden een kinderkerkdienst bij in een wijkgebouw. Toen wij thuiskwamen stond tot onze grote verbazing voor ons huis een vrachtwagen te wachten. Geen verhuisauto, maar een gewone open vrachtwagen. Gauw genoeg waren wij erachter waarom deze vrachtwagen daar stond.
Chauffeur en bijrijder wilden zo spoedig mogelijk alles opladen en ons meubilair en kleding verhuizen naar Doetinchem. Gelukkig kwamen al snel ook mijn ouders uit de kerk en ook hen sloeg de schrik om het hart.
Niets was er nog ingepakt! De wekelijkse was stond in het sop om de volgende dag te worden gewassen. Aardappelen en groenten stonden schoongemaakt klaar, en het stukje vlees , dat ’s zaterdags al was gebraden, lag te wachten in de pan.
Van het middagmaal is weinig terechtgekomen. Er moest worden aangepakt om alles zo snel mogelijk in te pakken en op te laden. Voor ons kinderen was het geheel een uniek gebeuren, want onder de Scheveningse bevolking werd toen nog strikt de zondagsrust gerespecteerd. Zo zouden wij ook later op de dag met tram en trein naar Doetinchem vertrekken. Een reis, waarvan wij nooit hadden verwacht dat zoiets ons ooit op zondag zou kunnen overkomen.
Ondanks het haastige inpakken en opladen van de huisraad en ondanks het feit dat het voertuig geen verhuisauto was, bleek de volgende dag, bij het uitladen van de auto, dat er niets beschadigd of gebroken was.

Wij, de kinderen, vonden de reis naar Doetinchem heel spannend. Een vreemde bestemming lag voor ons, bij onbekende mensen, ver van familie en vrienden. In het begin van de reis waren we uitbundig en spraakzaam, bezig met het avontuur dat ons stond te wachten. Maar hoe langer de reis duurde en hoe vermoeider wij werden, werd ons luidruchtig enthousiasme minder en vervielen onze hoge stemmetjes in stilte.
Ik denk niet dat mijn moeder ons enthousiasme deelde. Zij moest alleen met haar vier kinderen, variërend in leeftijd van 8 tot 14 jaar, deze reis ondernemen. Haar man was in Scheveningen achtergebleven om ’s maandags de verhuis-rompslomp te regelen. Want ondanks de evacuatie was dit niet mogelijk op zondag en na het opladen was hier ook geen tijd meer voor geweest.
Een onbekende bestemming, onbekende mensen, gaan inwonen bij anderen. Hoe lang zou het duren? Zou alles goed gaan? Dat moet zij gedacht hebben in die donkere trein, op die kille donkere herfstavond.
Heel dit gebeuren heeft een grote indruk op haar gemaakt en nog steeds weet zij zich veel te herinneren. En ondanks haar 91ste levensjaar, en na 50 jaar bevrijding, komen deze gevoelens nog steeds tot uiting in gesprekken hierover.

Laat in de avonduren kwam eindelijk onze reis ten einde op het station van Doetinchem. Mijnheer Bulten, bij wie wij zouden worden ingekwartierd, stond ons al op te wachten. Voor ons een volstrekt onbekende, maar hij zal ons direct hebben herkend aan de Scheveningse dracht van mijn moeder. Van het station naar de Varseveldseweg was nog een behoorlijk eind lopen en tijdens deze tocht werden we ons al snel gewaar van onze nieuwe omgeving. Hier geen frisse zeelucht, maar onbekende geuren van het platteland. Ook andere geluiden, zoals het loeien van koeien, blaffen van honden en hanengekraai.
De familie Bulten had deze zondag ook niet stilgezeten. Nadat zij op de hoogte waren gesteld van onze komst, hadden zij een gedeelte van het huis ontruimd. Na de begroeting, met een heerlijke kop koffie of een glas melk, hebben we nog even na gepraat over de wederwaardigheden van deze dag. Maar daarna zijn we snel naar bed gegaan. Hoewel, naar bed gaan is een te groot woord. Deze nacht moesten wij ons nog behelpen en sliepen we naast elkaar op de harde vloer. Onze inboedel zou pas de volgende dag arriveren.

De volgende morgen, en de dagen die volgden, realiseerden wij ons pas echt dat wij waren verhuisd. Vanuit de voorkamer keken wij uit op een voortuin met herfstbloemen en de daar tegenover liggende Zuivelweg. Waar toen, met uitzondering van het tolhuis, weinig bebouwing was.
De Varseveldseweg was smaller dan nu en omzoomd met eiken bomen en aan weerszijden een ondiepe sloot. Aan de achterzijde van het huis een grote moestuin met daarachter bouwland. Aan de zijde van de Wiltinkbrug waren alleen de boerderij van Brunsveld en nog enkele huizen, waar, onder andere, Bulten de Timmerman woonde. En dan waren er ook nog enkele kleine sportvelden. Zoveel ruimte om ons heen waren wij op Scheveningen niet gewend. Behalve dan als wij aan de zee stonden.
Toch hadden wij vrij snel, na inrichting van huiskamer en slaapgelegenheid, ons normale leefritme weer teruggevonden.
Het huis van familie Bulten was een vrij nieuw huis en voor die tijd erg gerieflijk. Op de begane grond een voorkamer, achterkamer, hal, grote woonkeuken en grote bijkeuken En op de eerste verdieping drie slaapkamers en dan nog een grote zolder over de gehele lengte van het huis. Ons gezin kreeg de voorkamer en voorslaapkamer in gebruik en wij kinderen sliepen op de zolder. Keuken en bijkeuken moesten gezamenlijk worden gedeeld.
Al heel spoedig waren wij in onze nieuwe woon-en leefsituatie ingeburgerd. Voor ons als kinderen zal dit heel wat eenvoudiger zijn verlopen als voor mijn ouders. Keuken en bijkeuken gezamenlijk moeten delen, vreemde buren, andere leefwijzen en gewoonten.  Dat viel lang niet altijd mee.  Maar zij hebben zich er fantastisch door heen geslagen. Zeker voor die tijd, toen niemand nog vakantie-ervaringen had en men niet gewend was met vreemde mensen om te gaan.
Voor mij en mijn broers was het lopen in gareel weer spoedig daar. Dat betekende dus: naar school.

Ik kwam terecht op de Mulo school van de heer Blankensteijn. De school aan het Hovenstraatje,  waaraan ik na zoveel jaar nog zeer veel prettige herinneringen heb. Fijne schoolvrienden en schoolvriendinnen, waarvan sommigen helaas al heengegaan zijn.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 26-08-2009, 18:42:19
vervolg

Goede, strenge schoolleiding en prima leerkrachten zoals de heren Vrieze (de Beer), van Nee (Lange Jan), Stemerdink (Puckie), Blankensteijn (de Geit), Melieste, Kruijthof en Van der Schoot. Anders dan wij op Scheveningen gewend waren, was deze school een echte streekschool en kwamen de leerlingen van heinde en ver. Iedere morgen zag je drommen fietsers zich richting school begeven. Meestal werd er op elkaar gewacht en werd de rit gezamenlijk afgelegd. Voor zover ik me kan herinneren, waren Jan en Henny Lovink wel degenen die het verst van school woonden. Zij kwamen n.l. uit Ruurlo.
Aan de fietsen was meestal te zien of de betreffende ouders van deze kinderen zich meer konden permitteren als de doorsnee dorpsbewoner. Want als pa of boer of molenaar was, kon gemakkelijker ruilhandel plaatsvinden ten behoeve van een nieuwe of goede fiets. Later werden ook deze mooie fietsen taboe. Dat was toen de Duitsers fietsen vorderden of in beslag namen ten behoeve van eigen of militair gebruik.
In het begin van de evacuatietijd was Doetinchem rustig en vredig en was er van de oorlog weinig merkbaar. Behalve dan de aanwezigheid van Duitse militairen en het toenemende aantal evacuées. Ook andere gezinnen uit Scheveningen kwamen er wonen, maar het aantal is nooit zo hoog geweest als bijvoorbeeld in Aalten en Winterswijk. En zo waren er zondags in de kerk vele vrouwen in Scheveningse klederdracht te zien.
Aardig te vermelden is, dat die klederdracht in het begin veel verwarring schiep. Vooral voor jongere kinderen. Vaak werden vrouwen als “zuster” aangesproken. Men dacht van doen te hebben met een Rooms-Katholieke non.
Het dragen van de klederdracht heeft echter ook voor problemen gezorgd. In Scheveningen waren deze vrouwen immers gewend de mutsen naar een speciaal adres te brengen om te laten plooien. En aangezien er in Doetinchem niet zo’n mutsenplooister aanwezig was, werden deze mutsen op toerbeurt op de fiets naar Markelo gebracht. Daar was wel zo’n Scheveningse mutsenplooister geëvacueerd.
Ik heb zelf vele malen deze tocht moeten maken, op een fiets met houten of massief rubberen banden. Meestal moest hiervoor de zondag worden benut, omdat deze dag de enige vrije dag van de week was. Ook hebben vele Scheveningse vrouwen in die periode leren fietsen, wat in het begin lang niet meeviel door de lange rokken van de klederdracht. Maar noodgedwongen leerden de vrouwen het wel. De afstanden die hier moesten worden afgelegd, waren veel langer dan zij ooit in Scheveningen gewend waren geweest.

Langzamerhand merkte men ook in Doetinchem steeds meer van de oorlog. Zo vlogen er in ‘43 en ‘44 veel meer vliegtuigen over, op weg naar te bombarderen doelen in Duitsland. Ook zagen we steeds af en toe luchtgevechten en neergeschoten vliegtuigen.
Vooral in 1944 werd de oorlog goed merkbaar rond Doetinchem. Dat was na de landingen bij en de slag om Arnhem. Nog heel goed weet ik me te herinneren dat een SS-afdeling neerstreek rond de Varseveldseweg en inkwartiering vorderde in boerderijen en woningen. Zelfs bij ons in huis werd nog woonruimte gevorderd ten behoeve van een SS-officier. Gelukkig heeft deze situatie niet lang geduurd. Tot grote opluchting van de buurtbewoners.
Zo kwam allengs het strijdgewoel nader. Rond Doetinchem en Doesburg werden verdedigingswerken aangelegd. Het merendeel bestond uit loopgraven en schuttersputten. De benodigde arbeidskrachten hiervoor werden gevonden onder de oudere schooljeugd. Ieder jongen van 15 jaar of ouder, die niet beroepsmatig werkzaam was, moest zich melden voor deze arbeidsinzet. Na keuring werd bepaald waar men te werk werd gesteld en welk werk men moest doen.
Gelukkig werd ik van deze werkzaamheden vrijgesteld, omdat bij de keuring mijn lichaamslengte niet voldoende was. Ook hier zijn slachtoffers gevallen, toen in aanbouw zijnde stellingen door jachtvliegtuigen werden beschoten.
De voedselsituatie werd langzamerhand ook steeds slechter. Toch is deze nooit zo slecht geweest als in het westen van het land. In deze periode zag men dan ook steeds mensen uit het westen voorbij trekken, wanhopig pogend voedsel te bemachtigen bij de boerenbevolking van de Achterhoek.
Uiteindelijk kwam op 1 april 1945 toch de bevrijding. Maar het heeft voor ons nog tot het najaar van 1946 geduurd voordat wij naar Scheveningen konden terugkeren. En bijna waren wij zelfs in het geheel niet teruggekeerd! Mijn vader kreeg n.l. een andere baan aangeboden. Een betrekking, die hij heel graag had willen hebben. Na overleg in familiekring bleek dat de rest van het gezin geen bezwaar had om in Doetinchem te blijven. Nu gooide echter het ambtelijk apparaat roet in het eten. Er werd aan ons geen vestigingsvergunning verstrekt, ofschoon wij al in Doetinchem woonden. Zo waren wij toch gedwongen om naar Scheveningen terug te keren.

Met dank denk ik terug aan de tijd, doorgebracht in Doetinchem. Aan het land van “naoberplicht” en “witte wieven”. Aan de tijd op school waarin wij leerden zingen:

“Gelders mooie Achterhoek
 land van beuk en berk en eiken
 in wier lommer burchten prijken.”        en wat eindigende in
 
“Achterhoek blijft ons gespaard.”

Cor Spaans
Vlijmen 1995


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 26-08-2009, 20:50:00
Vervol Bep.Sch.15

De schipper maakt zich bezorgd, dat na al deze mededeelingen, de Duitschers wraak zullen nemen.
Hij meende, dat de verandering van den naam en het nummer dit mogelijk zou kunnen voorkomen.

De expert bij de Scheepvaartinspectie
w.g. F.Berkhout

’s-Gravenhage, 6 mei 1940
Voor eensluidend afschrift.

Handtekening onduidelijk
( lijkt op Seventer )




Had schipper Nicolaas Pronk een vooruit ziende geest ?
Blijkbaar wel.

Over de SCH. 15 is reeds in een van de rubrieken van Scheveningen-Haven een kranten artikel geplaatst over de terugkeer van een gedeelte van deze bemanning.

De Telegraaf van 1 mei 1940 kopt met het volgende bericht.

Bemanning van de “Bep “
( door Duitschers in de grond geschoten ) Behouden Terug.

Treiler werd voor Engelsch schip aangezien.
Na langdurige verhooren
te Wesermunde eindelijk vrij.
’s-Gravenhage,1 mei, Er heerschte heden vreugde in Scheveningen en droefheid.
Vreugde in de gezinnen, waarvan de mannen en zoons uit Duitschland heden terugkeerden na 12 dagen in Wesermunde gevangen gezeten te hebben, nadat hun schip, de Sch.15, door een gewapenden Duitschen treiler in de grond was geboord., droefheid in tal van andere gezinnen wier mannen hoogst waarschijnlijk door het in de lucht vliegen van de Sch.61 zijn omgekomen en die hiervan door Scheveningsche predikanten gisteravond op de hoogte zijn gebracht.
De bemanning van de Sch.15, van de reederij J.J.van der Toorn, is heden met twee kustvaartuigen, de “Wega” en de “Nato “, in het vaderland teruggekeerd.
Met de “Nato”zijn hedenmorgen de stuurman Maarten Pronk, een achterneef van de schipper Klaas Pronk, en de matrozen Piet, Leen en Pieter de Jong in Schiedam aan wal gezet en met een auto naar Scheveningen gebracht, waar zij met blijdschap door hun familieleden zijn begroet.
De schipper Klaas Pronk, met de overige leden der bemanning, Arie Corving. Leen en Zier Spaans, zijn met de “Wega “naar IJmuiden gebracht en daarna naar Scheveningen gereisd.

Weer thuis.
Maarten Pronk was hedenmorgen om halftwaalf al in zijn gezin in de Menninchstraat terug. Zijn vrouw en 5 kinderen waren natuurlijk dolblij dat na al deze avonturen vader weer bij de tafel zat en tranen in moeders oogen bewezen beter dan woorden, wat er in haar omging, toen zij haar man weer tegenover zich had.
De stoere stuurman zelf was de kalmte in persoon, en zijn gezond rood gezicht illustreerde wel, dat de onaangename avonturen zijn physiek niet aangedaan hadden.
Zeevarenden zijn over het geheel niet erg mededeelzaam en ook Pronk was eerst terughoudend, maar toen hij nog eens goed alles overdacht had, wat hij in de afgeloopen 14 dagen had doorleefd, kregen wij ten slotte toch een goed aaneengeschakeld verhaal van zijn belevenissen.


Op 12 April in den vroegen morgen, vertelde Pronk, lagen wij ongeveer 100 mijl uit de kust benoorden Terschelling, toen wij plotseling hoorden schieten, De wacht aan boord wekte inderhaast de rest van de bemanning, die in de kooi lag met de roep: “Er wordt op ons geschoten”! In minder dan geen tijd was de geheele bemanning aan dek en zag op een afstand van circa 600 tot 700 meter in den halven nevel, welke er op zee hing, een grijs schip opdoemen. Dit schoot met een kanon en met mitrailleurs op ons – aldus Pronk- doch wij werden niet geraakt. De Sch.15 vertoonde op verschillende plaatsen de woorden “Holland “ en de nationale kleuren. Op het moment van het schieten zou de Nederlansche vlag juist geheschen worden. Toen het schieten begon, werd direct de Nederlandsche vlag aan de mast geheschen, welke toen duidelijk door den schietende treiler moet zijn gezien. Kort daarna hield het schieten op en kwam de treiler naderbij gevaren.Wij hadden terstond de twee reddingsboten gereed gemaakt om te water te laten. Het was toen ongeveer halfzeven in de morgen en de bemanning stond juist op het punt de netten voor de tweede maal te halen.

Toen de gewapende treiler dichtbij gekomen was en aan stuurboord langs stoomde, maakte de commandant een handbeweging, welke er op wees, dat hij het schip wilde laten zinken. Tevens maakte hij duidelijk dat de bemanning geen tijd meer had om de twee gereed gemaakte booten te water te laten, doch dat zij moesten overspringen aan boord van den gewapenden treiler, die naar men nu bemerkte, een Duitsch oorlogschip was. Tijd voor onderhandelingen werd niet gelaten, noch kreeg eenig lid der bemanning gelegenheid iets van het schip mede te nemen : de persoonlijke eigendommen moesten dus achterblijven.

Voor een Engelschman gehouden.

Er zat dus niets anders voor de Scheveningers op dan hun schip in de steek te laten en op den Duitschen treiler, die geen enkelen naam of onderscheidingsteeken droeg, over te springen. Hierbij waren Duitsche matrozen behulpzaam,die de leden van de bemanning op het voordek verzamelden. Nu werd medegedeeld, dat men de SCH.15 eerst voor een Engelsch vaartuig had gehouden en dat meen geen tijd had het schip op te brengen,uit vrees voor Engelsche patrouillevaartuigen.
De commandant zeide,dat hij de SCH.15 in den grond moest boren, ook al omdat zij in het Duitsche mijnenveld zou hebben gevischt, hetgeen de schipper van de SCH.15 ten stelligste ontkende aan de hand van de kaarten. Bovendien waren er dan nog meer Nederlandse vissers in de omgeving, die intussen, door het schieten blijkbaar opmerkzaam gemaakt, zich in den mist verwijderd hadden.
Terwijl de bemanning van de SCH.15 zich op het voordek bevond,werden de kanonnen en mitrailleurs van den Duitschen treiler op de SCH.15 gericht en begon men te vuren, Het was een hard gelag, zoo zeide de stuurman om ons mooie schip met zijn rijke vangst aan versche tong en tarbot, en ons bezit daar in den grond te zien boren.
Een twintigtal kanonschoten was noodig eer de SCH.15 zonk. Later kwam alleen een der sloepen weer boven, Van de rest zagen wij niets.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 27-08-2009, 18:48:59
Goed behandeld.
Twee dagen zijn wij nog in de omgeving gebleven, aan boord van den Duitsche treiler.Wij werden goed behandeld en kregen hetzelfde eten als de Duitsche matrozen. Ook voor de ligging deed men alles om ons te helpen en een paar leege kooien werden ons ter beschikking gesteld. Wij hadden drie dagen op dit terrein gevischt, voor de Duitschers kwamen en wij waren ons er absoluut niet van bewust dat wij in het Duitsche mijnenveld waren. Na twee dagen aan boord van den treiler geweest te zijn, werd de Scheveningsche bemanning naar Wesermunde gebracht.
Hier werden wij van boord gehaald, in een auto gezet en naar de politiegevangenis gebracht volgens Pronk.
Het bleek uit het verhoor, dat men ons van spionnage verdacht, althans om die reden werden wij blijkbaar in de gevangenis opgesloten. Hier hadden wij het heel wat minder goed dan aan boord, de kost was maar zóó zóó. Tweemaal werden wij verhoord door de Gestapo-vertegenwoordigers, die van alles vroegen: omtrent de partij, waartoe wij behoorden,- ik ben anti-revolutionair en vertelde dat Colijn onze leider was, hetgeen blijkbaar een goeden indruk maakte – men vroeg van alles omtrent onze familie, of er nog Joden in de familie waren, enz. Wij werden streng behandeld, blijkbaar vanwege de spionnageverdenking, doch men bleef correct bij de verhooren.
Pogingen om met onzen consul in Bremen in contact te komen mislukten den eersten tijd volkomen. Zóó brachten wij 12 dagen in de gevangenis van Wesermunde door. Wij zagen alleen elkaar, hetgeen ten minste nog een zeker soort gezelligheid gaf.
Het onderzoek der Gestapo scheen eindelijk te hebben uitgewezen, dat wij met spionnage niets te maken hadden en zoo werden wij eindelijk Donderdag j.l. uit de gevangenis ontslagen, hoewel nog niet vrijgelaten.
Er waren intusschen twee Groningsche kustvaarders, die tijdelijk in de haven van Wesermunde waren vastgehouden na een reis naar Zweden, aangewezen om ons naar Nederland terug te brengen. Voor het zoover was, hadden wij evenwel nog het een en ander mee te maken. Wij waren reeds aan boord van de twee kustvaarders de Weser opgestoomd, toen er eensklaps weer bevel kwam, dat wij van boord moesten.
Nu werden wij echter niet meer als gevangenen behandeld, doch overgebracht naar de marine kazerne te Wesermunde, waar wij beter behandeld werden. Intussen was er contact met den consul te Bremen gekomen en Maandag j.l. werden wij weer aan boord van de twee kustvaartuigen teruggebracht.
Dinsdagmorgen om 5 uur in den morgen zeilden wij eindelijk uit en na een voorspoedige reis zijn wij thans weer gelukkig in het vaderland terug zoo besloot de stuurman zijn verhaal.
Hij was nog niet geheel gereedgekomen, toen één van zijn dochtertjes juist van school komend tot haar onuitsprekelijke blijdschap vader in de huiskamer terug vond.
Een familietooneeltje, treffend in zijn eenvoud en even een kijkje gevend in het harde visschersberoep.


De gegevens zijn uit vrij recent ontvangen verslagen en een vergeelde krant d.d.
1 mei 1940.

In een volgend artikel wil ik nog ingaan op bijkomende gegevens en vragen.


De volgende gegevens zijn verkregen uit persoonlijke gesprekken met een der opvarenden.

Reeds tijdens het onvrijwillige verblijf in de gevangenis is deze bemanning gewaar geworden hoe het Duitse regime was . Zelf in vrijheid , een beroep uitoefenend en dan plotseling opgesloten in de gevangenis als een stel boeven.
Meerdere malen werd in de nacht huilende en gillende vrouwenstemmen gehoord. Waren etr ook vrouwen in deze gevangenis opgesloten ? Het bleek wel het geval te zijn.
Dit werd vernomen van een der gevangenbewaarders, een Groninger, welke getrouwd was met een Duitse vrouw en in deze gevangenis werkte als bewaker.
Hij vertelde dat deze ongewone geluiden van gillende en huilende vrouwen afkomstig waren van vrouwen, welke werden ondervraagd, na arrestatie door Gestapo medewerkers.
Deze arrestaties waren meestal het gevolg van ontevredenheid en gemor, tijdens het in de rij staan voor winkels, ter verkrijging van levensmiddelen of andere goederen.

Het verblijf in de gevangenis was voor de bemanning zeker geen een pretje.
Doelloos rondhangen zonder vooruitzichten. Vanuit de vrijheid van het vissersschip naar de beslotenheid van het gevang.
Ze waren, vanuit hun werk aan boord, gedwongen zo op het Duitse marineschip over te stappen. Gekleed in bruine kiel, pet op het hoofd en rode zakdoek om de nek en geschoeid in lieslaarzen of klompen.
Tijdens de luchtingpauzes werd van deze mannen gevergd, dat zij in looppas rondjes liepen op het terrein waar werd gelucht.
Vaak geen het niet snel genoeg voor de bewakers en werden zij aangevuurd met de kreet......
Mensch, schneller, schneller.
Ik geef je het te doen om met lieslaarzen rondjes hard te lopen.

Wat de bemiddeling van de consul voor waarde heeft gehad is dubieus.
Waarom werd er geen bericht gegeven aan de rederij op Scheveningen.
De eerste berichtgeving was pas nadat de beide coasters resp. in IJmuiden en Schiedam waren gearriveerd.
En nog werd er geen direct bericht aan de vrouwen en moeders van de opvarenden gegeven.
Waarschijnlijk heeft geen van deze vrouwen en moeders telefoon gehad.
Wel weet ik dat de vader van een der opvarenden, een kleine middenstander en waarschijnlijk in het bezit van telefoon, wel in kennis is gesteld van de aankomst in Holland.
Via deze persoon is de echtgenote in kennis gesteld van de aankomst van haar man en deze middenstander is naar een school in Duindorp gereden om de bovenmeester in te lichten, dat de kinderen van de betrokken vader veilig in Nederland was gearriveerd en niet zoals eerst werd aangenomen, zoals de bemanning van de Willy, waren verongelukt.
De bovenmeester verwittigde de kinderen persoonlijk in hun klassen, gepaard gaande met felicitaties en deze kinderen werden in de gelegenheid gesteld om naar huis te gaan.

In het gepubliceerde krantenbericht was sprake van de dominee die de berichten over het verongelukken van de "Willy " aan de betrokken vrouwen en moeders moest aanzeggen.
Ook in het geval van de "Bep " zijn dominee's rond gegaan om betreffende vrouwen en moeder geestelijke bijstand te verlenen. Ook hier was er grote onzekerheid door de lange tijdsduur van de ongewenste internering.

De bemanning heeft wel vergoeding gekregen voor de verloren gegane prive eigendommen.
Deze afwikkeling is vrij spoedig tot stand gekomen. Reeds op 10 mei 1940 kon op het consulaat in Den Haag deze vergoeding worden afgehaald. Hoeveel mensen op deze dag een bezoek hebben gebracht aan het consulaat, is mij niet bekend. Mijn zegsman heeft het op 10 mei nog wel geprobeert, ondanks dat door Duitsland op deze morgen de oorlog was verklaard aan ons land. Maar onderweg naar Den Haag is hij terug gekeerd daar er para troepen waren geland en er regelmatig werd geschoten.
Hoe de schade met de reder is afgewerkt is mij onbekend. Misschien weet Piet Es hier iets over ?

Men zou denken dat lering getrokken kon worden uit wat deze bemanning heeft meegemaakt in de duitse gevangenis.
Mij is bekend dat van een der opvarenden, de kinderen fervente aanhangers werden van de N.S.B.

Veel vragen zullen blijven.
b.v. Het nummer 0. 46 op de Duitse trawler welke de "Bep " heeft opgebracht naar Borkum.
Was dit een visserij nummer of was het een voorkomend nummer ingebruik op oorlogschepen ?
Was dit camouflage ? Ook het voeren van de Hollandse vlag op een Duits vaartuig ?
Kon de " Bep " zo gemakkelijk ankeren of is zij langszij van de trawler gemeerd, nadat deze had geankerd.
Ook het excuus dat de "Bep " voor een Engels schip werd aangezien lijkt mij onzin.
Welke Engelse trawler zou zich zo ver in de Duitse Bocht vertonen om te vissen ?

Waarschijnlijk zullen er nog veel onduidelijkheden niet verklaart kunnen worden.

Enkele correcties.
De in de krant vermelde naam Arie Corving in hierin foutief vermeld, Dit moet zijn.... Arie Korving.


Vreemdeling
 
 
      

 

 
         
«      



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 28-08-2009, 15:36:10

Op 26 aug . j.l heb ik het liedje  "Allen die willen naar Island gaan "geplaatst.

Hierin komt het woord  "kollen "voor.
De onder dit lied geplaatste uitleg hierover is sleepnet.

Ik kon het woord  "kollen " als sleepnet niet thuis brengen.
Mijn grootvader had het wel eens over "kollen ".
Dit was echter een visserij met geaasde lijnen voor de vangst van kabeljauw of schelvis.. Dit was periode van de zeilloggers.

Op google nagezocht en deze bevestigt dit.

vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: A.K. Pronk op 28-08-2009, 16:27:20
De "Kol" is inderdaad een vistuig welke bestond uit een staaf ijzer met aan weerszijden een haak,
waaraan als aas een haring werd bevestigd; het geheel werd met lood verzwaard en werd in het midden opgehouden door een lijn, de dieplijn.
Door "de kol" heen en weer te halen kon men voelen of men beet had.
 Bron: "De Scheveningse woordenschat".


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 29-08-2009, 07:33:10

A.K.Pronk

Bedankt voor uw positieve reactie.

vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 11-09-2009, 18:15:38
Piet Es,

Naar aanleiding van ue reactie op mijn vraag heb ik het boek
"Vlaanderens Haringbedrijf in de Middeleeuwen
schrijver R.Degryse
uitgave Nv. De Nederlandse boekhandel Antwerpen.

vorige week aangevraagd in de plaatselijke bibliotheek.
Tot mijn grote verbazing lag het vandaag in de bibliotheek op mij te wachten.
Boek is terug gevonden in de Atheneum Bibliotheek te Deventer.

Ga nu dit boek lezen.
vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 12-09-2009, 11:51:39
Het Huis.

Op 11-7-2009 plaatste Piet Es de volgende reactie over een huis( je ).

.Iedereen in Scheveningen, zowel oud als jong, was blij dat de tijd van de 19de eeuwse miezerige huisjes met de eensteensmuurtjes, de plee buiten, één kamer beneden, geen keuken maar koken onder een afdakje op het achterplaatsje, ouders slapen in de bedstee en de kinderen met z'n allen op de zolder (twee of drie in één bed) en eens in de week als kind gewassen worden in de teil op een stuk zeil in de woonkamer, voorbij was.  Ik weet waarover ik praat.

Maar een beschrijving van het huis(je) wordt niet gegeven.
Daar ik ook in dit huisje heb gewoond wil ik proberen dit weer te geven.
Het huis was gevestigd in het "slop van Maerte Sukker ", dus bij het Marcelisplein, tegenover de bibliotheek.
Van dit slop is heden ten dage weinig over. Slecht een klein gedeelte is hiervan nog zichtbaar.. Al de daar vroeger aanwezige woningen zijn gesaneerd en door nieuwbouw vervangen.
Reeds  voor 1940 was hierover al sprake.

Het zogenaamde slob was in feite een grote doodlopende poort, waar in het achterste gedeelte nog een drietal doodlopende poortjes aan de rechterzijde waren. Haaks op de grote poort.. ( dus zijde Badhuisstraat ).
Het geheel werd begrend door de Badhuisstraat aan de zuid zijde, de Haringkade aan de noordzijde en de Stuurmansstraat aan de oostzijde.
Bij de ingang van deze poort op het Marcelisplein, was aan de rechterzijde op de hoek een sigaren winkel en aan de linkerzijde op de hoek een cafe..
De poort binnenlopend had je aan de rechterzijde een blinde muur, tot aan het huis van groenteboer/ kolenboer
Brand.
Aan de linkerzijde had je de blinde muur van het cafe en vervolgens een verhuurderij van handkarren en bakfietsen.
Hierna kreeg je een vernauwing. Links 4 huizen en rechts woonhuis en opslagplaat van firma Brand.

De huisjes aan de linkerzijde  waren...
1. No.251 Bewoner Dove Job.. een schelpen visser.
2. No.249 Bewoner van Klaveren. een schokkerman.
3. No.247 Bewoner Gijs ? ( v.d. Zwan )    visserman
4  No. 245 Bewoner Fam Taal.. Oud schipper en vader van Maarten ,Albert,Cor en Jacob Taal ( zie boek  Bouwe Teelt )
Deze huisjes hadden een klein plaatsje aan de straatzijde van de woning .

Na no.245 werd aan de linkerzijde de poort weer wat breder.
Op no.243 was een boven huis gevestigd waar de fam Roos ( de Klonterd ) woonde.Dit huis was gedeeltelijk boven de opslagplaatsen van bouwmaterialen van de aannemer Koek.. Deze opslagplaatsen hadden de nummers 241,239 en 237.
Hierna volgden 7 stuks gelijkwaardige huizen. Twee deuren naast elkaar en het laatste huis 1 deur..
Dit was tevens het einde van de poort.
Op no.235 woonde de fam.Pronk ( Kannebrou ) Weduwe met kinderen. Ex. koopvaardij man.( zie ook Herinneringen aan Duindorp ( Co en Jans, twee zusters ( 2 )
Op.no.233 woonde fam. J. Spaans. met 2 kinderen( meisje en jongen ) . Visboer.
Op no.231 woonde fam. C.Spaans met 4 kinderen ( jongens ) Monteur Sch. 77  Albatros 
Op no.229 woonde fam.J.v.d. Harst . groot gezin . tot 1938 schipper op de Sch.16 Sumatra
Op no.227 woonde fam Korving. 2 kinderen. Monteur op Sch.15 Bep.( zie ook Herinnering Sch.15 Bep )
Op no.225  mij onbekend.
Op no.223 woonde fam. J.v.d. Toorn. Enkele kinderen.  Melkboer ( getrouwd met Ke Lagas)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 12-09-2009, 11:53:33
Vervolg Het Huis

Tegenover deze huizen waren nog eens 3 sloppen, waarvan de woningen in het middelste slop aan weerszijde met de achterzijde tegen de woningen in het 1e en 3e slop waren gebouwd.
Deze woningen waren allen gelijk maar kleiner dan de woningen in de grote poort.
De vrouwelijke bewoners droegen hoofdzakelijk de Scheveningse dracht., behalve de bewoonster van no. 227.
Zij was wel in klederdracht,echter in een dracht wat toen ter tijd een "Baskenlijf"werd genoemd.
Alles bij elkaar genomen was het een doorsnee Scheveningse wijkje..

Het plaveisel van de straat bestond in het begin uit klinkers. Later werd aan de linker zijde , vanaf no,243 , een stuk langs de huizen betegeld.. Tevens werden er palen geplaatst ter hoogte van het eerste slopje, zodat de paard en wagen van de firma Brand niet verder de poort in kon rijden en het tegelpad zou beschadigen.. Een gedeelte van deze palen was uitneembaar, om toch de rest van de poort toegangkelijk te maken met auto of paard en wagen. b.v. bij verhuizing of begrafenis..

Ons huis op no.231 was een koophuis van mijn grootmoeder, welke was verhuisd naar een bovenwoning aan de Westduinweg. In dit huis had zij als weduwe gewoond met 7 kinderen.
Mijn moeder was een dochter van Kees Taal ,welke op no.245 woonde.. Deze woning werd bewoond door de ouders en 9 kinderen.
Dus mijn ouders waren op dit adres vanouds al heel goed bekend.

Zoals ik al eerder heb geschreven waren er 2 buitendeuren naast elkaar, welke toegang gaven tot de hierachter gelegen woningen. Na de voordeur kwan je in een ongeveer 8 meter lange gang..In ons huis lagen de kamers aan de linker zijde van de gang en voor onze buren aan de rechterzijde van de gang..
Ongeveer in het midden van de gang aan de linker zijde waren 3 deuren. Deur 1 gaf toegang tot de voorkamer, deur 2 gaf toegang naar de trap naar de zolder boven de voorkamer en deur 3 gaf toegang tot de achterkamer..
Tussen voor en achterkamer was een scheidings wand., dus tussen deur 2 en 3. Boven zowel de voor als achterkamer was een zolder.
Beide zolders hadden een punt dak.
Beide kamers waren ongeveer 4 x 4 meter groot aan oppervlakte.
De voorkamer had 2 ramen aan de straat zijde.Mooie vitrage en lancaster over gordijnen.
Onder de trap naar de zolder was de bedstee. Deze kamer had ook een schoorsteen.
De voorkamer was de mooie kamer, welke alleen werd gebruikt voor visite..
Zeil op de houten vloer en in het midden een vloerkleed. Tafel met 4 stoelen en een leunstoel voor de heer des huizes..Een grote linnenkast ( het pronk juweel van de vrouw des huizes ) en een haardkachel.

De achterkamer was de woonkamer.waar men in leefde
Direct na binnenkomst in deze kamer was aan de rechterzujde een deur,welke toegang gaf naar trap naar de achter zolder . Trap liep dus langs de zijwand van de gang..
Ook hier was weer een bedstee onder de trap.
Ook hier zeil op de houten vloer en in het midden een kleed.
Aan de achterzijde ook twee ramen,
Verder tafel met 6 stoelen en een schoorsteen met een potkacheltje.

De voorzolder werd gebruikt als slaapzolder en de achterzolder als bergruimte. Toen wij er omstreeks 1936 kwamen wonen, waren op de beide zolders de dakpannen te zien.. Na ongeveer een jaar werd de slaapzolder afgetimmerd, zodat de dakpannen niet meer te zien waren. Scheelde 's-winters meteen een stuk tegen de kou.
De achter zolder bleef in de oorspronkelijke toestand en hier werden overbodige spullen opgeslagen en 's-winters de zee spullen van mijn vader, zoals oliegoed, lieslaarzen, groene scheepsdekens, zeemanskist enz..
Hier kon ook de was te drogen worden gehangen bij regenachtig weer.

Op de slaapzolder moest het gehele gezin slapen.. De bedstee in voor en achterkamer werden niet als slaapgelegenheid gebruikt, maar als bergruimte.
Gelukkig bestond ons gezin uit 4 jongens en op het moment van verhuizing waren de leeftijden resp. 3, 5, 7 en 9 jaar oud,
Op de zolder stonden 2 tweepersoons ledikanten en een kinderledikantje..
Een ledikant voor de beide ouders en een ledikant voor de 3 jongens en het jongste kind in het kinderledikantje.
Het kinderledikantje en een tweepersoons ledikant voor de kinderen stonden grotendeels onder de schuine zijkanten van het dak,
De zolder had aan de voorzijde een piepklein dakkapelletje met een raam en aan de achterzijde een klein openklapbaar raampje.. Een gedeelte van het zolder opppervlak werd ook nog in beslag genomen door de opening van het trapgat. Als mijn vader op zee was mocht een van de jongens bij mijn moeder in bed slapen.
Na enige jaren werd het kinderledikantje vervangen door een eenpersoons bed, waar de oudste zoon dan in kon gaan slapen. Ook dit bed stond dan weer gedeeltelijk onder de schuine zijkanten van het dak.
.
Een groot verschil met tegenwoordig, waar kinderen van 10 jaar al aanspraak maken op een eigen kamer.
Ook mochten wij in deze situatie nog niet klagen als ik denk hoe mijn grootmoeder hier woonden met 7 kinderen, waarvan er dan ook nog 2 meisjes bij waren.
Waarschijnlijk werden dan ook de beide bedsteden gebruikt. 
Van de kinderen zullen er zeker een paar op de visserij werkzaam zijn geweest en als zij op zee waren, gaf dit minder problemen bij de slaap situatie.

Keuken en badkamer hadden wij niet.
Achter het huis was een kleine binnenplaats van ongeveer 3 x 5 1/2  meter.,
Deze binnenplaats was deels  ( ca. 2 1/2 meter )overdekt. Hier was een klein gedeelte in gebruik voor kook en bak aangelegen heden en een gedeelte voor aanrecht, waaraan kon worden afgewassen en het eten worden bereid.
Kookgedeelt bestond uit een 2 pits gastoestel, een 4 pits, een 3 pits en een 1 pits petroleum stel..
Vis bakken en vlees uitbraden werd op het 4 pits petroleum stel gedaan.. Verder was er in deze ruimte een kolenhok, een berghok en een WC..
Het geheel was omgeven door een 2 meter hoge muur, zodat buren geen overlast zouden hebben. en zeker de achter ons wonende mensen aan de Haringkade.. ( Grotere huizen en betere stand )
Door de hoge muur en het gedeeltelijke overdekking was er weinig daglicht in de achterkamer.
Waterkraan was ook op deze binnenplaats en 's-winters moest er wel voor worden gezorgd dat de kraan goed was afgedekt en /of afgesloten i.v.m. bevriezing.
Op deze binnenplaats moest ook de wekelijkse was worden gedaan, welke dan op een droogrek aan de voorzijde van het huis te drogen werd gehangen of bij slecht weer op de achter zolder.

's- Morgens was je meteen ontnuchterd als je met koud water op de binnenplaats je toilet moest maken.
De wekelijkde persoonlijke wasbeurt geschiedde in de grote teil in de achterkamer. Van klein naar groot om de beurt, onder toezicht en kommentaar van het gehele gezin.. De kleintjes werden door moeder gewassen, de grotere moesten het zelf doen, onder toeziend oog van mijn moeder.. Toen dit iets wat "genant " voor de grotere ging worden, werden deze met handdoek en zeep naar het badhuis gestuurd naast het politie bureau..

Al waren wij dan niet voorzien van alle huidige confort, ik heb er geen minderwaardigheids complex aan overgehouden.
Hadden wij het slechter als het kind dat nu 11 hoog in een flat gebouw woont.?
Waren wij smeriger als de jeugd die nu iedere morgen onder de douce moet ?
Beslist niet., daar zorgden onze moeders wel voor dat hun kinderen netjes en schoon naar school gingen en over straat liepen.
 Geen deodorant, geen aftershave, geen zeep met een luchtje, maar gewoon sunlight zeep en als je heel smerige handen had was groene zeep bruikbaar.

Wij hadden ruimte om te spelen.
En er waren dan ook nog mensen die het slechter hadden en in een nog kleinere huisjes woonden.
Wat blijft, is de herinnering aan vroeger.
Zeker nu, in vergelijking waar en hoe wij nu wonen en hoe het vroeger was.
En zeker ook , hoe toen onze moeders zich moesten behelpen in vergelijking met het confort in huis en keuken van tegenwoordig.

Vreemdeling




..
.




Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 01-10-2009, 15:18:29
De Klomp.

In mijn jeugd jaren en dus nog in de periode op de lagere school, was op het lesrooster van de school ook nog enige tijd vrijgemaakt voor het onderdeel zingen.
Behalve dat er bij de aanvang van de school een psalm versje werd gezongen, werd er ook meerdere malen ruimte gevonden om gedurende de week andere versjes dan psalmen te zingen.
Vaak werd dit gezang dan ondersteund door de meester of juffrouw met behulp van gitaat, viool,banjo of blokfluit
Een van deze versjes welke regelmatig werd gezongen was het onderstaande liedje.

Mijn vader's klomp is mijn scheepje
het slootje is de zee.
De wind blaast over de baren:
nu moet mijn scheepje varen ...
och kon ik ook maar mee!

Als ik erin kon zitten,
en zelf de stuurman was:
'k zou flink het roer hanteren,
en zeilen en laveren,
en drijven op de plas!

Heeft dit liedje ons geinspireerd bij onze zucht naar avontiuur ?
Gaan varen konden wij nog niet, gezien onze leeftijd, maar wij konden wel scheepjes laten varen.
Het maken van een scheepje van een vloot was het begin , maar ondanks onze jeugd waren wij ook nog eerzuchtig en wilden wij meer.
Geld om een scheepje te kopen was er niet. Als je geluk had kon je wel eens een scheepje krijgen , gemaakt van een klomp, van een oudere neef of buurjongen.
Soms maakte een vader tijdens zijn afwezigheid op de logger zo'n fel begeerd scheepje voor je.
Was dit niet het geval dan mocht je toekijken hoe je vriendjes zich vermaakten met hun zeilscheepjes op het strand of op het water van kanalen,eendjesvijver of Westbroekpark.
De klomp werd in die tijd nog veel gedragen bij de werkzaamheden op de aanverwante bedrijven van de visserij.
De klomp was natuurlijk ook een stuk materiaal om een scheepje van te bouwen en het verschafte je ook de mogelijkheid  om ook aan het vaar plezier van je vrienden mee te doen.
Van de huidige zelfbouwpakketten hadden wij nog nooit gehoord en er was trouwens ook geen geld voor en het was dan ook veel spannender om zelf een scheepje te bouwen.
Maar je had dan wel een klomp nodig.

Dit was echter nog niet zo eenvoudig .
Als de bovenkap van een klomp was afgebroken, werd deze zo spoedig mogelijk gemaakt met een stukje ijzerdraad of trekbandje. Zomaar een klomp weggooien voor een kapotte kap kon echt niet en een klomp welke aan de onderkant was versleten en waar gaten in zaten, kon je natuurlijk niet als scheepje benutten.
Vaak als de linker of rechter klomp nog intact was en de andere klomp gaten vertoonde, kon je op de schuur dit paar klompen nog wel gebruiken door in de kapotte klomp een stuk karton of een opgevouwen krant te stoppen. Dit was natuurlijk alleen mogelijk bij droog werk en binnenshuis. Bij regenachtig was dit natuurlijk uitgesloten.

Als dan zo'n paar klompen werd afgedankt kon je  hiervan een der klompen gebruiken voor het doel om een scheepje te bouwen.
De kunst was dan om de kap van de klomp te halen. Dit moest wel met zorg gebeuren , zodat een egale lijn werd verkregen om het dek hierop te spijkeren.
Voor het dek was het het mooiste als je een stuk triplex van een theekist op de kop kon tikken.
In de Keizerstraat was toentertijd een koffie en theehandel. Thee werd vanuit de tropen aangevoerd in triplexkisten, waarvan de binnenzijd was bekleed met bladlood.
En bij deze winkel kon je nog wel eens een stuk triplex op de kop tikken.
Lukte dit niet dan waren de zijplankjes van een sinaasappelkist hier ook bruikbaar voor.
Echter deze plankjes waren minder buigzaam en je moest er wel voor zorgen dat het raakvlak met de klomp volkomen vlak was en zonder "zeeg ".
Voor dat het dek op de klomp werd geplaatst moest er eerst een gat in het dek worden gemaakt om de mast door te laten en in het inwendige van de klomp een houder te bevestigen, waar de mast in werd geplaatst . Hetzelfde resultaat kon worden verkregen door een spijker door de voetzool van de klomp te slaan en hierop de mast te plaatsen.
 
Als kind hadden we natuurlijk niet de beschikking over veel gereedschap. Een mes ( soms het aardappelschil mesje van je moeder ), hamer en figuurzaag.
Als je nog een beetje geluk had, een handboor machientje uit je vaders gereedschap kist.
En wat schuurpapier of schuurlinnen was wel te "bietsen " bij ooms of kennissen, welke een baan aan de wal hadden.
Voor een paar centen kon je wat kleine spijkertjes kopen bij de ijzerhandel in de Stevinstraat, welke je dan in een klein papieren puntzakje mee kreeg.
Die paar centen had je na lang gebedel van je moeder weten los te krijgen of je had er flink wat werkjes voor moeten doen, zoals schoenenpoetsen. kachelhout hakken en zelfs wel eens koper poetsen.
Maar als je eenmaal de spijkertjes had,  kon je door gaan met plaatsen van het dek op de klomp.
Dit moest heel voorzichtig gebeuren, vooral aan de zijwanden van de klomp, waar het hout veel dunner was dan aan de voor en achterzijde van de klomp.
De mast, gemaakt van een langer stuk hout van voldoende dikte en na veel gesnij en schuren van boven iets taps toelopend, zou nu kunnen worden geplaatst.
Maar zo'n vaartuig zou met mast en zeilen  alleen te gebruiken zijn op de vloer van de kamer of in de zandbak of om op het strand, in het zand, mee te spelen . Met zo'n scheepje varen zou lachwekkend zijn t.o.v. je vrienden, daar het scheepje bij de minste windvang zou omslaan .

Zoals een echt schip moest de klomp ook een voor en achter steven hebben en een kiel.
Sunlight zeep werd toentertijd in houten kistjes bij de kruidenier afgeleverd. Dit hout was heel geschikt om stevens en kiel van te maken. Je behoefde maar een of twee plankjes te hebben en soms bracht het deksel van de kist al de nodige uitkomst als je het probleem aan de kruidenier voorlegde.
Voor en achtersteven passend op de klomp maken was nog niet zo eenvoudig, maar met veel geduld en het breken van diverse fijne zaagjes uit je figuurzaag, kreeg je het wel voor elkaar.
Met het handboormachientje nog wat gaatjes geboord in kiel en stevens , zodat met wat spijkers deze aan de romp konden worden bevestigd en de dikte van de spijkers  het hout niet zou doen splijten.

Nu begon het al aardig op een schip te lijken.
Nu de afwerking nog.
Roer uitzagen en met koperdraad aan de achtersteven bevestigen.
Nu nog een gaffel voor het grootzeil. Dit was wel het moeilijkste werk, vooral de uitholling van de gaffel wat rond de mast glijdt. Heel vaak moest je opnieuw beginnen wanneer de zijkanten van de gaffel weer eens onder het snijden schuren en zagen, afbraken.
Jou scheepje moest natuurlijk wel sneller varen als dat van je vrienden, dus zeil oppervlak moest zo groot mogelijk.
Normaal was een grootzeil en fok.  Het zeil oppervlak te vergroten was alleen mogelijk door het plaatsen van een topzeil ( tjik ) boven het grootzeil en een 2e fok aan een boegspriet ( kluifhout )
Dus nu nog een steng maken voor het topzeil en een boegspriet voor de 2e fok.
Boegspriet plaatsen en stagen aanbrengen tot steuning van de mast.
Van papier de grootte van de zeilen opmeten. Nu nog een stuk van een oud kussensloop of laken en een gewillige moeder om hiervan zeiltjes te naaien.
Als de zeilen dan waren geplaatst was het schip voltooid. Met een restje overgebleven verf kon eventueel nog wat kleur op het scheepje worden aangebracht.
Wat lood aan de kiel bevestigd en het schip kon te water worden gelaten en de competitie aangaan met je mede zeilvrienden.
Jouw scheepje met een boegspriet was wel kwetsbaar. Vaak gebeurde het dat de boegsprier afbrak, als het scheepje met snelheid tegen de kade botste.
In Eendenvijver,Westbroekpark en op het strand had jer hiervan geen last, maar je liep wel het risico dat je scheepje midden in de vijver vast kwam te zitten in riet en eendenkroost of op het strand richting open zee koerste.

Het is hier zo simpel verteld. maar als kleine jongen had je er handen vol werk aan en een vader om te helpen was er niet, want die was op zee.

Vreemdeling






Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 01-10-2009, 16:26:06
Er wordt nog steeds met klompen gezeild hoor.
Zie bijv. http://www.klompkesilen.nl/

Dit jaar werd zelfs het '7e Iepen Frysk Kampioenskip Klompkesilen' gehouden.

Er zijn hele schoolkompetities en er is een eenheidsklasse met de zgn. Scherjonklomp (geen linkse, geen rechtse, maar de punt in het midden).
Zie ook http://www.klompzeilen.nl/

Het ter beschikking komen van de eenheidsklomp en het stimuleren van het klompkeslilen d.m.v. een bouwpakket voor lagere schoolleerlingen heeft e.e.a. fors gestimuleerd.

Volgende wedstrijd: zaterdag 17 oktober 2009 in Warkum (NL: Workum).
Bijzonder hierbij is dat het hierbij om vrachtklompen gaat, de vracht is een zelfgeschreven zeemanslied (zie: http://liereliet.nl/Klompschepen.htm)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 01-10-2009, 17:29:56
Wijbe m2
Leuke reactie.
Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Cloggy op 02-10-2009, 08:39:35
Ik woonde op het Eiland (1957-1963) en kan me herinerren dat wij bootjes zeilden in de kom.
Alleen onze scheepjes waren gemaakt van vloten (kurk) welke we tegen een muur schaavde om een scheeps profiel the krijgen.

Een vloot maakte een botter en twee vloten aan elkaar gehecht met houten pennen een logger.

(sorry voor eventuele spel fouten maar ik woon al 30 jaar in Engeland).


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 02-10-2009, 16:02:57
Kerk en Haringvisserij.

Voor Scheveningse begrippen misschien een vreemd onderwerp.
Wat wij ons nog wel weten te herinneren is de jaarlijks weerkerende Bid- en Dankdagen voor de visserij..
Tegenwoordig heet het misschien wat anders en zal ook wel afhangen van de streek waar men woont en zal het b.v. Biddag voor gewas en arbeid worden genoemd
Natuurlijk ook niet te vergeten het prachtige werk van het hospitaalkerkschip "de Hoop "
Het betreft in deze gevallen om geestelijke bijstand en in geval van H.K.S. ook om medische hulp.
En de enkele keren, wanneer je vader van een reis thuis was, je van je moeder wat harinkjes of een zootje vis naar de dominee moest brengen..

De titel van dit onderwerp vindt zijn oorsprong in een bezoek aan de R.K. kerk in Dieppe zo'n 15 jaar geleden en ook nog eens vrij recent.
Niet het kleine kerkje op de krijtrotsen bij de linkerzijde van de  haven ingang, maar de kerk op het marktplein bij de huidige "port de plaisance " , dus nog voor de sluizen.
Op het moment van mijn eerste bezoek werd de kerk nog niet gerestaureerd van de geleden schade veroorzaakt in  de 2e wereld oorlog.
In de westerlijke wandelgangen van de kerk hingen diverse wandplaquettes met inlichtingen omtrent diverse gebruiken zoals deze in het verre verleden gebruikelijk waren.in deze parochie.
Een hiervan vermeldde dat deze kerk reeds voor de middeleeuwen al een pleisterplaats en beginpunt was van de bekende route en pelgrimstocht   naar Santiago de Compostella in N.W. Spanje..
Pelgrims vanuit Engeland kwamen op hun doorreis naar Santiago via Dieppe en in deze kerk.

Zelf was ik op de terug reis van een bezoek aan Santiogo de Compostella en op deze terug reis wilde ik de diverse havens in noord Spanje en west Frankrijk weer eens bezoeken waar ik in mijn zeemans loopbaan wel eens was geweest..
In Dieppe was ik nog niet geweest, maar de verhalen van familie en bekenden over Dieppe lokten ons, om ook hier eens een bezoek aan te brengen.
Het bezoek viel niet tegen en het zeefront van Dieppe zag er modern, mooi en verzorgd uit., .In tegenstelling tot de kerk waar nog veel aan moest gebeuren.

Vorig jaar bezochten wij weer eens Dieppe.en de betreffende kerk werd gedeeltelijk gerestaureerd..
Ook waren alle plaquettes omtrent "route de Compostella" en kerkelijke afdrachten aan de clerus van de kerk verwijderd i.v.m. werkzaamheden
Een van deze plaquettes vermeldde de hoeveelheid  stuks haringen welke de gezamelijke visserlui jaarlijks aan de kerk moesten leveren. IK weet het juiste aantal niet, maar het was een grote hoeveelheid..

In het boek "Vlaanderens Haring bedrijf in de middeleeuwen " is een hoofdstuk aan dit onderwep gewijd.. Hoofdstuk heet dan ook "De Kerk en de Haringvisserij. "'

Het hoofdstuk begint ook met de zin...... In de middeleeuwen speelde de kerk een voorname rol in de economie...  en verder...
.......en eischte van de bevolking van haar domeinen en parochien talrijke diensten en bijdragen.
De meest verspreide kerkelijke belasting was het tiend, dat door de cijnsplichtige meestal in natura, d.i. in landbouwproducten, maar ook in geld werd gestort.
De kust bewoners waren en landbouwer en visserman. De haringvangst kon tijdens het haringseizoen met open boten en niet ver van de kust worden bedreven.

In het bisdom Terwaan waren de vissers van de landstreek tussen Boonen ( het huidige Boulogne sur mer ) en Nieuwpoort aan hun parochiale geestelijkheid haringtienden verschuldigd,
Deze tienden werden niet altijd betaald en vele vissers probeerden deze heffing te ontlopen door niet te betalen.of valse aangiften te doen m.b.t. de vangsten..
Van de zijde der kerk werd bij constatering van fraude extra straffen opgelegd. wat dan weer resulteerden in een opstand van de vissers. Hierbij werden zelfs enkele geestelijken gedood..

De periode waarover deze tiend betaald moest worden liep van 29 september tot 18 november en viel samen met het haring seizoen in de zuidelijke Noordzee..
Politieke gebeurtenissen en natuurlijke omstandigheden konden nog weleens de haringvangst in het eigenlijke seizoen beinvloeden en was het voor de vissers dan ook moeilijk om de tiend te betalen.
Zo beklaagden zich de vissers van Grevelinge ( het huidige Gravelines ) in 1218 dat zij geen tiend konden betalen door de hevige vorst voor en tot Sint Maartensdag ( 11 November ) welke de haringvangst verhinderde.
De diverse oorlogen tussen Engeland, Spanje en Frankrijk hadden ook invloed in de uitoefening van en de opbrengst van de haring visserij.

Zo was de tiend  ook verschuldigd over de opbrengst van de walvis vangst., wat ook mogelijk bleek te zijn in de kust wateren..
.........Van elke gevangen walvisch hadden ze bovendien, eveneens als tiend, een stuk vleesch uit de staart af te staan.....
Het zal dan ook wel het lekkerste stuk vis zijn geweest.

De tiend verschilde in grootte per parochie
Het gebruik bestond reeds in de 11e eeuw aan de kust van het Boonensche ( rond Boulogne sur mer )
De zeelieden betaalden er jaarlijks, na de haring- en makreenseizoenen, aan de addij Sint Wulmar een tiend uit, dat de helft bedroeg van wat in elke boot als aandeel in de winst aan iedere vennoot van de stuurman toekwam..
Voor de haring visserij werden open boten gebruikt, varierend in grootte en werden door middel van een zeil of door riemen voort bewogen, varierend van 4 tot 10 zitbanken.
De stuurman was in het algemeen de eigenaar van de boot., Voor de levering van de talrijke haringnetten deed hij een beroep op zijn gezellen of "volghers "..
Deze waren niet zijn knechten maar zijn medewerkers of "vennooten "
Iedere vennoot moest minstens 2 netten meebrengen.
De vennootdelen werden aan het eind van het haring seizoen aan de vennoten uitgekeerd en op hetzelfde moment vond de afrekening van de tiend plaats.

Het kan best mogelijk zijn dat zo'n zelfde systeem voor en in de middeleeuwen ook in onze omgeving werd gebruikt.toen de R.K. de enige kerk was.
Misschien zijn hierover nog gegevens bekend.

Het kleine kerkje op krijtrotsen aan de linker haven ingang is ook de moeite waard om te bezichtigen. In dit kerkje zijn veel in memoriam gedenkplaten aangebracht van scheepsongevallen,
zowel van visserij en koopvaardij..

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 03-10-2009, 13:47:03
Zondag..

Hoe verliep de zondag in jullie jeugd is mij wel eens gevraagd. Ik moet dan terug gaan tot ongeveer 1939, dus de periode van nog voor de tweede wereld oorlog.
Het was een dag die volgens een vast patroon verliep. Een dag waar niet op gewerkt werd en alleen de noodzakelijkste dingen werden gedaan.
"Gedenk de Sabbaths dag........ " werd door ieder gerespecteerd.
Op de voorafgaande zaterdag waren de meeste noodzakelijke dingen gedaan.
De boodschappen waren gedaan. Gelukkig werd brood , melk,aardappelen en groenten aan huis bezorgd. Soms ook wel het stukje vlees.
De normale boodschappen moest je halen bij de kruidenier. Alles moest nog afgewogen worden en iedereen moest netjes op zijn of haar beurt wachten. En 's-zaterdags kon het nog wel eens druk zijn en dan moest je lang wachten voor je aan de beurt was.
Er waren toen ook veel kleine kruideniers zaakjes en de wat grotere zaken als Simon de Wit en Coop waren in opkomst.
De kinderen waren in bad gedaan, aardappelen waren geschild, groente was schoon gemaakt en zonodig was ook het stukje vlees uitgebraden.of stond te sudderen op het petroleum stelletje.
Het vuile goed was in de soda gezet om maandag te worden gewassen..
Zondagse schoenen ( ook de door de weekse ) waren gepoetst en het zondagse goed lag klaar.voor gebruik.
Niets was vergeten

Waarschijnlijk lag het tijdstip van opstaan op de zondagmorgen iets later als normaal maar uitslapen was er zeker niet bij.
Van stappen op zaterdagavond was nog geen sprake, want hier voor waren wij nog veel te jong..
Wel bezochten wij op zaterdagavond als wij oud genoeg waren het CJMV gebouw in de Keizerstraat. Hier brachten wij onze tijd door met diverse gezinspelen en hier namen wij onze leesboeken mee uit de uitleen bibliotheek .
Misschien dat de moeders wel een uurtje langer zouden willen blijven liggen, maar dat stonden de kinderen vaak niet toe.
Het zondagse ontbijt verschilde niet van het ontbijt  op door de weekse dagen. Gewoon brood met een lik margarine en een lik appelstroop of pindakaas..en een kopje thee om het geheel weg te spoelen. Geen croissants, geen orange jus en geen zacht gekookt eitje.
Na het ontbijt maakte ieder zich gereed voor de zondagse bezigheid, n.l. de kerkgang.
Gezicht wassen onder de kraan buiten op het plaatsje. In de winter echt niet zo plezierig. Koud water en kille tot koude omgeving.. Aankleden in je zondagse goed, gepoetste schoenen aan en ieder was gereed voor de kerkgang.
Afhankelijk van de ouderdom der kinderen en of de vader aan de wal werkte of op zee was, .verschilde dit nog wel eens
Waren kinderen nog jong en zat vader op zee, dan bleef moeder zondag 's-morgens thuis en dus geen kerkgang.
Crêche of kinder nevendiensten waren niet bekend..
In deze periode  waren wij thuis met 4 kinderen en hadden een zodanige leeftijd , dat wij als broers gezamelijk naar de kinderkerk konden gaan. Voor ons geval was dit in het wijkgebouw
 "Maranatha "aan de Gevers Deynootweg.
In verschillende zaaltjes werd kinderkerk gehouden voor diverse leeftijden.Voor de jongste groepen werd dit gedaan door dames.
Voor de oudere groep werd dit gehouden  in de grote zaal. Hier stond een soort preekstoel  en er werd voorgegaan op toerbeurt door diverse personen, n.l de heren Ter Avest, Compagne en Groenendijk. Deze personen waren cathageten en gaven in de week cathegesatie aan de jeugd van de Ned.Herv.kerk.
Zoals in de normale kerk werd hier ook een preek gehouden, maar op een eenvoudige wijze.
De ouder(s) gingen naar de Oude of de Nieuwe kerk,resp. in de Keizerstraat of Duinstraat., afhankelijk welke dominee er preekte.
Na afloop van de kerkdienst was het meestal de gewoonte om bij een der grootouders koffie te gaan drinken.
Was de vader van het gezin op zee werkzaam en toevallig deze zondag thuis, dan werd er koffie gedronken bij de ouders van de man.
Was de vrouw deze zondag alleen dan werd er koffie gedronken bij haar ouders.

De kinderen gingen meestal niet mee op de koffie visite.. Vanuit de kinderkerk even thuis iets nuttigen en vervolgens naar de zondagschool.
In ons geval was dat de school in de Korendijkstraat.
Het verplichte psalm versje hadden we natuurlijk geleerd en hoe beter en mooier je het psalm- vers.op kon zeggen, des te meer kans was er , dat je bij de viering van het kerstfeest van de zondagschool een bijbel tekt mocht opzeggen ten aanhoren van de ouders welke de kerstviering bijwoonden.. Dit werd meestal gevierd in de zaal van "Rehoboth"

Na de zondagschool werden de ouders opgehaald bij de resp. grootouders. Meestal werden wij als kinderen dan bij de grootouders onthaald op een zakje snoep en met de waarschuwing er bij, voorlopig niets hier van te nuttigen, want het middagmaal zou niet lang hierna thuis worden opgediend en onze eetlust moest niet worden bedorven door de snoep.

Op de terug weg naar huis door de diverse straten, werd dikwijls orgelspel gehoord. Veel gezinnen waren in het bezit van een orgel of harmonium en in veel gezinnen was het de gewoonte om voorafgaande aan het zondagse middag maal een een of meerdere psalm verzen te zingen.
Het zondagmiddag maal verschilde in die mate met het door de weekse middagmaal dat er nu een toetje was. Meestal was dit griesmeel met braamsap
Na de zondagse maaltijden werd er niet afgewassen. Vaat werd afgespoeld en in de keuken of wat hiervoor door ging, opgestapeld, om op maandag te worden afgewassen.
Ondertussen was het dan wel zo'n uur of drie geworden.  Op straat spelen was er niet bij.
Bij mooi weer de gelegenheid om wat te wandelen in de Scheveningse bosjes, Westbroek park, Eendenvijver met de 77 trappen en aan de andere zijde de Belvedére.. Misschien bij de wandeling wat beuken nootjes zoeken om later op het potkacheltje in de huiskamer te roosteren.
In de nateelt misschien naar de boulevard om te zien of er loggers voor de wal lagen om bij hoog
water de haven  binnen te  lopen. Misschien was onze vader er wel bij.

Na de wandeling werd er thuis een kopje thee gedronken met een kaakje of een stuk zeekaak. en meestal kwam dan de zak pinda's te voorschijn en het gezin schaarde zich rond de tafel, ieder kreeg zijn portie, en het pellen en eten kon beginnen.
Ook werd de nodige tijd besteed aan het leren van een psalmversje, wat je de volgende morgen op school moest opzeggen.. Hierna de avond brood maaltijd en was het zo langzamerhand tijd dat de jongste kinderen naar bed moesten.
Meestal ging éën der ouders 's-avonds voor een tweede maal naar de kerk.
Als vader van het gezin toevallig thuis was, was het de man die ter kerke ging. Was de vrouw
's-morgens thuis gebleven om op de kinderen te passen, dan bleef de vader thuis of fungeerde een zus of grootmoeder voor oppas.
Meestal mocht een der oudere kinderen 's-avonds met vader mee naar de kerk en als kind was je danig onder de indruk van het psalmgezang van de zware mannen stemmen en waar door een oudere generatie mannen vaak meerstemmig werd meegezongen. Gemengd met de heldere vrouwen stemmen was het een ware lofzang. Heel wat aangenamer als het "gejaag " hede ten dage bij het zingen in zeer veel kerken.
De mannen zaten meestal op de galerij en de vrouwen beneden in de kerk, wat een prachtig gezicht was van al de helder witte mutsen van de vrouwen met hun Scheveningse dracht..
 
Na kerktijd thuis nog wat napraten onder het genot van een kop koffie ( netjes gefiltreerd met een schepje Buisman ) en gekookte melk en de zondag liep ten einde.
Zondagse goed opbergen, zondagse schoenen in de kast en op tijd naar bed.
Maandag was altijd een drukke dag en er moest vroeg worden begonnen.
Afwas van de zondag moest worden gedaan , was uit de soda halen en wachten op de water en vuurman, die in tonnentjes het hete water kwam brengen voor de grote gezins was.
En de dagelijkse sleur meldde zich weer aan.
Als ik eerlijk moet zijn heeft deze soort zondagviering mij en vele anderen met mij geen "schadelijke"complexen bezorgd in ons latere leven.

vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 04-10-2009, 18:17:10
Maandag.

Uitgerust van de vorige dag, moest vandaag wel vroeg worden opgestaan.
De dagelijkse plichten dienden zich in volle teugen aan. De afwas van de vorige dag stond er nog en de gezins was moest vandaag ook gebeuren, Dus werk te over.
Eerst de was welke zaterdag in de soda was gezet om te weken, moest hieruit worden gehaald. en de bonte was worden gesorteerd.
De ochtend maaltijd was snel verorberd en de kinderen aangekleed om naar school te gaan, ofschoon dit nog wel even zou duren voor zij de deur uit zouden gaan.
Het wachten was op de water en vuur man, welke iedere maandag morgen voor een paar centen enkele tonnetjes heet water kwam brengen met z'n handkar..Bij ons was dat  water en vuur stoker Vreken uit de Korendijkstraat.
Wij waren niet de enige klant waar hij water bezorgde. Voor velen was de afstand naar zijn stokerij te ver om lopend emmers heet water te halen, Voor je weer thuis was , was het water weer afgekoeld en het was heus geen pretje om met 2 emmers gloeiend heet water te lopen sjouwen.
Bij ons in de buurt waren zover ik weet 3 stokerijen, In de Korendijkstraat, in de Rotterdamse straat en een in de Haringstraat. Op de maandagmorgen hadden deze kleine zelfstandigen het heel druk en regelmatig moest het vuur onder de ketel worden opgestookt en de inhoud van de ketel worden bijgevuld.en water uit de ketel worden getapt voor de wachtende huisvrouwen. De eigenaar bediende de tapkraan van de ketel en zijn vrouw beheerde de kassa.
Voor een paar centen kon je heet water verkrijgen. Op de kleine gastoestellen thuis ( meestal 1 of 2 pits toestellen ) zou het een hele toer zijn om voldoende heet water te verkrijgen voor de was.. Als de eerste ketel warm water in de tobbe was geschonken, was bij het leeg schenken van de 2e ketel het eerste water al weer koud.
Was je op zaterdag vergeten bij de kruidenier groene-of sunlight zeep mee te brengen, of bleekwater of blauwsel, dan waren deze attributen voor de was in voldoende mate bij de water en vuur man voorradig.
Er moest dan wel een kind meelopen om deze spullen te dragen, want met 2 emmers heet water was dat niet mogelijk.

Daar wij nog veel te vroeg waren om naar school te gaan, hadden wij een tijdverdrijf waarbij wij de Zending een plezier hoopten te doen. Op school, kinderkerk en zondagschool.werd ons uitgebreid verteld hoe belangrijk het zendingswerk van de kerken wel was t.a,v onze gekleurde mede mens overzee..
Hiervoor werd gestimuleerd om geld of zilverpapier en theelood in te zamelen.
Geld hadden we niet maar zilverpapier konden we zoeken.
De vele strand en boulevard bezoekers op de voorgaande dag, hadden voldoende.afval in de vorm van chocolade wikkels en cigaretten pakjes op de boulevard achter gelaten.
En zeker het jaar dat aan het einde van de boulevard ook nog een lunapark was gevestigd.
Wij als Hollanders stonden dan in de wereld wel bekend om onze netheid op straat, dit was echter niet merkbaar, na een zonnige zomerdag., op de vroege maandagmorgen.op de Scheveningse boulevard.,.
De gemeente reiniging was dan ook al direct bij aanvang van hun werktijd op de Boulevard aanwezig om het geheel weer een netter aanzien te geven.

Het verkregen zilverpapier van de chocolade wikkels en uit de cigaretten doosjes werd van het overige papier gescheiden en al gaande weg tot een grote bal gekneed., welke dan bij aanvang van de school aan de juffrouw of meester werd overhandigd.

De vele soort cigaretten doosjes van verschillende soorten en merken hadden voor ons als jongens ook nog wel wat waarde.
Van deze doosjes ( voor en achterzijde ) maakten we een soort kwartet spel, waarmee met andere jongens, die het zelfde hadden gedaan, werd gespeeld.. Na de plaatjes te hebben geschud, werd door iedere medespeler een plaatje op de stapel gelegd. Degene die hetzelfde plaatje als het bovenste plaatje van de stapel hier op legde, mocht de gehele stapel naar zich toe nemen.
Het is me toen wel opgevallen dat er zo'n groot aanbod was van verschillende cigaretten merken en een groot gedeelte werd ingenomen door turkse cigaretten., wat tegenwoordig, ondanks de grote groep turkse inwoners in ons land. niet het geval is.
Als wij dan zo de boulevard hadden afgestroopt, togen wij huiswaards en in middels was het dan ook tijd om naar school te gaan.

Wij kregen geen lekkernijen of snacks mee voor in de pauzes, Hooguit een stuk zeekaak, .maar wel een cent , waar van verwacht werd dat je deze netjes in het busje van de zending deponeerde, waarna het nikker poppetje op de collecte bus genadig een knikkende beweging maakte.
Het bezit van een cent was voor vele kinderen een grote verleiding, en menig centje voor de zending werd op de weg naar school omgeruild voor snoep bij de water en vuur man.of bij het kleine kruideniers winkeltje achter de school in de Haringstraat.
Op school moest je dan wel simuleren dat je jouw bijdrage in de collecte bus stopte, door ongezien het nikker popje een zetje te geven zodat hij knikte, waarop het zou lijken dat je je gave in de offerbus had voldaan..

De maandagmorgen begon met een gebed, waarna de opgegeven psalm, welke moest worden geleerd, werd overhoord. Bij niet geleerd hebben strafwerk. Geen pardon zoals tegenwoordig.
Dat de meeste ouderen de vele psalmen uit hun hoofd kennen ( mits er nog oude berijming wordt gezongen ), is nog een voortvloeisel van het leren en overhoringen op school en zondagschool..

Tussen de middag naar huis voor de middag maaltijd. De huisvrouw had haar handen vol aan de was en een maaltijd bereiden kwam op de 2e plaats. Meestal was er bij het zondagse maal hier rekening mee gehouden en waren er meer aardappelen geschild en groente klaargemaakt als werkelijk nodig was. Van dit restant voedsel werd een "prakje "opgewarmd  en ons voor geschoteld.. Meestal werd dit met smaak opgegeten en mocht onze honger nog niet zijn gestild, dan was er altijd nog de zeekaak als aanvulling..

Meestal was de morgen niet voldoende om de was klaar te krijgen, zeker niet als de echtgenoot tijdens het weekeinde van zee was thuis gekomen en zijn vuile goed van een reis van 3 a 4 weken had meegebracht.
Molton of rode baaien ondergoed. bruine kiel, engels leren broek en truien., veelal nog stinkend van de haring of vis.
Alles met de borstel op een plank boenen, spoelen, vaak nog met de hand uitwringen, nogmaals spoelen en wringen., witgoed in het blauwsel zetten en uit eindelijk ophangen om te drogen.
Bij slecht weer op de zolder en rond de kachel in de kamer ( als de kachel brandde ) en anders aan de voorzijde van het huis aan het wasrek..
De was werd meestal in de buitenlucht op het achterplaatsje afgehandeld en in de winter was het een harde job.
Kamferspiritus bracht dan verlichting voor de kloven in de handen..
In latere jaren kwam de wringer en dit was al een zeer grote aanwinst in het was proces, ofschoon het wringen van zeegoed ook van de huisvrouw de nodige inspanning vergde.
Als oudere kinderen moesten wij dan ook wel wat assistentie verlenen bij het uitwringen van de was.

Pas in het late najaar van1941 konden wij van een wasmachine gebruik maken, toen wij naar Doetinchem waren geévacueerd. Het gezin waar wij werden ingekwartierd kookten electrisch en hadden een wasmachine ( met electrische wringer ). Het gezinshoofd van deze familie was werkzaam bij het P,G.E.M.( Provinciaal Gelderse Electriciteit Maatschappij ) waar werknemers tegen gereduceerde prijs deze apparaten konden aanschaffen.:

Als wij om 4 uur uit school kwamen was de was meestal gedaan. Tijd voor een kopje thee had het gezin nog wel maar voor vrouwlief was de wasdag nog .niet over..Deze avond zou ze niet bij het licht van de petroleum lamp een verhaaltje voorlezen voor de jongste spruit, daar was ze echt te moe voor.

Was moest nog drogen, opvouwen en strijken. Eventuele reparaties uitvoeren. kousen stoppen.
Voor de komst van het electrisch strijkijzer werd alles nog met de strijkbout, welke op de kachel of gaspit werd verwarmd, gestreken.
En de scheveningse huisvrouw was precies, alles moest gestreken in de kast worden opgeborgen, zo hoorde het en zo deed je het ook. Dit in tegenstelling van tegenwoordig, waar de moderne huisvrouw, ondanks de vele hulpmiddelen hier geen tijd voor heeft.

Geen wonder dat de huisvrouw van weleer 's-maandags avonds geradbraakt en laat naar bed ging
Had.zij het de voorgaande dag dan niet gehoord, bij het voorlezen van de 10 geboden ?
Zes dagen zult gij arbeiden en al uw werk doen......
En de eerste dag was het dan meteen al goed raak. en het was dan ook te merken aan de kleding van mijn moeder. Het was de enige dag in de week dat ze zonder  " ijzer" liep.
En vaak werden ook nog de werkzaamheden uitgevoerd onder het zingen van een psalm of gezang.
Putte zij de  kracht uit haar trouwtekst, welke bij ons thuis ingelijst,  in de voorkamer hing.?
Psalm 37 vers 5.. "  Wentel uwe weg op den Heere en  betrouw op Hem en Hij zal het maken ".

En ondanks haar zware leven van weleer, heb ik haar tot op hoge leeftijd( met ( 'ijzer ")  gezien in het bejaarden tehuis.



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 05-10-2009, 17:51:08
 Zeemanskist.

Vorige week vroeg mijn vrouw tijdens haar huiselijke bezigheden aan mij, of mijn vader vroeger ook een zeemanskist had..
 Ik was wat verwonderd Ien kon deze vraag met ja beantwoorden en ik vroeg ......... Hoe kom je hierzo bij ?
Haar antwoord...... Ja, met "bouwe teelt "bracht mijn vader altid die kist mee en stond dan ergens in het huis, 
Wij gebruikten dan deze kist als poppenhuis.
Echte kinder fantasie, bij gebrek aan iets beters, maar ja,  er was toen ook niets

Het gebruik was dan ook alleen maar 's-winters mogelijk.
Zodra de haringteelt begon was de kist weer verdwenen. .

De kist van mijn vader stond ergens op zolder
In onze kinder ogen misschien een schatkist, maar zodra wij stlekem de klep hadden opgelicht , bleek dit niet zo te zijn..
Wat zat er dan wel in.die kist. 
Alleen gerei voor gebruik aan boord.
Dissel om tonnen mee dicht te slaan , Een drevel om de ijzeren hoepels van de tonnen vaster aan te slaan, Wat breeuwsel om tussen deksel en de wand van de ton te slaan om lekkage en leegloop te voorkomen.
Boetnaalden en boetkatoen om de haring netten te repareren..
Een marlspijker ( splitshoorn ) om touw en eventueel staaldraad te kunnen splitsen.
Kaakmesjes. Zeilplaat en een koehoorn met talkvet en zeilnaalden. en nog wat klein spul, zoals een paar wanten, van een oude molton deken gemaakt, ter bescherming van de handen om tonnen mee te rollen., bij lossing van het schip.

Velen zullen zich afvragen wat  een zeilplaat is en waarvoor dient een koehoorn met talkvet en zeilnaalden..
Een kleine uitleg vooraf zal het geheel duidelijk maken.

Mijn vader voer toentertijd op de Sch.77 Albatros van de rederij Roeleveld en op dit schip was hij monteur of zoals het ook wel werd genoemd  "motordrijver " .
Dit schip had tot ongeveer 1936 een gloeikop motor met een klein vermogen.. In dat jaar werd er in Alphen aan de Rijn ? ( in iedergeval binnenwaarts ) een nieuwe moter geplaatst ter vervanging van de gloeikop motor.
Tot aan dit moment was deze logger uitgerust met een boegspriet., ook wel kluifhout genaamd. Deze boegspriet was uitschuifbaar
In normale positie was hij binnenboord op de voorplecht en kwam vanaf de voorsteven tot ongeveer de voormast.
Na plaatsing van de nieuwe motor werd ook de boegspriet verwijderd. Alle foto's van de Sch.77 zijn van voor deze periode, want op alle foto's is de boegspriet nog aanwezig..

Tot aan dit moment kon de Sch. 77 gebruik maken van de boegspriet en kon hierdoor meer zeil voeren door middel van een 2e fok , .ter ondersteuning van het geringe motor vermogen..
Dit zeil werd "" zeuvenkleier " genoemd. Zeilen bestonden vroeger uit banen ( ook wel kleden genoemd )  en bedoeld fok was gemaakt van 7 kleden. Dit fok was ook groter dan het normale stagfok.en stagfok was dan ook een 'vijfkleier ".
.
Hiervan werd dan ook wel gebruik gemaakt bij gunstige wind als een grote afstand moest worden afgelegd b.v. bij uitstomen naar de noord of bij het thuisstomen vanaf deze breedte..

Bij gebruik van zeilen kunnen deze ook scheuren.. Meest voorkomende averij was dat het zeil uit de "lijken "scheurde.  De "lijken " was als het ware een frame van dik touwwerk waar aan het zeil was bevestigd.
Om averij aan het zeil te repareren had je een zeilplaat nodig.
De zeilplaat was een platte riem van leer welke over de hand paste en door een uitsparing voor de duim op zijn plaats werd gehouden. Op de plaats waar de lederen riem de palm van de hand kruiste., was op deze plaats een ronde ijzeren plaat bevestigd..
Met behulp van deze ijzeren plaat werd de zeilnaald door het zeildoek geduwd. ( een soort vingerhoed in groot formaat ).
Om de naald beter door het zeildoek te steken , werd de naald in het talkvet gestoken, zodat een glij effect werd verkregen.
Bij mijn opleiding aan de Zeevaartschool werd vroeger nog het vak schiemannen onderwezen. Zeilnaaien was een onderdeel hiervan en ik kan u verzekeren dat het een zware klus was..

Of deze attributen na 1936 nog zijn gebruikt ?  Ik denk het niet. Misschien waren deze attributen nog wel uit een vroegere periode n.l. van de zeilvaart. En in die periode was mijn vader in zijn jongere jaren "klimmer "..
Dit was de persoon die bij averij aan zeilen of lopend tuig de mast in moest om dit te verhelpen. Het baantje leverde een kleine vergoeding op boven je nomale gage.
 
De splitshoorn zeker nog wel, wat de reep splitsen zal zeker nog wel zijn voor gekomen.
De kaakmesjes en boetnaalden zeker ook, want vaak werden op zee nog wel eens netten gerepareerd..

Bij het begin van de teelt werd de zeemanskist aan boord gebracht.
Op de hoek van onze straat werd een handkar gehuurd en de hele uitrusting van de visserman werd dan aan boord gebracht.
De groene dekens, bont kussensloop met hhofkussen, strozak ( ongevuld ),  oliegoed, olievel. zuidwester, lieslaarzen en de kist. 
Voor ons als kleine jongen was het natuurlijk van belang om je vader hierbij te helpen.

Aan boord stond de kist aan het voeteneinde van de kooi en deed dan dienst als kast voor het opbergen van je shag en vloeitjes en wat lekkernijen die je vanuit huis voor onder reis had meegekregen.

Al met al herbergde de kist toch nog wel wat geheimen.

Vreemdeling.



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Jan Jansen op 05-10-2009, 20:37:26
Uit het graaikistje
Een platte riem van leer welke over de hand paste en door een uitsparing voor de duim op zijn plaats werd gehouden.
Met behulp van deze ijzeren plaat werd de zeilnaald door het zeildoek geduwd. ( een soort vingerhoed in groot formaat )
De zeilnaald.
Kaakmesje en boetnaald.
De kaartpasser

K


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 06-10-2009, 08:18:09
Karel,
 Bij jouw vader hoorde de kaartpasser.
 Bij mijn vader misschien meer een dot poetskatoen.
Verder een mooie weergave.
gr.
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 06-10-2009, 15:13:36
Zondagswerk

In mijn- en publikaties van anderen hebben wij herhaaldelijk kunnen lezen over de ingetogen leefstijl van de Scheveningse bevolking op de Zondagen.
Het was echter wel zo, dat zaken die door omstandiheden strikt noodzakelijk waren toch moesten worden uitgevoerd.
Het principe om op zondag geen werkzaamheden te verrichten werd dan ook niet gehandhaafd maar bleef wel beperkt tot het strikt noodzakelijke. En wel moesten deze uit te voeren werkzaamheden zich plotseling op zondag..aandienen.

De uit te voeren werkzaamheden konden beperkt blijven tot een enkele persoon. maar ook meerdere personen konden worden gevraagd.

Bijvoorbeeld
Een Schevenings vissersschip wat op zondag de haven binnen loopt..
Bemanning gaat naar huis, maar op het schip zal toch bewaking moeten zijn, 
Ontvreemding van persoonlijke zaken van de bemanningsleden die het schip hebben verlaten is mogelijk.en ook diefstal van vis of haring en eigendommen van de rederij...
Bewaking of het schip goed gemeerd zal blijven liggen en baldadigheid.( toen ook al ) door de jeugd.
De "peek " ( meestal een oudere persoon , welke niet meer aan het arbeidsproces deel nam ) werd dan gewaarschuwd en begaf zich dan aan boord.van het schip om de bewaking op zich te nemen. Voor deze mensen was dit soort werk een "snabbeltje ", want pensioen en AOW kende men nog niet.
Meestal werd dan zijn "warme hap " door een van zijn huisgenoten of kinderen bij hem aan boord gebracht..
Zijn nachtrust bracht hij door in een der kooien van de bemanning in het vooronder en zorgde ook dat de kachel bleef branden zodat hijzelf een "bakje "kon zetten..
In het geval dat meerder schepen van een rederij op deze dag binnen liepen en de beschikbare "peken " hun taak  reeds vervulden en geen
"peken " meer beschikbaar waren, dan werd aan een der oudere leden van walploeg gevraagd om de werkzaamheden op het schip te willen waarnemen.

Zo kon het gebeuren dat 's-zondags in de loop van de dag onweer en regen werd verwacht., terwijl er "geolied want " , ( nieuwe geoliede netten zonder pezen ) op het boetsterland lagen uitgespreid  om te drogen.. Deze netten moesten tegen de regen worden afgeschermd met zeildoek.
Meestal werden een paar leden van het walpersoneel wat op de "schuur "werkte, opgeroepen,  om deze werkzaamheden te willen uitvoeren.
Vaak waren het dan personeelsleden die in het dorp woonden en eerder in het boetsterland konden zijn. Want alles werd lopend gedaan.

Ook kon het gebeuren dat een logger binnen kwam en men bang was voor "broei " van de netten
Soms lagen deze netten al aan dek , maar het kon ook gebeuren dat door de vele werkzaamheden aan boord de netten nog in het want ruim lagen.
De netten moesten dan zo spoedig mogelijk van boord worden gehaald en in de duinen ( boetsterland ) worden uitgereden.
Dus vervoersbedrijf Tijssen werd ingeschakeld. Koetsiers opgetrommeld, paarden van stal gehaald en boerennettenkarren ingespannen..
Ondertussen was walpersoneel gewaarschuwd en naar het betreffende schip gegaan, waar de vervoersmiddelen al  wachtende waren..
Netten vanuit het wantruim of vanaf het dek op de karren geladen en daarna op het boetsterland uitgereden en enigsinds uitgespreid., zosat broei voorkomen kon worden.

Hetzelfde kon gebeuren dat een schip binnen kwam en zoveel haring had gevangen, dat alle aan boord beschikbare tonnen reeds met haring waren gevuld en het restand haring nog voor verwerking in de krebbes en last  lag te wachten op verwerking of op eventuele  verkoop als verse haring.
Besloot de reder de haring niet als verse haring te verkopen , dan moest deze haring dan ook direct worden verwerkt als steurharing.
Hiervoor waren personeelsleden nodig, lege tonnen en eventueel zout moest vanaf het rederijkantoor naar het schip worden gebracht, aleer men aan de werkzaamheden kon beginnen..Dus ook hier was een vervoersbedrijf nodig.
Voor degene die voor dit karwei werden uitgekozen was het een totale omschakeling. Vanuit je zondagse kleren overstappen in werkplunje om de haring te verwerken en tonnen dicht te slaan. en 's-avonds stinkend naar de haring thuis te komen..

En zo zullen er wel meer werkzaamheden zijn op te noemen en ik denk hierbij aan het personeel van de reddingboot Zeemanshoop..
Meerdere malen heb ik de reddingsboot in de buitenhaven "stand by "zien liggen bij de binnenkomst van loggers bij stormweer..
En zij waren dan nog vrijwilligers, zonder enige verplichting.t.a.v.reders of wie dan ook.

vreemdeling



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 06-10-2009, 16:13:03
M.b.t. de mrb Zeemanshoop . Deze ligt momenteel tekoop.

Hieronder de boot afgelopen 26 augustus 2009 in De Lemmer.

Op de achtergrond de mrb Jhr. J.W.H. Rutgers van Rozenburg, ook van Scheveningen.



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 06-10-2009, 16:20:48
De mrb Zeemanshoop staandebij bij het binnenlopen van een logger.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: De spienet op 06-10-2009, 16:26:48
jongens dat brengt weer bange herinneringennaar boven als we met slecht weer naar binnen gingen de rillingen lopen noch over mijn rug als ik er aan denk het heeft heel lang geduurt voor ze de hoofden gingen verlengen dat er toen niet meer ongelukken zijn gebeurd is een gods wonder


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 06-10-2009, 16:33:51
 Weet iemand welke logger dit is.
 Ik heb de belevenis van deze foto zelf meegemaakt. Ik stond als jongen tussen de toeschouwers
Kenners hebben mij wel eens verteld dat de binnenkomende logger de SCH 245 was.
Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: reuzekee op 06-10-2009, 16:42:58
jongens dat brengt weer bange herinneringennaar boven als we met slecht weer naar binnen gingen de rillingen lopen noch over mijn rug als ik er aan denk het heeft heel lang geduurt voor ze de hoofden gingen verlengen dat er toen niet meer ongelukken zijn gebeurd is een gods wonder

... vrooger had je echte zeilui!...die met een ienpitter met rauw weer op de rollers naar binnen kwamen.... non hebben ze zeeloodsen, rivierloodsen en havenloodsen en sleepboten nodig en tussen de verlenge havenhoofden binnen tekomen.... en stean de beste zeilui non te kikke op de kant of op ut dikje..... ;D ;D...


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 06-10-2009, 17:24:23
spienet je wil tog niet sugereeren dat na de verlenging van de pieren dat het toen beter was,het is nog net zo'n kloote haven als voor de verlenging.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: reuzekee op 06-10-2009, 17:26:40
spienet je wil tog niet sugereeren dat na de verlenging van de pieren dat het toen beter was,het is nog net zo'n kloote haven als voor de verlenging.
zier
... kan wel weze ....maar nog steeds beter dan Masluus!!jullie ebbe ge-iens  een koppes ... ;D ;D ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 06-10-2009, 17:27:24
vreemdeling rond die tijd '36 zullen ze met elkaar gevaren hebben,ik zal wel deris in de garage kijken ik heb nog het kistje staan en de disel en kaakmesje aleen geen zet.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 06-10-2009, 17:47:09
De getoonde zeilplaat door Jan Jansen is niet kompleet.
Het ijzeren plaatje ligt los van de riem. Op de riem zijn de gaatjes te zien waarmee de ijzeren plaat met touw op de riem werd vastgezet.
Het behoort één geheel te zijn .
 vreemdeling.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 06-10-2009, 17:51:17
Zier,
 Dat is best mogelijk.
Jouw vader en mijn vader zijn altijd kameraads geweest en ik heb diverse keren jouw vader meegemaakt als hij met je moeder en een kind met ons gezin ging wandelen.
Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 06-10-2009, 21:11:45
Weet iemand welke logger dit is.

Ik heb deze foto uit een boekje. Welke weet ik niet meer, de gegevens daarover zijn uit mijn compu verdwenen.
In de tekst bij de foto staan geen gegevens over de logger. Ook geen datum.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: GerardKnoester op 06-10-2009, 21:21:33
Weet iemand welke logger dit is.

Ik heb deze foto uit een boekje. Welke weet ik niet meer, de gegevens daarover zijn uit mijn compu verdwenen.
In de tekst bij de foto staan geen gegevens over de logger. Ook geen datum.
Deze foto is genomen:28 Oct.1936.Er staat geen nummer van de logger bij.
Gerard.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 06-10-2009, 21:46:53
Ik heb deze foto uit een boekje. Welke weet ik niet meer, de gegevens daarover zijn uit mijn compu verdwenen.
In de tekst bij de foto staan geen gegevens over de logger. Ook geen datum.

Het boek heet Het Zilver v/d  Zee.  Er staat wel bij dat het gebeurde in november  1936 en dat de reddings boot de Zeemanshoop heette maar geen nummer of naam v/d logger.

Witkwast


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 07-10-2009, 11:37:44
Gerard Knoester,
Betreffende foto heeft de volgende dag in de krant gestaan.
Is op zondag 25 october genomen in de namiddag,.
Kijk maar op de foto naar de hoeveelheid mensen die naar de binnenkomst van deze logger kijken. Dit kan nooit op maandagmiddag 26/10 zijn genomen. Want op maandagmiddag zouden al deze mensen hebben gewerkt. Op de middag  van de 25 /10 kwamen meerder loggers binnen. Waarschijnlijk ook mijn vader op de Sch. 77, want wat deed ik anders op zondag aan de haven .
Op de foto is aan de horizon nog een logger zichtbaar.
vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: GerardKnoester op 07-10-2009, 12:01:30
Er staat bij de foto 28 Oct.1936.
En of dat nou wel of niet waar is,daar zal ik niet van wakker legge ;D
Gerard.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Jan Jansen op 07-10-2009, 12:33:22
 ;D ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: GerardKnoester op 07-10-2009, 12:42:13
t,ken aok weze dat ze een ATV dag hadde,of ane ze die toen nog iet ;D ;D ;D
Gerard,


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 07-10-2009, 18:03:13
Noord over.

Bij mijn weten hebben we ook op Scheveningen nog een familie welke deze naam als bijnaam heeft.
Ik weet niet of deze naam uit ëën of uit twee woorden bestaat.
Het ontstaan er van lijkt mij vrij simpel.
Hoe vaak hoorde je niet in het verleden als de vangsten wat tegen vielen .... Wij gaan het eens ergens anders proberen...
We gaan Noord Over. ........
Dus voor diegene welke deze terminologie niet verstaan...... Wij stomen naar het Noorden en gaan het daar eens proberen en kijken of de vangsten daar beter zijn.

Hetzelfde woord Noordover ben ik tegen gekomen in een boekwerkje over de Vlaamse visserij.
Het woord is nu aaneen geschreven en nu is het een plaats aanduiding.

Uit gegevens van de stad Nieuwpoort uit de 14e eeuw, blijkt dat de haringvangst tot eind september plaats vond op de haringgronden van
"Noordover "
Volgens de bewoners uit deze zelfde periode van Kales ( huidige Calais ) werd dit ook wel Noordland of Nordpais genoemd.
Nord stond voor Noord
Pais stond voor pays en is het franse woord voor land.
Er werd onder verstaan het zeegebied voor de kusten van Noord-Oost Engeland en Oost Schotland. 

In feiten bedoelen we beiden ( Hollanders en Vlamingen ) hetzelfde.

De visserij in het "Noordover " was de belangrijkste haring visserij. en deze visserij begon in Juni / Juli en werd beoefend vanuit de grotere vissersplaatsen,  zoals Grevelinge, Duinkerk, Lombardsijde, Oosteinde, Blankenberge en Biervliet .In die periode allen nog Vlaamse havens.

De schepen waar de "Noorover "haringvisserij  mee werd uitgeoefend waren grotere schepen, dan de meestal open schepen welke werden gebruikt voor de haringvisserij in de Vlaamse kustwateren


"Noordover " staat in tegenstelling tot de Vlaamse zee., de visserij in de "Hoofden " , de banken bij de Vlaamse kust ( Dijck, Sandettie en Ruijtingen )
Vanaf September tot November werd eerst voor de kusten van Zuid-Oost Engeland gevist met de grotere schepen, daarna ook in de Vlaamse kust wateren en als laatste het Nauw van Kales..

Vreemdeling



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: garrent op 07-10-2009, 18:15:04
De bijnaam Noordover bestond want dat was de bijnaam van mijn Opa Willem Verheij als hij naar huis ging na een praatje zei hij altijd ik ga Noordover.  Karel


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 07-10-2009, 20:53:38
Er staat bij de foto 28 Oct.1936.
En of dat nou wel of niet waar is,daar zal ik niet van wakker legge

Dat kan goed kloppen.

Ik ben even in de oude kranten gedoken.

Uit Het Vaderland van WOENSDAG 28 October 1936 (voorpagina):

Citaat
Drie loggers binnengevallen

Zeemanshoop behoefde geen dienst te doen

Na een ontzaggelijke worsteling met de woede der elementen, zijn vanmiddag tusschen 1 en 2 uur, opnieuw drie Scheveningsche loggers de haven binnengeloopen. Het waren de Sch. 245, de Sch. 280 en de Sch. 324.
Het nieuws, dat er drie loggers voor gaats
lagen verspreidde zich als een loopend vuurtje, niet alleen door het visschersdorp, maar
schijnbaar ook door de stad. Tenminste in een
minimum van tijd nadat de eerste logger op
grooten afstand gesignaleerd was, stonden er
duizenden menschen  rondom  de buitenhaven.
Hoewel iets minder dan gisteren, was de zee ook nu nog buitengewoon onstuimig, en de nootedopjes van loggers gingen er dan ook op te keer, dat men van tijd tot tijd zijn hart vast hield. Dat was een voortdurend slingeren en stampen in een zoodanig snel tempo, en met zoodanige groote bewegingen, dat men elk oogenblik dacht, dat het schip zich niet meer zou oprichten. Als men dat alles gezien heeft kan men niet anders dan de grootst mogelijke bewondering koesteren voor die mannen daar aan boord, niet alleen voor hun moed en voortvarendheid, maar stellig ook voor hun knappe zeemanskunst.
Even leek het erop, of de Sch. 280, die reeds voor de Sch. 245 voor den ingang van de haven was gekomen, de poging niet aandurfde. De Sch. 245 voer hem ten minste voorbij en kwam binnen, terwijl de 280 een eind buiten de haven bijdraaide en bleef liggen. Met bekwamen spoed werd daarop de reddingboot van de Noord-Zuid-Hollandsche Redding-Mij In gereedheid gebracht om zoo noodig assistentie te verleenen.
Zonder aarzelen voer de Zeemanshoop al slingerend en stamp de buitenhaven in. De bemanning met de zwemvesten aan, was bereid, desnoods met gevaar voor eigen leven, de woedende zee haar prooi te betwisten.
Maar het behoefde ditmaal niet Toen de Zeemanshoop ongeveer halverwege de buitenhaven was gekomen, heesch de Sch. 280 de zeilen en draaide den kop in de richting van de haven, waarop de Zeemanshoop het rustiger water van de eerste binnenhaven maar weer ging opzoeken. De Sch. 280 wist op eigen kracht binnen te komen, evenals de kort daarop volgende Sch. 324.
Naar wij vernemen is vannacht om 2 uur ook nog een logger binnengevallen, n.l. de Sch. 233 met 31 last haring aan boord.


Ik konkludeer dus dat het inderdaad op een woensdag is geweest en wel op 28.10.1936 en dat de SCH 280 op de foto staat en de SCH 324 aan de kim verschijnt.

Er stonden nog meer berichten over de visserij op deze voorpagina:

Citaat
WAT IS ER MET DE SCH179?

Reddinggordel en boot aangespoeld

Er heerscht een groote mate van onzekerheid omtrent het lot van den logger Sch 179, waarvan te Wijk aan Zee een reddingboei en op de Noorderpier te IJmuiden een reddingboot zijn aangespoeld. De Sch 179 behoort toe aan de N.V. Vischhandel, Reederij en IJsfabriek voorheen Frank Vrolijk te Scheveningen. Schipper van de Sch 179 is Willem de Niet en er zijn 14 opvarenden aan boord.
Wij hebben een kort onderhoud gehad met een van de directeuren van de N.V, Frank Vrolijk, die ons als zijn oordeel te kennen gaf, dat het zeer wel mogelijk is, dat er van de Sch 179 een boei en een boot losgeslagen zijn tijdens den zwaren storm van de laatste dagen, zonder dat er met het schip iets ernstigs aan de hand behoeft te zijn.
De Sch 179 is op 12 October jl. uitgevaren ter haringvangst en kon dus ongeveer afgevischt zijn. Het is daarom zeer wel mogelijk, dat het schip met versche haring op weg was naar IJmuiden, en daarbij door den storm verrast werd. In dat geval moet volgens het oordeel van insiders — de heer Vrolijkk heeft zich hierover niet uitgelaten — de mogelijkheid wel degelijk onder de oogen worden gezien, dat het schip met man en muis is vergaan. Immers.... de Sch 179 verkeerde in precies dezelfde omstandigheden als de Sch 68, die bij IJmuiden is vergaan, omdat ook de Sch 179 uitgerust is met een verouderden 80 pk Kromhoutmotor, die geen voldoende vermogen heeft, zooals wij reeds gisteren hebben geschreven, om het schip, wanneer het bij een Westerstorm eenmaal te dicht onder den wal zit, weer voldoende ver in zee te brengen, het voldoende lengte te geven, zooals dat heet.
Is dat het geval geweest, en niemand die daar met ja of neen op kan antwoorden, dan moet het als zeer wel mogelijk worden beschouwd, dat ook de Sch 179 slachtoffer van een of meer grondzeeën is geworden.
Voorloopig kan men op Scheveningen niet anders doen dan hopen op een gunstiger lot.
Nog wordt in verband met de bange vermoedens omtrent het lot van den logger Sch 179 uit IJmuiden gemeld dat men op korten afstand van de buitenhaven — ongeveer 2 km uit de pieren — benoorden de z.g. uiterton — dit is de laatste boei voor IJmuiden — een mast van een wrak gesignaleerd heeft Reeds gistermiddag kwamen berichten hieromtrent binnen. doch zekerheid kon niet worden verkregen. Vanochtend heeft de loodsboot op de aangegeven plaats een onderzoek ingesteld, waarbij
inderdaad de mast werd waargenomen. Hoewel
er geen enkele gissing kan worden gemaakt,
met welk schip men hier te doen heeft, schijnt het niet uitgesloten, dat hier een tweede logger in de golven is verdwenen. Zoodra de zee minder ruw is, zal men een nader onderzoek instellen.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 07-10-2009, 20:54:33
{vervolg}

Citaat
Het vergaan van de Sch 68

Scheveningsche visschers namen aan de redding deel.

Daar gisterenmorgen verschillende Scheveningsche motorloggers met versche haring in IJmuiden binnen waren, hebben een groot aantal Scheveningsche visschers het zoo noodlottig vergaan van den motorlogger Sch 68 gezien.
Een drietal van deze opvarenden hebben persoonlijk nog aan de redding deelgenomen. Bij het uitvaren van de IJmuidensche reddingboot maakten drie Scheveningsche visschers — opvarenden van de binnengekomen motorloggers — deel uit van de bemanning van de reddingboot. Deze moedige menschen aarzelden niet om onmiddellijk mede te helpen aan de redding van hun medemenschen, ondanks het feit dat zij zelf eerst enkele uren geleden van de woedende zee waren teruggekeerd.
De gisteren te Scheveningen teruggekomen waren vol lof over kapitein en bemanning van de sleepboot „Nestor" en wat deze menschen hebben verricht grenst aan het ongelooflijke. Bijna voortdurend was de sleepboot onder water en men heeft de grootste bewondering voor het redden van negen menschen onder dergelijke buitengewoon moeilijke omstandigheden.
Naar men ons voorts mededeelt is de toestand van den monteur Toet die in het ziekenhuis te IJmuiden is opgenomen gunstig.
Minister Deckers betuigt zijn deelneming.
Naar wij vernemen heeft de reederij A. den Dulk te Scheveningen, de eigenaresse van de Sch. 68 welke bij IJmuiden is vergaan, het volgende telegram ontvangen van den Minister van Landbouw en Visscherij dr Deckers:

„Met groot leedwezen het vergaan van de Sch. 68 vernemend en zeer getroffen door het droevig verlies van vier menschenlevens verzoek ik U aan de familie der overledenen mijn hartelijke deelneming te betuigen.
w. g. Deckers."

Citaat
De Scheveningsche visscherij en de storm

De West-Zuid-Westerstorm is in den loop van den afgeloopen nacht geluwd, hoewel het nog zeer ruw weer was met hevigen regen en onweer.
Vannacht zijn de Scheveningsche haven binnengeloopen: de Poolsche logger GD.Y. 233, Schipper C. Bal met 32 last haring.
Te IJmuiden kwam binnen de Sch. 5, schipper L. Rog, met 14 last gezouten haring en 400 kisten versche. Te Vlaardingen liep binnen de Poolsche logger G.D.Y. 49, schipper D. Pronk met 34 last haring en Sch. 75, schipper C. Vink, met 30 last haring.
Er zijn op het oogenblik nog circa 90 schepen van de Scheveningsche vloot op zee.

Citaat
De „Adriatic" IJm. 18 behouden binnen gekomen

Een heden in IJmuiden binnengekomen logger heeft gerapporteerd op zeven mijl N.W. van IJmuiden een treiler te zijn voorbij gevaren, die ronddreef met weggeslagen brug en schoorsteen.
De „Neeltje Jacoba", de motorreddingboot van de Noord- en Zuid-Hollandsche ReddingMaatschappij is om twaalf uur uitgevaren om zoo noodig hulp te verleenen. De naam van den treiler is nog niet bekend.
Nader wordt gemeld:
De treiler, welke volgens het rapport van een in IJmuiden binnengekomen logger, op korten afstand van de haven in nood verkeerde, is er in geslaagd op eigen kracht behouden in IJmuiden binnen te komen.
Het bleek te zijn de „Adriatic" IJm. 18, welke geëxploiteerd wordt door een combinatie van Noordwijkschc visschers.
Het vaartuig werd geëscorteerd door de „Neeltje Jacoba", welke, zooals gemeld, voor eventueele hulpverleening was uitgevaren.

Citaat
De „Norburg" veilig binnen gebracht

Het Duitsche stoomschip „Norburg", dat gisteren bij Terschellingerbank in nood verkeerde en in verband met zijn gevaarlijke positie om den Oost is gestoomd teneinde te trachten de Eems binnen te vallen, is hedennacht veilig de haven van Borkum binnengebracht
Een uiterst moeilijke sleepreis.
Omtrent de berging van het in nood verkeerende Duitsche stoomschip „Norburg" kan nader worden gemeld, dat de sleepboot „Holland" van de reederij Doeksen, hedenochtend na een uiterst moeilijken tocht om zeven uur met het schip de Eems is binnengevallen. Van de „Norburg" waren de luiken ingeslagen en bovendien was het roer defect. Een zeer hachelijke situatie ontstond, toen de sleeptros afknapte. Met bovenmenschelijke inspanning, waarbij de betrokkenen in levensgevaar hebben verkeerd, is men er in geslaagd, weer verbinding te kragen. Teneinde het geweld der golven te doen bedaren, heeft de „Norburg" veel olie gestort. De reddingboot „Insulinde" bleef voortdurend in de nabijheid, om assistentie te verleenen, indien deze noodig mocht zijn.
De sleep is in den loop van den ochtend te Emden aangekomen.
De „Norburg", welke een laadvermogen heeft van 4300 ton, was geladen met stukgoed. De lading is door de inwerking van het zeewater ernstig beschadigd.

Citaat
De „Insulinde" te Oostmahorn teruggekeerd

De reddingboot „Insulinde" van de Noord-en Zuid-Hollandsche reddingmaatschappij is hedenmorgen te half acht in Oostmahorn teruggekeerd.
De bemanning van de boot, welke den geheelen nacht in de nabijheid van het Duitsche ss „Norburg" is gebleven, heeft een zwaren tocht gehad. Een zoeklicht van de „Insulinde" is afgebroken terwijl een uitlaatpijp van den motor is weggeslagen.

Citaat
Het motorscheepje „Midsland" te Hollum gestrand

Vlotbrengen vrijwel   uitgesloten.

In den afgeloopen nacht is het motorscheepje „Midsland", schipper-eigenaar D. Borsch, wonende te Midsland, te Hollum gestrand. Het scheepje, dat achter een zandbank is geslagen, ligt zoo hoog, dat het gelost kan worden. Reeds gistermorgen waren de schipper en de knecht door de reddingboot „Brandaris" van boord gehaald. De „Midsland" welke met stukgoederen geladen is, was op weg van Amsterdam naar Terschelling.
De mogelijkheid het scheepje vlot te brengen is vrijwel uitgesloten. Men is van meening, dat het als verloren moet worden beschouwd.

Citaat
Treilers   hadden   moeilijke thuisreis

Eenige vandaag binnengekomen IJmuider treilers hebben een zeer moeilijke thuisreis gehad. Zoo had de „Flamingo 2" twee etmalen werk om van Terschelling naar IJmuiden te komen. De treilers „Emma" en „Mary" hebben beide de scheepsbooten verloren, terwijl de „Liesbeth Betty" schade heeft bekomen aan de brug. Ook de vuren van dezen treiler zijn weggeslagen. Er zijn evenwel op deze schepen geen persoonlijke ongelukken gebeurd.

(De tekst is met de komputer omgezet van beeld naar tekst. Het is snel met de hand/oog gekorrigeerd, maar er kunnen nog foutjes inzitten.)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: GerardKnoester op 07-10-2009, 21:04:18
Bedankt voor de info Wybe.
Gerard.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 07-10-2009, 21:44:29
Overigens lag de mrb Zeemanshoop ook op 27 oktober 1936 klaar.

Uit Het Vaderland van dinsdag 27 october 1936:

Citaat
De storm op onze kust

Twee loggers de Scheveningsche haven binnengeloopen

Zij hadden met zwaar weer te kampen
Tijdens een hevigen West-Zuidwester storm zijn hedenmiddag de motorlogger Sch. 81, schipper J. den Heijer en de Sch. 200, schipper P. Lagas, de Scheveningsche haven binnen-geloopen. De Sch. 200 verliet gistermiddag gelijktijdig met den verganen logger, de Sch. 68, de haven van IJmuiden. Zoowel de Sch. 81 als de Sch. 200 hadden het zwaar te verantwoorden en waren met haring geladen. Hooge zeeën rolden over het dek. De Sch. 81 kreeg een stuk water, zoodat de scheepssloep uit de helling vloog. De reddingsboot „Zeemans Hoop" lag in de buitenhaven de schepen op te wachten om zoo noodig hulp te verleenen.
Duizenden belangstellenden keken op den wal toe.


Dit kan nooit op maandagmiddag 26/10 zijn genomen. Want op maandagmiddag zouden al deze mensen hebben gewerkt.

Blijkbaar waren er op dinsdag 27 en woensdag 28 october 1936 toch duizenden mensen op Scheveningen die naar het binnenlopen van de schepen kwamen kijken.
Blijkbaar is het een bijzonder stormachtige periode geweest.

Citaat van: vreemdeling
Op de middag  van de 25 /10 kwamen meerder loggers binnen. Waarschijnlijk ook mijn vader op de Sch. 77, want wat deed ik anders op zondag aan de haven .

Ik denk inderdaad dat de SCH 77 op zondag 25 October 1936 is binnengekomen (of op zaterdag 24 ?), gezien onderstaand bericht in Het Vaderland van dinsdag 27 October 1936

[7e regel van onderen:
SCH 77, C. de Jong, met 31 last]







Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 08-10-2009, 15:01:16
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-sch-110ajpg.jpg)
Sch-110,,Adriana Johanna'' met nieuw stuurhuis die geplaatst is zo 1953-
1954 ik dacht dat schipper W.de Graaf in 1954 er als eerste mee naar zee
ging
Antwoord 320 is naar mijn bescheide mening ook de Sch-110
,,Adriana Johanna''


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 08-10-2009, 15:04:03
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-sch-110bjpg-1.jpg)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 08-10-2009, 15:05:44
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-sch-110cjpg.jpg)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 08-10-2009, 15:07:19
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-sch-110djpg.jpg)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 08-10-2009, 15:08:46
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-sch-110ejpg.jpg)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 08-10-2009, 15:52:25
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-sch-102ajpg.jpg)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 08-10-2009, 16:19:31
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-sch-103ajpg.jpg)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 08-10-2009, 16:34:48
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-sch-103cjpg.jpg)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 08-10-2009, 17:28:38
Antwoord # 342:
Sch-110,,Adriana Johanna'' met nieuw stuurhuis die geplaatst is zo 1953-
1954 ik dacht dat schipper W.de Graaf in 1954 er als eerste mee naar zee
ging
In mijn archief staat hierbij dat dit de mrb Arthur is, inderdaad met de SCH 110

Citaat
Antwoord 320 is naar mijn bescheide mening ook de Sch-110
,,Adriana Johanna''
Herken je het schip? Ik trok mijn konklusie op basis van het krantenartikel en de datum 28.10.1936 van Gerard.

Antwoord # 347
Ook hierbij staat in mijn archief dat het hier om de mrb Arthur gaat.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 08-10-2009, 17:44:40
Mutsenwaster.

Voor wij uit Scheveningen werden geevacueerd, hadden de vrouwen in dracht geen enkel probleem om hun mutsen te laten wassen , strijken en plooien.
's-Maandags bracht je meestal de "vuile "mutsen naar de mutsenwaster en 's-zaterdags werden de schone mutsen opgehaald.

In ons geval was het de mutsenwaster ( Keus ? ) in burger dracht , wonende in een portiek in de Marcelisstraat, tegen over de Werfstraat.
Zij was één van de velen die dit beroep uitoefende..
Zolang wij op Scheveningen woonden.was er geen probleem, maar toen wij eenmaal geévacueerd waren moest er een oplossing worden gevonden, want een mutsenwaster was er niet in het stadje waar wij terecht waren gekomen.

In de begin periode werden de "vuile" mutsen  per post opgestuurd naar familie in Scheveningen of Den Haag en de 'schone "mutsen werden op dezelfde manier door familie geretourneerd..Familie zorgden er wel voor dat de mutsen wel bij een of andere mutsenwaster terecht kwamen,. hetzij op Scheveningen of in DenHaag.

Het woord "vuile"muts zoals dat vroeger normaal was, was echter niet langer een vuile ( ongewassen ) muts.
Door de zeep distributie kon de mutsenwaster zelf niet meer de aangeboden mutsen wassen, want dit zou ten kosten gaan van haar eigen zeep rantsoen.. De "vuile "muts was dus nu een door de eigenaresse gewassen muts welke nog niet was gesteven, gestreken en geplooid..

Dit circuit heeft een tijd goed gefunctioneerd.  Problemen bij NS. en PTT noodzaakten andere oplossingen te vinden.
Een hier van was om zelf de gewassen muts te stijven, te strijken en te plooien.

Een noodzakelijk attribuut was natuurlijk de plooi tang en zowaar had mijn moeder een plooi tang op de kop weten te tikken.
Veel heeft het niet uitgehaald. Na veelvuldige oefeningennen was het resultaat.ondermaats. Muts was net goed genoeg om door de weeks te dragen. De plaatselijke bewoners hadden toch geen benul van de Scheveningse dracht..
Kinderen dachten nog vaak dat een vrouw in Scheveningse drachr een non was.,
Mijn moeder heeft nooit een "nachtmuts " gedragen en een slecht geplooide muts kon echt niet door de beugel en om met zo'n muts 's-Zondags naar de kerk te gaan, kon al helemaal niet..
Moest je de dracht afleggen ? Je had al leren fietsen met je dracht.  Moest er nog meer gebeuren ?
Gelukkig strooide de kleding distributie roet in het eten. Voor dat weinige wat je toegewezen kreeg kon je niet fatsoenlijk worden gekleed en trouwens er was erg weinig voor handen.

Gelukkig woonden er meerdere Scheveningers in de omgeving en één er van was mijn "meuje Kee ". min vaders schoonzus, wiens man in Engeland zat.
Zij had een vrijgezelle  zuster , Baartje genaamd, die mutsenwasser was en met haar moeder,  zo'n 45 km .van ons vandaan, in Markelo. woonde.
In overleg met haar stemde zij er in toe om de mutsen van de in Doetinchem wonende Scheveningsters te stijven, strijken en plooien.

Maar hoe moesten de mutsen in Markelo komen en hoe daar vandaan naar Doetinchem..

Onderling werd afgesproken dat er 1 maal per 2 weken een der mannelijke Scheveningers 's-zondags op de fiets naar Markelo zou gaan.
Om de rit op zaterdag te maken was geen optie, daar er op zaterdag normaal tot 13 uur werd gewerkt.

Op de heen reis werden van de Scheveningse bewoners de "vuile " gewassen mutsen meegenomen en de schone mutsen mee terug gebracht..

Deze fiets tocht was echt geen plezier rit.
In de winter van 1944-1945 was het afzien van de kou. Fietsen waren  oud en versleten en de wielen waren voozien van massieve rubber- of houten banden..
 De tocht ging vaak over hard bevroren zandpaden., welke wij volgden om zo min mogelijk kilometers te moeten rijden en het risico te vermijden dat je fiets door Duitse militairen in beslag werd genomen.

Diverse keren heb ik deze tocht met mijn vader gemaakt. zodat mijn moeder en ook haar mede dorpsgenoten met een goed geplooide muts,
trots, 's-zondags zonder schaamtegevoel naar de kerk konden gaan.

Hadden wij het voor de oorlog ooit kunnen denken dat wij , 45 km  heen en 45 km terug zouden fietsen, en dat ook nog op houten banden om op de  "kostelijke zundag " mutsen zouden brengen en halen .t.b.v de dracht van de Scheveningse vrouw !.
Een ander denkpatroon had ook hier zich al geworteld.

Na terug keer op Scheveningen is mijn moeder Baartje de mutsenwaster tot op hoge leeftijd trouw gebleven.

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 09-10-2009, 11:12:05
Wybe M2.
leuke reactie in Herinnering no.341 d.d. 7 -10-09

Uit "Het Vaderland "van dinsdag 27 0ctober 1936.
 Het volgende valt mij op uit ........

Visafslag Scheveningen
'Met verse haring kwamen binnen de motorkotters SCH 12. G.den Heyer met F.278 en UK 18 L.Kamper met F.295 besomming.
De prijzen waren van F.2.50 - 3.90 per kist van 50 kg.

Mijn vraag is dan ook

Werd er toen al door deze kleine kust vaartuigen al haring "getrokken "
Uit wat er is gepubliceerd blijkt het  en moet de haring wel dicht onder de wal hebben gezeten.

Zijn er nog ouderen die hier een antwoord op kunnen geven ?.

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 09-10-2009, 11:19:33
in oktober zat?zit de haring dicht onder de kust
 ook wel engelsewal genoemd  dat is niet onder engeland maar
 hier onder de wal
 als je viste onder de engelse wal dan zag je de Hollandse vuurtorens
 


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Jan Jansen op 09-10-2009, 12:31:17
Ik kan me nog herinneren dat als je bij goed helder weer bij de vuurtoren stond de vislichten van het vlootje kon zien

K


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 09-10-2009, 17:37:47
Rinus en Karel,
Dit was mijn vraag niet.
Alles wat u verteld was mij bekend. Hier over is al eerder gesproken in topic "Ik heb een vraag "
Vraag was of er toen al met de trawl op haring werd gevist. Het was in 1936.
Was ook de vraag bij verhaal "De Kolbak vaart uit "

Het was geen bijvangst van de gewone trawl, want verse vis werd niet
geveild. Staat niet vermeldt in de gegevens.
Gemiddelde prijs verse haring was Fl. 3.20 / kist 50 kg.
Beide scheepjes brachten dus beide elk tussen de 80 en 100 kisten binnen.

Cor




Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 09-10-2009, 19:36:29
Keulse Pot.

In de vooroorlogse periode hadden de meeste Scheveningse gezinnen, afhankelijk van de grootte van het gezin, 1 of meerder keulse potten in huis,
Na de oorlog heb ik deze potten niet meer zien gebruiken.en werden andere technieken gebruikt om groenten te bewaren voor gebruik in de winter.
De keulse pot was op Scheveningen het attribuut waar princessen bonen in werden bewaard voor gebruik in de winter.
In de winter periode waren toentertijd alleen de winter groenten verkrijgbaar, zoals rode-en wiite kool, boerenkool. knolraap, winterpeen en uien.
zuurkool.en spruitjes.
Momenteel zijn 's-winters alle soorten groenten verkrijgbaar. Wordt het niet in de vele kassen in ons land gekweekt, dan wordt het wel ergens in het buitenland
gekweekt en voor consumptie geimporteerd.

Om toch iets van een zomergroente te eten in de winterse periode, was het noodzakelijk dit te conserveren. Zoals een haring door zout werd geconserveerd
en wiitte kool door zout werd geconserveerd tot zuurkool, zo was dit ook mogelijk met princessebonen.

Dit verwerkingsproces vond meestal plaats in het najaar ongeveer half  september.
De oogst van de 2e teelt princessebonen viel in deze periode en de prijzen waren dan lager als de prijs van de 1e oogst welke in Juli / Augustus viel..
En het gebeurde wel dat rond deze periode de princessebonen "doordraaiden " als de aanvoer de vraag over trof.
Dit was het tijdstip om princessebonen te kopen, maar groenten inkopen was het werk van de groentenboer.
Het was dan ook nodig dat je met de groentenboer een afspraak maakte, dat als de princessebonen laag in prijs waren, hij dan een kist voor je kocht.
Dit was een vertrouwens kwestie tussen groentenboer en klant. Wij hadden hier geen enkele moeite mee, want groenteboer Brand woonde bij ons in de straat
en was practisch een van onze buren. Mijn grootouders woonden in dezelfde straat en de inkoop werd dan collectief gedaan.
En zo gebeurden het dan dat de groentenboer 3 kisten princessenbonen bij een der adressen afleverden. Niet van die kartonnen dozen waar momenteel de
princessebonen in worden verpakt maar 3 ouderwetse, vooroorlogse groenten kisten vol..

Het was dan "Allen hens aan dek",
Bij mooi weer werd het schoonmaken van de bonen in de buiten lucht, voor de deur gedaan. Opoe en moeder de bonen schoonmaken en de kinderen de bonen breken. Dat breken moest op de juiste wijze gebeuren. Boon voor boon moest worden doorgebroken om te zien of er aan de zijkant nog een haar zat en deze moest dan tijdens het breken worden verwijderd.. Nauwlettend werd toegezien of je niet stiekem een handvol bonen tegelijk door midden wilde breken om sneller klaar te zijn om te gaan spelen met je vrienden..

Drie volle kisten was een heel karwei, maar vele handen maakten licht werk.
Na schoonmaak en breken van de bonen tweemaal wassen en laten uitdruipen.
Keulse pot of potten uit de kelder halen en schoonmaken. Twee of meerdere grote stenen ( liefs kinderkopjes ) van uit de opslag te voorschijn halen en een paar plankjes en een paar stukken oud beddenlaken of kussensloop.zoeken.
Al deze attributen waren meestal voorradig en zeker als er al meerdere jaren bonen waren ingemaakt..

De uitgelekte bonen in de keulse pot gepakt en meerdere malen tussen de lagen ruim met zout bestrooid.  Als de pot vol was nog wat extra zout en werd het geheel flink aangedrukt. Het geheel afgedekt door een stuk laken, waarop weer de plankjes werden gelegd en hierop 1 of 2 kinderkopjes, om het geheel onder druk te zetten.
Het conserverings proces was nu in gang gezet.. Keulse pot in de koele kelder geplaatst in afwachting van de winter.
Regelmatig moest het stuk laken van de afdekking worden verschoond.vanwege het gistings proces.in de pot.

De ingemaakte princesse bonen waren meestal bestemd voor het zondags maal.
Zaterdags werd een maaltje bonen uit de keulse pot gehaald en in vers water te weken gezet. Dit werd zeker tot 2 maal toe herhaald om het zout te laten verdwijnen, zodat deze groente na het koken goed eetbaar was.

Of het altijd even lekker was is de vraag. Met een wat pittige jus en een stukje vlees en een kruimige aardappel was het wel te doen Het was in ieder geval een afwisseling t.o.v de diverse kool en knolraap maaltijden in de voorafgaande week.

Ik geloof niet dat er na de oorlog nog veel princesse bonen zijn ingemaakt in keulse potten
Door de evacuatie in andere delen van ons land hadden de meeste huisvrouwen wel meer inzicht gekregen van diverse modernere conserverings methoden, zoals wecken.
En tegenwoordig eten we op winterzondag als groente een portie princessebonen welke zijn gekweekt in Kenia. meestal zijn ze dan iets dunner en hebben een duurdere naam.

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 09-10-2009, 19:38:55
Vierboet,
Ik geloof niet dat er toen al werd gespand.
De besomming zou dan wel worden gedeeld. Nu zijn er 2 afzonderlijke besommingen.
gr.
Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 10-10-2009, 11:47:28
als je de woorden verse haring vervangt voor het woord verse vis is het probleem opgelost.
die kanebraaiers weten meestal het verschil niet tussen een walvis en een poon.

die sch.12 was tog dat scheepje dat betaald is door de oude koningin.??
zier

p/s ff gekeken maar het zou die botter moeten wezen waar wilhelmientje op staat,maar teboek staat er die tijd ( '36 ) geen sch.12


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 10-10-2009, 12:44:48
Zier.
Volgens mij was er in 1936 al het scheepje wat door de koningin is betaald.
In de topic staat de naam  Wilhelmina .
Volgens mij heette de Sch. 12 Koningin Wilhelmina.

In geval van verse vis, zouden de prijzen van verse vis worden genoemd.
zoals nu de prijs van de haring is genoemd.

Prettig weekend

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 10-10-2009, 19:35:11
Het Kanaal.

Hier bedoel ik niet mee het zeegebied tussen Zuid Engeland en Noord  Frankrijk
Het is wel een algemeen begrip voor de Scheveningers, omdat daar in het verleden veelvuldig werd gevist door de Scheveningers en de bewoners van andere vissers plaatsen.
En het is ook niet het Verversingskanaal

Het kanaal wat ik bedoel is ook al verleden tijd en is reeds lange tijd geleden gedempt.
Dat kanaal liep vanaf het Seinpostduin oostwaarts richting Den Haag en werd begrensd aan weerszijde door Badhuiskade en Havenkade en voorbij de brug naar de Neptunusstraat door de Haringkade.

Dat kanaal had nog 2 zijarmen . Ëén  oosterlijk van de brug en liep paralel aan de Neptunusstraat in noordelijke richting tot aan de Seinpoststraat en had de naam Schelpengat.
Op deze plaats is momenteel het bejaarden tehuis gevestigd.
De 2e zijarm was een paar honderd meter oostelijker en liep ook in noordelijke richting tot ongeveer de hoogte van de Messstraat. en ook deze arm had een naam en dat was Balkengat.
Op deze plaats ongeveer is momenteel het zwembad gevestigd.

Het kanaal was een verbindingsweg per schip naar Den Haag en verder land in waarts en van het kanaal werd druk gebruik gemaakt., zowel door plezier als vrachtvaart..

Het kanaal was omgeven door een ruime loswal . Deze loswal lag onder het straat niveau. en was omgeven door een dijk tot op straat niveau..
Bereikbaar door diverse  hellingen voor los- en laad verkeer.en trappen voor passanten.
Het gedeelte  ten westen van de brug van de Neptunus straat werd 's-zomers hoofdzakelijk gebruikt door de plezier vaart. Veel omgebouwde sloepen en kleine plezier vaartuigen lagen hier gemeerd en veel van deze scheepjes bleven er een groot gedeelte van de zomer liggen en vanuit hun scheepjes beleefden zijj het strandvertier..
Op het Marcelisplein was dan ook een pomp aangebracht, waaruit deze vacantie gasten het water voor dagelijks gebruik konden tappen.
In dit gedeelte van het kanaal waren weinig activiteiten t.a.v. vrachtverkeer en als de kaden aan weerszijde van het kanaal weer door de zomergasten waren verlaten, hadden wij  als jeugd weer de ruimte om onze scheepjes te laten varen.en om te vissen

Het kanaal gedeelte tussen de brug van de Neptunusstraat en de brug bij de Pansierstraat was het gedeelte waar de meesten activiteiten waren.
Aan het eerste gedeelte van het kanaal in de buurt van het Marcelisplein was beurtvaart bedrijf Vrolijk gevestigd. Er was een dagelijkse beurtvaart verbinding naar Rotterdam.. Hier was altijd veel bedrijvigheid.. Ook veel vaten haring werden hier verscheept..

Iets verder aan de Haringkade was een houthandel gevestigd.( Stolk ? ) Regelmatig werd deze houthandel bevoorraad per binnenschip.
Meestal hadden deze binnenvaart schepen een deklast.
De lossing van de deklast was vrij simpel. Alle planken of balken werden met de hand van het dek gehaald en op de kade opgestapeld of rechtstreeks het pakhuis ingedragen..
Zodra de deklast was gelost en vanuit het ruim gelost moest worden, werd de scheepslier gebruikt en vanuit het ruim werden de pakken hout op de kade gezet en vanaf hier handmatig naar de opslag gebracht of op de kade opgeslagen.
Deze lossing was arbeids intensief. en verlangde veel arbeidskrachten.

Tevens was ook aan deze zijde van de Haringkade de Scheveningse Nettenfabriek gevestigd. Hier kan ik mij weinig activiteiten herinneren.

In de herfst kwamen er nog wel eens wat zeil tjalken.  Zeilen in het kanaal was niet mogelijk daar de mast gestreken moest worden omdat anders de vele bruggen niet gepasserd konden worden . Meestal werd dan het schip met handkracht langs het kanaal voortgetrokken of werd het schip voortgeboomd.
Deze schippers brachten hun eigen handels waar mee.
Meestal aardappelen of turf. Van af de ligplaats werd de turf en aardappelen door de vrouw aan de man gebracht. en de schipper leurde met een handkar langs de deuren. Meestal was het geen vetpot en op deze scheepjes werd veel armoe geleden..
Risico aan deze handel was er ook . Turf had niet iedereen nodig , maar was gelukkig niet aan bederf onderhevig. .Later werd ook de turf overbodig,
Aardappelen was echter riskant, vooral als de vorst in viel en bevriezing van de aardappelen  mogelijk was. Het schip lag dan rondom in het ijs. In zo'n geval was het restant wat nog aan boord was onverkoopbaar.
Ofschoon de Scheveningers het zelf niet breed hadden, hebben zij vaak deze mensen geholpen.

In de zomerdag lagen op deze ligplaatsen de rondvaart boten, waarmee je naar de uitspanning "Drievliet "en de Kagerplassen kon varen
Hiervan werd 's-zomers druk gebruik gemaakt..

Aan de kade langs het Schelpengat werden regelmatig schelpen per schip verscheept.
De schelpenvissers losten dan hun vangsten hier op de kade.
Ook werden er schelpen na de vangst op de Boulevard opgeslagen  en per vrachtauto afgevoerd naar de kalkfabrieken
.
Tussen Schelpengat en Balkengat waren de schooltuinen gevestigd. Water om de tuinen te besproeien werd met een gieter uit het Balkengat geschept.

Ook rond het Balkengat waren voldoende activiteiten. Allereerst lag hier het woonschip van de familie Hoos. Dit was een kolen handelaar. Woonschip was tevens opslagplaats van de kolen. Vanaf dit schip werd de kolenhandel bedreven.
Ook hier was aan de Seinpoststraat een houthandel gevestigd. Ik meen firma Vos. Dus ook de nodige activiteiten van lossing.en opslag

Tevens waren ook de rederijen Roeleveld en v.d.Toorn .hier gevestigd.. Rederij v.d.Toorn was toen nog niet opgesplitst in AT en JJ. en het was een groot bedrijf waar veel mensen werkzaam waren.
Opslag op de kade van vaten haring alvorens verscheping plaats vond.. Scheepjes met zout om te lossen.en ook vaak gebeurden het dat haringnetten van beide rederijen in het kanaal werden neergelaten om te worden gespoeld.. Bedrijvigheid alom

Hoe dit stuk kanaal aan zijn naam "Balkengat " is gekomen weet ik niet. Zouden er soms voor mijn tijd in dit stuk kanaal bomen in het water hebben gelegen alvoren deze tot planken werden gezaagd door de aldaar gevestigde houthandel?

Van mijn prille jeugd af heb ik hier aan deze kaden rond gezworven.
Slecht eenmaal ben ik in het Schelpengat in het water gevallen. Tussen de middag uit school komend toch nog even wat uit het water proberen te vissen en voorover in het water beland.
Gelukkig kon mijn broer mij uit het water helpen.
Mijn moeder was minder blij, want ik was in een hoop troep terecht gekomen.en mijn kleding zat onder de eendenkroos en afgewerkte olie.en voor haar dus weer extra werk..

vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 12-10-2009, 19:40:12
IJSPRET 

As long as we are happy

In onze jeugd hebben wij ons gedurende de winter als er sneeuw en ijs was,ook flink kunnen vermaken.
Wij hadden geen bobslee, geen snowboards en ski vacanties waren er alleen voor de rijkere klasse.
Wij waren tevreden met de platte bakslee welke waarschijnlijk al enkele generaties in de familie was en een paar schaatsen welke een oom of neef te klein waren..
Ofschoon sneeuw voor velen een grote hinder was konden wij als kind hier echt van genieten.
Natuurlijk moesten wij wel het stuk stoep voor ons huis sneeuwvrij maken en daarna konden wij sneeuwballen gooien tot dat wij te koude handen hadden of dat onze gebreide wanten kletsnat waren en rond de kachel moesten worden gedroogd.

De hinder welke de sneeuw aan veel kleine middenstanders en werknemers van grotere bedrijven parten speelden, was voor vele huisvaders een welkome bron voor een kleine snabbel.
Oefende de vaders niet de wintervisserij uit of werkten zij niet bij de reder op het erf , dan liepen de meeste vaders werkloos thuis en kregen een kleine geldelijke ondersteuning, "steun "genaamd.,. van de plaatselijke burgelijke gemeente,

Melk en brood werd per handkar of bakfiets bij de klant bezorgd.
Iedere dag vers..Soms werd er per adres maar een halfje wit -of bruinbrood bezorgd. Iedere klant was er een.en bracht geld in het laatje.
Met handkar of bakfiets was het onmogelijk om de bezorg ronde op de normale wijze te doen en extra hulp was nodig om de handkarren en bakfietsen door de sneeuw te trekken. En zeker op de zaterdagen als er voor twee dagen moest worden bezorgd en de wagens extra zwaar waren.
Ook reden er toen ook maar weinig auto's door de straten , waardoor eventueel de sneeuw kon worden plat gereden. Strooiwagens en shovels zoals tegenwoordig,  waren er niet.
Er werd wel wat gestrooid maar dan ook alleen maar op de hoofd verkeers aders..
De strooiwagen bestond uit een vrachtauto met open bak, waarin een hoeveelheid zout was geladen en door 1 of 2 personen met een schep al rijdende door de straten, handmatig over de sneeuwlaag werd gestrooid.

Sneeuwruimen vond ook plaats. Iedereen maakte zijn eigen stoep schoon en schepte of veegde dit op de rijbaan.
De rijbaan werd door de gemeentelijke reinigingsdienst gedaan. Maar bij zulke weersomstandigheden was er een groot tekort aan arbeidskrachten om te straten sneeuwvrij te maken er werd er via het arbeidsbureau werkloze arbeiders aan gewezen om deze werkzaamheden uit te voeren.
Regelmatig moesten de werklozen zich melden bij het arbeidsbureau en in zulke soort noodsituaties konden mensen worden aangewezen om deze werkzaamheden te doen. Hiervoor werd iets extra's betaald, maar de gewerkte dagen werden wel in mindering gebracht van de uitkering.
Veel geruimde sneeuw werd op vrachtwagens geschept en deze werden in het kanaal bij Badhuis- of Haringkade in het water of op het ijs van het kanaal gestort,
Sneeuwruimen was dan ook een arbeidsintensieve bezigheid. een veel achteraf straatjes werden in het geheel niet sneeuwvrij gemaakt.

Een van de plekken waar geen sneeuw werd geruimd was de boulevard.  's-Winters waren er toch geen badgasten.
Onze mooiste plek om te gaan sleetje rijden was het Seinpostduin en dan wel de steile dijk naar de boulevard. We hadden dan een prachtige helling om af te dalen en een grote "uitrij "op de boulevard en als de herfst stormen veel zand hadden doen opwaaien tegen de boulevard, was het soms mogelijk om zelfs het strand op te rijden..
Onze ouderwetse bak sleedjes waren ideaal voor deze afdaling. Breed en laag bij de grond. En plat op de buik liggend de helling af.
Met een bobslee zou het ook nog kunnen , maar het risico was groter dat je kon kapseizen. En zittend op de slee was helemaal gee keuze. Of je kwam voor de slee in de sneeuw terecht of je kwan achter de slee de helling afgegleden.

Als wij sleedje wilden gaan rijden, moesten wij van ons moeder de klompen aantrekken.  De moeders hadden al geleerd bij vorige winters dat schoen en sleedje rijden niet bij elkaar pasten. Wat plat op je buik liggend op de slede, afdalend van een steile helling, moest je met de voeten sturen.. Dit veroorzaakten natuurlijk kale schoenneuzen en soms weleens een gedeeltelijk afgerukte zool.  Extra kosten , waar zij niet op stond te wachten. Klompen konden hier veel beter tegen ofschoon er wel eens een kap van de klomp af kon breken of dat je tijdens de afdaling je klomp verloor. Dan stond je onder aan de dijk met je kous in de sneeuw, wachtend tot je klomp achter je aan kwam huppelen.
Met een afgebroken kap moest je wel stoppen om eerst thuis met een trekbandje je klomp te laten maken.

De helling van de Seinpost was voor ons in die tijd even belangrijk en mooi als tegenwoordig een ski vacantie in Alpe Huez..
De afdaling vond plaats nabij de trappen vanaf het Seinpostduin  naar de boulevard, zodat wij niet te ver behoefden te lopen om omhoog te klimmen voor een volgende afdaling .
Het weinige verkeer op de boulevard , de afdalende sleden ziende, gaven de sleden voorrang.en stopten veelal.
Wat ons weer de gelegenheid bood om onze slee aan de achter bumper van de auto vast te maken en met toestemming van de chauffeur ons voor te laten trekken over de boulevard. Soms tuimelde er iemand van zijn slee af, soms brak er een touw en kon je een eind terug lopen.
Ook gebeurde het weleens dat de horde sleden achter de auto te zwaar was en de bumper afbrak of werd ontzet.
Geen grotere lol om met een sliert sleden met grote vaart over de boulevard te rijden.

Bij lang durige vorst gaf ook het kanaal en aangenzende vijvers veel schaatsplezier..
Met onze verkregen schaatsen, soms wat te groot.en met touwtjes onder gebondeb, leerden  wij de eerste slagen op het bevroren kanaal bij de Badhuiskade en Haringkade.
Hadden wij eenmaal de slag te pakken, dan konden wij verder iets rijden, mits de wakken onder bruggen waren dicht gevroren.
Dan waagden we ons op de geveegde ijsbanen van de Kom, Eendenvijver en Westbroekpark of schaatsten wij over kanaal tot aan de toenmalige Dierentuin in Den Haag..

Menig standje is uitgedeeld omdat wij niet op tijd met eten waren. De volgende dag moesten we prompt beloven op tijd thuis te zijn voor het eten. Soms lukte het, maar vaak ook niet..
Al met al hadden wij een fijne tijd, vooral als je vader, mits hij de schaatskunst machtig was, zich ook op het ijs waagde en gezamelijk een tocht met je ging maken.

Maar ook toen was het merkbaar",.ofschoon wij het thuis niet "breed  hadden,  dat er ook nog een groep mensen was, die het nog slechter hadden en die, door gaten aan de rand van de vijvers in het ijs te hakken, zo een maaltje paling of andere zoetwatervis probeerden te verschalken.voor eigen gebruik.

Of door met een zelf gemaakte bezem van takken, de vorm van een ijsschaatsbaan veegden en deze ook  schoon hielden en zo een fooi hoopten te ontvangen van het schaatsrijdende publiek..

Vreemdeling



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 14-10-2009, 16:17:51
Kompasstellen.

Als jongentje had je altijd het verlangen om eens een keer met een logger mee te varen.
Aangezien de leeftijd waren wij te jong om in de vacantie een reis als "prenter " mee te gaan, maar af en toe deden zich wel gelegenheden voor
om toch een stukje met een logger mee te varen.
Zo'n gelegenheid was er als het schip aan de afslag zijn verse haring of vis had gelost en daarna werd verhaald naar de plek in de haven. waar normaal de kantjes haring werden gelost of in afwachting lag te wachten tot de aanvang van de nieuwe reis.
Zo'n stukje varen duurde niet lang. maar toch had je het idee dat je op dit schip was aangemonster en voelde je jezelf een hele piet.

Hetzelfde kon gebeuren als een logger moest "kompasstellen ".
Op geregelde tijden moest het kompas van het schip worden geverifieerd om vast te stellen dat de kompasnaald wel de juiste richting aan wees ten aanzien van de te varen koers.
De naald van het kompas moest naar het noorden wijzen en te varen koers werd bepaald  t.o. v. van de kompas naald.
Wees de kompasnaald niet zuiver naar het noorden dan was te varen koers ook niet zuiver.

Het kompas was toentertijd geplaatst aan de bovenzijde van het stuurhuis , zodat je achter het stuurwiel staande boven je, het kompas kon zien en ook de koers welke het schip op dat moment voorlag. De geconstateerde afwijkingen werden door magneetjes rond het kompas, boven op het stuurhuis aangebracht , gecompenseerd.

Het kompasstellen gebeurde in de oude haven. Er waren toen nog 2 dukdalven in het midden van de haven. De meest noordelijke dukdalf werd voor het kompasstellen gebruikt.
Van te voren was een tijdstip afgesproken waarop het kompasstellen zou plaatsvinden.
Schipper en motordrijver waren de aangewezen personen om dit karwei te klaren geassisteerd door de toch aanwezige peek ( wachtsman )
en natuurlijk de ambtenaar van de hydrografische dienst, die de keuring moest verrichten.
Motordrijver startte de motor, peek en motordrijver gooiden de trossen los en de schipper navigeerde het schip vanuit de oude of nieuwe haven
naar de dukdalf, waaraan het schip met 1 tros vanaf stuurboordsboeg zich meerde.

De ambtenaar klom op het stuurhuis en in samenspraak met de schipper manoeuvreerde hij het schip rond de dukdalf en ondertussen nam hij waarnemingen ten aanzien van vaste punten op de wal. Geconstateerde afwijkingen van het kompas  van voorliggende koers en pijling van het punt aan de wal, werden ter plaatse gecorrigeerd. en na correctie werd nogmaals ëën of twee ronden rond de dukdalf gemanoeuvreerd ter controle.

Zo'n kompas controle duurde ongeveer een half uur, waarna het schip weer naar zijn oude ligplaats terug keerde.
Als wij dan als jongentje dit mochten meemaken, dan was onze dag niet meer kapot te krijgen.

In de naoorlogse perioden waren er meer gelegenheden om een tochtje met een logger mee te maken.
Wat voor de oorlog niet plaats vond, was het naoorlogse vaartochtje voor de kust van praktisch de gehele loggervloot op vlaggetjesdag en de tochtjes vanuit Scheveningen naar de Waalhaven in Rotterdam voor demagnetisering van de schepen..
Dit was een boog waar onder door moest worden gevaren . Als je van een schip hoorde dat zij "onder de boog "moest, was er meestal wel voldoende animo van aanhang van de scheepsbemanning om zo'n tochtje eens mee te maken. en ook vaak om eens te ervaren wat zeeziekte
nu was.

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 14-10-2009, 19:43:42
Spook op Zolder

Het huis wat wij  in de Marcelisstraat bewoonden had twee zolders.
Een zolder boven de voorkamer. waar  op de zolder wij allen onze slaapgelegenheid hadden en een zolder boven de achterkamer welke als rommel zolder in gebruik was
De slaapzolder was onder de dakspanten netjes betimmerd  maar op de rommel zolder waren de dakpannen te zien en bij vorst waren de dakpannen dan ook wit uitgeslagen van de ruige vorst.
De voorkamer was de "nette "kamer waar jezelf nooit gebruik van maakte, behalve als je visite kreeg en dat was ook niet zo vaak
De achterkamer was onze huiskamer en tevens de werkkamer van mijn moeder, waar zij haar beroep als huisnaaister uitoefende.
Tevens speelkamer voor de kinderen en op zaterdag de badkamer..

Met "bouwe teelt "werd  het zeegoed en overige spullen van mijn vader op de achterzolder opgeslagen.
Oliejas, zuidwester, olievel en laarzen na te zijn schoongeboend werd opgehangen aan een paar spijkers in de gordings. in afwachting van het volgende visseizoen.
Oliegoed was zeker in de winter niet nodig maar de lieslaarzen konden nog wel eens nodig zijn bij hevige sneeuwval en bij de gelegenheden dat je een snabbeltje kon verdienen bij het trekken van een brood- of melkkar, of dat je moest gaan sneeuwruimen, wilde je niet in het vervolg je uitkering van de sociale dienst. mislopen.

Met de uitkering van de sociale dienst en het geen mijn moeder verdiende op de naaimachine met wat verstelwerk of dat ze bij anderen uit naaien ging, konden wij met ons gezin de winter door komen. Geen vet pot maar ook geen armoe.
Voor het gezin werd zoveel mogelijk alles zelf genaaid of gebreid.
Ik heb mijn moeder dan ook altijd bezig gezien.

En zo zagen wij als wat oudere jongens op een avond toen wij wat langer op mochten blijven, dat zij van een grote witte dikke lap katoen een soort lange jurk met mouwen en een opstaand kraagje,  naaide..
De volgende dag zagen wij het witte geval op een hangertje op de achter zolder, bij het olie goed hangen.
In het schemer donker leek het net een spookgedaante en hiermee maakten wij dan onze jongere broertjes bang.

Vader echter hielp ons uit de droom.
Het witte gewaad wat mijn moeder had genaaid was een toekomstige oliejas.
Van de wiite lap katoen had zij een oliejas gemaakt naar de maten en afmetingen van de oliejas welke op zolder hing.

Nadat de grootte door middel van passen door vader was goed gekeurd,  was het naar de zolder gebracht om daar verder te worden
geprepareerd.
Deze preparatie kon worden verkregen door het maaksel aan de buitenzijde te behandelen met gekookte lijnolie.
Er waren twee soorten lijnolie.  Ruwe lijnolie voor vermenging met verf en gekookte lijnolie voor andere doeleinden.
Beide soorten verkrijgbaar bij de verfhandel.
Diverse malen .moest deze behandeling worden gedaan, waarna elke behandeling een tijd nodig had om te drogen, alvorens de volgende behandeling kon plaats vinden.
En zo hebben wij als kinderen een spookgedaante zien veranderen in een volwaardige oliejas, welke mijn vader de volgende teelt in gebruik heeft genomen.

Vreemdeling



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 15-10-2009, 12:00:25
even terug komen op het tochje naar de Waalhaven


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 15-10-2009, 15:46:46
inus,
Mooie reactie
cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 17-10-2009, 10:39:23
Vierboet,
Bedankt voor uw reactie.
Ik wist dat er nog iets was, maar wat wist ik niet.
Zojuist een leuke reactie per PB van een naamgenoot gehad..
Kan zich herinneren dat na de oorlog ook nog boomstammen in het water lagen van het Balkengat en hij vraagt of er daar een zagerij was.

Er was toen een zagerij en houthandel van de firma Vos.
Ingang zowel in de Haringstraat en in de Seinpoststraat.
Seinpoststraat was dus aan de zijde van het Balkengat
Het was een groot complex. en veel bedrijvigheid.
Kan dus best mogelijk zijn dat hier ook de boomstammen tot planken werden gezaagd.
Ook hebben  op de loswal van het Balkengat boomstammen gelegen.

gr.
Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 17-10-2009, 11:20:31
Na 3 September 1939

Het onderwerp " 3 September 1939 " eindigde met de volgende regels.,,,,,,,,,,,

De meeste schepen zijn niet weer naar zee vertrokken.
Voor ons breekt al vrij spoedig een nieuwe fase in ons leven aan, n.l. de inval van het Duitse leger in ons land en de 5 jaar durende bezetting.

Het was zeker een nieuwe fase. Praktisch de gehele vloot lag aan de kant en nu juist als voor de vissers de beste periode van het jaar voor de deur staat, n,l, "de Engelse wal ".
Enkele schepen waagden het toch om naar zee te gaan en de verdiensten waren goed.
Twijfel alom.  Wel naar zee ... Niet naar zee  ?
Het monument op de Scheveningse weg met de vele namen van de vissers welke in de oorlog van 1914-1918 op zee zijn gebleven staan velen nog helder voor de geest. En niet alleen de mannen , maar zeker ook de vrouwen.
In 1914 waren wij ook zelf niet in oorlog. Maar ondanks dat,  zijn er zovelen op zee door oorlogshandelingen verongelukt.
En weer ldoet zich dezelfde situatie voor.
Voor velen heeft het nuchtere verstand de overhand genomen en besluiten niet naar zee te gaan.
Wat weer resulteert dat het voor veel schepen  vroeg in het seizoen "Bouwe teelt " zal zijn en de schepen worden "äfgesneden ".
Nog een paar dagen werken om het schip af te takelen en spullen te drogen hangen en op de rederijwerf op te bergen.
En dan als laatste maal in dit seizoen, af te rekenen . Zeker een grote tegenvaller in vergelijking met voorgaande jaren,  waarin ook nog de vaak zeer goede vangst perioden onder de Engelse wal,  waren meegeteld.

Maar nu.
Wat is er voor werk voor deze niet varenden voorhanden. In de aanverwante bedrijven van de haring industrie is zeker geen plaats en bij de huidige inkrimping der vloot zullen ook hier spoedig werkllui overcompleet zijn en worden ontslagen.

Het uitbreken van de oorlog tussen Duitsland en Engeland / Frankrijk was ook in ons land merkbaar,  daar ons land een algemene mobilisatie werd afkondigde.
Dienstplichtigen van leger en marine werden opgeroepen om zich bij hun legeronderdelen te melden. Hierdoor kwamen op sommige plekken
arbeidsplaatsen vrij maar meestal waren deze banen niet geschikt voor de op de zeevaart gespecialiseerde visserlui..

Echter op sommige legeronderdelen was een tekort aan kundig en bekwaam personeel en een zo'n onderdeel was de vaartuigendienst.
Op vrijwillige basis konden ex visserlui hierin het tekort aan personeel oplossen en veel schippers, stuurlui en motordrijvers  hebben zich hiervoor aangemeld.
De naam "Vrijwillige Landstorm "  werd in dit opzicht weleens genoemd. Al lijkt mij dit een meer Duits woord. Kan natuurlijk ook een oud Hollands woord zijn.? Hadden studenten ook niet hun eigen "Weerbaarheid "?
Waarschijnlijk heeft hier ook het arbeidsbureau aan meegewerkt. Het zal weinig verschil hebben uitgemaakt of de staat een werklozen uitkering heeft moeten uitbetalen of de gage aan een vrijwillige militair.heeft moeten uitkeren.

En zo werden de engels leren broeken , blauwen en zwarten truien, ruige jekkers en grijze pet, verwisseld voor een uniformbroek, putties, tuniek en kepie.
Het was in het begin wel een vreemd gezicht. Het veranderde het straatbeeld. Een vrouw in dracht gearmd met een soldaat.
De voorlopige opleiding was in het RotterdamseLloyd gebouw in Rotterdam en het Hollandse Lloyd gebouw in Amsterdam..
Meestal hadden deze militairen het weekend vrij. Zaterdags 's-middag kwamen deze per tram aan op Scheveningen respectievelijk komend van Staats- of Hollandsspoor..
Op maandagmorgen vroeg verplaatste zich de meute in tegengestelde richting.

Voor de ex visserlui was wel even wennen. Niet de gemoedelijke sfeer van de logger, maar wel discipline en gehoorzamen aan een hogere leidinggevenden
Na de opleiding werden deze militairen toegevoegd aan de diverse onderdelen van de vaartuigen dienst in het land en mijn vader en nog enkele Scheveningers werden ingedeeld bij de sectie Willemsdorp bij de Moerdijkbrug. Allen hadden de rang van soldaat.

Zij bivakkeerden in houten barakken en hadden hun vertier 's-avonds in het Chr. Militair tehuis. Deze barakken waren nog van de arbeiders welke de Moerdijkbrug hadden gebouwd.
Voor de uitoefening van hun controle taken hadden zij enkele grijsgeschilderde binnenvaart sleepboten ter beschikking voor de bewaking van de Moerdijkbrug..
Er was toen alleen een spoorbrug. Dit was toentertijd een belangrijke schakel in de spoorverbinding vanaf het westen naar het zuiden en zuidoosten van ons land en naar Belgie en Frankrijk.
Overig verkeer moest gebruik maken van de veerpont . Veel gemotoriseerd verkeer was er toen nog niet.

Het leven als militair was best uit te houden. Meestal het weekend verlof. Af en toe het weekend wachtdienst, maar op de logger was je ook niet ieder weekend thuis. Over het eten waren er geen klachten.en de maaltijden op gezette tijden en niet zoals op de logger afhankelijk of er veel of weinig werd gevangen.en meestal nog met iets meer zorg kjlaargemaakt.
Het contact met de plaatselijke bevolking van Willemsdorp was goed. De hier gelegerde soldaten waren oudere personen en van het zelfde genre als deze bevolking , wat resulteerden, dat soldaten regelmatig op de koffie werden gevraagd.

De winter was koud en het was vaak "afzien " bij het wachtlopen bij de brug of langs het water van het Hollandsdiep.. Maar na deze winter volgde een prachtig voorjaar en op 2e Paasdag brachten wij als gezin een bezoek aan Willemsdorp en bezochten de barakken waar de militairen waren gelegerd en hetmilitair tehuis..

Maar zo mooi en rustig als het met de Paasdagen was, zo slecht was het met Pinksteren
 Niet qua weer, maar de oorlog, waar we van konden lezen in de kranten, was ook nu bij ons terecht gekomen.
Op vrijdag10 mei 1940 trokken in de vroege morgen de Duitse troepen de Nederlandse grenzen over. nadat aan ons land de oorlog was verklaard.

Op de vroege ochtend van de 10e Mei was het dan ook goed raak in Willemsdorp.  Parachutisten landde in de vroege morgen aan de west zijde van de Moerdijkbrug. en om 04.30 uur was het garnizoen van Willemsdorp reeds krijgsgevangene,.
Vanaf de vrijdagmorgen van de gevangenneming tot aan maandag 13 mei werd in de openlucht gebivakkeerd.
Dit was het Pinkster weekeinde. en gelukkig was het schitterend weer.
Toch vreesden velen nog het hier levend af te brengen.
Hier van getuigt de notitie , welke mijn vader in een N.T.zakbijbeltje, op de binnenzijde van de kaft , met potlood heeft opgeschreven.

Daar mijn tuniek gestolen is en tevens mijn zakboekje wordt dit bij sneuvelen of overlijden mijn herkenningsboekje.
Spaans  Cornelis                                                                           
geb.30-6-03 te Scheveningen                                                                                                                                                         
gehuwd met  Taal   Jaapje den 5 jan.1927
uit het huwelijk geboren kinderen
Johannes Jacobus  30 nov. 1927
Cornelis   geb. 7 aug.
Jacobus Johannes  geb.16 juni
Pieter     geb. 2 febr.
Alle geboren te Scheveningen
Taal Jaapje geb. 20 mei 1904 te Scheveningen.

Corn.Spaans
Marcelisstraat 231 geb. 30-6-03      te Scheveningen
Ingedeeld Vaartuigendienst Willemsdorp.
Gevangen genomen 10 mei  4 1/2 s'morgens.
Daarna naar Dubbeldam overgebracht.
Van Dubbeldam naar Willemsdorp onder hevig artillerievuur van de Hollanders.
Van vrijdagmorgen 10 uur tot heden maandag 2e Pinksterdag onder de blote hemel.       

Van de zorgen van mijn vader waren we niet op de hoogte. Wel zat mijn moeder in de rats over het lot van mijn vader.
Wij wisten toen nog niet dat parachutisten reeds de eerste morgen de Moerdijkbrug in handen hadden.en na enige tijd kwam het verlossend woord dat mijn vader in goede gezondheid was, maar in Holland in krijgsgevangenschap zat.
Gelukkig zijn de krijfsgevangenen na verloop van tijd vrij gelaten en dat was tevens het einde van het sodaten avontuur.
En weer waren mijn ouders aangewezen op de uitkering van de sociale dienst en de bijverdienste van mijn moeder met wat naaiwerk.
Ook hier mocht je niet teveel mee bijverdienen, anders werd het gekort op de uitkering van de man. .

Na enige tijd was er weer werk, echter niet ter plaatse. Alle werkzoekende welke een uitkering van de sociale dienst ontvingen moesten werkzaamheden gaan verrichten voor de D. U. W. ( Dienst Uitvoerende Werken.), mits zij qua gezondheid er toe instaat waren.
De meeste zeelui waren dat wel, gezien het zware werk wat zij voorheen aanboord van de loggers hebben moeten verrichten.
En zo zag je om de veertien dagen veel Scheveningse ex visserlui met hun zwarte zak richting station Hollandsspoor gaan, om de reis te aanvaarden naar gebieden in Nederland waar de D.U.W. haar werk terrein had.
Dan was het oost Groningen om aardappels te rooien en dan weer de Achterhoek waar ontginnings werk te doen was.
Ondertussen waren al diverse artikelen op de bon en als je dan in oost Groningen was gestationeerd dan had je de marzel om wat extra aarvoor iedereen een nieuwe periode aan..
dappels mee te brengen.als aanvulling op het rantsoen.
Ik kan mij nog herinneren dat van een restant gekookte aardappels nog weleens een aardappel taart werd gebakken.en 's- zondagsmiddag bij de thee werd genuttigd.
De D.U.W arbeiders bleven 2 weken van huis en hadden verlof van zaterdagmiddag tot maandag ochtend.
Deze periode bleef zo ongeveer gehandhaaft tot aan het moment dat er voor velen geevacueerd moest worden.en ving er qua werk en wonen

Vreemdeling
                                                                                         




Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 17-10-2009, 17:55:56
Beste Leen,
Ik ben waarschijnlijk te lang weg uit Scheveningen. Ben dan ook terecht een vreemdeling.
Ik ken het boek over de Spaansen in het geheel niet en wist ook niet dat dit boek bestond.
Ondanks regelmatig in Scheveningen op bezoek te zijn , heb ik nooit iemand hierover gehoord.
Ben mij ook niet bewust dat er ergens van mij een foto in omloop is.,
Is hiervoor geen toestemming nodig ? Schijnbaar niet. EN wie heeft deze foto beschikbaar gesteld ?
Wanneer is dit boek uitgegeven.?
Welke uitgeverij  en welke titel.

Prettig weekend

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: leen/spaans/ op 18-10-2009, 22:45:16
Hallo vreemdeling ,ik heb je PB-tje gestuurd en hoop dat het duidelijk voor je is . gr. Leen


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Metser op 19-10-2009, 00:03:44
Het monument op de Scheveningse weg met de vele namen van de vissers welke in de oorlog van 1914-1918 op zee zijn gebleven staan velen nog helder voor de geest.

Ik zie geen namen.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Jan Jansen op 19-10-2009, 01:03:32
Ze zijn er toch echt wel !!!!!! Niet op het monument, maar op een bijbehorende plaquette.

Zie  http://www.scheveningen-nu.nl/yabbse/index.php?topic=1117.0

antwoord 1

K
 


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Metser op 19-10-2009, 12:37:33
Ze zijn er toch echt wel !!!!!! Niet op het monument, maar op een bijbehorende plaquette.

Dank U.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 18-01-2010, 14:00:37

Sch.77.

Vele jaren geleden heb ik een bezoek gebracht aan  het Schevenings miseum.
In dit museum hing toen een schilderij met de Sch.77 op de voorgrond.
Wat mij toen op viel dat dit schip een zwarte romp had.
Aanwezige zaalwachters konden mij hierover ook geen uitsluitsel geven.

Vanaf mijn prille jeugd ( rond 1935 ) kende ik dit schip met een oranje/rood geverfde romp, aangezien mijn vader op dit schip motordrijver was.

Heeft de Sch. 77 in een zwarte romp uitvoering bestaan of heeft de schilder maar een logger geschilderd met een willekeurig visserij nummer.?

Het schilderij is dan ook geen juiste weergave van de werkelijkheid.


Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: De spienet op 18-01-2010, 15:58:38
vreemdeling naar mijn weten en ik weet het is de albatros altijd rood geweest ik heb er een paar teelten op gevaren en als je dan op het kantoor kwam dan hingen de eerste twee scheepjes n l 75 en 77 aan de want en die waren rood als een tomaat groet henk


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: aat taal op 18-01-2010, 16:37:30
In 1956 is de rederij (4, 75 en 77) verkocht aan Jac. den Dulk. Ze zijn toen zwart geschilderd. De 75 en 77 hebben toen in de zwarte kleur in de Laakhaven gelegen.
Of de 75 en 77 in de zwarte kleur gevist hebben kan ik mij niet herinneren.
aat taal


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: De spienet op 18-01-2010, 17:00:13
aad ze z8ijn zolang ze van roelevelletjes waren rood geweest wat er daarna gebeurt is weet ik niet ik ben toen naar de koopvaardij gegaan


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: aat taal op 18-01-2010, 18:00:31
ja dat klopt kan ik me ook herinneren.
Ik kan me ook goed herinneren dat ze in de oude haven voor het kantoor van jacob den dulk zwart geverfd werden en ook de groen wit en blauwe bies op de verschansing werd geverfd

aat taal


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 18-01-2010, 18:28:33
Dan moet het schilderij na de verkoop aan Jac. den Dulk zijn gemaakt.
Is dat na te gaan in het Schevenings museum ?

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 30-03-2010, 19:21:36
Terugblik

Vaak heb ik mijzelf afgevraagd waarom ik na mijn jeugd naar zee ben gegaan en hiervan mijn beroep wilde maken.
Een punt zal hierin zeker een grote rol hebben gespeeld en dat is de woonplaats waar ik ben geboren en opgroeide.
En er zullen zeker nog heel wat andere oorzaken zijn aan te wijzen die deze beslissing  mede hebben bepaald op latere leeftijd.
Mijn woonplaats was Scheveningen waar ik in 1929 werd geboren als 2e zoon van een vissersgezin.
Scheveningen was in die tijd een belangrijke vissersplaats. Het merendeel van de bevolking was dan ook werkzaam op de vissersschepen en in de voor de visserij benodigde industrie en toeleveringsbedrijven of in de vis verwerkende industrie.
Industrie is een groot woord. Er was bijna geen spraken van machinale verwerking. Alles was handwerk. zwaar en arbeidsintensief. 
Zonder dat ik hiervan weet had, werd ik al op zeer jeugdige leeftijd, in de kinderwagen  meegesjouwd naar de haven als de logger, waar mijn vader op werkzaam was,  weer naar zee ging vertrekken of op het punt stond na een reis de haven binnen te lopen.
Maar in die kinderwagen zal ik weinig indrukken hebben opgedaan die mijn animo voor de zee zouden hebben kunnen aanwakkeren. De meeste tijd  daar aan de haven zal ik dan wel slapend hebben doorgebracht.
Op wat latere leeftijd, gezeten in het wandelwagentje zullen de indrukken wel iets meer en groter zijn geweest.
Toen kon ik ten minste de schepen in de havens zien liggen en ook de bedrijvigheid rond de beide havens waarnemen. Ongetwijfeld zal ik dan ook de diverse luchtjes hebben geroken die in die tijd rond de havens te ruiken waren.
Teer en verflucht van de diverse schepen in de haven, rooklucht van de diverse bokkingrokerijen, haring en pekelgeur van de op de kaden opgeslagen tonnen met haring en vanuit de pakhuizen langs de haven, waar de haring werd verwerkt.
En dezelfde geuren waren thuis ook te ruiken als mijn vader van een reis thuis kwam en zijn vuile goed vanuit zijn "zwarte zak "op de binnenplaats deponeerde om te worden gewassen voor een volgende reis.
De geuren van 4 of 5 weken en soms nog wat langer aan boord van een vissersschip in die tijd, zonder de moderne voorzieningen van heden, waren ongemerkt met de thuiskomende persoon mee gekomen.
Zelfs in de winter periode, als de schepen niet uitvoeren voor de haringvisserij en mijn vader voor langere tijd thuis was, was de lucht van een vissersschip nog merkbaar.
Dat kwam niet omdat mijn moeder mijn vaders vuile zeegoed niet goed waste, maar veel kleding, specifiek voor de visserij, zoals oliegoed, zuidwester, lieslaarzen, zeemanskist en zee dekens( na te zijn gewassen ) , werden op de zolder opgeslagen tot ze in het voorjaar weer benodigd waren.
En als mijn vader zo gelukkig was, dat hij ’s winters bij de reder op het erf mocht werken, dan bracht hij deze luchtjes van verf, teer, touw en getaande netten eveneens mee naar huis.

Van jongs af aan was ik veelvuldig aan de haven te vinden,  alleen of met schoolkameraden.
Menig standje heb ik van mijn moeder gekregen als ik na zo’n bezoek aan de haven weer thuis kwam.
Vuile handen en gezicht, vaak nog vuile en smerige kleding en vaak nog te laat voor etenstijd.
Als wij aan de haven speelden en ravotten, vergaten wij compleet de tijd en wij hadden niet, zoals  de jeugd van tegenwoordig,  de beschikking over een horloge.
Wij vermaakten ons met het vangen van krabben, het klimmen op stapels tonnen met haring, opgeslagen aan de havens tot het moment van verzending of verwerking.
En hier en daar wat hand en span diensten te verrichten bij het lossen of laden van de haring loggers.
En op weg naar huis vanaf de haven probeerden wij mee te rijden op de door paard getrokken karren met netten , die voor reparatie naar de duinen, in de buurt van de watertoren, werden gebracht
En niet alleen aan de haven werden wij geconfronteerd met het visserij gebeuren, maar ook in de buurt waar wij woonden.

wordt vervolgd.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Metser op 30-03-2010, 23:44:23
Wellekom weer Vreemdeling.
Ik geniet van uw verhalen.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: B@rtW. op 31-03-2010, 01:51:55
Ik ook, dus ga er vooral wel mee door!
B@rtW.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 31-03-2010, 11:09:51
 Terugblik 2

Ik ben geboren in de d’Aumeriestraat. Een zijstraat van de Stevinstraat.
Het was een gewone volksbuurt waar visserlui en walpersoneel van de diverse rederijen woonden.
Kleine huisjes zonder veel comfort.
Toiletten meestal buitenshuis en vaak waren deze huizen nog zonder gasaansluiting voor het koken van de maaltijden.
De “peterolie boer” was  nog een zeer bekend figuur in het straatbeeld van toen, duwend achter zijn handkar met daarop een groot vat petroleum en diverse maatbekers om de gewenste hoeveelheid olie in af te meten.
Benodigd voor de huisvrouwen om op diverse petroleum stellen in het huisje, het eten te koken of water te verhitten voor de afwas of voor koffie en thee te zetten.
Diverse “peterolie” stellen werden in het huishouden gebruikt, een 1 of 2 pits toestel was er om de thee of koffie warm te houden of een etensrestje warm te houden als een van de kinderen bij het spelen de tijd was vergeten.
De 3 of 4 pits toestellen waren in gebruik voor koken,bakken en braden, maar je moest er wel je geduld bij hebben en niet  vergeten om op de hoogte van de pitten te letten, want hoog opgedraaide pitten waren erg gevoelig om te gaan walmen en daar waren de huisvrouwen echt niet gelukkig mee.
Want de pannen waren dan pikzwart van het roet en vaak was de roet afzetting ook nog merkbaar in het keukentje of kookplaats wat als keukentje moest doorgaan.
En moest er na de maaltijd erg veel zorg worden besteed aan het schoonmaken van de pannen en de omgeving van het kookgedeelte.
En niet te vergeten de petroleum die nodig was voor het petroleum kacheltje, waarmee de kilte uit huis werd geweerd op kille dagen en op de zaterdag als we onze wekelijkse wasbeurt kregen in de wasteil in de huiskamer.
Een andere plaats om deze wasbeurt uit te voeren was er niet, omdat wij niet beschikten over een badkamer of keuken, De huiskamer was de enig mogelijke plaats. Keuken hadden we ook niet. Koken werd gedaan op het buitenplaatsje onder een afdakje.
En op dit buitenplaatsje was ook het toilet gevestigd .
In de winter geen aangename plaats om je behoeften te doen.
Gelukkig was het al een toilet met aansluiting op de riolering, want in nog veel oude wijken moest de zgn. "kakton " nog periodiek door de Gemeente reinigings dienst worden geledigd.

En zo liepen er verscheidene van deze "olie boeren" rond  in het dorp.
Sommigen in loondienst bij een petroleum maatschappij en anderen als zelfstandige ondernemer.
Zij waren niet de enigen die met hun handel langs de deuren liepen, zo had je ook nog de diverse bakkers - en melkwagens.
Ook hier had je ook het onderscheid tussen zelfstandige ondernemers en zij die in loon dienst waren bij de grote bakkerijen ( Hus, Lensveld-Nicolaas, SBF, Arnoud v.d.Ree enz ) en de melkfabrieken ( Ermi, Sierkan ).
Stuk voor stuk harde zwoegers die voor een klein loontje zwaar werk moesten verrichten.
Ik geef je het te doen om met zo’ n zware handkar met ijzer beslagen wielen de deuren langs te gaan .
En zeker op de zaterdag als je voor twee dagen handel moest meenemen of voor een tweede keer naar het filiaal te gaan om meer brood of melk te moeten bij halen.
Een ding hadden deze mensen voor op de visserlui.
Ze moesten ook hard werken maar iedere avond waren zij thuis en hadden in tegenstelling tot de visserman een normale nachtrust en een vast loon.
En niet te vergeten dat zij altijd de weekenden en feestdagen thuis waren en moeder de vrouw er niet alleen voor stond bij de opvoeding van de kinderen, het verhelpen van ongemakken in huis en assisteren bij zware werkzaamheden in het huishouden.
En de vrouw des huizes had aanspraak en behoefde niet alleen beslissingen te nemen zoals de zeemansvrouwen dit moesten doen.

wordt vervolgd



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 01-04-2010, 18:23:44
TERUGBLIK  3

Ons huisje was een hoekhuis. Hoek d’Áumeriestraat en Seinpoststraat. Klein, met één huiskamer en 2 kleine slaapkamers en deze bevonden zich op het zoldertje onder de dakpannen.
Mijn vader en moeder sliepen in de bedstede in de huiskamer en wij als kinderen ( vier in getal na verloop van enige
tijd )), sliepen op zolder.
's- Winters koud en ’s-zomers bloedheet.
Het is zelfs voorgekomen dat wij ( dus de 4 kinderen ) tegelijk ziek waren door de mazelen en in deze benauwde ruimte werden verpleegd.
In die tijd was er ook woningnood en men was blij met een huis.
Voorafgaande aan dit huis hadden mijn ouders bij een tante, in een slop in de Messstraat, ingewoond en hadden daar maar één kamer tot hun beschikking.
En bij de geboorte van het eerste kind moest er nodig andere woonruimte komen.
In deze periode werd dan ook sociale woningbouw gepleegd in Duindorp en de wijken rond de havens.

De ingang van ons huis was  in de d’Áumeriestraat via het kleine "plaatsje ".
Maar wij hadden vanuit de huiskamer een vrij uitzicht over de brede kade van het gedeelte van de  Seinpoststraat gelegen langs het kanaal en de hier de afgemeerd liggende binnenvaart- en beurtschepen.
Dit kanaal is sedert lange tijd gedempt.
Wij hadden dus voor het huis een ruim uitzicht en zo konden wij in 1936 ook het luchtschip "Hindenburg "over Scheveningen zien vliegen.
En 2 jaar hiervoor, al waren wij nog klein. hadden wij , mijn oudere broer en ik,   intens meegeleefd en geluisterd op de distributie radio naar de Melbourne race met het KLM vliegtuig de "Uiver"

Aan de straat zijde tegenover ons huis was een groot rederij kantoor van de firma van der Toorn gevestigden.
Een paar huizen verder aan de andere zijde van ons huis in de  Seinpoststraat was de rederij Roeleveld gevestigd, maar deze rederij was beduidend kleiner ( 4 loggers ), als het bedrijf van de firma v.d. Toorn.
Aan het kleine rederij kantoor van de firma Roeleveld, heb ik nog goede herinneringen.
Niet alleen dat mijn vader als monteur op de Sch. 77 werkzaam was, maar ook als dit schip naar zee vertrok, werd zij meestal door een der directie leden uitgezwaaid, bij de semaphore, zoals de gezinsleden van de bemanning ook deden, na te zijn "omgelopen ".
Dit directielid was per auto aanwezig en bracht ons dan na afloop meestal naar huis, omdat het huis naast het rederij kantoor was gelegen..
Voor ons als kind een grote "happening ", want wie reed er toen al in een auto.
Ook was deze reder sociaal voelend. Mijn vader maakte eens een erg lange reis. Vijf a zes weken.
Voor vertrek werd meestal een voorschot verstrekt op het loon van de bemanning en er werd dan uitgegaan van een normale reisduur. Nu was deze normale reisduur al lang verstreken,
Reder heeft toen aan mijn moeder gevraagd of zij geld nodig had. Gelukkig was dat nog niet nodig.

Waarschijnlijk was er toen nog geen afspitsing in de rederijen "AT en J.J.v.d. T. ( was dat in 1938 ? )
In dit grote complex waren wel al de onderdelen van een haringvisserij rederij gehuisvest en menig uur hebben wij daar doorgebracht met het kijken naar de diverse bezigheden.
Je had er een kuiperij waar nieuwe haringvaten werden gemaakt of kapotte vaten werden gerepareerd. Het was puur handwerk. Alleen de duigen waren vóór gefabriceerd, de rest moest ter plaatse geschieden.
Een vuur was hierbij noodzakelijk en de opbouw van de harington werd rondom dat vuur gemaakt en deze vorm werd verkregen met behulp van ijzeren ringen en banden die van wilgen tenen werden gesneden en gevlochten.
Het was een indrukwekkend gezicht deze kuipers bezig te zien rond hun vuurtjes. En het geklop van de dissels waarmee de banden en ringen rond de vaten werden geslagen was van ’s-morgens tot ’s-avonds in de hele buurt te horen.
Rond 1935 liep deze bedrijvigheid op z’ n einde, want toen werd de fabrikage van haringtonnen fabriekswerk.
De kuiperij fungeerde toen alleen nog voor de reparatie van gebruikte vaten en waren de kuipers meer bezig met het dichtslaan van haring vaten bestemd voor export of binnenlands gebruik.
De vaten met haring die aan boord van de loggers waren volgepakt, werden aan de wal in de haring pakkerijen op nieuw vol gepakt.
Omdat de haring die aan boord van de schepen was gezouten, door deze handeling waren geslonken en de vaten na verloop van tijd dus niet geheel meer vol waren .
En deze vaten werden dan meteen onderhanden genomen en gecontroleerd op lekkage en dergelijke.
Niet deuglijke vaten werden uit de roulatie genomen om in de kuiperijen hersteld te worden voor hergebruik.

Bij zo’ n rederijkantoor waren heel wat mensen werkzaam op de diverse afdelingen t.b.v. de vissersvloot.
Zeilmakerij, kuiperij, haring pakkerij en de netten zolders. En dan ook nog de boet afdeling, waar de boetsters werkzaam waren.
Voor een vissersvaartuig kon gaan vissen moet er heel wat gebeuren.
Het schip moet zeewaardig gemaakt worden. Alle schepen maakten toen nog gebruik van de zeilen ofschoon  vrijwel alle schepen uitgerust waren met een kleine motor voor de voortstuwing.
Dus je had zeilenmakers nodig. Bovendien hielden deze werklui zich ook bezig met het knopen en splitsen van het touwwerk om de zeilen te kunnen hijsen.
In begin van het haringseizoen kwamen deze spullen aan boord en aan het einde van het seizoen werd dit weer van boord gehaald om op de grote zolders te worden gedroogd en te worden nagezien en zo nodig gerepareerd voor het volgende seizoen.
Ieder schip had minimaal 3 zeilen, t.w. fok, grootzeil en gatzeil, sommige schepen zelfs 2 fokken. Daarbij nog  de benodigde blokken, gaffels en lopend tuig. Zo is het dan mogelijk zo'n beetje uit te rekenen, ...als een rederij 15 of meer schepen had,... welk een oppervlak hiervoor nodig was voor opslag.
De oppervlakte die een rederij in beslag nam werd een “erf” genoemd, en deze benaming werd dan ook gebruikt voor andere productie terreinen, zoals haringpakkerijen, bokking rokerijen, zeilmakerijen, machine reparatie bedrijven enz. Misschien had het ook te maken met het  ingeburgerde woord in het toen gangbare dialect.
De oppervlakte van dit geheel was het vierkant begrensd door aan oostzijde de Seinpoststraat, aan de zuidzijde 3/4 van de dÁumeriestraat richting Haringstraat en aan de noordzijde 3/4 van de Messstraat richting Haringstraat.
De hoofdingang was aan de d'Aumeriestraat en hier was ook de kuiperij gevestigd
Aan de Seinpoststraat en Messstraat werden meestal de haring netten vanaf de boerennettenwagens naar de netten zolders binnengebracht. Alle werkzaamheden geschiedde met handkracht.
Op de uitgestrekte zolders van het erf waren ook de opslagplaatsen van de haring netten . Voor deze grote rederij was dan ook een enorme ruimte benodigd voor de opslag van deze netten.
Voor ieder schip moest toch zeker 2 verschillende vleten ( drijfvleet en zinkvleet ) van elk zo'n honderd netten, beschikbaar zijn. En natuurlijk ook voldoende ruimte voor de repen.
De indrukwekkende afmetingen van de taanketel boezemde ons altijd schrik in. Waarschijnlijk zal dat ook zijn oorzaak hebben dat moeder ( en soms ook vader )  ons waarschuwden voor de gevaren van deze ketels. Meerdere ongelukken zijn hiermee gebeurd. Dat het tanen van de netten veel indruk op mij hebben gemaakt, blijkt wel uit het fijt - volgens verhalen van mijn moeder - dat ik met een oud stuk "drit " en een emmer water, als peuter netten aan het tanen was.

wordt vervolgd


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 02-04-2010, 16:24:37
Terugblik  4

In 1933 werd ons bij ons thuis het 4e kind geboren.  Ik was toen 4 jaar en mijn oudere broer 6 jaar.
Mijn moeder had haar handen vol met haar 4 spruiten en was blij dat zij 2 van haar kinderen tijdelijk ergens anders kon onderbrengen.
Mijn oudere broer ging naar de 1e klas van de christelijke Koningin Emmaschool op de hoek van d 'Aumeriestraat en Stevinstraat. Ik werd geplaatst op de openbare kleuterschool bij juffrouw van Wijk in de Rotterdamsestraat.
Dat het een openbare kleuterschool was, zal wel te maken hebben gehad dat de Chr. Kleuterschool geld kostte en dat hadden wij nu juist niet.
Van deze openbare kleuterschool zijn mij goede herinneringen bij gebleven.
Op 6 jarige leeftijd werd ik ook op de Kon.Emmaschool geplaatst. Juffrouw Geel werd mijn eerste onderwijzeres.
Later zou deze onderwijzeres met een onderwijzer van dezelfde school, luisterend naar de naam Pronk, trouwen.
Dit echtpaar zou de ouders worden van de latere minister van ontwikkelings hulp, Jan Pronk.
De ouders van onderwijzer Pronk woonde in de Katwijkstraat en de vader van hem was eigenaar van een trawllogger.
Ook van de lagere school heb ik goede herinneringen. Na de oorlog ben ik nog eenmaal terug geweest op deze school en was juffrouw Geel er nog steeds onderwijzeres en wist zich mij nog te herinneren als een jongen die altijd loggertjes tekende.
Uiteindelijk hebben al mijn broer op deze school gezeten en in een bepaald jaar zaten wij met ons vieren op school.
Hoofd van deze school was dhr Deys. Verdere onderwijzers waren dhr. van Leeuwen en dhr. Bosch.
Enkele namen van medeleerlingen kan ik mij nog herinneren.  Arie den Heyer, Kees Jongejan, ( Noordwijkstraat )Arie de Jager ( later koetsier bij het vervoersbedrijf Tyssen) , Joop Net ( Bosschestraat ) en Chris Meijer ( Wasserij Gevers Deijnootstraat)
Van de meisjes Rietje Taal, ( Katwijkstraat, vader bekende vishandelaar ) Sarie v.d. Zwan, (  Maaswijkstraat, vader huisschilder) Anneke Tiebout, ( Stevinstraat vader poulier )  Gieltje  Rog, ( Katwijkstraat vader melkhandelaar. )
Er zijn er meer geweest want wij hadden en klas van ongeveer 30 leerlingen.

Het was een gemengd gezelschap , meer kinderen van ouders die een walbaan hadden, dan kinderen van zeelui.
Leerlingen kwamen allen uit de wijk benoorden de Badhuiskade,
Ofschoon wij als gezin rond 1937 verhuisden naar de Marcelisstraat , zijn wij toch leerlingen gebleven van deze school.

In 1941 heb ik deze school verlaten en werd ik leerling op de Chr. Mulo school van dhr. Tichelaar ( Hoek Doornstraat -
hoek Helmstraat
Ik herinner me nog het versje wat wij hadden ingestudeerd bij het afscheid van de lagere school.

Nu wij van school gaan scheiden
          Nieuw leven lacht.
Ons hart o zo blijde
         de nieuwe toekomst wacht.
Nu voelt toch ons harte,
        Het oude keert niet weer.

Deze eerste fase van ons leven was afgesloten.
Of het leven ons zo zou toelachen was nog maar de vraag.
Nederland was bezet door de Duitsers.
Grote werkloosheid op Scheveningen daar de haringvloot niet uit mocht varen.
In verband met deze werkloosheid waren veel ex. visserlui te werkgesteld in de D.U.W. ( Dienst Uitvoerende Werken ). Ontginnings werkzaamheden voor de Heidemaatschappy in de Achterhoek en Twente en in het najaar aardappelen rooien in NO Groningen.
Veelal 2 weken van huis. Maandagmorgen vroeg vertrekken en 13 dagen later op zaterdagmiddag terug.

De laatste woorden van het gezongen versje bij het afscheid van het L.O. was... Het oude keert niet weer.
Dat was al vrij vlug merkbaar op deze Mulo. Ik heb er altijd het gevoel gehad dat kinderen van een visserman niet zo erg welkom waren op deze school. Hatelijke opmerkingen van leraars enz.
Veel kinderen van visserlui zaten er toen nog niet op deze school. Van twee leerlingen van Scheveningse ouders weet ik nog de naam.  De Bruin en de Niet. Beide meisjes. Een de dochter van de kosteres van de Oude Kerk en de andere de dochter van aannemer de Niet.
Zo ver ik weet heeft niemand van mijn vorige schoolklas hier  bij mij in de klas gezeten.
Tot het najaar 1942 heb ik op deze school de lessen gevolgd. Hierna zijn wij op een zondag geevacueerd naar Doetinchem. Wij waren een der eerste evacuees in Doetinchem. Later zouden nog meerdere Scheveningers volgen.
Ze waren dan ook 's-zondags in de kerk direct herkenbaar door hun witte mutsen.
De evacuatie bleef niet beperkt tot de visserlui, maar na verloop van tijd was er zelfs een Scheveningse dominee hier in de buurt geevacueerd. Het was ds. Offringa, de voorganger van de Badkapel.  Hij heeft verschillende keren voorgegaan in de Ned. Hervormde kerk en in de kerk van de ds.van Dijk stichting in Doetinchem.

Van 1942 tot 1946 in Doetinchem gewoond.  Hier de mulo afgelopen met een jaar vertraging door oorlogshandelingen.
School verwoest door een bombardement, ook een groot gedeelte van de stad.
De bezochte school was aangenamer en voor uitstrevender als op Scheveningen. Hadden in die periode , 's-zomers in het openlucht zwembad "Groenendaal ", zelfs al school zwemmen.
Op deze school mochten we zelfs op onze klompen op school komen. Schoenen waren schaars en gedistribueerd en in onze omgeving waren veel klompen fabrieken. Op de school van dhr. Tichelaar op Scheveningen zou dit zeker niet hebben gemoogd.
Op deze school hebben we leren zingen. Zeker iedere morgen werd de les geopend met gebed en zang.
Hier leerde ik voor het eerst... "Voorwaarts christen strijders " en meer van deze mooie gezangen zingen. 
Op school was toen al een psalm - en gezangenboek in gebruik met ruim 300 gezangen.
Deze bundel was ook in gebruik in beide Hervormde kerken. In de Scheveningse Hervormde kerken waren toen de bundel met ongeveer 100 gezangen nog in gebruik.
 
In eind Augustus 1944 is mijn oudere broer naar de machinisten school in Nijmegen gegaan.
In 1939 was hij  als "prenter "een reisje mee geweest met de Sch.169 met schipper M.Taal en sinds dien wilde hij naar zee. Waarom hij niet bij mijn vader aan boord een reisje meemaakte, zal de oorzaak hebben gehad dat de school vacanties in die tijd niet zo extreem lang waren als tegenwoordig. De logger van mijn vader zal ongetwijfeld aan het begin van de vacantie niet "binnen "zijn geweest en de Sch. 169 wel. M.Taal was geen vreemde voo ons, hij was n.l. onze oom, mijn moeders broer, en woonde een paar huizen van ons vandaan op de hoek Seinpoststraat- Soetenstraat.

In Nijmegen heeft hij de lessen niet kunnen volgen i.v.m. de oorlogshandelingen rond Nijmegen en de daaropvolgende "slag om Arnhem ".
Vooraf gaande aan deze oorlogshandelingen is hij begin september op advies op het nippertje naar huis terug gekeerd en op 7 september 1944 is hij in het ziekenhuis van Doetinchem overleden aan een hersenvlies ontsteking.

Sedert dit ogenblik heeft mijn moeder, tot aan haar dood, de gekleurde dracht verwisseld voor zwart.

Najaar 1944 tot aan de bevrijding heeft in het teken gestaan van de versterking van de IJssel linie. Jongens van 15 jaar en ouder werden te werk gesteld in plaatsen rond Doetinchem voor het graven van schuuersputten, loopgraven en versterkingen. Werden wel hieraan voorafgaande gekeurd. Ik zelf had het geluk te worden afgekeurd omdat ik te klein was, maar de meeste van mijn schoolkameraden hebben deze werkzaamheden verricht. Onder deze jonge arbeidskrachten zijn ook nog slachtoffers gevallen door beschietingen vanuit jachtvliegtuigen.

Op 1 April 1945 werd Doetinchem bevrijd na lichte schermutselingen. In mei de rest van Nederland.
In het late najaar van 1945 werden we nog even aan Scheveningen herinnerd. Via de distributie werd verse haring beschikbaar gesteld. De meeste plaatsgenoten wisten hier mee geen raad. Wij des te beter. Deze haring was vanuit Breskens voor distributie beschikbaar gesteld.
De vraag na de bevrijding was ... gaan we terug naar Scheveningen of blijven wij in Doetinchem.
Weer gaan varen was voor mijn vader geen optie, ofschoon er een aanbod was om schipper te worden op de Sch. 77.
Ofschoon er ook een prachtig aanbod van werk in Doetinchem was, t.b.v mijn vader, werd deze illusie de grond ingeboord door de ambtenaren van de plaatselijke burgelijke gemeente.
Ons zou geen vestigings vergunning worden verleend. Wij waren nu eenmaal evacuees en moesten daarom terug naar Scheveningen en zo zijn wij in het najaar van 1946 weer teruggekeerd naar Scheveningen.
Deze beslissing was te begrijpen omdat Doetinchem zwaar was gebombardeerd en er gebrek aan huisvesting was.

Ik persoonlijk ben enkele maanden eerder naar Scheveningen verhuisd.
Ik wilde ook naar zee. Van mijn ouders had ik hiervoor toestemming, onder de voorwaarde dat ik voor stuurman zou gaan studeren aan de zeevaartschool . En een zeevaartschool was er op Scheveningen.
Mijn vader had schijnbaar genoeg armoede meegemaakt op de vooroorlogse visserij en zo ben ik in september 1946 aan deze 2 jarige studie begonnen.

wordt vervolgd


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: woutje op 03-04-2010, 11:31:45
Wat een prachtige  verhalenserie, Vreemdeling. Ben wel 10 jaar jonger dan jij maar veel zaken van  na de oorlog zijn wel herkenbaar. Van de leraren op de Helmstraat Mulo heb ik in 't algemeen goede herinneringen. Van die toenmalige directeur  niet. De "naam van de school" was eigenlijk niet zo gebaat met leerlingen uit de arbeidersklasse. En dat was niet alleen de ervaring van mezelf (en m'n ouders!) maar ook van een kammeraad in dezelfde klas.

Groet, Woutje 


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 03-04-2010, 19:12:52
Terugblik 5.

De overgang was groot. Alleen al de frisse zeelucht en de bedrijvigheid rond de havens.
Niet langer de geuren van het platte land maar nu de geuren waar wij vanaf onze jeugd mee waren opgegroeid.
Na zo'n lange tijd weer de beide havens en de bedrijvigheid rond de loggers te zien.
De beelden vanuit onze jeugd omtrent loggers waren niet veranderd.  Velen nog zonder "buitenbrug " en de enkele schepen van voor de oorlog die al zo'n "buitenbrug "hadden, zoals de  Sch.118 en 225 en 333.
Maar er waren ook schepen welke na de oorlog waren gemodernisserd zoals de Sch. 23 en 104.  Mooie "buitenbrug  en ook een schuin oplopende steven.
Menig oudere verzuchtte... wat een schip !  En vele jongeren hebben gedacht... op zo'n logger wil ik gaan varen.
Dit was nog maar het begin. Later  zouden we schepen zien die wij nooit verwacht hadden.
Eerst zouden we ons nog moeten behelpen met enkele niet volwaardige loggers, zoals de Sch. 190 ( oude loodsboot ) en de Sch. 249 ( het jacht ) . Maar ook deze schepen brachten haring aan wal en geld in het laadje.

Scheveningen bloeide. Er werd geld verdiend. Niet alleen door de reder, maar nu ook eens door de visserman.
Er is zelfs een periode geweest dat er te pas en te onpas voor ieder willekeurig voorval moest worden getracteerd op "harde mocca's ". De banketbakkers beleefden een goude tijd.

Meerdere schepen werden verlengd en van een modern brughuis voorzien.
Een nieuwe generatie loggers werd afgeleverd.  De Sch. 21 en 24 . Het waren bijna oorlogschepen, zo dik was de huidbeplating.
Daarna de Sch. 236 en vervolgens de 196 en 54 . Hier dachten we al dat dit wel het einde was, maar de schepen zouden nog groter en mooier worden.
Uiteindelijk dan ook eens wat meer "gerieflijkheid "voor de visserman zelf, ofschoon op deze grotere schepen de werkzaamheden er niet eenvoudiger op werden. Hoe groter de logger en hoe sterker de motor, des te meer moest er worden gepresteerd en gevangen. Lukte dat niet dan voor jou een ander. De schepen waren wel verandert maar de reder mentaliteit nog niet.

Maar voor mij was deze bedrijvigheid  niet. Ik moest de lessen op de zeevaartschool volgen. De cursus duurde 2 jaar.
Er was een A. en een B klas. De B. klas had meer vooropleiding gehad ( wiskunde ). maar uiteindelijk zou het na deze 2 jaar voor beide groepen mogelijk zijn om na geslaagd te zijn voor het eind examen, als stuurmansleerling te gaan varen.
De beide klassen waren ongeveer 30 leerlingen groot.
Ik was in de A klas geplaatst. Geen der leerlingen was mij bekend. Slechts een andere Scheveningse jongen uit de Menninckstraat ( Henk Harteveld ) zat bij mij in de klas . Ik heb deze persoon na de 2 jarige opleiding nooit weer terug gezien.
In de B klas zaten ook 2 Scheveningers. Leen Blok en Wim de Jong.  Beide woonden in de Oesterstraat en waren zelfs buren van elkaar. Wim de Jong was de zoon van ex schipper Cor de Jong ( ex Sch.77 ). Na vele jaren bij de Holl.Amerika lijn te hebben gevaren schijnt hij leraar te zijn geworden aan de zeevaartschool te Amsterdam.
Leen Blok was nog een verre achterneef van mij, via mijn vaders kant. Was later gezagvoerder bij Hudig en Veder. Na pensionering vroegtijdig gestorven.

De te volgen lessen waren afwisselend . De leraren waren veelal oud stuurlui of oud machinisten van de koopvaardij of oud marine officieren. Van deze leraren waren ook 2 personen van Scheveningse origine.nl.dhr. Blok en Vrolijk resp. afkomstig van Shell en KPN.
Blok was familie van de eigenaar van de Sch. 177 en zou later ook met dit schip naar West Indie vertrekken.
Vrolijk was familie van beurtvaartbedrijf Vrolijk ( beurtvaart op Rotterdam ) 
Er moest pittig gestudeert worden.  De vacanties waren zoals ze op andere middelbare scholen gebruikelijk waren.
Maar nu ik zo dicht bij de haven de school bezocht voor een functie aan boord van een schip had ik zelf nog nooit op een schip gevaren.
En dat wilde ik dan toch wel eens en die mogelijkheden heb ik gekregen in de vacantie perioden.
Eerst op de Sch. 10 , een Deense "snik " . Een kust visser. Diverse korte reisjes.  Soms vis, soms garnalen.
Vooal in de periode dat veel van de zuidelijke garnalen vissers hun gekookte garnalen op de Scheveningse visafslag
losten.
Paasvacantie 1947. Trawlreis met de Sch. 118.  Vertrek dinsdagmorgen na de Pasen om 7 uur in de morgen. Gevist zou worden bij de P. boeien. Hier enkele trekken gedaan op schol en tong.
Via de radio gehoord van een goede kabeljauw visserij in de Sylt. Verstoomd naar dit bestek en op vrijdagmorgen ter plaatse en met vissen begonnen. Eerste trek meteen raak en pakken werden scheep gezet. Hierna nog twee trekken gedaan en op vrijdagavond de terug reis aanvaard.
Dek van verschansing tot verschansing vol met kabeljauw.
Zondagmorgen vroeg aan de afslag. Maandagmorgen lossen ( door eigen bemanning ) . Vangst ruim 1000 kisten kabeljauw. Besomming ruim Fl. 12.000.  Een prachtige besomming voor zo'n korte reis, maar hier boven op kwam nog eens meer als Fl.100 aan "levercenten " per bemanningslid.. Voor die periode een kapitale verdienste.
De schipper M.Taal heeft mij er uitdrukkelijk opgewezen, dat ik zoiets nooit weer mee zou maken.

De zomervacantie 1947 wilde ik ook wel weer een reis meemaken maar dan op een haringlogger. Dit was mogelijk met de Sch. 51 . De schipper J.Taal had voor die reis geen afhouder en vroeg mij of ik dan niet mee wilde als afhouder. Dan kon ik nog wat verdienen ook. Ik had dan wel een monsterboekje nodig.
Dat hadden we snel opgelost en ik monsterde de volgende dag aan als afhouder en de reis kon beginnen.
Twee reizen heb ik gemaakt als afhouder. Ik kwam wel na de vacantie een paar dagen telaat op school. maar dat was geen bezwaar.
Deze vacantie was iets heel anders dan de vacanties in Doetinchem, waar ik in de zomervacantie wat geld verdiende met het binnenhalen van de gerst, rogge en tarwe oogst.

Deze 2 reizen waren mij goed bevallen. Ik heb in ieder geval nog de oude sfeer op een kleine haring logger meegemaakt.
Na een paar dagen geen brood meer, verder zeekaak
Na enkele weken geen aardappelen meer. Erwten en bonen.
Enkele dagen vers vlees, verder blikvlees en spek.
Inhoud van de watertank voldoende voor enkele weken, verder water uit nieuwe tonnen wat je moest filteren door een rode zakdoek vanwege de vuiligheid welke in het water was gekomen.
Geen toilet, geen wasgelegenheid.
Maar wel een goede sfeer en goede onderlinge arbeidsverhoudingen.
Het is mij altijd bijgebleven, dat de namen van zijn eerste 2 schepen waar hij schipper op was, in overeenstemming waren met zijn persoonlijkheid.
Mentor   Sch.51
Harmonie  Sch.133
Voor zijn bemanning was hij een mentor en op de schepen waar hij het gezag voerde, heerste onderling altijd een goede harmonie.

Van het verdiende geld heb ik een uniform aan laten meten, wat ik anders nooit zou hebben kunnen betalen
De periode die ik als afhouder heb gevaren, telde later ook mee als vaartijd om mijn eventuele vervolg studie te beginnen als 3e stuurman.

wordt vervolgd


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: nelly op 03-04-2010, 22:20:02
Hallo vreemdeling,

heel mooi deze herinneringen, ik hoop, dat je nog even doorgaat


je nicht , uit het dorp waar ze nog zingen op het zeetje, Nelly


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 04-04-2010, 14:18:18
Nelly,
Dank voor reactie.
Ik zal mijn best doen om nog wat afleveringen te verzorgen.
Wat zingen betreft, doen wij het hier voor jullie niet onder.
Luister maar eens op audioserver of vraag het jullie Scheveningse voorganger, die ook hier goed bekend is.
Jammer dat wij elkaar zo weinig zien. Alleen bij begrafenissen.

We zijn allemaal uitgevlogen en nu ook weer onze kinderen en kleinkindere.

groeten , ook aan de familie / plaatsgenoten
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: poon op 04-04-2010, 22:51:11
Hoi cor ik denk het P de Jong was
GR poon
sch 77 en later op de sch 4


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 05-04-2010, 07:43:24
Poon,
In periode 1935-1939  was C.de Jong schipper op de Sch.77
en zijn broer Piet op de Sch. 4.
Cor de Jong woonde in de Oesterstraat.
Zijn vrouw heette Aal ?
gr.
cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 05-04-2010, 08:00:56
Paas dilemma.

Hoe vaak hebben we het thuis niet gehoord en gezien in onze jeugd.
Er is een uitdrukking;;; "Op z'n Paasbest " en de meeste meisjes en vrouwen wilden hier aan mee doen.
Nieuw mantelpakje,  mooi gekleurd deux piece of voor de dames in dracht een nieuwe gekleurde doek.
Meestal gooide het weerbericht of het weer zelf op dat moment " roet in het eten"

Op zondagmorgen 1e Paasdag 's-morgens naar de kerk.
Hoe ziet het weer eruit.
't Lijkt wel mee te vallen.
Kan ik zo in m'n doek of moet ik een schoudermantel aan.
Zou het niet te koud zijn ?
Zie je al mensen op straat ?
Nog weinig te zien, maar het is nog vroeg.
Kinderen,.... let even op of je wat langs zie komen.
Moe, ..... buurvrouw Jaan van de overkant heb d'r schoudermantel aan.
........en ik zie een paar mensen van vooraan in de straat ook met hun schoudermantel aan.

't Schijnt toch te koud te wezen om zo in je doek te gaan .
'k Zal dan ook maar m'n schoudermantel aan doen.

Er is niets veranderd,
Gister morgen hetzelfde probleem.
Wat moet ik nu aan, als ik naar de kerk wil gaan.
Naar buiten kijken helpt ook al niet, want er gaat in deze straat niemand naar de kerk.
Iedereen slaapt uit.
Alleen de buurjongen in z'n sport tenue stapt op de racefiets om te gaan trainen.
Dan maar mijn lange jas i.p.v. mijn halve jasje.
Trouwens, we gaan toch met de auto.
Liggen er paraplu"s in de auto.?


Het zou toch mooi weer zijn met Pasen !

Cor

'


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 06-04-2010, 16:06:29

Terugblik 6.

 In de winter maanden was de zeevaartschool drukker bezet als normaal. Veel jonge visserlui gaan naar school om te gaan studeren voor het stuurmans diploma visserij. 
In de paasvacantie 1948 ga ik een reis mee met de Sch. 118 om verse haring te halen in Noorwegen. Voor de
bemanningen een aangename onderbreking van het trawl seizoen.
Een bij de ingang van de fjorden opgepikte noorse loods brengt ons  naar het centrum van de stad Bergen.
Voor de meesten bemanningsleden aan boord en voor mij is het de eerste keer dat wij dit mooie schouwspel zien.
Varend in de fjorden en rondom de vele hoge bergen, veelal nog met sneeuw bedekt en beschenen door een heldere zon.
Na inklaring met de enkele jongeren aan boord een korte verkenningstocht langs de kade en de nabij gelegen vismarkt.

De volgende dag wordt het visruim door de bemanning volgestuwd met platte kisten sloeharing en van ijs voorzien uit eigen voorraad.
Loods aan boord en dezelfde avond nog vertrokken en voor het weekend weer thuis. Volgens nadere informatie waren deze grote sloeharingen allemaal bestemd voor de rokerijen.
Of dit herhaald is weet ik niet. Ik heb naderhand ook geen gerookte sloeharing in de winkels gezien.

Juli is de maand waarop examen gedaan moet worden. Na heel ijverig "blokken " moet ik tot mijn grote spijt horen dat ik niet tot de gelukkigen behoorde die het diploma hadden behaald.
In overleg met de directeur van de zeevaartschool vindt hij het niet nodig om het jaar over te doen en hij raadt mij aan te gaan varen.
En zodra ik een jaar vaartijd in het monsterboekje heb staan, mij op te geven voor de cursus 3e stuurman GHV.
De rang waar in je hebt gevaren doet niet terzake, mits het de dekdienst betreft en de tijdsduur in die bepaalde functies.

De volgende dag naar Rotterdam om bij het Arbeidsbureau op het Vasteland te informeren om er ergens een bemanningslid nodig is op een schip.
Ik heb geluk ofschoon er veel mensen doelloos rondhangen in de buurt van dit gebouw.
Waarschijnlijk zijn zij niet geinteresseerd in een functie aan boord van een schip behorend tot de kustvaart.
Voor mij maakt het niet uit. Voor mij geldt alleen een plaats op een schip.

Ik wordt door verwezen naar rederij Wm-H-Muller en Co.N.V. aan de Jobshaven.
Ze hebben voor mij een plaats op de coaster "Express " als matroos o/g.
Het betreffende schip ligt bij de machine fabriek Keller ( Deutz motoren ) in Krimpen aan de IJsel. Ik moet mij de volgende morgen daar aan boord melden.
Het schip zou over enkele dagen vertrekken, waarschijnlijk naar Parijs.
Ik had een vermoeden dat ik voor de gek werd gehouden. Hoe kon je nu met een coaster in Parijs komen. ?
Ik zou het de volgende dag allemaal wel aan boord horen.
De te verdienen gage is Fl, 90 per maand.

Volgende dag naar Krimpen aan de IJssel. Ik maak kennis net de kapitein ( de Wolf ) en wordt aan het werk gezet.
Ik ben niet de enige nieuweling. Met mij meldt zich ook een lichtmatroos, een jongen uit Leiden die enkele reizen heeft gemaakt als afhouder op een Katwijkse logger.
In de loop van de dag meldde zich ook de stuurman. Ook nieuw voor dit schip en nieuw bij deze maatschappij.
Het blijkt een plaats genoot van me te zijn. n.l. Ment Ginder. Een oud logger gast, maar nu reeds enige tijd werkzaam op de kustvaart.
De machinist is een oude rot op dit schip. Heeft reeds langere tijd met kapitein de Wolf samen gevaren. Het blijkt een Duitser te zijn met een verschrikkelijk dialect.
Alleen een matroos ontbreekt nog, is ook nieuw voor dit schip en zou de volgende dag aan boord komen.

Samen met de lichtmatroos mogen wij gaan roest bikken, nadat wij eerst het schip zo'n beetje hebben verkend.
Het schip is niet veel groter als een logger en het logies voor de bemanning is ook niet veel beter als ik gewend was aan boord van de Sch.118 of de 51.
Het logie, net als bij de loggers, ook voorin het schip. Het enige verschil is het aantal kooien. 4 in totaal.
Voor de matroos, de matroos o/g en lichtmatroos elk een kooi en de 4e kooi is een bergplaats voor een zeil  ( fok ) en wat touwwerk.
In de periode dat ik op dit schip werkzaam ben geweest, heb ik dit zeil nooit zien gebruiken.
Tevens is in dit bemanningsverblijf ook de toegang tot de kettingbak.
.
Na de dag roest te hebben gebikt mogen we naar huis. De volgende dag zullen wij " verhalen " van de Keller machine fabriek naar de Jobshaven in Rotterdam
Ons wordt medegedeeld onze spullen de volgende dag mee aan boord te brengen, want na belading zal het schip vertrekken met bestemming Antwerpen.
Hier zal worden bijgeladen en vervolgens zullen wij naar Parijs vertrekken om vervolgens circa 3 maanden een lijndienst te gaan onderhouden tussen Parijs en Londen.

En zo breekt de dag aan dat ik de eerste stappen zal zetten in de door mij voorgestelde toekomst.
De volgende morgen met mijn zeespullen op de trein naar Rotterdam en vervolgens met de bus naar Krimpen aan de Ijssel. Al spoedig vertrekken we naar Rotterdam. Tijdens het overstomen wordt het ruim open gelegd, zodat bij aankomst in de Jobshaven meteen met laden kan worden begonnen,
Veel zal het niet zijn, laadvermogen is ca. 180 ton en een gedeelte moet nog in Antwerpen worden geladen.
Na gemeerd te zijn in de Jobshaven kunnen wij onze zeespullen opbergen en onze kooien inrichten.
Het is mij vaak opgevallen dat veel zeelui een minimum aan uitrusting meenemen en vaak tijdens de reis en op zee in de problemen komen, omdat ze niet volwaardig zijn uitgerust voor hun werk onder diverse omstandigheden.

Gelukkig behoeven we niet een strozak te vullen, wat op de visserij toen wel gebruikelijk was.
Matras, linnengoed en dekens worden door de maatschappij verstrekt.
Op het middag uur wordt ons een warme maaltijd verstrekt. De lichtmatroos wordt geacht hier voor te zorgen, maar daar hij nog nieuw is, wordt assistentie verleend door stuurman en kapitein.

Voor het brughuis is een kleine ruimte wat als kombuis dienst doet.  Hierin een kolenfornuis en een kleine aanrecht met een handpomp.  Een kleine tafel en bank completeren de inrichting. De ruimte is niet geschikt om als bemanning,  in het totaal 6 personen, gezamelijk te eten.
Onder de reis zullen wij dan ook in 2 ploegen moeten eten.  De eerste ploeg voor hij op wacht komt en de 2e ploeg als zij van wacht afkomt.
Daar het proviand voor de reis nog niet aan boord is gekomen. wordt de maaltid gedeeltelijk uit blik ( groente en vlees ) samengesteld.
Degenen die nog niet gemonsterd hebben, gaan dat nu doen en alle verplichtingen van de bemanning zijn dan verricht.

In de loop van de middag is de belading gereed. Onder leiding en toeziend oog van de stuurman wordt het ruim dicht gelegd en de houten luiken toegedekt met 3 presenningen. Zorgvuldig worden deze presenningen ( dekkleden ) rond het luikhoofd gevouwen, waarna de ijzeren schalklatten hier tegen aan worden geplaatst en heel zorgvuldig met houten keggen worden vast geslagen.
Daarna de verzegelingsbalken op de presennings geplaatst en met vleugelschroefbouten aan de keggenbank vastgezet.

Laadboom neergelaten en vastgezet en de losse spullen aan dek opgeruimd of vastgesjord.
Proviand wordt afgeleverd en opgeborgen, drinkwater ingenomen en nu is het wachten op de loods om ons naar buiten te brengen.
Douane komt aan boord de "bonded stores "verzegelen.
Vrouwen en meisjes zijn er niet op de kade om afscheid te nemen zoals bij het vertrek van een logger en je behoef er dan ook geen aandacht aan te schenken.
Loods aan boord, motor gestart, trossen los en een nieuw periode neemt een aanvang.

wordt vervolgd.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Pieterman op 08-04-2010, 00:05:12
Hallo,

Ik ben nieuw op dit forum en ik weet nog niet precies hoe te beginnen.

Ik ben geen Scheveningse maar ik heb veel met ze opgetrokken. Ik woonde in mijn jeugd in de Sonoystraat, vandaar.

Ik ga eerst eens lekker lezen en foto's kijken.

Vera


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 08-04-2010, 08:30:26
Terugblik 7

Op weg naar zee, wordt nog even in Vlaardingen aangelegd om te bunkeren.
Als dat is gebeurd zijn wij nu echt reisvaardig en kunnen wij ook de meertrossen opbergen en wordt met de zeewacht een begin gemaakt. Voorlopig gaan we 4 uur op en 4 uur af, de wacht lopen. De matroos samen met de kapitein en de matroos o/g samen met de stuurman.
Lichtmatroos loopt niet mee in de wacht en heeft dagdienst.
Machinist loopt dezelfde wacht als de stuurman en de kapitein houdt de motor in de gaten tijdens zijn wacht.

Stuurhuis is al niet veel beter als op de logger, misschien iets ruimer Alleen een stuurrad, een telegraaf en een kaartentafel.
Geen enkel modern navigatie systeem, alleen een kompas.

De toegang tot de officiers verblijven in het achterschip, is ook vanuit het stuurhuis.
Ook de daar gevestigde hutten zijn zonder enige luxe.
De enige luxe aanboord is een toilet met spoeling.
Geen wasgelegenheid
Een emmer water halen in de kombuis, eventueel nog een ketel water opzetten voor wat warm water, mee naar het "voorin"  sjouwen en zonder ongelukken het trapje afklimmen.
Erg veel werk en zeker bij slingerend schip. Op de logger werd er ook zo vaak niet "toilet "gemaakt.
Daar dook je met kleren en al zo je kooi in en in de praktijk zal het hier aan boord niet veel verschillen.

Als je hoognodig naar het toilet moet voor "een grote boodschap" en je bent vrij van wacht, moet je vanaf het voorschip  wel een hele tocht maken om van de WC gebruik te maken.
En dat dan ook vaak nog door weer en wind.

Van een koelkast en vriezer hadden ze toen nog niet gehoord.
Het stukje vlees dat bij vertrek aan boord is gekomen, moet meteen worden uitgebraden en wordt "onder het vet " in het vliegenkastje op het achterdek bewaard.
Deze "moderne " koelinstallatie is een houten kastje voorzien van deurtjes met vliegengaas, opgehangen in de frisse lucht.
Niet meer dan 2 of 3 dagen krijgen wij vers vlees.
Gelukkig waren het aantal zeedagen niet groot, zodat in de volgende haven weer vers vlees kon worden gekocht.
En anders moesten wij ons maar behelpen met blikwerk.

Dit schip en haar zusterschip "Rapid "zijn op één na de kleinste scheepjes van deze maatschappij.
Nog iets kleiner zijn de 'Oise " en de "Aisne ".  Deze kleine schepen hebben de oorlog overleefd in Engeland en zijn de oudste schepen van de vloot.
"Oise" is in beheer van de Rotterdamse afdeling  van  de maatschappij en de "Aisne" bij de Engelse afdeling.
De "Aisne" is voor onderhoud uit de vaart genomen van de dienst Londen-Parijs en zodoende moeten wij nu deze  dienst tussen Londen en Parijs gaan onderhouden.

Als je op de benaming van de schepen Express en Rapid af zou gaan, zou je denken dat het, wat snelheid betreft, wel mee zou vallen. Vergeet het maar. Bij mooi weer hooguit 7 mijl per uur.
Vrijboord hebben deze scheepjes amper en bij minste zuchtje wind spoelt het water in de gangboorden. Om zich vanaf het voorschip naar het achterschip te verplaatsen is op zee alleen mogelijk via het afgedekte laadruim.
Op de logger kon je langer  op je klompen over een droog dek lopen.
Maar alles went.

De Schelde zeearm op en af gesukkeld en de reis vervolgd naar ons eind doel, Parijs.
Nooit had ik toen kunnen vermoeden dat ik ooit aan de oevers van de Schelde naar de scheepvaart van en naar Antwerpen zou kijken, nu ik reeds vele jaren in dit gedeelte van ons land woonachtig ben.

Op de rede van Le Havre loods aan boord genomen en de reis vervolgd naar Rouen.
In Rouen het schip ingeklaard.
Daar wij met de lading welke wij aan boord hebben doorvaren naar Parijs, wordt het laadruim verzegeld d.m.v. een staaldraad door de vleugelmoeren van de verzegelbouten.
Deze verzegeling lijkt heel indrukwekkend, maar stelt uiteindelijk niets voor. Als je enkele vleugel moeren niet te strak aan schroeft, kan de verzegeling van het ruim heel simpel worden opgeheven, zonder de aangebrachte douane zegels te verbreken.
Van dit euvel wordt meerdere malen gebruik gemaakt door hoger geplaatste bemanningsleden, voor het smokkelen van cigaretten en andere waren.

Mast wordt gestreken en het stuurhuis wordt gedeeltelijk gedemonteerd.  Het dak wordt verwijderd en de zijkanten rondom ingeklapt.. Zelfs de schoorsteen ( motor uitlaat ) kan indien nodig naar achteren worden "geklapt ".
Nu is er een geheel open stuurhuis verkregen en dit is dan ook de hoogte van het schip waarmee zij onder de vaste boogbruggen van Parijs kan door varen.
Alleen de waterhoogte van de rivier is nu de limiet.
Hoe hoger de waterstand, des te penibeler de doorvaart.
Het open stuurhuis is in de zomer een genot, maar in de herfst en winter minder aangenaam.

Vanaf Rouen naar Parijs zal de kapitein ook worden bijgestaan door een loods. Veelal zijn dit ex schippers van de grotere binnenvaart schepen of sleepboten en gespecialiseerd op de rivier de Seine.
Ook wij krijgen een loods aan boord en de reis naar Parijs kan worden voortgezet.

Er kan niet aan een stuk worden doorgevaren van Rouen naar Parijs.
Er zullen 8 sluizen moeten worden gepasseerd en in het donker wordt er niet gevaren aangezien de rivier niet bebakend is en de sluizen een bepaalde tijd hebben waarin kan worden geschut.
Als het een beetje mee zit, zullen wij vandaag de eerste sluis in het plaatsje Elbeuf nog kunnen passeren en aangezien het zomerdag is zullen we nog lang door kunnen varen, alvorens de duisternis ons dwingt te stoppen.
Het schip voert een speciale vlag . De betekenis van deze vlag is...... Priorité. Deze vlag geeft ons bij de te passeren sluizen voorrang. Niet altijd hebben we hiervan voordeel.
Zijn de sluizen gevuld met afkomende schepen, dan zal er gewacht moeten worden tot de sluizen leeg zijn om ons schip te kunnen schutten.
Dit keer hebben wij geluk en komen voor een geopende sluis en zonder ander opgaand scheepvaartverkeer, zodat wij in een kwartier de sluis zijn gepasseerd.
Met een beetje geluk kunnen wij de volgende sluis Les Andelys nog halen, mits de duisternis ons dat niet verhindert en kunnen dan morgenvroeg als eerste worden geschut.
De sluiswachters werkten ook maar een bepaald aantal uren in dagdienst en 's-avonds en's-nachts werd er niet geschut.

De nacht brengen we door gemeerd liggende langszij van een binnenvaartschip wat ook voor de sluis wachtende is of we meren ons schip met een "dubbele bocht " aan een overhangende boom aan de waterkant.
Wij genieten van de eerste "boerennacht ".  Zodra we weer terug zijn in Rouen zal dat afgelopen zijn.

De volgende morgen dichte ochtend mist.
Zo kunnen we onze reis niet voortzetten. We kunnen wel door de sluis gaan en aan de andere zijde van de sluis wachten tot de mist op trekt als de zon wat sterker wordt.,
Na een uur kunnen we wat meer zien en vervolgen langzaam onze reis. Met nog wat tegenslag zullen wij vandaag Parijs niet halen. We moeten nog 6 sluizen passeren.
Steeds meer trekt de mist op en al spoedig varen we weer met de normale snelheid.

Je waant je niet op een zeeschip.
Wachtlopen en sturen is er niet bij. De loods stuurt en wordt zo nu en dan door de kapitein afgelost.
Dek werkzaamheden in dagdienst en iedere avond een ononderbroken nachtrust.
De bemanning verricht onderhouds werkzaamheden aan het schip. Roestbikken, verven, soppen. In de zomerdag met ontbloot boven lijf en genieten zo van het mooie weer.
Bij het schutten door een sluis wat afwisseling van de werkzaamheden bij het meren en ontmeren van het schip.
Veel sluizen hebben ook nog een klein cafeetje annex winkeltje. Loods en kapitein nemen er als er tijd voor is een vlugge slok vin blanc of rouge

Vanaf de een na laatste sluis een telefoontje gepleegd naar de laatste sluis en gevraagd of de sluiswachter op ons wilt wachten. We zullen ongeveer 20 minuten te laat bij de sluis arriveren.
De sluiswachter weet dat er voor hem een kleine geldelijke vergoeding wacht en aangezien hij een woning heeft bij de sluis is het voor hem geen probleem. De dekbemanning zal helpen de sluisdeuren te bedienen zodat hij geen andere sluiswachters nodig heeft.

Voor de rederij is het een meevaller en zullen net voor het donker wordt in Parijs kunnen afmeren. mits we in de schemering geen brokken maken bij het passeren van de laatste vaste bruggen.
En wij kunnen dan de volgende dag meteen beginnen met lossen, zodra we zijn ingeklaard en de verzegeling van het ruim is verbroken.
Heel voorzichtig worden in de schemering de boogbruggen gepasseerd.
Veel ruimte is er vaak niet.
De roerganger moet zich zelf bukken en de schoorsteen moet worden neergeklapt.
En dan na de laatste brug te zijn gepasseerd, verschijnt in de nu snel invallende duisternis, aan stuurboord zijde de loskade met de mobiele kranen en hangars.

We zijn in het hartje van Parijs aan de Quai d'Austerlitz.
Aan de ene zijde van de rivier het treinstation Gare de Lyon en aan de andere zijde Gare d'Austerlitz.

Het schip op de rivier een halve slag gedraaid en vervolgens afgemeerd aan de kade.
Vlug de kooi ingedoken.  De volgende dag vroeg op om de mast en laadboom weer in vertikale stand te brengen, zodat de luiken kunnen worden geopend om met de walkranen de lossing te kunnen beginnen.
Veel zeeman ben je op dit soort schepen niet, maar elke dag aan boord telt wel mee voor mijn vaartijd.

wordt vervolgd


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 09-04-2010, 10:30:31
ik heb ook op de parijs vaart gezeten
en wel op de Garonedus kan me vinden in het verhaal


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 09-04-2010, 10:39:25
hier de Expss later radiopiraat

 en de Rapid


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 10-04-2010, 16:35:45
Rinus,
Leuk om de tweeling te laten zien,
Ik sprak over zeilen in een onbemande kooi.
Ik heb niet meegemaakt dat ze werden gebruikt.
De foto van de Rapid voert het schip 2 zeilen.
Zal waarschijnlijk een oude foto zijn.

In jouw reacktie staat een woord wat ik niet thuis kan brengen.
Er staat Garonedus   Is dit een scheepsnaam
of hoort er te staan
Garone  dus enz.
Garone als naam is mij niet bekend maar past wel in het straatje van de franse rivier namen van Muller.
Oise, Aisne, Escaut, Marne, Meuse enz.

Prettig weekend
cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 11-04-2010, 11:34:53
Cor is een typ foutje moet Garonne zijn was niet van Muller maar voer er wel voor in de dienst Parijs Londen


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 12-04-2010, 08:08:47

Terugblik no.8

Na 2 dagen van lossen en laden is het scheepje weer gereed om de reis naar Londen aan te vangen.
Opnieuw moeten wij al de bruggen en sluizen passeren. We verwachten wel dat de vaart naar Rouen vlotter zal zijn dan de heen vaart.
Er loopt wel niet zoveel stroming in de rivier nu het lange tijd niet heeft geregend, maar het kleine beetje stroming hebben wij nu mee  i.p.v. tegen.

Veel regenval stroomopwaarts van Parijs kan hinderlijke gevolgen hebben. De rivieren, welke stroomopwaarts in de Seine uitmonden kunnen in korte tijd de waterhoogte in Parijs opstuwen, zodat het scheepvaart verkeer wordt "lamgelegd ".
De oorzaak hier van zijn de boogbruggen.  Het  halve cirkelsegment wat beschikbaar is voor de doorvaart wordt aan de bovenzijde heel wat nauwer bij stijging van de waterhoogte.
Vaak genoeg is het voorgekomen dat beladen en lege schepen niet konden vertrekken en moesten wachten tot het waterniveau weer was gezakt.
Niet lang na deze tijdsperiode is er een nieuwe haven gekomen, in de buitenwijken van Parijs,.zodat de boogbruggen niet meer de scheepvaart kon belemmeren.
Deze nieuwe haven heb ik nooit meegemaakt. Enige jaren later ben ik met een ander schip nog wel eens in Parijs geweest, maar nog steeds was de losplaats.... Quai d 'Austerlitz.

Voor vertrek weer de gangbare procedure. Stuurhuis afbreken, mast en laadboom strijken.
Kapitein komt met een arm vol stokbroden aan boord, later met nog wat vlees en wat verse groente.
Tot Rouen hebben we in iedergeval genoeg te eten en daar zal opnieuw worden geproviandeerd.
Opnieuw een loods aan boord en het schip kan vertrekken.
Nu het daglicht is kunnen wij eens goed zien hoe nauw de passage onder de boogbruggen zijn.. Er is zelfs een brug bij, waarin  tijdens de doorvaart, van richting moet worden veranderd..
Ofschoon wij stroom mee hebben, zal het niet lukken om in 1 dag van Parijs naar Rouen te varen.
Hemelsbreed is de afstand niet zo groot. maar de rivier de Seine loopt door het landschap met heel veel kronkels.
Zo zie je de Eifel toren voor je en enige tijd later weer achter je.
De nieuw geplande haven zal dan ook veel tijdwinst voor de scheepvaart betekenen.

Zodra we de laatste sluis hebben gepasseerd kunnen we al beginnen met het schip weer wat zeewaardiger te maken.
Mast omhoog en het stuurhuis weer in haar oorspronkelijke staat.

In Rouen zal maar een kort oponthoud zijn. Schip uitklaren, drinkwater innemen en provianderen.
Nu weer in Rouen aan de kade liggen, zie je pas hoe nietig dit schip is, in vergelijking met de aan de kade liggende "Liberty " en "Victory " schepen.

Loods aan boord en we kunnen vertrekken.
Het duurt nog wel enige tijd voordat wij weer op zee zullen zijn. Wij starten weer met de zeewachten en ik mag aan het roer het schip sturen op aanwijzingen van de loods.
Op de hoogte van Tancarville waarschuwt de loods mij dat over enkele ogenblikken het schip wel zou kunnen gaan slingeren en stampen. . Op de rivier is geen golfje te zien. en ik kijk de loods verwonderd aan.
Hij verklaart mij zijn waarschuwing..

Het Engels kanaal is een grote trechter, nauw toelopend tussen Dover en Calais.
De Seine baai is een onderdeel van het kanaal en is ook nauw toelopend tussen Le Havre en Honfleur.
Tijdens springtij wordt er meer water in de trechter van het Kanaal en Seine baai gestuwd als normaal.
Dit resulteert in een hogere waterstand als normaal in de Seine baai en in de rivier monding.
En verder stroomopwaarts van de Seine resulteert het gedurende een korte tijd als een kleine vloedgolf.van zo'n halve tot een  meter hoogte
Het tijdstip van dit verschijnsel is  exact bekend voor de rivier tot aan Rouen en het  is zelfs merkbaar in de haven van Rouen.
Er wordt dan ook door de havenmeesters van Rouen op de schepen gewaarschuwd dat op een bepaald tijdstip dit plaats vindt.
En de gemeerd liggende schepen dienen hiermee rekening te houden, door stand-by te houden bij de meertrossen en in de machine kamer.
Meerdere malen is het voor gekomen dat een schip van zijn trossen werd losgeslagen door geen acht te slaan op de gegeven waarschuwingen.

Na een goed uur gaat de loods van boord en wij kunnen de reis naar Londen vervolgen.
Onze koers is zodanig dat we bijna dwars het Kanaal oversteken en veel schepen op een westelijke of oostelijke koers kruisen onze koerslijn.
Ons eerste verkenningspunt van de Engelse kust moet Dungeness zijn. Daarna langs de kust varend naar Margate om daar de loods voor de Theems aan boord te nemen.
Vanaf dit punt komen we weer in rustiger vaarwater. In het begin is deze riviermonding nog erg breed, maar vanaf Gravesend is het als een normale rivier.
In het brede gedeelte van de rivier zijn nog veel fortificaties afkomstig uit de oorlog. In die periode permanent door militairen bemand en bewapend met afweergeschut.
Hoe dichter we bij Gravesend komen, des te drukker wordt het scheepvaart verkeer.
Komend vanuit het noorden, oosten en zuiden.
Allerlei soorten schepen en vaak schepen met een vaste route., zoals de "colliers ".  Schepen beladen met kolen afkomstig uit de mijnen van NO Engeland en bestemd voor de energie centrales in west Londen.
Schepen die speciaal zijn geconstrueerd om , net als wij, onder bruggen door te varen. Platte rechtlijnige schepen, ook wel "strijkijzers " genoemd.
En ook rivier "barges ".  Houten rivier vaartuigen onder zeil. Laag liggend op het water. Vrachtgoed vervoerend naar havens rond het Thames bekken en bij zeer mooi weer ook wel langs de Engelse kust. Op een van de reizen in een latere periode ben ik ze tegengekomen halverwege de Noordzee. Een enkele keer zelfs gezien in de Rotterdamse havens.
Kort geleden zag ik nog op een van de sites dat een logger ook zo'n barge onbemand op de Noordzee had opgepikt.

In Gravesend van loods verwisseld.
Meestal krijgen de Muller schepen een vaste loods.
Daar wij niet zo'n grote diepgang hebben, kunnen wij doorvaren. Wij zullen een ligplaats krijgen aan een van de werven aan de rivier.
en met onze diepgang kunnen wij er gemakkelijk meren.
In ons geval zou het de King George wharf zijn in de wijk Wapping.
Hier zijn de werkzaamheden alvorens te kunnen lossen, zoals in Parijs niet nodig.
Omdat wij gemeerd liggen bij een der werven aan de rivier, moet er 's-avonds wel een wachtsman aanboord blijven om op de trossen te letten. Verval van het tij tussen eb en vloed is vrij groot..
De kapitein is in de oorlog gehuwd met een engelse. Zij is nog steeds met haar dochtertje n Engeland woonachtig . Het ligt voor de hand dat de kapitein de dagen dat wij lossen en laden afwezig is.
Voor hem is de Paris-Londen dienst een meevaller. Hij kan nu zeker 2 maal per maand op een gemakkelijke manier thuis zijn..
Vanuit Rotterdam zou hij van de veerdienst gebruik moeten maken.

De door Rinus N geplaatste foto's leggen nog meer herinneringen bloot.
Zo zie ik dat op de kombuiis en de verblijven in het achterschip ook schoorstenen ( kachelpijpen ) staan.
De schoorsteen op de kombuis was voor de rookafvoer van het kolen fornuis. Bij Parijs komend en onder de boogbruggen doorvarend, moest deze schoorsteen er ook afgetild worden.
Als de lichtmatroos volop in zijn werk opging met de bereiding van een maaltijd en net voor het onderdoor varen van een boogbrug kolen in het fornuis schepte, stond de loods in het open stuurhuis in de stinkende rook, welke onder de boogbrug voor korte tijd bleef hangen.
De schoorstenen op de officiers verblijven zijn van de kolenkachels in deze verblijven. Het schip had geen CV dus in de winterdag moest er dan ook wel een mogelijkheid zijn om warmte te produceren, zeker in de haven als de motor niet in gebruik was.
Op zee met draaiende motor zouden deze verblijven nog wel wat door de motor verwarmd zijn geworden
Het bemanningsverblijf in het voorschip had helemaal geen verwarming. De enige plaats waar je warmte kon halen was de kombuis, waar dan ook door de dekbemanning in de winter druk gebruik van werd gemaakt.

wordt vervolgd


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 14-04-2010, 08:15:32

Terugblik No.9

En zo varen wij ruim 3 maanden heen en weer tussen Parijs en Londen zonder veel wederwaardigheden.
Slechts eenmaal maken wij iets bijzonders mee. Van Parijs komend lopen we in de Downs ter hoogte van het kustplaatsje Deal in de potdichte mist. Door varen is onverantwoord in deze drukke scheepvaart route.
Veel schepen waren toen nog niet uitgerust met radar.
Enige wat overblijft is voor anker gaan.  Wachtsman op de voorplecht om regelmatig op de bel te luiden, ten teken dat ons schip voor anker licht.
Het luiden van de bel is blijkbaar door anderen gehoord en vanuit de dichte mist horen wij geroep van mensen stemmen.
Hierop wordt door ons antwoord gegeven en een ogenblik later komt er een open motorvlet langszij met drie sportvissers.
Door de dichte mist kunnen zij de vaste wal niet weer terug vinden.
Onverantwoord is het om zo zonder kompas de zee op te gaan om te gaan vissen.
Verkleumd klimmen zij aanboord en verzoeken om bij ons aan boord te mogen blijven tot de mist opgetrokken is.
Dit wordt zonder enige bezwaren toegestaan, niet wetende dat het verblijf aan boord bijna 2 dagen zou duren.
Daar het schip ook niet was uitgerust met een radio-telefonie installatie, waren wij ook niet in staat om de familieleden aan de wal te informeren omtrent onze opgepikte gasten.

Onze tijdelijke gasten worden ook gedurende de nachtelijke uren provisorisch ondergebracht.
Wij moeten ze natuurlijk ook van eten voorzien. Warme maaltijd is geen probleem, blikwerk genoeg aan boord, maar de uit Rouen afkomstige stokbroden zijn binnen de kortste keren opgepeuzeld. Als de reis normaal was verlopen hadden wij in Londen vers brood kunnen kopen..
Nu moeten we ons tevreden stellen met biscuits uit blikken nood rantsoen. De door ons opgepikte vissers helpen  nog wel wat in de aanvulling van de voedselvoorziening door met hun hengels wat vis te vangen. De gevangen wijting is gebakken een lekkere aanvulling op het biscuits dieet.
Ik heb later in een van de engelse kranten een berichtje gelezen over deze tijdelijk verdwenen sportvissers en hun wederwaardigheden.

Ik heb ook nooit geweten dat tabak een artikel is,  wat onontbeetrlijk is aan boord van een schip.
Door ons gedwongen oponthoud in de mist, is het cigaretten rantsoen volledig opgebruikt. Waarschijnlijk hadden meerdere oudere opvarenden deze situatie al eens eerder meegemaakt.
Dozen met opgespaarde cigaretten peuken komen te voorschijn en van deze peuken worden m.b.v. cigaretten vloeipapier weer cigaretten gedraaid en met veel genoegen smakelijk opgerookt.
Zij zijn er zelfs trots op, dat zij zo'n vooruitziende blik hebben gehad om cigaretten peukjes te bewaren.

We hadden nog wel gehoopt om op St. Nicolaas thuis te zijn. De reparaties aan de Aisne vragen meer tijd als gedacht.
Het thuis front heeft ons niet vergeten. Een der Muller schepen van de Rotterdam-Parijs dienst heeft wat pakketten voor ons meegebracht, zodat wij toch nog iets van het feest merken.
Wij zullen als zeevarenden er ernstig rekening mee moeten houden, dat feestdagen er niet voor ons zijn.
Maak je wel een feestdag mee, dan hebt je geluk.
.
De Londen -Parijs dienst wordt uiteindelijk door de Aisne overgenomen en wij worden in Parijs beladen met bestemming Rotterdan, waarna wij de Rotterdam-Parijs dienst gaan varen. Ook Kerstmis lopen we mis, want dan zijn we weer onderweg naar Parijs en het ziet er niet naar uit dat we voor Oud en Nieuw weer thuis zijn.
Toch heb ik goede herinneringen aan deze eerste maanden als zeeman.
In die korte tijd al heel wat gezien, waar ik voorheen niet van had gedroomd.
En waar wij in Scheveningen geen weet van hadden.

Stokbrood, knoflookgeur,de metro, Place Pigalle, Sacre Coeur, Bastille, Notre Dame , vin rouge, vin blanc, clochards
Fish and chips verpakt in kranten papier,  Underground, dubbeldeks bussen, Tower met Tower bridge, Piccadilly circus.bobby's. een pint in de pub, community singing.

Tot half Augustus 1949 blijf ik op de Express varen. Meestal Parijs , maar ook Guernsey en Jersey, Boston en Kingslynn.
Ik heb nu voldoende vaartijd om naar school te gaan en te gaan studeren voor 3e stuurman G.H.V.
Ik heb tijdens mijn vaartijd zo weinig mogelijk verlof opgenomen. Overwerk heb ik niet uit laten betalen en hiervoor "tijd voor tijd " opgespaard. Met het restant verlof en "tijd voor tijd " kan ik het enige tijd uitzingen. Dus tijdens mijn studie wordt ik een periode uitbetaald als zijnde met verlof.

Ik schrijf me in en kan vanaf September te lessen gaan volgen. Niemand van mijn vroegere klasgenoten heeft zich ingeschreven.
Daar ik mijn vaartijd op de kustvaart heb behaald en hierbij korte reizen maakte, kon ik ook vlugger afmonsteren dan de meeste van mijn klasgenoten, welke op de grote vaart langere reizen maakten.
Mijn mede studenten hadden allen als stuurmans leerling op grote vaart schepen gevaren en hadden in die periode meer theorie ervaring opgedaan. Ik zou het moeten doen met de praktijk ervaring.
Het te volgen lesrooster is "pittig ". Het lesrooster bevat 24 verschillende onderwerpen. De gegeven lessen vullen  bijna de dagelijkse schooltijd.
Voor het diploma S 3 moet in alle onderwerpen tegelijk examen worden gedaan. Bij enkele vakken is een her examen mogelijk.

Het is een grote verandering om weer in de schoolbanken te zitten.
Na 7 maanden kan ik op voor mijn examen. Voor 1 vak n.l. werktuigkunde,  krijg ik een herexamen, waarvoor ik een maand later glansrijk slaag en mij het diploma wordt overhandigd.

Ik kan met dankbaarheid terug zien op de ondersteuning van mijn ouders. De periode dat ik had gevaren en de periode dat ik studeerde, werd er geen kostgeld van mij verlangd, mits ik geen gekke dingen deed en mijn verdiende geld spaarde en de duur verdiende centen niet uit zou geven aan drank.
Het salaris van mijn vader was in die tijd heel wat minder als het loon van de doorsnee visserman.

Ik kon weer gaan varen. Bij mijn afmonstering van de Express had ik bij de wal kapitein Lolkema geinformeerd of ik bij Muller terug kon komen als ik was geslaagd voor mijn diploma S3. Die mogelijk was er, daar Muller buiten de kustvaarders ook schepen had varen in de grote handelsvaart. Het antwoord was positief.
De volgende dag naar Rotterdam om bij de wal kapitein te gaan melden dat ik was geslaagd en of er voor mij een plaats was als 3e stuurman op een der schepen.
Op dat moment was er geen vacante plaats op een der grote vaart schepen. maar er was wel een plaats als stuurman vacant op een der kustvaartuigen.
Hebt je zin om als stuurman op de kustvaart te gaan varen tot er een plaats vacant is op een der grote vaart schepen.. Ik behoefde hier niet lang over na te denken en het antwoord was  ... Ja.
Als ik later voor mijn diploma S2 wilde gaan studeren, zou ik 2 jaar vaartijd nodig hebben als stuurman, alvorens ik mij kon  aanmelden om deze cursus te volgen. En vaartijd als stuurman op de kleine handelsvaart en grote handelsvaart maakte in dit geval geen verschil.



wordt vervolgd



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 15-04-2010, 17:34:26
Terugblik 10

Ik was wel benieuwd op welk vaartuig er voor mij een plaats was als stuurman..
De Express was niet groot, maar het vaartuig wat mij nu was toebedeeld was zelfs nog iets kleiner.
Het was de Oise, het zusterschip van de Aisne .
Met een Groningse kapitein, Scheveningse machinist en verder matroos, matroos o/g en lichtmatroos. Hetzelfde concept als op de Express.
Ik monsterde niet aan als stuurman, maar als "bestman " . Deze benaming kwam in mijn monsterboekje te staan.
"Bestman " was de benaming voor een persoon die dispensatie had gekregen om op dit type vaartuig in een bepaald vaargebied als stuurman op dit soort schepen te varen.
Hij moest dan wel "Wet van Uitwijking "papieren hebben.
Deze soort van dipensatie kwam op de visserij ook voor.
Ik heb het vermoeden dat de maatschappij niet op de monsterrol wilde hebben dat er de functie stuurman zou staan, daar er in de toekomst toch weer iemand met dispensatie zou worden aangemonsterd.  Een stuurman met dispensatie werd minder uitbetaald .
Het mij toegewezen schip was varende in de mij bekende dienst tussen Rotterdam en Parijs.

Enkele reizen heb ik op dit schip gemaakt. Op de 2e reis met motor pech in Dover binnengesleept door een andere kuster.
Op de uitreis vanaf Rotterdam waren wij voor anker gegaan vanwege de motorpech. en een vlaggensein gehesen dat wij assistentie nodig hadden.
Wij waren niet uitgerust met een radio telefonie installatie en konden dus ook geen advies vragen aan de rederij hoe verder te handelen.
Meerdere schepen passeerden zonder ons vlaggesein op te merken, echter de Barentz zag het wel een praaide ons.
Dit schip had een radio telefonie installatie aan boord en in overleg met het hoofdkantoor kregen wij de opdracht om door de Barentz naar Dover te worden gesleept.
Na 2 dagen oponthoud in Dover de reis vervolgd.

Op een der volgende reizen werden wij midden op zee geconfronteerd met een uitgelopen anker.
Komend vanaf Parijs de loods afgezet op de rede van Le Havre.
Het is de gewoonte dat zodra de loods in afgezet de beide ankers worden geborgd en niet meer voor onmiddelijk gebruik gereed zijn.
Zolang er een loods aan boord is moet het anker gereed zijn om te worden gebruikt. Op zee is dit niet nodig.

Stomend in het Kanaal ter hoogte van Boulogne komt de matroos welke vrij van wacht was en in zijn kooi lag, naar het stuurhuis gehold om te vertellen dat het anker was uitgelopen. Door het lawaai van het uitlopende anker was hij uit zijn slaap gewekt.
Door het geluid van de scheepsmotor in het dichte stuurhuis hebben wij er ook niets van gehoord.

Motor in zijn "vrije" stand gezet en de kapitein gewaarschuwd.
Bij inspectie buitenboord en in de kettingbak blijkt dat het SB anker met z'n gehele ankerketting is uitgelopen en alleen nog met de sluitbout in de kettingbak vast zit..We hebben geluk dat de sluitbout het heeft gehouden.
De waarschijnlijke oorzaak van het uitlopende anker is dat de remband van het ankerspil is losgetrild tijdens het varen.

De ankerlier op de Oise is niet uitgerust met een motor. Je moet het anker met de hand opdraaien of met behulp van de laadlier welke naast de mast is geplaatst
Op de ankerlier en laadlier zijn poelies aangebracht. Over deze poelies komt een staaldraad te lopen als een soort drijfriem.
Deze staalkabel loopt over 2 stalen blokken welke door een takel aan de mast er voor zorgen dat deze staalkabel goed strak staat en niet slipt op de beide poelies.
Voordat dit geheel is opgetuigd verloopt er enige tijd. Kapitein erg boos, maar op zijn wacht is de loods van boord gegaan, dus......?

Met deze provisorische installatie gaat het ankerhieuwen langzaam, maar altijd nog beter als met handkracht ..
Zestig vadem ketting moet er worden ingehieuwd, maar de laatste 10 vadem gaat al steeds langzamer en af en toe slipt de staaldraad in de poelies.
Met handkracht wordt aan het ankerspil wat meer kracht gegeven en uiteindelijk komt het anker boven water.
Tot onze grote verbazing heeft zij over beide klauwen een strak gespannen dikke kabel hangen en dit is ook de oorzaak dat het inhieuwen zo moeilijk gaat.
Het lijkt op een telefoon kabel, maar we zullen nooit te weten komen wat het wel is geweest. En dat allemaal in de schemerdonkerte van de nieuwe morgen. De morgenstond heeft goud in de mond...... maar schijnbaar niet voor ons.

Het anker zal van deze kabel moeten worden vrijgemaakt, anders kan het anker niet in de kluis worden gehieuwd.
Een  stalen meerstros onder de kabel doorgehaald en op de bolder belegd. Het anker weer langzaam gevierd zodat zij vrij is van de kabel.  Daarna voorzichtig de meerkabel  gevierd.
Er staat echter zo'n spanning op de meertros , dat zij als een kurkentrekker door het kluisgat wordt getrokken en de kabel weer over de klauwen van het anker terecht komt.
De hele manoeuvre opnieuwd herhaald en nu een dubbele meertros onder de kabel doorgehaald en onze eerdere poging herhaald.
Nu lukt het ons het anker thuis te hieuwen en te borgen.  De meertros wordt gevierd en onder de kabel doorgetrokken terwijl de kabel in de diepte verdwijnt.
De stalen meertros heeft zijn beste tijd gehad en is rijp voor de sloop. Maar beter de meertros kwijt dan het anker met 60 vadem ketting.
Of deze belevenis in het scheepsjournaal is vermeld weet ik niet. Ik denk het niet , ofschoon het mijn wacht was !
Deze kapitein is dan ook op dit schip niet erg gelukkig en niet lang hierna is hij van maatschappij veranderd.

Ook ik zal niet zo lang meer op de Oise varen en wordt  overgeplaatst naar de Trompenburgh.
Nu eens een heel ander lijndienst. Nu van Rotterdam naar Bremen en Hamburg.
Bremen niet altijd zeker en is afhankelijk van het vracht aanbod.
Dit schip lijkt teminste op een echt schip in vergelijking met de voorgaande schepen. Het late najaar en de gehele winter op deze dienst gevaren en qua weer was het vaak geen pretje in de Duitse bocht.
Schip was moderner en uitgerust met radio telefonie en Decca. De inwendige mens werd verzorgd door een echte kok of wat zich hiervoor uitgaf. Veelal iedere week een dag thuis.
Dat mocht ook wel, want ondertussen had ik verkering gekregen en in de studieperiode voor S3 hadden we ons zelfs verloofd.
Ook op de Veenenburgh en de Sambre heb ik wat aflosreizen gemaakt.
De Veenenburgh had een vaste dienst op Middlesborough. Het schip was berucht omdat zij zwaar slingerde.
De echte oorzaak hiervan was dat zij in Middlesborough meestal lang ijzer laadde. Het zwaartepunt van deze lading ligt vrij laag in het schip en veroorzaakt dan ook hevige slingeringen bij onstuimig weer.
De Veenenburgh was de enige kuster van Müller die niet in de Parkhaven loste, maar in de Ijsselhaven.

De Seine was een lelijk schip, eveneens ontworpen voor de vaart op Parijs. Geen enkele zeeg, rechtlijnig, lang en plat, stuurhuis in het midden en de machine kamer in het achterschip en 1 mast op het voorschip.
Met dit schip was het bijzonder uitkijken bij het passeren van de Parijse boogbruggen als er direct na deze brug van koers moest worden veranderd.
In het najaar van 1951 werd ik uiteindelijk overgeplaatst naar een van de GHV schepen als 3e stuurman.


wordt vervolgd



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 16-04-2010, 11:10:07
Hier weer wat foto,s van de schepen waar over in het verhaal vertelt word
 


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 16-04-2010, 14:18:20
Lezers,
Gelieve in terugblik 10 voor kustvaartuig Seine    Sambre te lezen.
cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 16-04-2010, 14:56:45
en hier de foto


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 16-04-2010, 15:07:28
en ook nog maar de Seine


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 17-04-2010, 07:41:09
Terugblik 11

Vol verwachting op weg naar de IJsselhaven waar mijn nieuwe schip zou liggen. Ik had geen idee wat voor een schip het zou zijn.
Ik had wel een naam opgekregen nl. Sandenburgh. Ik had nog nooit één der GHV schepen van Müller gezien, daar zij meestal in de IJsselhaven een ligplaats hadden om te laden en te lossen.
Het enige GHV schip van Müller wat ik kende was de Batavier 2, het schip, dat een passagiersdienst onderhield tussen Rotterdam en Londen en in Rotterdam altijd afgemeerd lag aan de kop van de Jobshaven.

Aan het eind van de IJsselhaven lag dan de Sandenburgh, een ouderwets stoomschip met een hoge schoorsteen.Twee masten en de opbouw in het midden van het schip.
De eerste indruk viel wel wat tegen, maar wie weet, 't zou misschien wel meevallen.

De gangway opgestapt en op weg naar de hut van de gezagvoerder. Dit was gemakkelijk te vinden, omdat de opbouw alleen in de midscheeps was en meestal is de hut van de gezagvoerder onder het stuurhuis.
De gezagvoerder bleek in zijn hut te zijn.
Ik schrok wel een beetje. Het was een grote forse kerel en hij was in vol ornaat. Uniform met 4 gouden strepen op de mouw van zijn uniform en op z'n borst nog enkele onderscheidingen vanuit de oorlog.
Dit was ik niet zo gewend op de kustvaart, De meeste kapiteins liepen daar niet zo in gala kostuum en meestal was "battle dress " al voldoende.
Het was een wat oudere man, streng maar rechtvaardige en tevens een goed zeeman.
Ik heb steeds met plezier bij hem gevaren. Niet alleen op dit schip maar later ook op andere schepen.
In een kort onderhoud vraagt hij mij naar voorgaande vaar periode. Hij wijst mij er op dat ik nu niet meer op een kustvaartuig ben aangemonsterd en dat op de grotevaart andere disciplines van toepassing zijn en het aantal bemanningsleden wel meerdere malen groter is dan op een kuster.

Het schip zal in de avond vertrekken. Ik kan mij gaan installeren in mijn hut en wordt er vriendelijk op gewezen om het schip eens grondig te gaan verkennen. Het is wel niet zo'n groot schip maar toch wel wat groter als een kuster en met meer hoeken en gaten.
Als ik nog wat te vragen heb, kom gerust langs.... en als je alles hebt gezien kan je in de kaartenkamer de scheepskaarten gaan bijwerken.

Mijn hut stelt niet veel voor. Het is bovendeks aan SB zijde.
Op de Trompenburgh en Sambre had ik het beter.
Een kooi en een kleerkast aan de binnenzijde van de hut en een kleine vaste bank met tafeltje aan de voorzijde van de hut
De bank is bekleed met rood pluche. Echt ouderwets en grootmoedersstijl.
Geen wastafel en geen stromend water.  Een kastje met aan de bovenzijde een klep en aan de voorzijde een deurtje.
Til je het deksel op dan is hierin een waskom, open je het deurtje dan staat daar een emmer om het waswater op te vangen.
Voor je jezelf een wasbeurt gaat geven, kijk dan wel of de emmer er wel onder staat. De hut bediende kan de emmer wel eens vergeten hebben na hem te hebben geledigd. En zorg er ook voor dat bij slingerend schip de emmer is geledigd en dat het deurtje gesloten is.
Wil je warm water hebben, dan eerst bij de pomp aan dek je emmer met water vullen en vervolgens bij een stoomleiding aan dek de emmer met water door stoom te verhitten. Alles even primitief.
Mijn hut is aan SB en het is mij opgevallen dat in al de gevallen dat ik op een stoomschip heb gevaren de stuurlui hun hutten aan
SB zijde  hadden en de machinisten aan BB zijde.
Op de motorschepen waar ik later op zou komen te varen was het juist anderom.

Het was dan ook al een vrij oud schip, In 1915 gebouwd en in 1921 onder beheer van Müller gekomen. Heeft eerst onder een andere naam gevaren in 1927 de naam Sandenburgh gekregen. Laadvermogen omstreeks 1000 ton.
Het stuurhuis was al niet veel beter als mijn hut. Klein van omvang en gering aan inhoud.
Een stuurwiel, een kompaskolom en een telegraaf . Verder 2 spreekbuizen, één naar de hut van de kapitein en één naar de machine kamer. Achter het stuurhuis de kaartenkamer met als enig semi modern instrument ,een richtingzoeker.
Aan weerszijde van het stuurhuis een brede onoverdekte vleugel, waar je geacht werd als stuurman de zeewacht te lopen, want in het stuurhuis zou je maar in slaap vallen. Een stoel of bank om op te zitten was al helemaal "uit den boze ".

Wat natuurlijk het eerste opvalt is de hoeveelheid mensen wat aan boord is.
Nu 3 stuurlui i.p.v. 1 voorheen.
Nu 3 machinisten i.p.v. 1 of soms 2
Nu 9 matrozen en o/g 's  i.p.v 2
Een bootsman en soms ook een kabelgast.
Nu. 3 stoker, 3 tremmers en 3 olielui.
Een kok, koksmaat, hofmeester, messroombediende.en een ketelbink voor de matrozen en één ketelbink voor de stokers en consorte.
Ruim 30 personen.
Maar dit was toen nu eenmaal de vereiste hoeveelheid bemanning voor een schip boven de 499 BRT.
Nu worden heel andere maatstaven gebruikt.

Als je zo het bemannings aantal vergelijkt met het aantal op een kuster en je vergelijkt dit met de vervoerde hoeveelheid ladingen per vervoers eenheid, dan kom je al gauw tot de conclusie, dat dit oude stoomvaartuig onrendabel is. Na enige jaren is zij ook opgelegd en in 1954 gesloopt.

Dekbemanning huist in het voorschip, "zwarte koor " benedendeks midscheeps en officieren en civiele dienst bovendeks midscheeps.
Kombuis is midscheeps, matrozen en zwarte koor gebruiken de maaltijd een hun verblijven en voor de officieren is er een eetsalon midscheeps.
Ketelbinken zorgen voor de voedsel aanvoer naar de bemanningsverblijven, messroom bediende voor de bediening in de eetsalon.

Machine kamer en stookplaat met de kolen bunkers eveneens midscheeps,
Schip had 4 laadruimen , 2 op het voorschip en 2 op het achterschip. Door ruim 3 en 4 liep de schroefastunnel.
Ruim 4 was maar een beperkte ruimte boven de "kont "van het schip en werd voorheen in de vooroorlogse periode bij de vaart op Bordeaux als kaasruim gebruikt. In deze ruimte waren schappen aangebracht waar de kazen op werden gestuwd.
Het schip was een kolenstoker. Hierdoor was het machine kamer personeel ook groter als bij een olie gestookt vaartuig.
Het bunkeren van de kolen was een grote bezoeking.
Bunkers waren midscheeps, officiers verblijven , kombuis etc. eveneens. Tijdens het bunkeren kolenstof in overvloed en bij het bunkeren moesten alle deuren en patrijspoorten hermetisch worden gesloten.
En  de dekbemanning had hierna weer handen vol werk om de boel weer netjes aan kant te krijgen met soppen en dekwassen
 



wordt vervolgd



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 17-04-2010, 07:47:47
Op de door Rinus geplaatste foto van de Seine is op de voorsteven heel duidelijk de vlag ( priority )te zien, zoals in een der artikelen is beschreven.
Het schip ligt op de foto waarschijnlijk in een der sluizen op weg naar of van Parijs.
Rinus maakt deze Terugblik leerzamer om al deze foto's te tonen.
Nogmaals dank Rinus.
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 17-04-2010, 10:40:57
de thuis basis van Muller


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 17-04-2010, 10:42:03
en de Batavier II


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Zeester op 17-04-2010, 11:28:49
heeft toch wel wat hoor, die Rechte Stevens machtig mooi.



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 19-04-2010, 08:20:58
Terugblik 12.

Gelukkig had het schip al gebunkerd en waren wij voorlopig van de smeerboel af.
De belading voltooid en het schip kon zeeklaar worden gemaakt. Machine kamer geinformeerd over het uur van vertrek, zodat de ketels opgestookt konden worden en er bij vertrek voldoende druk zouden hebben om te manoeuvreren.
De werkzaamheden van het zeeklaar maken waren hetzelfde als op de kusters, maar nu had de bootsman de algehele leiding over de dek crew.
Weldra was dan ook het uur van vertrek aangebroken.  Machine geprobeerd en bemanning gereed om "voor en achter "te maken.
Havenloods aan boord en machine kamer gewaarschuwd voor "stand bij ".
1e stuurman, bootsman en enkele matrozen standbij bij de trossen op het voorschip en 2e stuurman met enkele matrozen op het achterschip. Op commando van de gezagvoerder worden enkele trossen ingenomen en op het achterspring wordt met gering machine vermogen van de wal af gemanoeuvreerd.
Als deze manoeuvre naar wens van loods en gezagvoerder is uitgevoerd kan de rest van de trossen worden ingenomen. en wordt het schip "dead slow " varend de haven uit gemanoeuvreerd en zodra de ruimte van de Waterweg voor ons ligt wordt de machine op een hoger snelheid gezet.
Als 3e stuurman ben je "standby " in en rond  het stuurhuis. Voor mij is dit ook allemaal nieuw,

Trossen worden opgeborgen en waarnodig nog wat sjorringen aangebracht aan de aan dek staande vaten smeerolie voor de machine kamer. En zodra dit is gebeurd worden de zeewachten vanaf dit moment  ingegaan. 
Drie stuurlieden, dus ook 3 verantwoordelijke mensen voor 2 x 3 wachten.
1e stuurman van 04,00 tot 08.00  en 16.00 tot 20.00 uur
2e stuurman van 00.00 tot 04.00  en 12.00 tot 16.00 uur.
3e stuurman van 08.00 tot 12.00  en 20.00 tot 24.00 uur.
De kapitein wordt geacht een "oogje in het zeil "te houden bij de verrichtingen van de 3e stuurman. Op de uren dat de 3e stuurman de wachtloopt wordt geacht dat de kapitein niet slaapt of een middagdutje doet.

Iedere stuurman heeft 3 dekbemanningsleden bij zich op wacht.
1 man aan het stuurwiel, 1 uitkijk en 1 man vrije torn. Iedere 80 minuten van functie wisselen.
Vrije torn moet zich beschikbaar houden voor eventuele werkzaamheden, zoals koffie zetten, het stuurhuis van koffie voorzien, de opkomende wacht porren, logstand aflezen en  meerdere voorkomende bezigheden.
Uitkijk is alleen nodig bij slecht zicht en van zonsondergang tot zonsopkomst. De uitkijk geeft aan wanneer hij iets ziet, door een of twee klingels op de scheepsbel, indien hij vooruit iets waarneemt aan Sb of BB.zijde.
Overdag zijn de wachtslui welke niet aan het roer staan, werkzaam aan dek onder leiding van de bootsman welke dagdienst draait.
In de machine kamer , ook wel "vetloods "genaamd zijn ook 4 personen werkzaam in het zelfde schema als de stuurlui.
In het ketelruim en bunkers een stoker en een tremmer en in de machine kamer een machinist en een olieman.

In Hoek van Holland gaat de rivierloods van boord. Een zeeloods nemen we niet aan boord en onder verantwoording van de kapitein stoomt het schip naar de open zee.
Zodra het schip de open ruimte heeft, worden de ankers vast gezet en wordt de machine kamer gewaarschuwd dat er niet meer gemanoeuvreerd behoeft te worden en vanaf de uiterton wordt de eerste koers uitgezet.
Onze bestemming is Casablanca. Drie schepen varen op deze lijndienst en elke week is er een afvaart.
De retour reis is via Londen en in het citrusfruit seizoen ook nog Duinkerken alvorens naar Londen te gaan.
Een van de schepen op deze route, het m.s, Elsenburgh, is door motorpech uitgevallen. Raparatie zal wel enige tijd in beslag nemen en wij zijn de remplacant.

Ondertussen is het mijn tijd om op wacht te gaan.
De kapitein is natuurlijk ook aanwezig en moet zien "wat voor vlees hij in de kuip heeft" met de nieuwe stuurman.
Hij heeft wel zelfstandig wachtgelopen op de kustvaart, maar nu is hij op een GHV schip en dat is niet te vergelijken met een kuster.
In begin was het wel wat wennen. Vaarde dit schip wel ? Je hoorde geen motoren geluid. En in het stuurhuis stond je zo hoog boven het dek !  Maar al gauw was je ook hieraan gewend en na enige tijd verdween de kapitein naar zijn hut, maar gaf mij wel de waarschuwing bij twijfel , hem meteen te waarschuwen.
Zelfs in zijn hut hield hij de boel in de gaten. Meerdere malen vroeg hij via de spreekbuis welke "klojo " aan het stuurwiel stond want hij hoorde regelmatig dat er aan het stuurwiel werd gedraaid.
Of hij kwam met het dringende verzoek niet zoveel met de roerganger te kletsen en beter op te letten.

Voor de aflossing van de wacht kwam hij nog even kijken, waarna ik de wacht overgaf aan de 2e stuurman en de kapitein met een gerust geweten van zijn nachtelijke rust te genieten. Na deze dag vol nieuwigheden ook mijn hut opgezocht om ook van een lange nachtrust hoopte te genieten. Deze luxe waren we niet gewend op de kustvaart, want daar liepen we wachten van vier uur op en vier  uur af.
De volgende morgen gewekt door de messroom bediende, waarna ik het ontbijt kreeg opgediend in de eetsalon.
We waren al een heel eind opgeschoten en waren in drukker vaarwater aangekomen. Ook nu weer toezicht van de kapitein., maar hij liet mij zelfstandig handelen bij  koerscorrecties en uitwijk handelingen.
Na een dag had hij het wel gezien en kwam alleen nog maar naar de stuurhut voor een praatje.
De familiaire omgang met de matrozen op je wacht werd niet op prijs gesteld. Alleen de nodige bevelen bij koerswijzigingen en vragen over de voorleggende koers. In het begin had ik het er moeilijk mee. Ik heb zelfs meegemaakt dat een neef van mij en later een vroegere kameraad waren ingedeeld in dezefde wacht als iken dan is het erg moeilijk om je mond te houden.

In de Golf van Biscaye en de Portugese Noord onstuimig weer. Wat mij was verteld over de 2e stuurman zie ik nu met eigen ogen.
De kerel is zo ziek als een hond van de zeeziekte. Iedere reis opnieuw is het raak. Hij is een gevaar tijdens zijn wacht.
Nu heeft hij geen grote bek tegen de matrozen, maar in de havens des te meer.
Ik heb eens een matroos tegen hem horen zeggen... Ik wou dat je op zee zo'n grote bek had, doelend op z'n zeeziekte.
De persoon is enige reizen later met maagklachten gestopt met varen.

Het varen op zich verschilt niet zoveel met de kustvaart, Je ziet alleen meer mensen aan dek en er zijn andere werkzaamheden.
Zo hoor tijdens je wacht enige malen een knarsend. piepend geluid. Als je een onderzoek in stelt waar het geluid vandaan komt blijkt dat de tremmer met een handlier de asemmer vanuit het ketelruim omhoog draait en de inhoud overboord kiept.
Dit zou tegenwoordig een grote zonde zijn , want wij zouden in grote maten de zee verontreinigen.
En natuurlijk de dagelijkse rondgang van de bootsman om over het gehele schip  peilingen te nemen of er water in de vullings van het ruim staan. en indien nodig de machine kamer gewaarschuwd kan worden om de vullingen leeg te pompen.

Ook moet ik er aan geloven om een echt  "bestek " te maken , door middel van een "zonnetje schieten." Had ik de voorgaande periode op de kustvaart niet eenmaal gedaan.  Daar waren de waarnemingen van Decca, vuurtorens , lichtschepen en boeien voldoende.
Toch blijken ook hier de mogelijkheden om een goed "gegist bestek "te maken in ruime maten voorhanden en de waarnemingen verricht door de observatie van hemellichamen laten geen grote verschillen zien, wat ook niet verwonderlijk is omdat er geen grote afstanden zijn waarop wij geen waarnemingen kunnen nemen van vuurtoren aan de wal of waarnemingen met de richtingzoeker.
Het is in ieder geval een goede oefening om deze waarnemingen regelmatig te oefenen en te vergelijken.

Gedurende de reis zien we regematig wat vissersschepen. Bij de NW punt van Spanje binnen de 100 vadenlijn wat Spaanse en Portugese trawlers, waar wij geen last van hebben, maar in de omgeving van de Burlings, een eilanden groep voor de Portugese kust is het wel degelijk oppassen geblazen om de kleine open vissersvaartuigen, welke in de duisternis met felle lampen de visserij beoefenen te ontwijken. Vaak zijn deze scheepjes op grote afstand van de kust bezig met de uitoefening van hun visserij.
Maar deze kleine gebeurtenissen geven de nodige afwisseling op de zeewacht.

Bij aankomst in Casablanca voor anker gegaan op de rede achter de strekdam.
Zeewacht blijf gehandhaaft voor de stuurlui, daar er meerdere schepen  voor anker liggen op de rede.
En het is dus uitkijken dat er geen ankers gaan krabben van ons zelf of van anderen en zo een aanvaring veroorzaken.

wordt vervolgd.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 20-04-2010, 18:20:41
Terugblik 13.

De motorbarkas van de haven authoriteit komt ons waarschuwen dat we in de late namiddag aan de kade kunnen komen om te gaan lossen.
Machine kamer wordt gewaarschuwd dat zij rond die tijd moeten zorgen dat de ketels op spanning zijn om te kunnen manoeuvreren.
Loods aan boord, anker op en verstoomd naar de haven.
Na te zijn gemeerd komen de bootwerkers aan boord. Ze zijn anders gekleed als ik ben gewend in de Europese havens. De meeste in hun lange " jurken " en een grote lap om hun hoofd gedraaid of sommige met een fez.
De voorman is een kleine , dikbuikige arabier, die deze haven arbeiders onder contract heeft. Luistert naar de naam Hassan.
De lossing neemt meteen een aanvang. In de ruimen waar eetbare en waarde vollere lading ligt wordt een wachtsman geplaatst  om stelen tegen te gaan. Of het veel zal helpen..... ?  Deze havenarbeiders zijn zeer gewiekst en vingervlug. Terwijl enkele arbeiders de wachtsman afleiden, slaat een ander zijn slag.
Gaan de zaken niet naar wens, dan is Hassan de man die orde op zaken stelt en eventueel een arbeider de laan uit stuurt. Maar je behoeft niet verwonderd te zijn als je in een volgende losploeg dezelfde man weer op je schip zag.
In de schaft en rust pauzes gaan de bootwerkers niet van boord. Hokken samen op het achterdek en drinken daar hun mint thee en eten daar hun meegebrachte eten.
Hun mintthee wordt door hen in een conservenblik klaargemaakt en verwarmd onder de stoomkraan in de midscheeps. Veelal rijkelijk voorzien van grote brokken suiker, welke zij van suiker conussen afbreken of stuk slaan.
Veelal waren deze suiker conussen met een gewicht van ca. 2 Kg. ook van diefstal afkomstig. De Franse suiker fabrieken fabriceerde
toen nog deze conussen en er was altijd wel een schip in de haven afkomstig uit een Franse haven , die deze lading aan het lossen was.
Marocco was toen nog een Franse kolonie. Veel anbtenaren en politie waren fransozen en de voertaal was Frans.
In het straatbeeld waren altijd wel de Legionairs van het Vreemdelingen Legioen te zien.
Het restant van het dagelijkse middagmaal was een willige aanvulling op het menu van de bootwerkers en het was vaak een komisch gezicht om deze mensen met hun handen de restjes uit een grote pan zaten op te peuzelen.
Tot dat een van de bemanningsleden het geknor van een varken liet horen. Geen der bootwerkers had dan nog animo om de etensresten uit de grote pan tot zich te nemen en met verwonderde blikken staarden zij in het rond, zich afvragend of zij nu wel zo diep waren gezonken om onrein voedsel te eten..
Meestal was er wel iemand in de buurt die met deze mensen medelijden had en snel een Boe geroep liet horen en twee handen met een uitgestrekte vinger naast zijn hoofd hield, hiermede een koe voorstellend, en ondertussen tegelijk naar het eten wijzend, ten teken dat dit eten niet in aanraking was geweest met een varken..
Deze bootwerkers waren geheel afhankelijk van voorman Hassan, die deze mensen een hongerloon uitbetaalde en zelf door de cargadoor dik werd betaald. Er werd zelfs verteld dat deze persoon zeer rijk was, mede door deze werkzaamheden.

Twee dagen zijn er nodig om het schip te lossen en te laden. Een gedeelte van de lading is voor Londen en een gedeelte voor Rotterdam.
Veel soorten granen in zakken worden geladen, maar ruim 3 wordt vol gestuwd met grote jute zakken met beenderen afkomstig van dieren. Een gedeelte gaat mee als deklast op het achterschip. Het is een smerige, stinkende lading , gelukkig was het in het najaar en niet meer zo warm. Anders had de vliegen overlast schrikbarend geweest.
Maar niet allen de deklast van beenderen veroorzaakt stank maar ook de rieten manden met levende schildpadden, een regelmatige terugkerend lading onderdeel met bestemming Londen.
Na zeeklaar te hebben gemaakt verhalen we naar de bunker pier om kolen te bunkeren. Met veel geraas worden de kolen boven de bunker luiken aan dek gestort, terwijl het middenschip in een kolenstof wolk wordt gehuld.
Zodra de bunkerkolen onderdeks zijn, vertrekken wij en zodra de loods op de rede van Casablanca van boord is gegaan worden de zeewachten weer ingesteld.
De bootsman verzorgd het ankerspil en daarna gaat hij met de man van de vrije torn de stofboel in de midscheeps proberen weg te spuiten zodat voorlopig de zwarte troep niet de hutten wordt binnen gebracht.
De volgende dag zal  de midscheeps wel een sopbeurt krijgen, zodat we met een schoon schip de thuisreis aanvangen.

De thuisreis verloopt voorspoedig. De deklast- en lading beenderen uit ruim 3 geven nogal wat problemen bij de Londense bootwerkers. Deze staan wereldwijd bekend als lastig en bij het minste argument wordt er door hen gestaakt. Ook nu wordt de werknemers bond er bij gehaald en met wat toezeggingen wordt er toch met lossen begonnen.
In Londen wordt er niet geladen en met het volgende tij kunnen wij weer vertrekken, richting Rotterdam.

Wij zullen voorlopig op de Casablanca dienst blijven varen, totdat de Elsenburgh uit de reparatie komt, maar dat kan nog wel enkele maanden duren.
Op maandag 24 december vertrekken we weer voor onze 3 weken durende reis naar Casablanca,
De brandstof voor deze reis wordt dit maal in Vlaardingen gebunkerd.
Iets nieuws en waarschijnlijk goedkoper. Wat zal worden gebunkerd is n.l. oliecokes.
Schijnt een rest product te zijn bij filtering procederens bij de olie industrie.  Stinkt naar olie en kleeft..
De machinisten verwachten er veel van. Stokers en tremmers evenzo. Minder stof , echter wel meer stank.
De oliecokes ligt in de openlucht opgeslagen op een stuk onverhard terrein.  Een kraan met grijper laadt de oliecokes en later tijdens de reis zal blijken dat de kraanmachinist niet zo precies tewerk is gegaan.
In ieder geval hebben wij het spul gebunkerd en kan de reis worden voortgezet, nadat we eerst de midscheeps hebben gezuiverd van omgerechtigheden. Van stof hebben wij dit maal niet veel last gehad.
Tijd om te soppen zal pas over 2 dagen worden gevonden, want de 2 volgende dagen zijn feestdagen en worden als zondag beschouwd en er zullen geen dek werkzaamheden worden uitgevoerd.

Buiten de Waterweg meteen al slecht weer. Stemming aan boord is al niet al te best en het slingerende en stampende schip helpen echt niet mee om de stemming te verhogen.
Kerstmis op zee.
Je wilde toch varen !
Navigare necesse est !     Varen is noodzaak !
Dan ook geen gezeur en trouwens je bent niet de enige.
Meerdere schepen zullen voor de Kerstdagen de havens verlaten.
Een schip in een haven kost geld, een schip op zee verdient geld !

Niet zo lang er na dat wij de uiterton zijn gepasserd moet ik op wacht. De wachtslui zijn ook niet in een allerbeste stemming.
Door her slechte weer staat de uitkijk bij mij op de vleugel van het stuurhuisi.p.v. op het voorschip. Af en toe wegduikend voor overkomend buis water.
In het ketelruim zijn de stokers en de tremmers ook niet zo luidruchtig als normaal, of lijkt dat maar zo nu de luchtkokers met de opening van de wind af zijn gedraaid.
Om middernacht wordt ik afgelost door een doodzieke 2e stuurman. Vrolijk kerstmis behoef ik hem niet te wensen.
Misschien denkt hij weleens..... Moeder, leer mij nog eens lopen !

De volgende morgen kom ik om 8 uur weer op wacht.  Nog steeds ZW storm en veel snelheid maken we niet. Tijdens mijn wacht  veranderd de stroom richting en varen nu met de getij stroom mee. Nog voor ik van wacht af ga , passeren we Beachy Head.
Als ik 's-avonds weer op wacht komt zijn wij nog steeds op de hoogte van Beachy Head.

wordt vervolgd






Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 20-04-2010, 18:22:19
Terugblik 14

Tijdens de maaltijden hoor ik het geklag van de machinisten. De gebunkerde oliecokes is ook niet het ware. Tremmers en stokers hebben hier van last bij hevig slingeren en stampend schip, door de gladheid op de stookplaat veroorzaakt door de oliecokes.
Langzaam vorderen wij in het Kanaal, na Quessant een meer zuidelijke koers maar veel maakt het niet uit , want het weer blijft slecht.
Het is in dezelfde periode dat de Flying Enterprice met zware slagzij door haar bemanning werd verlaten.
Nog voor kaap Villano is het weer zo slecht dat we gaan liggen "steken ".
Vanuit de machine kamer komen steeds slechtere berichten.
Het is moeilijk om stoom te houden, daar de roosters van de stoomketels dicht branden.
Twee tremmers zijn door ziekte of oververmoeidheid uitgevallen.
Van het dekpersoneel  wordt assistentie gevraagd.
Samen met de 3e machinist heb ik nog een gedeelte van een wacht als tremmer op de stookplaat assistentie verleend.
De vermoedelijke oorzaak is dat de kraanmachinist bij het bunkeren teveel aan de belangen van zijn baas heeft gedacht en bij het bunkeren niet alleen oliecokes maar ook zand van de ondergrond heeft opgeschept. En dat zand is hret probleen, want hierdoor branden de roosters dicht.
Regelmatig moeten de roosters worden schoongemaakt, hetgeen ten koste gaat van de stoomspanning en de snelheid van het schip.
Door het meegeschepte zand is ook de bunker voorraad kleiner als gedacht. Het slechte weer heeft de zeereis ook enkele dagen verlengd en heeft extra brandstof gekost.
Halen wij Casablanca met deze hoeveelheid bunkers en waar zouden wij dan kunnen bunkeren ?
Oporto, Lissabon en Cadix liggen nog op onze route, dus mogelijkheden genoeg.
Gelukkig knapt het weer wat op en wordt onze snelheid ook iets beter en kunnen aan de hand van deze snelheid berekenen wanneer wij in Casablanca denken aan te komen.
De 1e machinist duikt de bunkers in en schat de hoeveelheid brandstof.
Hoeveelheid bunkers en de nog af te leggen afstand leren ons dat wij zonder problemen Casablanca kunnen halen en niet zijdelings behoeven uit te wijken naar Lissabon of Cadix.

Aangekomen in Casablanca, gaan wij alvotrens te gaan lossen eerst naar de bunker pier om echte kolen te bunkeren en nu zijn we weer eens blij dat er kolengruis onder onze schoen knarst als wij over het dek lopen en voorlopig verlost zijn van de oliecokes.

De door de machinist verzamelde bunker monsters, zal bij thuiskomst nog wel een punt van discussie worden tussen de scheepvaart -maatschappij en bunkermaatschappij.
Bij een der volgende reizen geef ik de wal kapitein te kennen dat ik rond september naar school wil gaan om op te gaan voor het diloma S2.
Rederij is accoord en zal hiermee rekening houden.
Onze 2e stuurman besluit om met varen te stoppen. De maatschappij vraagt voor mij dispensatie aan om als 2e stuurman te gaan varen. i,p,v. de afgemonsterde stuurman.
Dispensatie wordt verleent en de periode die nog rest tot aan mijn studie periode vaar ik als 2e stuurman op de Sandenburgh en na mijn studie zou ik het schip niet weer terug zien als varend schip, maar lag zij troosteloos "opgelegd "in de Waalhaven.
De gage die ik toen verdiende als 2e stuurman GHV met dispensatie was 249 gulden per maand.
De bootsman had toentertijd een gage van 248 gulden in de maand.

wordt vervolgd.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 21-04-2010, 10:47:14
hier de Elzeburgh


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 21-04-2010, 12:16:35
Rinus,
Deze Elsenburgh heb ik niet gekend.
De Elsenburgh welke ik kende was wel hetzelfde schip, maar uitgerust met motoren en witgeschiderd.
Maar toch dank voor de "illustratie "
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 22-04-2010, 11:51:21
Hier na de verbouwing in 1952


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: lois op 24-04-2010, 19:29:45
ik volg je verhalen met veel bewondering,echte nostalgie. Ik heb zelf 47 jaar gevaren,meest visserij,ookwel kustvaart,ik zit te genieten van je verhalen...Schijft er een boek over.
piet spaans.Alkmaar


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 26-04-2010, 19:17:56
Terugblik 15

Als ik in het najaar voldoende verlof heb opgespaard, laat ik mij inschrijven voor de cursus  S. 2
Ook dit maal weer op Scheveningen. Waarom ook ergens anders als het op Scheveningen ook kan.
Ook dit maal zijn mijn klasgenoten mij onbekend en ook  zijn er geen ex. klasgenoten. Het is een mengelmoes ex stuurlui, afkomstig van alle maatschappijen der Nederlanse koopvaardij.
Er is één Scheveninger bij, genaamd Jan Toet en hij had als 3e stuurman bij de Halcyon lijn.gevaren . Zijn vader had een drankwinkel in de  Renbaanstraat.  Wij hebben deze studie periode vaak samen gestudeerd.

Dit maal mogen wij het S2 examen in 2 gedeelten afleggen. Je zou dus tussen door eventueel weer kunnen gaan varen.
Ik ben van plan beide gedeelten na elkaar te doen en tussen door niet te gaan varen, mits de studie resultaten mij hiertoe niet zullen  verplichten.
Deel 1 van het examen is in hoofdzaak Zeevaartkunde en bestaat uit 14 vakken, deel 2 bestaat uit Zeemanschap en heeft  8 vakken.
Ik wil ook tijdens dit studieverlof mij gaan trouwen en tussen de lessen door schaffen wij de nodige spullen aan en richten "ons
huis "in. 
"Ons huis " bestaat uit 2 kamers bij mijn schoonouders op een bovenwoning in de Menninckstraat.
Ook toen was er nog woningnood en ik zou nog 5 jaar moeten wachten eer mij een woning werd toegewezen en dat dan nog in een nieuwbouw wijk in Den Haag.
In januari 1953 huw ik en kan zo nog enige maanden van de huwelijkse staat genieten tijdens mijn studie periode.
Drie weken later zal ik haar alleen achter laten, als ik met een groep Scheveningse vissers mee gaat, om onze hulp aan te bieden in de ondergelopen gebieden in Zeeland en de Zuidhollandse eilanden ten tijde van de Watersnood.
Veel hebben wij echter niet kunnen doen, daar de coordinatie bij de hulpverlening zeer gebrekkig was en wij na enkele dagen zijn tereug gekeerd.

In juni van dat jaar behaal ik ook het S2 diploma. Nu maar weer gauw gaan varen en geld verdienen voor het gezin..
Een schip is er voor mij nog niet en ik ga wachtlopen op de opgelegde Sandenburgh in de Waalhaven.
Zij is niet het enige schip wat is opgelegd. De Sandenburgh ligt langszij een Shell tanker en beide schepen zijn te ouderwets om nog mee te kunnen spelen in de huidige scheepvaart,
Maar al vrij snel is er voor mij een plaats op één van de nieuwe schepen van de maatschappij.
Dit maal is het de Domburgh, varend op de lijndienst Rotterdam- Casablanca.  Zusterschip van de Vrijburgh.

Nu zijn er 4 schepen in het Muller verband, die ander zijn  als de rest. nl. wit van kleur met blauwe bies i.p.v. de normale zwarte kleur met gele bies.
De andere twee zijn de Wickenburgh en Elsenburgh, oudere Duitse schepen, welke na de oorlog als herstel betaling zijn toegewezen aan de firma.
Met de Batavier 1 en 3, twee nieuwbouw kusters, varen deze 6 schepen afwisselend tussen Bordeaux -Casablanca ,  Rotterdam  -Casablanca en Rotterdam - Londen.

De mooiste dienst was die van Rotterdam - Londen. Dinsdagavond vertrek van uit Rottersdam en vrijdag morgen weer voor de wal in Rotterdam. Iedere week een weekend thuis.  Maar de zelfde dienst kon ook wel eens wat "zwaarder "worden als er 2 x per week moest worden gevaren.  Maandagavond vertrek uit Rotterdam en donderdags in de loop van de dag. Vaak was het de moeite niet om naar huis te gaan. Lading voor Londen met geslachte baconvarkens in het koelruim en de lading op de retourreis nieuwe auto's in het tussen dek. In Londen meestal hetzelfde tij aankomen en weer vertrekken.
Domburgh en Vrijburgh zijn uitgerust met een vries en koelinstallatie. In het najaar worden veel "primeurs "  ( sinaasappels en clementines ) in de koelruimen naar Duinkerken verscheept.
Op de Bordeaux -Casablanca dienst is het vriesruim  regelmatig in gebruik voor het vervoer van diep gevroren vis vanuit Marocco. Sardines vanaf Safi en tonijn vanaf Agadir.
Meestal bestemd voor de havens Bayonne en la Trinité sur Mer.

Na verloop van tijd heb ik op al deze schepen dienst gedaan, dan weer op de kustvaart en dan weer eens op de GHV.
Op de beide Bataviers 1 en 3 is het prettig varen. Mooie , sterke schepen en een prachtige accomodatie,
Het enige nadeel is dat er op zee meer wachten moeten worden gelopen, maar dat vertaald zich weer in "tijd voor tijd " voor verlof of studie doeleinden.
De Domburgh en Vrijburgh zijn ook ideale schepen om op te varen. Goede accomodatie. Goede "lopers ", maar wel echte slingerbakken.
Midscheeps de verblijfplaats van de gezagvoerder en een beperkte passagiers accomodatie.
Verder de eetsalon en pantry voor passagiers, kapitein, 1e machinist en 1e stuurman.
Passagiers varen is soms leuk, maar het nadeel om in de salon te eten is dat je elke maaltijd pontificaal gekleed moet zijn.
Gelukkig is dit nog niet mijn probleem en kan ik van de officiers meesroom gebruiken voor de maaltijden.
De Wickenburgh en Elsenburgh hebben dezelfde faciliteiten, maar zijn nog vooroorlogse schepen qua huisvesting van de dekbemanning en machine kamer personeel.
Op de schepen zonder passagiers accomodatie is het regiem wat vrijer.
Je zou kunnen denken dat de verzorging van de inwendige mens door de aanwezige kok op schepen met een beperkte passagiers accomodatie voor iedereen hetzelfde zou zijn. Dit is echter niet waar. Heel vaak waren er klachten van de bemanning dat de warme maaltijden "niet te pruimen " waren en bij klachten door de bemanning bij de gezagvoerder kon deze nooit begrijpen dat er klachten waren , daar hij met de hoofdofficieren en passagiers heerlijk had gegeten.
De Casablanca diensten zijn voorspelbaar. Weinig spannende zaken. Soms een enkel haven extra aandoen aan de kust, zoals Fedala en Kenitra, Safi of Agadir.
Wat nooit voorspelbaar was, is de mentaliteit van de Engelse haven arbeider.
Elke keer hadden zij wel een argument om extra betaling of versterking van het arbeids potentieel van de losploeg te verhogen.
En hoevele malen is het niet gebeurd dat een schip het weekend in Londen is blijven liggen met nog enkele collies lading aan boord.
Na tien minuten langer werken zou het schip gelost zijn geweest en zou de bemanning de volgende dag een groot gedeelte van het weekend thuis hebben kunnen doorbrengen.
Een fles genever of een krat bier zou in deze omstandigheid  al een uitkomst hebben kunnen brengen.
Velen zullen dat hebben gezien als "zwichten " voor het bootwerkers regime., maar  de kosten van een fles genever of krat bier uit de scheeps "bonded stores "  á raison van een paar guldens, zou niet hebben opgewogen bij de kosten van haven- en  liggelden en de nodige personeelskosten en dan nog afgezien van de stemming onder de teleurgestelde bemanning.

Zelf heb ik het meegemaakt, dat wij met de Wickenburgh in dichte mist, opvarend naar Londen op de Thames in aanvaring kwamen met een Zweeds tanker. Een gedeelte van de boeg boven de waterlijn aan BB zijde, was zwaar beschadigd.
Dat er geen slachtoffers waren, heeft iedereen verwonderd, want de aanvaring veroorzaakte de grootste schade aan de verblijfplaats van de matrozen., welke hun logies hadden aan BB zijde onder de "bak " van het schip.
Ons schip kon de reis vervolgen.
De zweedse tanker eveneens.
Wij mochten echter na lossing  niet onze reis naar Rotterdam voortzetten en moesten de reparaties laten uitvoeren op een engelse scheepswerf.
Deze reparatie zou pas plaats vinden na het  weekend, het schip werd echter wel verhaald naar deze werf in de buurt van Gravesend.
Toevallig was het een Paasweekend. en normaliter zouden wij op vrijdag voor de Paasdagen in Rotterdam zijn terug gekeerd van onze rondreis.
Grote teleurstelling onder de bemanning en officieren.
Tot ieders verbazing mocht een groot deel van de bemanning met verlof naar huis.
De Batavier 2 onderhield toen nog een paasagiers lijndienst tussen Rotterdam en Londen.
Vertrek van uit Rotterdam woensdagavond . Aankomst Londen donderdag morgen.
Vertrek van uit London zaterdagavond.        Aankomst Rotterdam zondag morgen.
De bemanning die niet noodzakelijk was mocht met de Batavier 2 mee naar Rotterdam om na het weekend met de Batavier 2 weer naar Londen terug te komen.
Natuurlijk zijn er dan altijd wel vrijwilligers die zich op willen offeren en geen bindingen hebbem voor dit lange weekend. Ik had graag naar huis gewild, echter 1e stuurman gaat...... !
DE 3e stuurman is te onervaren, dus mag ook gaan.....! 
En ik ben de "pineut ".
En dit zelfde gebeurd bij elke groep bemanningleden en zo blijven wij de paasdagen met een kleine groep aan boord.
Gelukkig geeft de maatschappij wel bericht door aan het thuisfront dat een bepaald aantal bemanningsleden noodzakelijk in Londen moet blijven en pas na de reparatie met het schip naar huis komen.

wordt vervolgd.












Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 28-04-2010, 19:16:19
Terugblik 16

Na de oplegging van de Sandenburgh zijn er nog steeds twee stoomschepen in de vaart bij Muller.
De al eerder genoemde Batavier 2 is hier één van en is dan ook de meest bekende door zijn passagiersdienst op Londen.
Het schip was een "oliestoker " i.p.v. kolen, wat voor de bemanning wel goed uit kwam i.v.m sopwerkzaamheden na bunkeren en het schip schoonhouden van het kolengruis.
Op dit schip werden zoveel mogelijk de tijden van afvaart en aankomst gerespecteerd.
Woensdagavond om prompt 19.00 uur vertrek, wanneer soms de laadkranen de laatste paletten met kisten sla en komkommers nog aan boord zetten.
En 's- zondags om stipt 08.00 uur weer aan te meren op de kop van de Jobshaven. Zag het er naar uit dat je te vroeg aan zou komen, dan werd de machine tijdens de vaart op de Waterweg op langzaam gezet.
Ik heb zelf nog enkele reizen op de Batavier 2 gevaren. Het regiem was er compleet anders dan op de andere lijn schepen.
De gezagvoerder was een""grootvorst", bootsman was een belangrijk persoon en matrozen waren allemaal brave jongens en op het "zwarte koor " viel ook zelfs niets aan te merken.
Wie eenmaal op de Batavier 2 voer, wilde daar ook blijven. Elke zondag in de loop van de morgen thuis en op woensdagavond pas weer vertrekken.
Het aantal passagiersliep gestaag terug.  Er waren genoeg concurenten, welke het merendeel van de passagiers vanaf Hoek van Holland vervoerden.
En het schip was al "ver uit de tijd" ofschoon het interieur van salon en hutten goed werd bijgehouden, maar ouderwets aan deed.
Een eveneens belangrijk persoon was de hofmeester, echter niet met gouden, maar met zilveren strepen op de mouwen van zijn uniform. Deze persoon stelde het erg op prijs als je hem met "mijnheer" aansprak.
Op dit schip kon je als passagier bij het ontbijt gebakken aardappels geserveerd krijgen.
De in Rotterdam aan boord gekomen passagiers werden in Gravesend ontscheept, waarna het schip zijn reis vervolgde naar Londen en waar zij meerde aan de kade tussen Towerbridge en Londen bridge, op een steenworpafstand van de Tower.

Het andere schip was de Cronenburgh. Zij was ook een oorspronkelijk Duits schip.
In het begin van haar Muller periode heeft zij veel op Finland gevaren, later in de ertsvaart op Spanje.
Lossen in Rotterdam of IJmuiden. Geladen werd in Portugalete bij Bilbao of in Castro Urdeales.
Voor de meeste van het Muller personeel was zij een onbekend schip, daar zij nooit loste aan de kaden waar de overige schepen werden gelost en geladen.
En op zee ben ik haar ook nooit tegen gekomen, Met de meeste Muller schepen was er onderling contact via de radio telefonie, maar zij had telegrafie aanboord en daar werd zelden naar geluisterd.
Een maal heb ik als wachtstuurman op de Cronenburgh dienst gedaan, tijdens lossing op de boeien in de Waalhaven.
Kort hierna is zij verkocht.

De ertsvaart blijft echter wel bestaan.
Twee andere schepen worden aangekocht. Beide schepen zijn van een type, welke in de oorlog in Engeland in massa productie werden gemaakt. Zij krijgen de namen Iberia en Hispania. Beide schepen werden voorlopig ingezet voor de ertsvaart vanaf Spanje.
De laatste periode alvorens aan mijn S1 studie te gaan beginnen heb ik als 2e stuurman op de Iberia gevaren.
Het was tot nu toe het grootste schip waar ik op gevaren had.  Beide schepen zijn stoomschepen, geen kolen maar oliestokers.
Het ketelruim en machine kamer in de midscheeps en voor en achter de midscheeps 2 laadruimen.
Schip is sober uitgerust, maar dat is niet te verwonderen als zij in een record tempo is gebouwd in een periode dat er in Engeland grote schaarste was aan allerlei producten.
Voor het eerst maken we mee dat er een radio officier ( marconist ) aan boord is. Schepen boven een bepaalde tonnenmaat waren uitgerust met een radio telegrafie installatie. De kleinere schepen mochten gebruik maken van radio telefonie. Voor de bediening van de radio telefonie installatie was ook een diploma verplicht, anders mocht de installatie niet worden gebruikt. Hiervoor had ik dan ook in 1954 het Beperkt Certificaat van bekwaamheid als radiotelefonist gehaald.

Erts laden in Portugalete was geen probleem.
Portugalete is gelegen aan de rivier stroomopwaarts naar Bilbao, halverwege de riviermonding en Bilbao.
Het schip gemeerd langs een kade met een stort installatie. Tijdens het beladen het schip voor- of achteruit "verhalen "om in alle ruimen erts te kunnen laden. Meestal was het beladen in 1 dag geschiedt en kon het schip weer vertrekken. De ertsmijn was daar ter plaatse.

Het ertsladen in Castro Urdeales was wel iets moeilijker en was alleen mogelijk bij prachtig weer en geen deining.
Het schip lag niet aan een kade, maar in de open zee op een paar boeien geneerd enkele tientallen meters uit de steile rotswal.
Vanuit de vaste wal hing dan de losinstallatie boven het schip.
In feite laadde we niet in Castro Urdeales, maar ongeveer 4 mijl naar het oosten. Castro Urdeales was een leuke badplaats en de promenade lag er beschut en beschermd voor golven en deining door de lange havendam.
Tevens had deze haven een kleine vissersvloot, In het voorjaar vissend op ansjovis en later op tonijn.
De kleinere scheepjes met 1 of 2 bemanningsleden viste met lijnen op zeeduivel.

Meestal lagen wij achter de havendam voor anker te wachten tot dat we het sein kregen om te gaan laden. Een loods bracht ons naar de laadplaats vergezeld van een motorsloep, welke assisteerde bij het meren op de boeien.
Deze mering op de boeien moest met de grootste voorzichtigheid geschieden, want de rotskust was maar akelig dicht bij.
Hetzelfde gold voor het vertrek.
Tijdens de belading moest er enkele malen worden verhaald, om de lading gelijkmatig over de ruimen verdeeld te krijgen.
De loods , motorsloep en de machine kamer en ketelruim waren de gehele laadtijd standby", want zodra er enige deining of wind zich liet merken, kon door de loods het sein worden gegeven om de belading te stoppen en de ankerplaats achter de havendam van Castro Urdeales op te zoeken.
Niet vaak heb ik het meegemaakt dat wij de belading hebben moeten afbreken.
Maar één maal was het wel raak en met een voor het schip slechte afloop.
In de namiddag, halverwege de belading, komt het sein om meteen te vertrekken. De waarschuwing is geldig voor toenemende deining. De ontmering van de boeien verloopt op het voorschip feilloos, maar de ontkoppeling van de meertros op de achterboei kost de nodige tijd. Voor dat de achter tros is scheepgehaald  en de machine bruikbaar was, is het schip wat afgedreven en stoot met het roer op een onderwater opstakel.
Al heel snel is in het stuurhuis merkbaar dat het roer heel slecht of bijna niet reageerd en onbruikbaar is.
Toch hebben we zonder verdere strubbelingen voor anker kunnen gaan achter de havendam van Castro Urdeales.
De volgende dag met assistentie van een sleepboot naar  Algarte  gesleept en daar gedokt.
Hier werd geconstateerd dat het roer uit de taatspot was gelicht. Het roer weer terug geplaatst, uitgedokt en op eigen kracht weer terug naar Castro Urdeales en de volgende dag de belading voltooid en de terugreis aanvaard naar Rotterdam.

Dat het op de noordkust van Spanje kan "spoken " , maakten we enkele reizen later mee.
In slecht weer aangekomen op de rede van Castro Urdeales.
Weer te slecht om met een leeg schip het slechte weer op zee af te wachten en besluiten om achter de havendam te ankeren.
Weerbericht nog verslechterend en uit voorzorg proberen wij om beide ankers te presenteren, zodat het ledige schip niet te veel achter één anker zou liggen "gieren."
Bij het presenteren van het 2e anker wordt het schip door de uitschietende wind gepakt , met het gevolg dat de BB ankerketting breekt. Anker en 30 vaden ketting op de bodem van de baai.
Het is onverantwoord om anker op te gaan en met het ledige schip de zee op te stomen.
Om het "gieren "achter het SB anker zoveel mogelijk te beperken, wordt geprobeerd vanaf het achterschip een staaldraad naar de wal te brengen en met behulp van deze meertros het schip in een bepaalde richting te laten liggen en het "gieren " trachten te voorkomen.
Om deze tros naar de wal over te brengen is manoeuvreren met het schip noodzakelijk
Deze manoeuvre mislukt, met het gevolg dat deze meertros in de schroef draait en wij nu geheel onmanoeuvreerbaar zijn.
Nog geprobeerd de tros uit de schroef te krijgen. Ballast tanks achter leeg gepompt en voor extra vol gepompt., zodat de schroef boven water zou uitkomen.
Met veel kunst en vliegwerk ben ik op de schroef geklommen, maar nu konden we constateren dat wij met eigen middelen hier niets aan konden doen. De stalen tros zat enkele slagen om de bladen van de schroef en een gedeelte zat rond de schroefas en de trossen beschermkap.
Gelukkig verbeterde het weer in de loop van de nacht , maar tijdens de wachten was het wel spannend of het anker niet zou gaan krabben.

De volgende morgen heeft een duiker op de boden van de baai het anker met ketting gevonden en met behulp van een neergelaten meertros is de ketting en anker weer aan boord gebracht en voor gebruik weer gereed gemaakt.
Met behulp van een kleine sloep, hebben enkele andere bergingslui met een snijbrander de beschermkap rond de schroefas verwijderd en de schroef vrij gemaakt van de meertros.

Na een spannende nacht  bij een temperatuur van min 3 graden en af en toe wat sneeuwval toch de volgende dag weer een zeevaardig schip.
We konden nu de reis weer voortzetten.


wordt vervolgd.















Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: J.H. op 29-04-2010, 01:11:24
Domburgh


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: J.H. op 29-04-2010, 02:03:52
Hispania


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: ex visserman op 29-04-2010, 14:24:02
goeie middag jan en rinus,jan,heel erg bedankt voor de foto s van de domburgh,op deze heb ik inderdaad korte tijd gevaren,ik ben er hartstikke blij mee,heel erg vriendelijk bedankt,ik heb ze gelijk opgeslagen,en rinus ook bedankt voor het reageren en verder gaan we weer door met het genieten van cor met z n herinneringen,nogmaals bedankt en de groetjes,   jan.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 03-05-2010, 13:23:47
J.H. en ex Visserman,

Bedankt voor reacties.

Ik vraag me af of ze voor de Domburgh als container schip geen ander schip hadden kunnen bouwen.

Hele midden en achterschip is veranderd. Ruimen verhoogd.
Ik vraag me af of de tussendekken nog zijn blijven bestaan.

Ik heb nooit geweten dat de Domburgh  was omgebouwd.

Zal wel te maken hebben dat ik na mijn vaar periode te ver van Scheveningen ben komen wonen en daar geen ex zeelui tegen kom of spreek.

Foto van Hispania is prachtig.  Kan je goed zien hoe hoog deze schepen op het water lagen , a;s zij in ballast voeren.
De schroef slaat gedeeltelijk nog boven water.

Tot spoesig, was even afwezig
gr.
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 03-05-2010, 15:08:04
In de voorgaande "terugblik " is een storende fout geslopen,m.b.t. de Batavier 2.
In mijn enthousiasme met het schrijven heb ik Gravesend genoemd als plaats waar de passagiers naar Londen werden ontscheept.
Dit moet echter Tilbury zijn. Vanaf deze plaats hadden de passagiers een spoorverbinding naar Londen en vandaar weer verbindingen door geheel Engeland.

In voorgaande reactie staan 2 schrijffouten. 
In de zin  dat ik daar geen ex zeelui tegen komt en spreekt.

         komt en spreekt moet zonder t.   ( de ik vorm  zonder T   )


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 03-05-2010, 15:41:32
schrijffout is verholpen


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 04-05-2010, 09:14:52
even de 2 schepen


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 04-05-2010, 09:16:17
en dit hoort er natuurlijk ook bij


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 04-05-2010, 11:52:17
Rinus,
Deze gegevens zeker over genomen uit het boekwerk

Nieuwe Schepen
uitgave Amstleven 1954

Dasr staat ook een mooie tekening in van de Vrijburgh en de reeds door mij eerder genoemde logger Ym. 74  Martha

Bedankt en groeten
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 04-05-2010, 11:54:57
Rinus,
Deze gegevens zeker over genomen uit het boekwerk

Nieuwe Schepen
uitgave Amstleven 1954

Dasr staat ook een mooie tekening in van de Vrijburgh en de reeds door mij eerder genoemde logger Ym. 74  Martha

Bedankt en groeten
Cor


ik heb niets uit dat boek  overgenomen heb het ook niet
 


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 04-05-2010, 15:53:40
Het boek 'Nieuwe Schepen' is in 1954 uitgegeven door Amstleven ter financiering van de mrv Christiaen Huygens (http://dorusrijkers.nl/reddingboten/rb.php?rb_nr=29) voor Den Helder.
Eerder (1939) had Amstleven het boek 'Schepen' uitgegeven ter financiering van de msrb Johan de Witt (http://dorusrijkers.nl/reddingboten/rb.php?rb_nr=14).

Hieronder de beide genoemde tekeningen van de bekende tekenaar D. Monsma uit het boek 'Nieuwe Schepen'.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 04-05-2010, 17:35:59
Wybe, Hartelijk dank.
Deel 1 ben ik in de loop der jaren kwijt geraakt.
gr.
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 04-05-2010, 17:36:30
Terugblik 17

Tijdens het schrijven komen er steeds meer herinneringen boven van gebeurtenissen tijdens de reizen.
Zo had ik al verteld dat in het voorjaar op de noordkust van Spanje de visserij op ansjovis van start ging.
Als er in het zeegebied rond Castro Urdeales ansjovis werd gevangen, werd deze ansjovis vers in Castro Urdeales aangevoerd.
Meerdere malen hadden wij onder de bemanning ook Scheveningers en net als ik wilde zij wel eens proberen of de grotere ansjovis ook als een soort nieuwe haring bruikbaar was voor consumptie.
Voor een pakje cigaretten was er altijd wet een maal ansjovis te bemachtigen op een van de vissersvaartuigen,
Kaken van de ansjovis viel over het algemeen niet mee i.v.m de afmetingen en dus dan maar ongekaakt licht gezouten.
Na enkele uren in het zout te hebben gelegen de visjes schoon gemaakt en bij een flesje bier verorbert.
Het was wel geen Hollandse Nieuwe, maar we hadden toch iets hartig bij ons drankje en gelukkig ook niet zo zout zoals de Spaanse bevolking de ansjovis nuttigt na verwerking in de fabrieken en na te zijn ingeblikt.

Zo herinner ik me ook nog. dat we op de Domburgh of Vrijburgh eens een reis met Friesche stamboek koeien hebben gemaakt.
Dit stamboek vee werd geladen in Rotterdam met bestemming Casablanca..
Het tussendek van ruim 2 was hier voor ingericht, nadat het onderruim met stukgoed was beladen.
Ik meen dat het om zo'n 40 ä 50 beesten ging en natuurlijk het nodige voer, stro en hooi voor onderweg.
Al deze beesten waren drachtig en voorzien van een certificaat dat zij gedurende de reis niet zouden kalveren.
De verzorging van de beesten was in handen van een verzorger, maar bij het reinigen van de geimproviseerde stallen werd door de bemanning geholpen en het stro en uitwerpselen werden zonder pardon overboord gezet.
Trouwens alles wat aan boord overbodig was, werd over boord gezet. In tegenstelling van tegenwoordig, waar geen vuil meer overboord mag worden gezet. Of er altijd de hand aan wordt gehouden is een tweede, gezien de rommel , die wordtr terug gevonden langs de vloedlijn.
Het is wel een vreemde gewaarwording als je 's-nachts onder je wacht, midden op zee , een koe hoort loeien.
Een koe , al is zij als stamboek geklasserd, kan niet lezen wat er op het certificaat staat wat onder haar naam is uitgegeven.
Onder de reis is het 2 maal gebeurd dat een der koeien moest "kalveren " en dat gebeurde beide malen tijdens mijn wacht..
De verzorger kwam in het stuurhuis vragen of een van de bemanningsleden van de wacht hem kon helpen bij de opkomst zijnde geboorte, aangezien hij verwachtte dat de geboorte niet geheel volgens de verwachting zou verlopen.
Eén man was geen probleem, want iedere wacht had 3 matrozen. 1 aan het roer, 1 uitkijk en 1 vrije torn, welke elkaar afwisselden om de 80 minuten.
De vrije torn kon wel helpen, maar dan moesten de 2 overige met elkaar wisselen op uitkijk of aan het roer.
Maar ook bij de koeien liep niet alles zoals het hoorde en was er een 2e man nodig bij de bevalling, zodat er een korte tijd zonder uitkijk is gevaren. Gelukkig was er weinig scheepvaart en een heldere nacht.
Maar nood breekt wetten., ook op zee
In beide gavallen is de bevalling goed verlopen en kon in Casablanca het vee en 2 kalveren worden gelost.
De bemanning kon op biest worden getracteerd en profiteerde enkele dagen van verse melk.
De lossing van het vee geschiedde onder grote belangstelling en de 2 kalfjes waren de blikvangers van het publiek en de bootwerkers.
Na lossing  werd het tussendek gereinigd en het afval afgevoerd naar de wal.
Het aan dek houden van deze stinkende substantie om het later op zee te dumpen, zou in de warmte voor veel ongemak hebben gezorgd en zeker niet aangenaam zijn geweest voor de aanboord zijnde passagiers en bemanning.

Tot het najaar 1956 op de Iberia gevaren. 
Steeds Rotterdam- Spaanse Noordkust.
Castro Urdeales, Portugalete en af en toe Vigo.
In Portugalete en Vigo was er geen wachttijd en kon meteen met laden worden begonnen en het vertrek was dan ook nog dezelfde dag.
In Castro Urdeales was de belading afhankelijk van het weer en duurde het meestal wel wat langer, vooral in het najaar en winter.
De lossing in Rotterdam was meestal op de boeien in de Waalhaven en nam ook nooit langer als een dag in beslag.
In de ertsvaart behoef je niet zo op de lading te letten. en is het niet nodig een stuwplan te maken.
Wel moet je zorgen dat de lading goed over alle ruimen wordt verdeeld.en dat je de benodigde hoeveelheid erts hebt geladen.
Het aflezen van de diepgang voor en achter was in de havens geen probleem, maar in volle zee zoals in Castro Urdeales moest er vaak worden gegist wat de diepgang in werkelijkheid was, omdat het schip altijd wel licht slingerde, veroorzaakt door zelfs de minste zeegang of deining.
Vaak zal het zijn voorgekomen dat er teveel was geladen en moest de reis toch worden vervolgd, want een gedeelte van de lading uit het schip halen was niet mogelijk.

Na lossing van het erts moesten de ruimen grondig worden geinspecteerd voordat de losploeg met voorman van boord gingen.
De grijpers van de loskranen konden nog al eens wat schade veroorzaken aan de buikdenning, spanten en luikhoofden.
Deze schade moest worden gerepareerd door de instantie welke het schip loste.
Zolang de losploeg aan boord was, kon op de veroorzaakte schade worden gewezen. Zodra zij van het schip af waren, wisten zij nergens meer van en was volgens hen, de schade op voorgaande reizen veroorzaakt.
Na laden en lossen moest het dek en bovenbouw van het schip steeds weer grondig worden gereinigd,
Daar er de volgende reis toch weer erts moest worden geladen, was het schoonmaken van de ruimen niet nodig.
Het enige bezwaar van de ertsvaart was dat meestal de uitreis zonder lading was en het schip in ballast op zee meer last had van slecht weer dan een beladen schip.
De door J.H. geplaatste foto van de Hispania laat dit duidelijk zien. Het schip vaart op de foto in ballast en het opspattend schroefwater is duidelijk te zien, hetwelk veroorzaakt wordt door de schroef welke niet geheel is ondergedompeld.
Hoe meer zeegang, hoe meer de schroef boven water komt en soms geheel in de lucht rond draait.
Dit tot groot verdriet van het machine kamer personeel, daar de schroef als zij in de lucht ronddraait geen weerstand ondervindt en met een veel grotere snelheid ronddraait als goed zou zijn.
Hetgeen weer door het machine kamer personeel moet worden gecorrigeerd en wat zich later vertaalt in de afgelegde weg en de gevaren snelheid.

Het nadeel van de grotere schepen boven een bepaalde tonnenmaat was, dat zij een marconist aan boord hadden en hieruit volgend, ook een radio telegrafie installatie.
Op de kleinere grote vaart schepen was dit niet verplicht en was een radio telefonie installatie voldoende, mits een der officieren een certificaat had om de installatie te bedienen.
Op de hondewacht kon ik dan m.b.v. de radio telefonie tijdens mijn wacht kontakt opnemen met collaga's op andere schepen en op de visserijband de vangstberichten van de loggers beluisteren en af en toe eens een praatje maken met familie leden op de visserij.
En natuurlijk prompt om 2 uur 's-nacht aan Scheveningen Radio de positie van het schip door te geven, zodat het thuisfront op de hoogte was waar het schip zich bevond en wat haar bestemming was en kon uitrekenen wanneer ze thuis werd verwacht.
In heel mijn vaartijd is het mij nooit gelukt om mijn zwager varende op de kuster Lenie en later op een der van Uden kusters aan de lijn te krijgen.Waarschijnlijk zal hij steeds andere wachten hebben gelopen als ik.

In het najaar van 1956 weer studie verlof aangevraagd voor het diploma S1.
Verlof wordt toegewezen en opnieuw wordt ik ingeschreven voor de vervolg studie.
Ook dit maal geen oud klasgenoten van de zeevaartschool of van de S3 en S2 opleidingen.
De korte reizen zijn t.a.v. studie gunstig, mits je voldoende vaartijd hebt en voldoende verlof hebt opgespaard om de studie periode te kunnen overbruggen.
Ook dit maal op Scheveningen gestudeert. Waarom ook elders gaan als het op Scheveningen ook mogelijk is.
Vanuit de Menninckstraat lopend langs de haven naar de school en lopend naar de plaats waar het examen werd afgenomen.
Makkelijker kon het niet.

wordt vervolgd.















Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 04-05-2010, 19:25:07
Iberia


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 06-05-2010, 19:53:27
Terugblik 18

Het S 1 examen kan ook weer in 2 gedeelten worden afgelegd, Beide gedeelten bestaan uit 12 vakken.
Deel A, het theoretische gedeelte,  bestaat uit zeevaartkunde en cijferen en deel B, het practische gedeelte, uit zeemansschap,scheepsbouw, bepaling t.v.v.A op zee en binnenv. reglement.
De studie verloopt gunstig.
In maart 1957 geslaagd voor deel A en eind juni voor deel B.

Het diploma wordt officieel uitgereikt met pasfoto. en nummer 26405.
en het begint met        IN NAAM DER KONINGIN
met kleinere letters en in een rode kleur staat onder dit diploma vermeld......

   Dit diploma geeft tevens de bevoegdheid als KAPITEIN op te treden op een zeeschip in de GROTE HANDELSVAART.

Ik kan dus voorlopig vooruit, de toekomst zal het leren.

Dit houdt niet in dat er nu niet meer gestudeert behoeft te worden.
Ook de scheepvaart vernieuwt voortdurend.
Nieuwere en moderne schepen komen in de vaart, Schepen worden groter en groter en navigatie apperatuur wordt steeds moderner en ingewikkelder.
Ook hiervoor moeten cursussen worden gevolgd.
In 1954 was het voor mij nodig het Beperkt Certificaat Radiotelefonie te halen en in 1960 moesten de cursussen Scheepsbrandbestrijding , Radar waarnemer en Radar navigator worden gevolgd.

Tijdens de studie S 1 toch nog wat heimwee naar de zee. Even niet in de studieboeken kijken,
Ik ga een reis mee als prenter met de Sch. 196 Helena op een trawlreis om de noord. Schipper A.de Niet
Tijdens de uitreis gaat de bemanning een net "insteken "in het kabelgat .
Het is een stijve bries en het schip stampt behoorlijk. Na een "bakje doen" duikt de bemanning weer het kabelgat in. Tijdens de afdaling slaat het afsluit deksel van het kabelgat dicht terwijl één der bemanningsleden de rand van de luikhoofd nog met zijn hand vast heeft.
De verwonding was zo ernstig dat het bemanningslid niet aan boord kon blijven en aan land moest worden gebracht.
Den Helder was de dichts bijzijnde haven , maar er zou toch nog enkele uren moeten worden gevaren om deze haven te bereiken.
Per radio telefonie een oproep uit laten gaan of er soms thuis stomende schepen in de omgeving waren en zowaar een Den Helderse kotter meldt zich. Zover ik het mij kan herinneren was het de Pietertje.
Posities uitgewisseld en het thuis varende schip kan ons binnen 2 uur bereiken, terwijl wij onze koers kunnen behouden en practisch geen tijdverlies zullen hebben op de uitreis.
En op het afgesproken tijdstip komt de kotter in zicht en terwijl de Sch. 196 langzaam over bakboord schuin tegen de wind en zee in stoomt om wat lij te maken., draait de kotter bij en komt tegen de wind instomend bij ons langszij aan bakboord zijde.
Met bewondering heb ik staan kijken naar deze manoeuvre en de manier waarop het gewonde bemanningslid door beide scheepsbemanningen van het ene op het andere schip werd geholpen..
De eerste poging is meteen raak en zonder ongelukken.
Het was net een film ! Een stel ruige ongeschoren zeelui  op het einde van hun reis aan het werk om een collega visserman te helpen.
Een sterk staaltje zeemansschap werd hier vertoont. Binnen enkele minuten is deze operatie gelukt en kunnen beide schepen hun koers vervolgen.
Het volgende probleem dient zich aan !
De gewonde man blijkt de 2e monteur te zijn. De 1e monteur ( lange Cor) kan tijdens het vissen de motoren niet alleen verzorgen. Maar gelukkig is er een van de bemanningsleden met wat verstand van motoren die de functie als 2e monteur gedurende deze reis wel wilt waarnemen.
Echter dan is de dekploeg met een man minder. Ik stel mij voor de dekploeg beschikbaar, zodat ik de verdere reis in de wachten mee draait en dekwerkzaamheden bij het halen en strippen moet verrichten.
Weer eens iets anders als wachtlopen op een koopvaardij schip !  Niet zelf commanderen maar luisteren naar de stuurman Aai Beertje. Kabeljauw, wijting, schelvis, makreel en af en toe een heilbot.
Maar jammer genoeg geen pakken vis scheep zetten en gelukkig geen kapotte netten.
En na 10 dagen weer thuis en ik kan met weer een ervaring rijker met frisse moed mijn studie voortzetten.

Na mijn studie kom ik als 1e stuurman op een der schepen op de lijndienst naar Casablanca te varen en na een jaar op de Vrijburgh op de dienst Bordeaux- Casablanca..
Als 1e stuurman mag je één maal per jaar je vrouw een reis meenemen.
De Vrijburgh was in reparatie geweest voor haar motoren en zou voor 3 maanden worden ingezet op de Bordeaux- Casablanca dienst. Daar het nog goed zomerweer was besloot ik mijn vrouw mee te nemen en bij de terug keer in Bordeaux per trein naar huis te laten gaan.
Bij vertrek uit Rotterdam ondanks de zomer stormachtig weer.
Het schip in ballast en buitengaats dus zwaar slingerend en stampend schip.
Tot overmaat van ramp meldt de machine kamer problemen te hebben met de motoren. Een der pompen schijnt slecht te functioneren. In overleg met de machine kamer zal het schip voor anker gaan en zal het machine kamer personeel het euvel proberen te verhelpen. Via Scheveningen Radio is er overleg met de technische dienst aan de wal.
Op Scheveningen wordt toevallig meegeluisterd naar dit gesprek en zij weten dus dat wij door machine storing voor anker liggen.
Het weer in ogenschouw nemend weten zij dat het voor de passagier geen pretje zal zijn om op zee te zijn in zulk weer.

Het volgende probleem dient zich aan.
De hofmeester komt tot de ontdekking dat de koel installatie voor het proviand niet goed werkt.
Machine kamer personeel heeft geen tijd om hier naar te kijken i.v.m de motor storing.
Er is voor 3 maanden vlees geproviandeerd in Rotterdam voor de komende reis en dit moet worden gekoeld of worden ingevroren.
Gelukkig heeft de Vrijburgh een vriesruim. We zijn in ballast, dus vriesruim is beschikbaar. Machine kamer meldt dat vriesruim gebruikt kan worden en de vriesinstallatie zal worden opgestart.
Een gedeelte van de dekbemanning maakt een deel vande luiken van ruim 1 open en 1 vriesluik waarmee onderruim van ruim 1 is afgedekt.
Al het aan bederf onderhevig proviand wordt,  ondanks het slechte weer,  met mankracht over het dek naar ruim 1 gebracht en zal daar blijven tot de koel en vriesinstallatie van de kombuis en store room weer gerepareerd zal zijn.

In de loop van de nacht is storing verholpen. Bij de revisie aan de werf is een pomp verkeerd in elkaar gezet. Gelukkig werd het euvel vroegtijdig ontdekt en werd grotere schade voorkomen.
Anker op en de reis vervolgd.
De volgende dag zal door de machinisten wel naar de koelinstallatie worden gekeken.
Gelukkig was deze ook te repareren en kon na een degelijke controle periode het proviand vanuit het vriesruim weer worden over gebracht.

Op 14 augustus meren wij in het dok van Bordeaux, de laad en losplaats van dienst op Marocco.
De Rotterdam - Bordeaux dienst had haar ligplaats aan de rivier de Garonne bij de loodsen aan de Quai de Chartron.
In het dok lossen ook de grote Bordeauxse trawlers , welke bij New Foundland visten.
De meesten waren 3 tot 4 maanden onderweg alvorens zij voldoende gezouten kabeljauw aan boord hadden om de reis rendabel te maken..
Het waren prachtige grote schepen met een formidabele opbouw.
De kabeljauw werd platgesneden en ontkopt en in de viskeeën gezouten. Bij de lossing werd de vis stuk voor stuk uit de keeën gehaald en op paletten gestuwd en met een kraan aan de wal gehesen.
De verspreide geur was meestal niet aangenaam, vooral bij warm weer.

De volgende dag  zou de belading van ons schip een aanvang moeten nemen. We zijn echter in Frankrijk en op 15 augustus wordt in de zuidelijke ( en katholieke ) landen, Maria Hemelvaart gevierd. , dus deze dag werd er niet gewerkt.
Een prachtdag om een dag verlof op te nemen en met vrouwlief de badplaats Arcachon te gaan bezoeken.
De kapitein keurt het goed en ik maak er een mooie dag van.
In die tijd was Arcachon  iets bijzonders, tegenwoordig zou het niets zijn, want we zijn al veel verder geweest.

De uitreis naar Casablanca verloopt voorspoedig. Na lossing in Casablanca verstoomt naar Agadir om een lading diepvries tonijn te laden.
Voor de bootwerkers is het haast onmogelijk te werken.
Temperatuur aan dek plus 30 graden Celsius , beneden in het vriesruim min 30 graden Celsius. Als je vanuit het vriesruim aan dek komt is het net of je met een moker een klap op je kop krijgt,

De enige passagiers aan boord, een fransman met dochtertje wonende in Casablanca ,gaan de wal op om een oud ford te bezichtigen en vragen mijn vrouw om mee te gaan.
Na terugkomst vertelt mijn vrouw dat op de ingang van dit fort een bijbeltekst staat in de Nederlandse taal.
..... Prijst God, eert de Koning  maar echter wel in de oud hollandse schrijfwijze.
Zij is erg verbaasd om zoiets op dit fort te zien staan, zover van Holland vandaan.
Agadir en dit fort liggen verscholen achter een kaap en vanuit zee vanaf het noorden komend slecht zichtbaar.
Hollandse zeerovers schijnen dit fort te hebben benut om hun rooftochten vanuit dit punt uit te voeren.
Een prachtig punt om onverwachts uitvallen te doen naar passerende schepen.
Wellicht is het met medeweten en geld van hogere instanties in Holland gebouwd en hebben deze instanties ook geprofiteerd van de rooftochten van deze zeerover.
Waarschijnlijk waren het de Barbarijnse zeerovers, waar wij op de lagere school over verteld werden.
De loods, welke mij deze inlichtingen verstrekte, vertelde ook nog het volgende.
Niet ver van Agadir ligt de Sousse vallei. Hier schijnen blonde Arabieren te wonen met blauwe ogen.
En dit wordt weer verweten aan gemengde huwelijken tussen Hollandse zeerovers en Arabische vrouwen.
Of dit ooit bewezen is blijft de vraag ?

wordt vervolgd.















Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 07-05-2010, 09:38:45
hier de sch 196
en Vrijburgh


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 07-05-2010, 10:31:14
Rinus
Super
Heb jij misschien de Pietertje ook nog.
Of misschien Wijbe
gr.
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 07-05-2010, 10:42:23
HD 87
Pietertje  van Firma Slot


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 07-05-2010, 14:15:14
die 2 de monteur heb jan pronk moeten wezen uit de hoekerstraat.
zier

p/s 1 ste van rechts jan pronk
      2 de van rechts lange cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: poon op 07-05-2010, 16:17:35
Dat is zeker de 195 ik heb het laats met huub baak getrawd was een ramp
Gr poon


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 08-05-2010, 10:22:55
Zier.
De 3e persoon vanaf links op de foto is toch jouw vader ?
gr.
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 08-05-2010, 12:09:47
ja dat klopt cor.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 10-05-2010, 07:32:07
Terugblik 19

Van Agadir terug op Casablanca om bij te laden en vervolgens naar Bayonne om daar de diepvries tonijn te lossen.
In Bayonne nog even de gelegenheid om met vrouwlief de badplaats Biaritz te bezoeken.
Wij waren Scheveningen als badplaats gewend , maar Biaritz was wel wat luxieuser en moderner als ons Scheveningen.maar je meegebrachte portemonnai moest wel goed gevuld zijn om diverse zaken te kunnen betalen. Maar Biaritz was toen ook al de badplaats van de upper ten en niet voor Jan Modaal.
Waren toch blij dat we ook hier iets van hebben gezien.
Vervolgens na lossing in Bayonne naar Bordeaux om de rest van de lading te lossen.
Hier moest ik dan voorlopig afscheid nemen van mijn vrouw, die met de trein naar huis moest.
Het probleem was dat zij in Parijs moest overstappen in de trein naar Den Haag. Overstappen is meestal geen probleem, als je van de ene naar de andere trein moet overstappen in hetzelfde station. In haar geval moest zij met een busje van het ene naar een heel ander station zien te komen. Zij had natuurlijk ook haar bagage en sprak geen woord frans.
Gelukkig had zij in de trein van Bordeaux naar Parijs kennis gemaakt met een hollandse pastoor. Deze pastoor had zijn standplaats in het zuiden van Frankrijk en was onderweg naat huis voor verlof.
En deze kerkelijke leidsman heeft haar als een volleerde loods door het gewoel van de Parijse binnenstad naar het volgende station begeleid, van war zij heelhuids is thuis gekomen.
De 3 maanden volgemaakt op deze dienst en vervolgens met verlof.
Hierna nog enkele reizen op de Casablanca dienst, waarna ik weer wordt overgeplaatst naar de Iberia.
Ik kreeg op vrijdag een telegram dat ik 's-avonds vanuit Hoek van Holland per veerdienst naar Harwich moest vertrekken en vervolgens per trein naarHull moet reizen, om aldaar de 1e stuurman van de Iberia af te lossen i.v.m strubbelingen tussen deze stuurman en de gazagvoerder. Geen prettig vooruitzicht, daar ik zelf ook minder prettige ervaringen had opgedaan bij deze gezagvoerder op een der schepen in de Casablanca dienst.
Op zaterdagmiddag kom ik in Hull aan.
Het schip had een lading hout gelost in Hull en lag gereed om te vertrekken en zodra ik aan boord was zijn wij vertrokken met bestemming Archangel om daar weer een lading hout te laden.
Weer eens wat anders als de zo bekende lijndiensten.
In feiten was het wilde vaart. Je wist van te voren nooit waar heen je ging en hoe lang de reis zou duren.

Thuis was er ook het een en ander veranderd. Na ruim vijf en een half jaar bij mijn schoonouders in de Menninckstraat te hebben ingewoond heb ik een nieuwbouw huis toegewezen gekregen in een nieuwbouw wijk van Den Haag. n.l. op Ruimzicht.
Mijn gezin was ondertussen ook uitgebreid met een dochter, zodat de beschikbare ruimte krap ging worden
Het huis waar ik op dat moment woonde, was een bovenwoning in de Menninckstraat, waar ik op de boven verdieping 2 kamers tot mijn beschikking had. De keuken voor gezamenlijk gebruik. Deze woning was een z.g.n.gemeente woning.
Meerdere woningen waren door 2 gezinnen bewoond. Dit schijnt door de woningverhuurder te zijn goed bevonden, omdat er nog steeds een grote woningnood heerste.
Huur van de woning op dat moment Fl. 6.40 per week voor de gehele woning. Beide partijen betaalden de helft, dus ik woonde voor Fl.3.20 in de week.
De huur werd elke week opgehaald . ook werden deze woningen regelmatig gecontroleerd door een inspectrice, welke onaangekondigd de woning kwam inspecteren of de woning wel op de juiste manier werd bewoond.
Dit schijnt altijd in orde te zijn geweeest, want mijn schoonouders kregen na 25 jaar in een gemeente woning te hebben gewoond een gratificatie van een maand gratis wonen omdat er in deze 25 jaar geen schade was geconstateerd aan de woning.

Ik had mij ook opgegeven voor een woning bij de gemeente, maar ik werd hiervoor afgewezen vanwege mijn loon, welk ik verdiende.
Wat mij wel opviel, dat een paar huizen verder een schipper in zo'n zelfde woning woonachtig was en de scheldnaam "de Goudzak "  had, dus ook wel heel aardig zal hebben verdiend.
En waarschijnlijk wel meerdere schippers welke in de zelfde- of de omliggende straten woonden.

De mij toegewezen woning was van de woningbouwvereniging Patrimonium. Maar hieraan voorafgaande werd wel gecontroleerd of ik de verschuldigde huur van Fl. 80.- per maand wel kon betalen.
Het huur verschil was wel groot, maar we hadden nu een eigen woning, een parterre woning in een portiek van 4 woonlagen.
Aangezien deze huren vrij fors waren, rezen er bezwaren bij veel bewoners van deze flats, waarna de huur met 10 % verlaagd werd naar Fl. 72 .- per maand. Nog steeds een vrij hoge huur voor die tijd.
Ik heb daar heel goed gewoond, de omwonenden,  in het begin wat hautain,  waren wel van een andere categorie als op Scheveningen., maar alles went op den duur.
En ik behoefde er niet zo veel naar om te gaan , daar ik de meeste tijd op zee was.
Mijn vrouw werd in het begin wel vreemd aangekeken, als zij op vrijdag het portiek en stoep van het huis op haar klompen ging boenen, zoals zij dat gewoon was in Scheveningen.
Het "loopje" langs de haven miste ik wel, als ik weer eens thuis was.
En zondags in de kerk miste ik ook witte mutsen van de Scheveningse vrouwen en hun gedragen gezang.
Een van mijn nichten die ook een huis was toegewezen in Den Haag en na een jaar weer terug op Scheveningen woonde, had voorspeld dat ik binnen het jaar op Scheveningen zou terug zijn.
Helaas is dit niet uitgekomen, want na Den Haag ben ik steeds verder van Scheveningen komen wonen en aangezien mijn leeftijd zal dit ook niet meer gebeuren .



wordt vervolgd.















Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 10-05-2010, 08:25:29
Lezers,
Even een week geduld voor een volgende aflevering.
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 10-05-2010, 08:34:35
dat is wel lang ,maar zullen het geduld opbrengen


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 11-05-2010, 17:41:10
We zullen wel moeten Rinus. Protesteren zal niet helpen ?


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 17-05-2010, 20:11:36
Terugblik 20.

Enkele uren voor het vertrek stapte ik dus in Hull aan boord van de Iberia.
Alvorens te vertrekken heb ik een indringend gesprek met de gezagvoerder. Ik vertel hem mijn mening over het vertrek van de vorige 1e stuurman en herinner hem aan de verstandhouding tussen hem en mij op vooorgaande reizen op andere schepen.
Deze verslechterde onderlinge verhouding was ook bekend bij de directie en verdere klachten zou wel eens tot vergaande maatregels kunnen leiden met betrekking tot de gezagvoerder.
Ik waarschuw hem, dat hetgeen ik niet zie, ik hierover ook geen ordeel kan vellen.
Ik vertel hem ook dat ik hem niet zal bespioneren en dat ik voldoende luidruchtig zal zijn om hem te benaderen en hem in de gelegenheid zal stellen de nodige maatregelen te nemen.
Dit gesprek schijnt positief door hem te zijn ontvangen, want de verdere reizen welke ik bij hem aanboord was, heb ik geen enkele wanklank van hem gehoord en is de onderlinge verstandhouding zeer goed geweest.
Ik zat er ook beslist niet op te wachten om na een reis overplaatsing te vragen i.v.m. genoemde moeilijkheden.
Waarschijnlijk waren deze uitwassen nog een uitvloeisel van de oorlogsperiode welke hij in Engeland moest doorbrengen en de problemen in het gezinsverband thuis, voortkomend uit zijn afwezigheid tijdens de oorlog.

Vanuit Hull koers gezet naar de Egersund aan de ZW kust van Noorwegen  . Bij Skedeneshamn een loods aan boord genomen, welke ons met een 2e en 3e collega, die wij halverwege de reis zouden verwisselen, naar noord Noorwegen zou brengen.
Deze reis zou gedeeltelijk door de fjorden gaan en gedeeltelijk buiten om.
Daar het schip in ballast was en met het voorspelde weerbericht voor ogen, werd voor deze oplossing gekozen, daar anders te veel tijd verloren zou zijn gegaan om de gehele reis, zonder loods en geheel buiten om,  af te leggen.
Een 2e mogelijkheid zou zijn om het noordelijke gedeelte binnendoor af te leggen door de Vestfjord binnen te varen

Deze tocht door de fjorden was schitterend en dan bemerk je pas hoe nietig een mens is en al vaar je op een vrij groot schip, hoe klein het lijkt, als je tussen deze reusachtige rotsmassa's door vaart.
Af en toe een tegenligger of een trawler op de thuis reis en natuurlijk de post - en veerboot welke de verbindingen verzorgd met de eilanden en afgelegen dorpen, welke moeilijk bereikbaar zijn.
Door "binnendoor " te varen hebben zowel de dek - als machinekamerdienst de mogelijkheid om de los-en laadinstallatie  aan dek eens een goede onderhoudsbeurt te geven.
In Archangel zal met eigen laadgerei worden gewerkt, bedient door russische bootwerkers. Oponthoud door niet functioneren van het laadgerei zal schadeclaims tot gevolg hebben.
Machinisten, bijgestaan door stokers of olielui overhalen de dekwinches, de dekcrew onder leiding van de bootsman controleren de blokken, takels en geien.
En menig potje mopperen wordt gehoord als van alle laadwinches de laadrepen moeten worden ingesmeerd en geoliëd met een mengsel van afgewerkte olie en smeervet. Niemand ontkomt aan dit noodzakelijke werk want van 8 laadwinches moet dit noodzakelijke werk worden gedaan.
We moeten er ook aan wennen dat wij nu veel noordelijker varen dan normaal en dat het in dit jaargetijde,  langer of bijna de gehele dag licht blijft en enkele maanden later dat het bijna de gehele dag donker blijft. De gebruikelijke uren dat men gewend is te slapen tussen de wachten in, wordt moeilijker daar het niet donker wordt.

Na Hammerfest waar voor de laatste maal van loods wordt verwisseld duurt het niet zo lang meer voor we weer in volle zee zijn.
Veel scheepvaart is hier niet. Een enkele houtboot en wat thuisstomende trawlers. De visserij zal wel noordelijker zijn geweest, want op al mijn reizen op noord Rusland heb ik geen enkele vissende trawler gezien.
Op de kaart lijkt de Wittezee niet zo groot, maar vanaf de Barentszee is het nog een behoorlijk eind varen alvorens Arschangel wordt bereikt.
De gebruikelijke loods voor het opvaren der rivier aan boord genomen en de reis vervolgd, maar na enige tijd moeten wij voor anker, om de russische authoriteiten de mogelijkheid te bieden het schip grondig te controleren.
Een heel "leger "Russen onder leiding van officieren komt aan boord.
Alleen een stuurman mocht in het stuurhuis blijven om het geankerde schip te controleren en een machinist in de machine kamer om standby te zijn als machine vermogen noodzakelijk zou zijn als de situatie van het schip dit noodzake;ijk maakt.
De rest van de bemanning en officieren verblijven gedwongen in hun hutten of messroom.
Alle paspoorten en monsterboekjes worden door de russische officieren gecontroleerd en bij een onduidelijke foto moet de betreffende persoon persoonlijk zich vertonen.
Ondertussen doorzoeken de soldaten het gehele schip. Iedere hut en verblijfplaats, kombuis, machine kamer en kabelgat worden gecontroleerd. Zelfs werden eens de navigatielichten in de beide masten gecontroleerd.
Wat hun niet aan stond werd in beslag genomen., of door hen geconfisceerd daar zij het zelf mooi vonden.
Afbeeldingen van pin-up girls in diverse hutten of in diverse tijdschriften.waren meestal de boosdoeners en onder het mom van slechte publiciteit in beslag genomen en waarschijnlijk voor eigen "gebruik "aangewend.
Na veel oponthoud werd het laatste stukje van de reis voortgezet onder strenge bewaking van enkele militairen ( bewapend ) , welke aan boord waren gebleven.
Na te zijn afgemeerd aan de kade mocht zelfs niemand van boord gaan, zelfs niet zo als gebruikelijk om de diepgang van het schip op de voor en achtersteven af te lezen om daarna in het scheepsjournaal te worden opgetekend.
Een schildwacht aan dek en een schildwacht aan de gangway op de wal in afwachting van de volgende instructies.
Na enige tijd werden alle bemanningsleden voorzien van een soort pas, welke in duplo was vervaardigd en waarvan het duplikaat in het bezit was van de wachtpost op de wal bij de gangway.
Iedere keer als een persoon van boord wilde gaan, moest hij zijn pas tonen en volgde een controle met het duplikaat.
En zo zette ik , na uitvoerig te zijn gecontroleerd, mijn eerste schreden op russische bodem om toch nog de diepgang te kunnen aflezen.
Aan de omgeving waar wij zijn afgemeerd is duidelijk te zien dat wij in een houthaven zijn aanbeland.
Wij liggen afgemeerd bij een enorme opslagplaats van grote stapels gezaagd hout. Hout wat in de verwerkingsfabrieken is gezaagd, waarna het per maat en soort in de open lucht wordt opgestapeld om te drogen.
Na voldoende te zijn gedroogd mag het worden geladen.

Na enige tijd komen de vertegenwoordigers van de verschepers ( Interflot ) aan boord. Wij worden geinformeerd over de aanvang van belading en de diverse regels welke er van toepassing zijn tijdens de belading.
Wat mij opvalt is, dat er bij deze vertegenwoordiging veel vrouwen vertegenwoordig zijn.
Er zal met 4 ploegen op 4 ruimen tegelijk worden geladen. Belading zal dag en nacht door gaan tot het schip beladen is. Ook de zondag zal worden doorgewerkt.. Totale beladingstijd wordt op 5 a 6 dagen geschat.

Door de dekbemanning worden de laadbomen omhoog gebracht, de dekkleden en luiken worden verwijderd en met de laadbomen de luikspanten uitgenomen. Hierna worden de laadbomen gesteld.
Eén laadboom boven het midden van een luikhoofd en één laadboom  buitenboord boven de kade. De laadrepen worden aan elkaar gekoppeld zodat door de beide laadwinches gelijk belading kan worden gedaan.
Winch van de laadboom boven de kade tilt de last op tot boven de verschansing. Winch van laadboom boven het ruim trek last naar zich toe, terwijl winch 1 wat "slek "geeft. Is de last boven het ruim dan wordt er door beide winches de laadrepen "gevierd " totdat de last in het ruim staat en kan worden afgekoppeld.
De tegengestelde bewegingen worden nu uitgevoerd om een nieuwe last vanaf de kade op te pikken.
Het samenspel van beide winches en laadbomen verlangt een goed samenspel van de bootwerkers welke de winches bedienem en de voorman welke aan de winchbedieners de tekens geeft wat zij moeten doen.

Voor mij is dit een nieuw onderwerp. Nog nooit een lading hout vervoerd, behalve dan het hout voor sinaasappelkisten wat wij in  Bordeaux als kleine bundels hebben geladen voor Casablanca, maar dat waren nooit gehele ladingen.
Op de diverse cursussen van 3e. 2e en 1e rang zijn uitvoerig de houtladingen besproken en de hiermede gepaard gaande  voorzorgs maatregelen ter voorkoming van ongelukken.

Niet lang behoefden wij te wachten eer de eerste bootwerkers aan boord kwamen en de laadwinches onder hevig lawaai gingen uit proberen.
Op de kade verschenen dan ook de eerste pakken hout en ook de tally lui.
Waren de bootwerkers alleen maar mannen, de tally lui waren alleen maar vrouwen. Jong en oud door elkaar, maar bijna iedereen in dezelfde outfit qua kleding., zonder enige kleur nuance.. Nadat de gegevens en maten van de pakken hout waren gecontroleerd door de tally lui, werden deze vrij gegeven om te worden geladen en vanaf dit moment was het een constante aanvoer van pakken hout.

wordt vervolgd








Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 17-05-2010, 20:13:14
Wijbe, Je noodkreeet op mijn vacantie adres gezien.
Zo beter ?
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 19-05-2010, 02:35:24
De noodkreet was van rinus, ik viel hem alleen maar bij.
Ik weet niet hoe het met Rinus gaat.
Ik was laatst op Scheveningen i.v.m. reddingbootdag, maar geen Rinus of ander forumdeelnemer gezien. Het palmhuisje lijkt ook niet meer bewoond.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 19-05-2010, 10:05:58
zijn we elkaar mis gelopen er waren wel degenlijk mensen van het forum aanwezig hoor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 19-05-2010, 15:20:27
Zal wel helaas. Ik was er zo van 10-11
Is het Palmhuisje niet meer in gebruik?


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 20-05-2010, 11:36:15
Ja hoor nog dagenlijks maar op de tijd dat jij daar was is er meest al niemand wel vroeger en later in de middag .
 maar zaterdags wat minder dan zijn ze naar het voetbal


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 23-05-2010, 08:05:23
Rinus en Wijbe,
Wat verstaan jullie onder te titel "Palmhuisje "
Bij nijn weten was het palmhuisje de naam van de oude semaphore.
Het lijkt mij sterk dat de huidige semaphore onbemand is ?

Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 23-05-2010, 13:03:45
Cor dat is een ruimte onder het nieuwe Semaphor
waar de oude zee lieden een onderkomen hebben


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 23-05-2010, 13:48:19
Rinus,
Dank voor toelichting
cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 24-05-2010, 07:22:28




Terugblik 21

Een lading hout bestaat uit een grote hoeveelheid kleinere partijen van elkaar verschillend qua afmetingen als lengte, breedte en dikte en houtsoort. En elke partij nadat zij geladen is moet in het ruim worden gemerkt met één van de diverse kleuren waterverf en moeten worden opgetekend op het scheeps "klad "stuwplan.
Deze markering van de diverse partijen hout moest met de grootste nauwkeurigheid geschieden. Bij vertrek van het schip na belading zou een "net "stuwplan naar de ontvanger worden gestuurd en afgaande op de partijen opgetekend in het stuwplan., kon dan opslag in de loodsen worden geregeld of overslag per binnenvaartschip of vrachtauto.
Voor de stuurlui is er voldoende werk aan de winkel en aangezien de belading dag en nacht door gaat. lopen zij nu ook ploegendienst om de belading en markering in de gaten te houden.
Ook van de dek en machinekamer personeel zijn manschappen in de ploegendienst ingedeeld om de stuurlui bij te staan en voor het smeren en onderhoud van de laadwinches.
De tally lui waarschuwen, wanneer de laatste hijs van een bepaalde partij in het betreffende ruim is geladen, zodat de stuurman en dekpersoneel de nodige maatregelen kunnen nemen om deze partij in het ruim te merken..
Van deze beladen partij moesten de nodige gegevens worden opgevraagd qua grootte van de partij en partij nummer.
Deze gegevens konden ook in diverse kleuren op het stuwplan worden terug gevonden, mits deze gegevens juist waren opgegeven.
Hier kon nog wel eens een misverstand over ontstaan, door de onderlinge taalbarriere.
Diverse gegevens moest je zien te verkrijgen bij de tally lui op de kade en iedere keer moest je als stuurman het gedeelte van je pasje tonen.
In enkele gevallen kwam er wel eens een tally vrouw aan boord, maar dan was er meestal op de kade iets mis gegaan en moest er wat worden gecorrigeerd in één der ruimen.
Deze dames waren enorm schuw, durfden geen kop koffie of thee aan te  Bang door collega's te worden verraden en te worden beschuldigd van pogingen tot omkoping.
Zelfs sinaasappels waren daar schaars of niet verkrijgbaar, maar geen der dames durfden een sinaasappel voor hun kinderen te accepteren.
De mensen waren erg vriendelijk, maar door de taal barriere moeilijk verstaanbaar en terug houdend. Aan voorlichting betreffende wereldnieuw ontbrak ook nog wel het een en ander. Op een der reizen, binnen liggend in Rusland, hadden wij via de scheepsradiotelegafie vernomen dat er een russchise Spoetnik was gelanceerd met het hondje Leika aan boord.
Het duurde meer als een dag eer de russen hetzelfde nieuws vernamen en waren verwonderd dat wij het veel eerder hadden vernomen.
Af en toe kregen wij ook bezoek van de stuwadoor van de betreffende houtwerf. In dit geval was het een vrouwelijke stuwadoor.
Een echt manwijf. Waarschijnlijk had zij een heel slecht gebit, want zodra zij aan boord was, kreeg zij last van kiespijn .Met veel misbaar werd er gekreund en over haar wang gestreken en wodka... wodka,,, gepreveld.
Bij het presenteren van een jonge hollandse borrel, was het leed snel geleden. maar in de loop van de dag herhaalde de kwaal zich.
Kwam je bij deze dame op haar kantoortje, dan werd er prompt een fles klandestien gebrouwen wodka uit een bureaulade getoverd en een half drinkglas volgeschonken  voor consmptie. troebel  lichtgroen van kleur, onsmakelijk van aanzien.   Gelukkig was hiervoor gewaarschuwd, want deze klandestiene wodka kon vergaande gevolgen hebben voor iemands gezondheid.
Maar misschien wilde deze dame wel een goed gebaar maken tegenover haar gasten !

Als een schip in een haven ligt is dat meestal een uitgesproken kans om het schip buitenboord te verven en vooal als het schip onbeladen is, zoals in ons geval. Buitenboord schilderen is op zee levensgevaarlijk en daarom ook verboden. De zijde van het schip welke tegen de kade ligt is gemakkelijk om te schilderen en kan vanaf de kade worden gedaan. Dit was in ons geval niet mogelijk omdat er op 4 ruimen werd geladen en voor de bemanning gevaar zou kunnen opleveren en ook nogwerd bemoeilijkt door de passen controle., zodra iemand aan wal zich begaf.
Dan maar de andere zijde aanpakken. Stellingplanken buitenboord en met een paar groepen bewapend met verf, kwast en rollers aan de slag en proberen in een dag deze zijde in de verf te zetten.
Maar dat was een grote misrekening. Nog maar net bezig of een zeer boze russische  militaire delegatie vervoegde zich aan boord. Na veel geharrewar begrepen wij er uit dat het verven buitenboord, buiten de gezichtkring van de militaire schildwachten op de kade er buitenboord niet mocht worden geschilderd en de werkzaamheden onmiddelijk moesten worden gestaakt.
Waarschijnlijk heeft een passerend patrouillevaartuig de wal authoriteiten van onze werkzaamheden in kennis gesteld, waarna maatregelen werden getroffen.
Jammer, dan maar weer vertrekken met een roestig en ongeverfd schip en in de volgende haven de schade proberen in te halen. wat meestal wel zou lukken, daar er in de Europese havens niet van deze strenge verordeningen sprake was.
Ondanks de strenge controle en maatregelen werden we wel in staat gesteld de russische bodem te betreden en Archangel en omstreken te bezichtigen.
Als je zonder begeleiding de wal op wilde, werd je terdege gecontroleerd en zomogelijk gevolgd.
Allereerst de controle van de walpas aan de gangway. Hierna werd er naar de uitgang van de werf of terrein door gegeven , hoeveel personen een bepaald schip hadden verlaten. Bij deze uitgang weer een uitgebreide controle en zo mogelijk werd ook vanaf dit punt naar een volgend weer doorgegeven hoeveel personen in aantocht waren.
Deze bezoeken aan de wal waren waardeloos. Je dwaalde wat rond in de buitenwijken van Archangel.  Houten huizen, houten huurkazeres, ongeplaveide straten, als je deze wegen nog straten kon noemen. Soms waren ze geplaveid met boomstammen, echter zonder trottoirs en bij regelval zal het een reuze modderbad zijn geweest.
Door de taalbarriere waren we ook niet in staat om per tram naar de bewoonde wereld te gaan. Wat moet zeggen waar je heen wilt, welke tram moet je nemen, wat moet je betalen en waar moet je uitstappen.
En dan ook ... hoe kom ik terug in zo'n land. !
Als je Archangel wilde bezoeken, kon je beter wachten op de faciliteiten, welke door de Russen werden georganiseerd.
Iedere dag werd door de russische instanties bekend gemaakt hoe laat er een bus vanaf dit havengedeelte naar de stad zou vertrekken. Geen stadslijndienst, maar speciaal voor de zeelui van de diverse schepen.
Deze bus verzorgde het transport vanaf de diverse havens en de daar liggende schepen en met als eindpunt het zeemanshuis.
Eén groot stuk publiciteit, van begin tot einde.
Vaak waren er in dit zeemanshuis optredens van russische dans- en zanggroepen en vaak ook nog heel bekendstaande groepen, welke in de diverse russische steden door het gehele land in theaters optraden.
Russische vrouwelijke employes probeerden in diverse talen, gesprekken te voeren met de te gast zijnde buitenlandse zeelui.
Meestal waren dit studenten van taalinstituten en hadden hier een pracht jachtgebied om hun gestudeerde taal in praktijk te brengen en zieltjes te winnen voor het communisme en argelozen zeelui uit te horen.
Verder was er een enorme voorraad propaganda materiaal in de meeste voorkomende talen en over de meest uiteenlopende onderwerpen.
Dit materiaal mocht gratis worden meegenomen, wat ook de bedoeling was om de aanboord gebleven zeelui voor het communisme te interesseren.
Verfrissingen waren ook verkrijgbaar, echter tegen betaling, maar sterke drank zoals wodka of genever werd niet geschonken.
Het sterkste drankje was bier maar was echter niet vergelijkbaar met ons bier qua smaak en sterkte.
Waarschijnlijk was toen ook al de drankzucht van de Russen een probleem en de dames welke de bus passagiers op de thuisreis begeleidde, hadden weinig last van dronken mede reizigers.
Dat dit één grote publiciteit stunt was, heb ik zelf meegemaakt.
Toen ik met nog enkele gasten in een druk gesprek gewikkeld waren met één der russische taal tolken en wij de aankondiging van het vertrek van de bus naar het schip niet hadden gehoord.
Toen wij wel wilden vertrekken was er geen bus. Op onze vraag of dit nu de russische gastvrijheid was waarover werd  gesproken, werd er meteen voor gezorgd dat wij met een snelle motor barkas naar ons schip werden terug gebracht , zonder enige kosten.

Bij binnenkomst in Archangel had ik ook wat russische trawlers zien liggen, qua bouw verschillend van de hollandse trawlers.
Ik heb bij een der tolken in het zeemanshuis gevraagd of er een mogelijkheid bestond om deze trawlers te bezoeken.
Mij werd verzekerd dat deze mogelijkheid er was en zij zouden voor mij een afspraak maken voor een bezoek. Jammer genoeg heb ik hier niets meer van gehoord. Of misschien waren deze trawlers nietrespetabel genoeg om te worden bezichtigd.
Ik heb wel gezien dat er op deze trawlers vrouwelijk personeel werkzaam was. Waarschijnlijk in de civiele dienst als kokkin en bediende, zoals toen ter tijd ook gangbaar was op de scandinavische koopvaardij schepen.

Op een van de latere reizen in Leningrad werd ik zelfs in de gelegenheid gesteld om het beroemde museum Hermitage te bezoeken en een uitvoering van een bekende opera in een der muziek paleizen van deze stad bij te wonen.  En waar zelfs de duurste plaatsen voor ons waren gereserveerd.
Ik heb nooit geweten dat er zoveel schilderijen van Rembrandt in de Hermitage te zien waren.
Van huisuit ben ik niet zo culureel opgevoed , maar achteraf was ik blij dat ik dit toch heb mogen zien en meemaken.
Zelfs het bezoeken van de uitvoering van het " Zwanenmeer "door een der bekendste en wereldberoemde russische dans- en theatergroepen was mogelijk, maar door werkzaamheden moest ik dit jammer genoeg voorbij laten gaan en andere bemanningsleden  de gelegenheid geven van dit aanbod gebruik te maken.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 25-05-2010, 07:03:47
Terugblik 22

Maar ondertussen gaat de belading stug door. De tijdsduur is afhankelijk van de patijen hout. Planken zal veel meer tijd vergen als baddings en grote partijen van één soort bespaart veel tijd met het merken van de partijen.
Regelmatig moeten we ook in de ruimen controleren of alles wel goed wordt gestuwd en dat alle ruimte met hout wordt gevuld.
Regelmatig moet dan aan de tally lieden aan de wal worden gevraagd om kort hout te leveren om kleine ruimten tussen de diverse partijen of van een zelfde partij  op te kunnen vullen zodat één hechte laag van hout wordt verkregen.
Het stuwen in de zijden onder het tussendek en hoofddek vergt ook meer tijd als normaal, maar uiteindelijk kunnen we de luikspanten weer inleggen en de laatste ruimte tussen de luikspanten wordt met hout gevuld eer we de luiken inleggen en deze met de presennings afdekken en afgekegd.
Ondertussen zijn de sjorringen voor de deklast al aangebracht en buitenboord gehangen, zodat zij niet kunnen worden onder gestuwd door het hout van de deklast. De stutten welke het hout van de deklast op zijn plaats moet houden worden zorgvuldig geplaatst en zijn dan ook van voldoende dikte om het geheel en met behulp van de sjorringen zo te houden.
De deklast is het zwakke punt van de houtlading en verdient de meeste aandacht.
Na verloop van tijd groeit de deklast en zijn de laadwinches al niet meer te zien. Maar aan SB en BB zijde is de deklast één geheel van de bak tot aan het dekhuis midscheeps en vanaf het dekhuis tot aan het achterschip.
En ook dan komt er hier een eind aan, wanneer de deklast naar onze maatstaven voldoende hoog is en de belading wordt beeindigd.

Eén maal heb ik het meegemaakt dat de bootwerkers niet meer verder wilden gaan met de belading van de deklast omdat zij vanaf de laadwinches niet voldoende uitzicht hadden over de werkzaamheden. De werkzaamheden werden onderbroken en advies werd gevraagd van een lading inspectrice van de stuwadoor.
Deze dame, gekleed in een licht beige mantelpakje, kwam na verloop van tijd aan boord en nam de situatie in ogenschouw en stelde de bootwerkers in het ongelijk, waarna de belading werd hervat.
Waarschijnlijk had deze dame weinig tijd aan boord van schepen doorgebracht, want in de korte tijd dat zij aan boord was zag zij kans om tegen een dik ingevette laadreep  te lopen, waarbij een prachtige vetvlek op haar mooie mantelpakje zichtbaar werd.
De dame was zeer ontstemd en kwam bij mij haar beklag halen.
Met een tube K2R vlekken pasta heb ik haar kunnen helpen. Ofschoon zij zeer kritisch was toen ik deze vlekken pasta op de vlek aan bracht en de vlek hiermee behandelde en uitsmeerde, was zij na het uitborstelen van de pasta hoogst tevreden over het behaalde resultaat en ging als een gelukkig mens van boord.
Kleine plichtplegingen kunnen soms vergaande gevolgen hebben. Ook hier in ons geval en kon de hoogte van de deklast door de scheepsleiding worden bepaald en niet door de bootwerkers.

Zodra het laatste hout aan boord was, kon het schip zeeklaar worden gemaakt.
De laadbomen werden neergelaten en vast gezet. Deze laadbomen lagen nog net boven de deklast.
De deklast werd waar mogelijk met dekkleden afgedekt, zodat het hout niet door het buiswater nat kon worden en door het zeewater toegenomen gewicht van de deklading,  de stabiliteit van het schip in gevaar kon brengen.
De sjorringen werden binnenboord gehaald en met spaanschroeven strak getrokken. Hierbij maakten wij ook nog gebruik van de laadrepen om de deklast tot één vaste massa te maken en proberen op deze wijze ons te verzekeren dat de deklast niet zal gaan schuiven.
Zowel op het voor en achterschip moeten " life lines " worden aangebracht en een gangpad worden gemaakt, zodat de bemanning veilig van de voor- en achterverblijven naar de nidscheeps kan komen. Er is nu geen verschansing waar de bemanning bij slecht weer nog enige beschutting hadden
De laatste keer ons walpasje laten zien om op de wal de diepgang op het voor- en achterschip af te lezen .
En alleen de gangway moest nog worden binnengehaald als de scheepspapieren van de lading waren afgeleverd en het stuwplan  aan de bevoegde instantie kon worden gegeven,  om te worden opgestuurd naar de ontvanger van de lading.
Loods aan boord en natuurlijk ook nog enkele begeleidende militairen en de thuisreis kon een aanvang nemen.
Dit maal zou het echt een thuisreis worden want onze bestemming was Zaandam. Het vooruitzicht was goed, want de lossing zou ook wel de nodige dagen duren, zodat wij in staat zouden zijn om gedurende deze losdagen verlof op te nemen en dit thuis door te brengen.

Na deze reis maken we nog een houtreis, maar nu vanuit de Oostzee waar we in Riga hebben geladen. Deze vroegere Baltische staat
was nog onder russisch beheer en ook hier dezelfde voorschriften als in Archangel.
Dit zou de laatste houtreis van het jaar worden, waarna het schip voor reparatie het dok in zou gaan.
Hierna zou het schip in de wilde vaart proberen de kost te verdienen tot het voorjaar van het volgende hout seizoen .

Ondertussen is het beheer over de vier  Muller transport schepen veranderd.
Muller Transport was gevestigd in Den Haag en was een onderdeel van NV. Wm. H. Müller en Co.te Rotterdam.
De vier schepen Joseph Frering, Louis Lanz, Iberia en Hispania werden uitgerust en beheerd door Muller Rotterdam.
Vanaf nu, omstreeks 1959, werd het beheer overgenomen door de Koninklijke Hollanse Lloyd in Amsterdam.
Had ik voorheen te maken met wal kapitein Lolkema, nu zou dat voortaan dhr. Scheurkogel zijn.

Terwijl het schip zijn dokbeurt ondergaat heb ik verlof. Kerstdagen thuis doorgebracht en gehoopt wordt dat Oud en Nieuw ook nog thuis gevierd kan worden.
Maar dan komt dat vervloekte telegram. Ik wordt op oudejaardag rond de middag aan boord verwacht en het schip zal dezelfde dag nog vertrekken. Jammer, pech gehad, volgende keer beter !
Als ik mij aan boord meldt is het schip reeds uit het dok en ligt gemeerd voor de kade en verschillende reparatie ploegen zijn nog in de weer om de laatste reparatieklussen te klaren..Aan dek is het een grote puinhoop.
Ondertussen is ook de bemanning aan boord gekomen en dit maal is het een crew samengesteld door KHL te Amsterdam.
Ik heb de indruk gekregen dat alles wat de KHL niet kon gebruiken, nog wel goed zou zijn voor de Iberia.
Practisch de gehele crew bestond uit Amsterdammers. Er wordt vaak verteld dat Amsterdammmers joviaal zijn, maar dat is beslist niet waar. Ik heb liever met Rotterdammers te maken. Minder joviaal, maar je weet tenminste waar je met hen aan toe bent.
De crew welke wij nu aan boord hadden gekregen, leek wel of de gevangenissen en opvoedingsgestichten waren open gezet om toch maar een bemanning te krijgen voor een schip dat op oudejaarsavond naar zee wordt gestuurd.



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 25-05-2010, 07:06:19
Terugblik 23


Het plotselinge vertrek op oudejaarsdag had te maken met een charter waarin was bedongen om voor het einde van het jaar uit de Rotterdamse haven zou worden vertrokken.
Het schip zou leeg vertrekken en zo spoedig mogelijk moest een lading cokes in Sluiskil worden geladen.
Met een geheel nieuwe crew was het wel even moeilijk om het schip zeeklaar te maken. Voor hen was alles nieuw en zij wisten op het schip heg nog steg.
Ook was de stemming slecht, want de meeste van hen voelde zich bedrogen om inplaats van op een mooi KHL lijnschp te worden geplaats, zij nu op een oud stoomschip vanuit de oorlog dienst moesten doen.
De accomodatie was ook al niet naar de zin, vooral als je op de KHL schepen een aparte hut bent gewend.
Met veel kunst en vliegwerk is het schip zeeklaar gemaakt en zijn wij vertrokken. En natuurlijk werkte het weer ook niet mee en was er buiten een behoorlijke hoop wind.
De jaarwisseling is ongemerkt voorbij gegaan , maar voor velen was het vast niet de eerste keer dat zij met oud en nieuw op zee zaten..
De volgende morgen komen wij voor de monding van de Schelde. Ook hier weer tegenslag. Hoe dichter wij bij de monding komen hoe dikker de mist wordt en gelukkig kunnen wij nog net de loods oppikken.
Maar al heel snel wordt het duidelijk dat we zo niet verder kunnen varen en gaan voor anker.
Twee dagen liggen we voor anker in de potdichte mist.
Het radarsijsteem wat nu op de Schelde de scheepvaart regelt was er niet en er was geen andere mogelijkheid om verder te gaan.
Uiteindelijk klaart het op en varen wij het kanaal van Gent naar Terneuzen op en meren af in Sluiskil, waar een lading cokes voor Carthagena in Spanje op ons ligt te wachten.
Na een dag vertrekken we weer en nu maken we een lange reis met een aaneenschakeling van allerlei havens.
Sluiskil- Carthagena- La Spezia- Sfax- Bremen- Dugirat- Venetie-Rotterdam. In de meeste havens een bulk lading voor de volgende haven en anders leeg naar de volgende haven. Af en toe bunkeren in Gibraltar.
Sfeer aanboord wordt er niet beter op en de eerste gagestraffen worden uitgedeeld.
In Cathagena en La Spezia wordt er een matroos van het schip verwijderd en naar huis gestuurd. Hierdoor verbeterd de stemming. Maar ideaal is het niet.
Deze wilde vaart is geheel anders als de mooie lijndiensten van voorheen. Het aantal zeekaarten is ook beduidend meer en voor de 2e stuurman veel meer werk omdat hij op al deze zeekaarten de nodige correcties moet bijwerken.
Bij aankomst in een haven is er meestal wel een enveloppe met de "Berichten aan Zeevarenden " waarin alle geconstateerde correcties zijn vermeldt.
En corresponderen deze correcties met de aanboord zijnde zeekaarten, dan zullen deze moeten worden bijgewerkt.

Maar deze wilde vaart heeft ook wel zijn charmes. Steeds iets nieuws en onbekend,
Carthagena waar nog mensen in holen woonden.
Dugirat een haven in Joegoslavie onder het bewind van Tito. Ook strenge controles, maar niet vergelijkbaar met Rusland.
Zonder veel problemen kan men de wal op gaan.
Van Dugirat in ballast naar Venetie. Op een zondagmorgen arriveren wij op de rede en na de loods aanboord te hebben genomen
wordt naar de laadplaats gestoomd.
Hoe dichter wij bij de stad komen, hoe meer wij zien dat de stad in een feeststemming is.
Bij navraag bij de loods kom ik er achter dat vandaag de Paus wordt begraven. Aangezien ik van Calvinistische huize ben zegt dat mij niets en verwondert het mij dat voor een begafenis de stad is versiert en er een feeststemming heerst.
Bij mijn weten was er kort geleden geen paus gestorven.
Het blijkt echter dat de paus welke begraven zal worden, een paus blijkt te zijn welke al heel wat jaren geleden is gestorven en begraven was in Rome.
Deze paus schijnt een oud inwoner van Venetie te zijn en tijdens zijn leven schijnt hij gezegd te hebben dat hij in Venetie begraven wilde worden. En deze paus zal dan vandaag herbegraven worden in Venetie. Als ik mij niet vergis gaat het om Paus Pius XII.
Na te zijn gemeerd gaan de kapitein en ik op weg om naar deze begrafenis te gaan kijken. Straten zijn er niet in Venetie en een lijkkoets zal dan ook niet kunnen worden gebruikt. Kanalen te over in deze stad en de koets zal worden vervangen door een statie sloep.
Bij de ertsvaart op Spanje heb ik diverse katholieke processies gezien met alle pracht en praal, maar wat ik toen in Venetie heb gezien was bijna niet te begrijpen. Zo mooi en indrukwekkend. Wij hadden een prachtige plek uitgezocht op een der bruggen van het kanaal van de route.
De Paus opgebaard in een glazen kist in vol ornaat met mijter. Gezicht bedekt met een gouden masker. Geplaatst op het achterdek van een grote roeibarkas. Geroeid door 20 roeier. Roeitempo aangegeven door een drummer met harde slagen op een grote drum.
Omringd door bootjes met bisschoppen en kardinalen. En natuurlijk ook hoge vertegenwoordigers van stadsbestuur, leger en politie.. Nog nooit van mijn leven heb ik zoveel hoge katholieke geestelijken bij elkaar gezien..

Na deze vaartocht werd het lijk met glazen kist opgebaard in de kathedraal en deze kathedraal was voor iedereen toegankelijk.
Ook wij maakten deze tocht langs de opgebaarde paus.
Wel stond er naast de kist een groot offerblok waar giften in gedeponeerd konden worden ter bestrijding van de begafeniskosten.

De volgende dag aan boord bezoek gekregen van enkele nonnen uit een plaatselijk weeshuis, die kwamen bedelen voor wat voedingswaren voor hun wezen.
Hoe groot kunnen de tegenstellingen van deze kerk zijn binnen een dag tijds.
Zondag pracht en praal, maandag armoe en ellende en dat alles binnen dezelfde kerkgemeenschap.









Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 28-05-2010, 18:17:32
Terugblik 24

 Na alle wederwaardigheden van Venetie, worden wij de volgende dag weer geconfronteerd met de sleur van het dagelijkse leven aan boord van een vrachtschip.
Luiken open en het beladen kan beginnen.
Weer een bulklading, maar de bestemming van deze lading klinkt ons aangenaam in de oren. Ja, zowaar ,,,Rotterdam.
Hebben we de mogelijkheid om ons te ontdoen van een groot gedeelte van de onwillege bemanning.
Het is echter te vroeg in het jaar om met de houtvaart op noord Rusland te beginnen,. Zeker nog een maand wachten.Wij kunnen nog wel voor die tijd nog 2 reizen maken met erts van Noord Spanje naar Rotterdam.
Op een van deze reizen zijn wij genoodzaakt van onze koers af te wijken en St. Nazaire aan te lopen.
Ter hoogte van Quessant worden wij opgeschrikt door het feit dat de gezagvoerder een longbloeding schijnt te hebben. Daar deze persoon op slecht één long schijnt te leven is de situatie hoogst ernstig. Wij zijn allen van goede wil, maar een medice opleiding hebben wij niet gehad en voor ons is het ook vaak giswerk.
Per telegrafie contact opgenomen met het Rode Kruis ziekenhuis in Den Haag. Per omgaand advies om de patient zo spoedig mogelijk  aan de wal te brengen voor opname.
In overleg met het hoofdkantoor wordt besloten St. Nazaire aan te lopen en de gezagvoerder aldaar te debarkeren.
In de vroege uren van de volgende morgen meren wij in St.Nazaire. De op de kade wachtende arts onderzoekt de patient en beslist dat opname in het ziekenhuis noodzakelijk is en per ambulance wordt de patient afgevoerd.
Van collega's diverse malen gehoord dat de omstandigheden in de franse ziekenhuizen erbarmelijk waren, maar dit zelf nog niet meegemaakt.
Nu kon ik het zelf comstateren en ik had medelijden om de patient hier achter te laten, echter een andere mogelijkheid was er niet.
Van het hoofdkantoor bericht ontvangen in St. Nazaire te blijven wachten op een aflos gezagvoerder, welke dezelfde middag arriveerde en de reis kon worden voortgezet naar Portugaleta.
De achtergelate patient heeft 2 weken in het franse ziekenhuis gelegen, waarna hij werd ontslagen. Hij heeft verder geen hinder gehad aan zijn ziekte en heeft zijn beroep verder op de normale wijze kunnen uitoefenen.
Twee reizen maken we naar Noord Spanje, waarna wij weer naar Archangel vertrekken. Twee retour reizen naar een Noord Europese haven.
Op een van deze reizen lagen wij aan dezelfde kade als een nieuw Duits motorvrachtschip. De dicipline op dit schip is heel wat strenger als op de Hollandse schepen. Als aan een der stuurlui iets wordt gevraagd, wordt de stuurman met Herr Steuermann aangesproken. Degene die de vraag stelt staat bijna in de houding. Maar de naam van het schip kon ik niet begrijpen.
De naam was Birkenau, de naam van een der ergste duitse concentratie kampen.  En dat amper 15 jaar na het einde van de oorlog.
Misschien hadden naam en bemanning wel iets met elkaar te maken. Nog steeds denk ik hieraan.

De derde houtreis is een verrassing. Wij gaan naar Siberie . In een plaatsje Igaka, gelegen aan de Jenissey rivier moeten wij gaan laden. ook dit maal een lading hout
Deze haven is ongeveer 6 a 7 weken ijsvrij per jaar. In deze periode kan er geladen worden en zodra de vorst invalt moeten alle schepen vertrekken. Beladen of niet
Door de ijsgang zouden de schepen als een sardineblkje in elkaar geduwd kunnen worden. De minimum temperatuur kan 's-winters oplopen tot minus 63 graden Celcius.

Het is weer eens iets anders wat je niet vaak mee zult maken.
Bij bestudering van de route komen wij er achter dat Igarka 2 dagen stroomopwaarts varen, aan de Jenissey rivier ligt.
Het begin van de reis is de normale route door de noorse fjorden, zoals we gewend zijn op onze reizen naar Archangel.
Zodra wij de Noorkaap zijn gepasseerd, wordt nu koersgezet naar het eiland Nova Zembla.
Nova Zembla bestaat uit twee gedeelten en wordt doorsneden door een fjord. Deze fjord moeten wij hebben om in de Karazee te geraken en vervolgens koers te kunnen zetten naar Dixonpoint aan Jenissey rivierdelta.

Voorbij de Noordkaap, koers gericht op Nova Zembla, zie je geen schepen meer. Er is hier weinig scheepvaart. De meeste scheepvaart gaat naar de haven aan de Witte Zee en is een stuk zuidelijker als wij varen.
Maar toch worden wij schijnbaar in de gaten gehouden.
Zodra de schemening invalt zien wij op de radar een pip., wat er op duidt dat daar een schip vaart. Zodra na enkele uren de schemering weer optrekt en je speurt de horizon af, is er niets te zien en op de radar is de pip ook verdwenen.
Wat zou kunnen betekenen dat wij door een onderzeeer worden gecontroleerd, welke bij dag onderwater vaart en in de schemering weer even aan de oppervlakte komt.
Het weer is fantastisch. Stralende zonneschijn en bij het passeren van de fjord tussen de beide gedeelten van Nova Zembla loop ik wacht in een korte witte broek en wit overhemd met korte mouwen. Het is op dat moment 7 augustus. Heb ik steeds goed onthouden daar het mijn verjaardag was.
Als wij de fjord door zijn , komen wij in de Karazee.en na nog geen uur te hebben gevaren zitten we rondom in de ijsschotsen.
De heersende noorderwind had het drijfijs naar zuidelijker streken gestuwd. Veel hinder hadden we niet van het ijs, maar de loods welke wij bij Dixonpoint aan boord namen, vertelde ons dat de dag ervoor de ijsbrekers enige schepen in de ijsmassa heeft moeten assisteren.
De gebruikelijke controle vindt plaats, waarna het schip zijn reis op de Jenessey rivier kan vervolgen en natuurlijk ook weer onder begeleiding van enkele russischr soldaten.
Een troosteloos landschap waar wij door heen varen. Een troosteloze toendra met hier en daat wat struikgewas. Bomen konden hier niet groeien, vanwege het strenge klimaat. Heel veel zuidelijker zou de boomgroei pas beginnen en het hout wat in Igarka werd verwerkt werd met vlotten van boomstammen vanuit ver in het zuiden naar Igarka vervoerd.
Nergens bebouwing te ontdekken, halverwege passeren wij een plaats Dudinka genaamd. maar deze negorei bestond uit enkele houten huizen.
Igarka is idem. Weinig bebouwing en enorme houtopslag plaatsen. Bewoners zijn er alleen als de temperatuur nog redelijk is.

Zodra wij arriveren wordt met de belading begonnen. Weer laden met eigen gerei..
Arbeiskrachten, tallylui en verantwoordelijken zijn voor de tijd dat de haven is geopend vanuit Archangel naar hier gebracht.
Meerdere bekende lui ontmoeten we hier. Belading gaat dag en nacht door.
Een dag werd er niet gewerkt. Het schijnt dat de arbeidskrachten een staking hielden om zo een vrije dag in de toekomst te verwerven. Of dit is gelukt is mij onbekend.
Het enige vermaakpunt aan de wal in het zeemanshuis. Heel wat kleiner als in Archangel en met minder voorzieningen.
Vanuit de scheepsbemanning was er weing animo voor een bezoek.
Na een week zijn we beladen en aanvaarden de thuis reis. Na de loods bij Dixonpoint vanboord hebben laten gaan zijn we op ons zelf aangewezen en stomen richting Nova Zembla.
Het weer is compleet omgeslagen. Harde noordelijke wind en zware zeegang.
Maar de deklast is goed verzorgd en hopelijk zullen we hier geen problemen mee krijgen.
Tijdens mijn wacht horen we een vreemd geluid. Het geluid komt uit het noorden en wordt met het moment sterker.
Ik vertrouw het niet en laat het schip van koers veranderen zodat zij met de kop in de wind vaart.
Niet lang er na komt er een reusachtige golf langs het schip gerold en is nog hoger dan het stuurhuis. Het was wel even schrikken om zo'n brok geweld voorbij ziet stuiven.
Het is gelukkig de enige grote golf en na verloop van tijd kunnen we onze oorspronkelijke koers weer handhaven.
Als deze golf ons dwars zou hebben belopen zou zeker een gedeelte van de deklast overboord zijn gegaan.

Het geluid van de golf zal waarschijnlijk te maken hebben gehad met het drijfijs wat noordelijker in de Karazee ronddreef, het ijs waar wij geen last van hadden. En op elkaar werd geslingerd en gehutseld door deze enorme golf. Een andere verklaring heb ik er niet voor.
Ruim 50 jaar later kreeg ik een boek onder ogen waarin zo'n golf door een duits oorlogschip in de Noord Atlantic is gefotografeerd. En op de foto wordt aan de horizon een muur van water getoond over de gehele breedte van de foto.
Er werd bij vermeld dat dit niet zo vaak voorkwam en het zeldzaam was zoiets te fotograferen.

Na Nova Zembla koers gezet naar de Noordkaap. Dit keer gaan wij maar een klein gedeelte door de fjorden en via de Westfjord komen we weer in open zee. Onze bestemming is Avonmouth in zuid Engeland en rond de Shetland eilanden hopen we via de Ierse zee daar te komen.
De reis verloopt zonder problemen, maar onze diepgang is te groot om het dock van Avonmouth binnen te lopen en de deklast zal in Cardiff worden gelost en nu staat de diepgang ons wel toe,  om de rest in Avonmouth te lossen.
Hierna nog twee reizen met hout vanuit Oostzee, waarna ik met verlof kan gaan en hoopte de Kerst en Nieuwjaar thuis te zijn.

wordt vervolgd


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 31-05-2010, 07:19:21
Terugblik 25

Ik heb geluk want de kerstdagen ben ik thuis.
Maar voor het einde van het jaar moet ik wacht gaan lopen op het schip de Joseph Frering. Het schip zou voor de jaarwisseling binnen lopen in IJmuiden en bij de hoogovens een lading erts lossen. Een schip voor de kade kost geld, dus zo spoedig mogelijk lossen is het devies. En de lossing zal dan ook volgens de planning in de late namiddag van oude jaar zijn beeindigd.
Het vertrek zal in de namiddag van Nieuwjaarsdag zijn. Voor de bemanning dus een kleine meevaller.

De Joseph Frering en Louis Lanz waren twee omgebouwde noorse olietankers en tot bulkcarriers verandert.
Respectifelijk  9884  en 8293 BRT, in 1936 en 1931 gebouwd en beide in 1956 omgebouwd.
De oorspronkelijke namen waren Skaraas en Skotaas.
De schepen waren eigendom van de NV. Scheepvaart Mij "Mineral " te Rotterdam en in beheer bij Wm.H.Muller Transport Mij
Eén van deze schepen voer op Brazilie en loste in Emden , de ander voer op Monrovia en loste in IJmuiden.
De Louis Lantz werd reeds in 1960 gesloopt, de Josepk Frering in 1963 weer verkocht aan een nieuwe eigenaar en ook in 1970 gesloopt.
Het was ook de periode waar overal ter wereld nieuwe en voor de tank- en bulkvaart grotere en snellere schepen werden gebouwd
en voor een groot deel de oudere schepen gingen vervangen, welke met hun nieuwe concurenten niet meer rendabel waren.
En ook speelde in deze periode ook mee, dat al hele bemanningen uit buitenlanders ging bestaan.
Ik kreeg hier zelf al een voorproefje van, want de aflosbemanning tijdens de lossing van het schip, bestond ook uit 5 Kaap Verdianen.
Waarschijnlijk door de maatschappij voordeliger geacht dan hun hollandse collega's en ook veel minder commentaar hebben gehad om deze jaarwisseling aanboord door te moeten brengen.
 
Het was niet alleen de bedoeling dat ik bij de lossing een oogje in het zeil hield,  maar na lossing als 1e stuurman met dit schip zou vertrekken en wat na lossing ook is gebeurd.
Het eerste wat ik moest doen voor ik mij aan boord meldde was,  bij de GGD een coctailprik gaan halen om mij te vrijwaren van allerlei gevaarlijke tropische ziekten.
Ik had in deze overplaatsing wel zin in.
Een groter schip, echter ook weer een oud schip, maar ook een nieuwe uitdaging en een nieuw traject.

In de namiddag van oud jaar beeindigd de lossing. De ruimen worden gecontroleerd op aangebrachte schade en waar nodig wordt dit gerepareerd.
De volgende 's-middags zal de bemanning aanboord komen en kan er worden gemonsterd. Dan is ook de hele crew van de civiele dienst aanwezig en kan de benodigde proviand aan boord komen en worden opgeborgen.
Met de eigen bemanning kan het schip verder zeeklaar worden gemaakt en dan kan het schip zijn reis aanvangen.

De uitreis verloopt zonder problemen, maar zelf ondervind ik de hinder van de coctailprik welke ik bij de GGD heb moet halen tegen de tropische ziekten. Twee dagen lig ik geheel buiten westen in mijn kooi. Dit schijnt meerdere malen voor te komen, ik ben dus geen uitzondering.
Op dit schip is het de gewoonte om iedere middag , mits het weer het toelaat, hoogten te schieten en een bestek te maken. Op deze reizen is het traject veel vaker in grote stukken open zee en zonder verkenning van de wal.
Ik sta er van versteld wat tegenwoordig een zeewaardig yacht aan boord heeft aan navigatiemiddelen en op de simpele wijze waarop de informatie wordt verkregen. Er is echter één maar, als de apperatuur maar functioneerd en anders heb je niets.

Het schip is geen hardloper, een gemiddelde snelheid van tien mijl per uur.
Het is een confortabel schip, goede accomodatie, maar dat was van de tankvaart bekend door haar meestal lange reizen.
Wij zullen echter met deze vaart tussen Monrovia en IJmuiden geen lange reizen maken en rond de vier weken weer thuis zijn.
Het enige nadeel is dat het lossen veel sneller gaat als een normaal vrachtschip of houtboot en er sneller weer moet worden vertrokken. Maar ik hoef geen verlof meer op te sparen voor studie verlof en kan de gespaarde dagen nu tussen de reizen opsouperen als daar gelegenheid voor is.
We varen nu wel voor een groot gedeelte in een zone met mooi weer en tropenkleding is hier wel een must.
Ook is het wennen aan de snel invallende duisternis en de duur van het daglicht. Op deze breedte is dit practisch altijd hetzelfde en niet zo wisselend als om de Noord tijdens de diverse seizoenen.
De nachtelijke onweersbuien zijn spookachtig en de regenbuien zijn ook niet mis.

Monrovia stelt niet veel voor. Als er plaats is kan meteen aan de kade worden gemeerd en kan de belading beginnen en meestal als de aanvoer niet stagneert zal de belading binnen een dag zijn gebeurd en de terug reis worden aanvaard.
Als het schip eenmaal is afgeladen sta ik versteld over het geringe vrijboord van het schip.
Bemanningen van tanker-en bulkschepen zijn hier aangewend, De dekafsluitingen waren veel hechter en  solide dan op een normaal vrachtschip.Ofschoon er tegenwoordig weinig verschil zal zijn nu alle schepen zijn uitgerust met stalen luiken.
Ik zie nu nog weleens een bulkcarrier de sluizen van Terneuzen passeren op weg naar Gent. Deze schepen zijn soms tientallen keren groter als ik was gewend, maar het vrijboord is nog altijd,  in verhouding tot de lengte van het schip,  vrij klein.
En nu kan ik mij pas voorstellen hoe nuttig de loopbrug is, welke boven het scheepsdek is geplaatst en loopt van de midscheeps tot het achterschip.
De verbindingsweg voor de bemanning tussen de midscheeps en het achterschip, welke beslist nodig is bij een beladen schip.
Als bij de minste zeegang de golven over het dek spoelen. En bij stormweer is het vaak een hele waagtoer om deze tocht te maken en moet je wel zijn "geschoeid " om de overtocht droog te beeindigen, anders sta de rest van je wacht met natte kleren aan het roer of op uitkijk.
Op de uitreis als het schip in ballast vaart is het minder erg en alleen wat buiswater is de enige boosdoener.

Indien nodig lopen wij Las Palmas aan om te bunkeren. Bunkeren is niet het probleem van de stuurman, maar wel moet er zoveel mogelijk erts mee genomen worden op de retour reis en de bunker capaciteit moet de machinekamer wel instaat stellen om de eindstreep te halen. En de brandstofprijzen zullen ook hierop invloed hebben. Wat lever meer op. Erts of Brandstof.

Las Palmas is een leuke onderbreking en vergt weinig tijd. De wal op gaan is er niet bij. Zeewachten draaien gewoon door. Alleen standbij voor het ander deel van de dekbemanning om te meren en ontmeren.
Klaar met bunkeren en voor en achter de trossen los. De helft van de thuisreis zit er al op en nog een paar dagen en het mooie weer zal ook wel eens kunnen veranderen en tropenkleding taboe en 's- nachts een wachtjek aan.



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 31-05-2010, 07:22:14
Terugblik 26

Zoals in de meeste zuidelijke landen met een katholieke invloed, is er ook in Las Palmas het gebedel door nonnen, om wat geld of voedsel,  voor de door hen beheerde weeshuizen. Vaak wordt er door de nonnen borduurwerk te koop aangeboden. gefabriceerd in hun schaarse vrije tijd
Het "opengewerkt "kantwerk van deze streek is heel bekend en ik heb mij laten verleiden,  een tafelkleed van 3 meterlengte met 12 servetten te kopen. 
Voor de spotprijs van slechts 10 gulden. Het arbeidsloon van de nonnen welke dit tafellaken hebben vervaardigd moet dan maar enkele centen per uur zijn geweest. Of zij hebben het gemaakt ... ter ere van.
Het tafellaken is meerdere malen bij mij thuis in gebruik geweest bij feestdagen. Het bleek qua afmeting te groot voor een normale gezinstafel en het wassen en stijven van zo'n tafellaken moest door een wasserij worden uitgevoerd en moest met grote zorg geschieden.. Vooral als je nog in de kleine kinderen zit is zo tafelkleed in de kortste keren smerig
Uiteindelijk heb ik dit tafellaken met servetten aan een kerk in 's-Hertogenbosch geschonken, welke het tot op heden nog steeds gebruiken voor hun viering van het Heilig Avondsmaal.
Nog steeds een mooie herinnering aan mijn vaartijd als ik deze kerk  een enkele maal per jaar bezoek, de kerk waarvan ik jaren zelf lid was.

We weten van de lossing in IJmuiden dat het snel gaat.. Hooguit 24 uur. Dus een kort verlof en de volgende reis staat weer voor de deur. Het enige wat meevalt is de korte reisduur, wat veel vergoedt.
Af en toe eens een afwisseling als er passagiers de reis meemaakten. Veelal "snoepreisjes ", aangeboden door het hoofdkantoor. Maar bezoeken brengen aan land beperkte zich maar tot 1 of 2 dagen en de rest van de reis was zee panorama, met als afwisseling mooi weer en slecht weer, met de daarbij behorende zonsopkomsten en ondergangen.
En natuurlijk de gebruikelijke middagborrel in de kapiteinshut en de gezamelijke maaltijden, mits zeeziekte dit niet verhinderde.

Aan alles komt een eind. Na diverse reizen met plezier te hebben gemaakt komt bij aankomst in IJmuiden de domper.
Eén van mijn keurings papieren was verlopen en zonder geldige keuringspapieren kon er niet gemonsterd worden voor een volgende reis.
Toen ter tijd moest er jaarlijks een keuring worden gedaan m.b.t. de lichamelijke conditie en om de 2 jaar een keuring van gezichts en hoororganen. In mijn geval moest ik mijn ogen op nieuw laten keuren.
Tot mijn grote verwondering werd ik afgekeurd. De gehouden keuringen werden door deze artsen in het meegebrachte monsterboekje opgetekend en van stempel voorzien.
Nu kreeg ik ook een "pracht " stempel.....  AFGEKEURD.
Daar sta je dan.
Einde van je zeemansloopbaan.
Ik was te jong om bij de geconstateerde afwijking aan mijn ogen,  bij de uitoefening van mijn beroep, een bril te dragen.
Was ik 40 jaar geweest dat was dit weer wel mogelijk geweest.  Een vreemde wetsbepaling.

Hoe deze regels tegenwoordig zijn is mij onbekend. Wat mij wel altijd heeft verbaasd is,  dat je toen ter tijd met een bril op, met meer dan 120 km /per uur over de wegen mocht scheuren. Maar op een schip, dat hooguit 12 mijl per uur vaart, dit niet mogelijk was en waar je nog de hulp had van de moderne navigatie middelen.
"VAREN IS NOODZAAK " had dus voor mij afgedaan. Wat nu.?
Op dat moment de jongste 1e stuurman in jaren van de maatschappij en de oudste 1e stuurman qua anciniteit.
Promotie in het verschiet ?
Was mijn studie voor niets geweest ?
Niemand weet het. Ik zal er bij moeten leren leven. Misschien heeft het ook zijn positieve kanten.
Een baan aan de wal ? Altijd thuis ? Meer aandacht voor je jonge gezin.!
Het devies zal moeten zijn. Niet bij de pakken neer zitten, Niet achterom kijken , dat is geweest. Vooruit zien, daar ligt ( en misschien lacht ) de toekomst. De toekomst zal het leren.

In overleg met de maatschappij loop ik haven wachten bij lossende schepen en zal ik proberen via sollicitaties een passende baan te vinden.
Een der advertenties van een frans concern in Brabant vraagt een ex . stuurman voor hun logistieke afdeling..
Sollicitatie, gesprekken, bevestiging en wanneer kan je beginnen.Dan het verzoek om zo spoedig mogelijk te beginnen.
Half december, 3 dagen na het laatste gesprek, start ik met mijn nieuwe baan. Een woning is reeds beschikbaar ofschoon er nog steeds woningnood is.
Begin februari verlaat in Den Haag en vestig ik mij met gezin in 's-Hertogenbosch.
Per 1-1-62 verlaat ik de dienst van Wm.H.Muller en Co.NV.
Een nieuwe levensloop begint en hoe zal het mij vergaan ?
Vanaf dat moment werd ik een "VREEMDELING " , t.o.v. mijn geboorteplaats en ben dat tot op heden gebleven.

Achteraf vraag je af....?
Wat waren de mooiste schepen......  Zonder twijfel de Domburgh en Vrijburg   Batavier 1 en 3
Wat was de mooiste lijndienst .......         Rotterdam-Londen. Soms 2x per week maar wel het weekend thuis
Waren de grotere schepen gezelliger...... Nee , deze schepen hadden geen radiotelefonie installatie en je had hierdoor op je wacht geen contact met collega's op andere schepen.

Het motto van onze moderator Rinus Nutbey is... Eén maal gevaren, altijd gevaren.
Dat is juist. Het water trekt altijd.en als vacantie vier wil ik bij voorkeur aan zee.
In 1971 heb ik toch weer voor een week als prenter de zee opgezocht.
Een reis met de Sch. 110 Ali, met schipper J.Taal.
Een mooi schip, maar lelijk gemaakt door de stellages achter de midscheeps voor de bokken visserij.
Ook deze reis werden we opgeschrikt door de gevaren van de zee. Eén der Urker kotters laat weten dat er een bemanningslid wordt vermist, waarschijnlijk overboord geslagen. Nooit weer terug gevonden.
Ofschoon de Sch.110 ruim 1000 pk ter beschikking had aan trekkracht en met 2 boomkorren viste, was de gevangen hoeveelheid vis niet in vergelijking met de vangst van de Sch.10,  waar rond 1948 ik een reisje mee maakte. Deze ex Deense snik had slechts 80 pk trekvermogen tot haar beschikking en viste met slecht één borden trawl.

Allen die een bijdrage hebben geleverd aan de afleveringen van Terugblik in de vorm van reacties en foto's hartelijk dank.
Uw medewerking heeft er toe bijgedragen om dit schrijfwerk tot het einde toe af te werken.
Veel vrije tijd heeft het gekost, maar voor een goed doel.
Herinneringen aan Scheveningen en haar bewoners
Misschien hebben mijn kinderen en klein kinderen er later nog iets aan, als zij iets van hun vader of opa willen weten.

Vreemdeling Cor



Einde


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Maart op 31-05-2010, 08:54:01
Cor met veel genoegen gelezen hartelijk bedankt

gr Maart


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: roker op 31-05-2010, 10:11:32
Als je nog meer verhalen hebt , houden we dit tot sterke aanbeveling . Ik heb zitten genieten

Henk K


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 31-05-2010, 11:56:50
Met veel plezier gelezen en steeds uitgekeken naar de volgende aflevering.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Zeester op 31-05-2010, 13:00:08
Cor ik genoten van je reisverslagen heel mooi bedankt!!

met vriendelijke Groetjes Willem.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 31-05-2010, 19:39:30
Lezers,
 Op Google onder vermelding van Joseph Frering zijn nog meer bijzonderheden te lezen over dit schip en de Louis Lantz.
Ook zijn er foto's geplaatst.
Verhalen en foto's zijn niet van mij afkomstig.
Het geheel is echt lezend waardig.
Succes er mee.
gr.
Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: ctaal op 01-06-2010, 16:28:00
Cor,

Ik heb met veel plezier je herinneringen gevolgd. Erg interessant en goed geschreven.

Vriendelijke groeten,
Kees Taal


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: lois op 01-06-2010, 16:56:25
jammer,spannend boek is uit.
pspaans


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Metser op 02-06-2010, 01:02:34
Klasse!!

Wie volgt?


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: aat taal op 02-06-2010, 08:44:34
Heel goed. Ik heb genoten.

aat taal


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: J.H. op 04-06-2010, 01:57:59
Ja, het was interessant ,mede doordat er zo ongeveer die zelfde  tijd ook nog familie van me op die schepen vaarde maar helaas het verhaal eindigde veel abrupter dan ik had verwacht, ik had voor mijzelf alreeds ingeschat  dat Vreemdeling een Schelde Loods of iets dergelijks was geworden dat kwam doordat hij in Zeeuws Vlaanderen woonde/woont, maar helaas mocht dat niet zo zijn, al de vele varensgasten hier op de site , ik ook,  kunnen ons goed indenken wat Vreemdeling bij het afgekeurd worden  heeft doorgemaakt, maar kunnen we dat echt ?? Ik denk van niet.
Vr gr.
Jan


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 21-07-2010, 17:59:45
Vacantie.

Ook op oudere leeftijd kan men nog volop van een vacantie genieten.
Een voorwaarde is nog wel dat het weer niet te slecht is en je op oudere leeftijd nog goed gezond en mobiel bent, en gaan en staan kan waar je maar wilt.
De manier van reizen zal ook wel een voorwaarden zijn en zeker ook de hoeveelheid geld wat je wilt en kunt spenderen.
Een dure verre vliegreis behoeft niet beter te zijn als een auto tocht naar één van onze buurlanden.
En natuurlijk telt ook mee, wat verlangt of verwacht je van een vacantie.
Voor de één is een terrasbezoek met een lekker drankje een voorwaarde. terwijl de ander een wandeltocht en een likijsje ambieert.
De één ambieert een " all in " verblijf in een 5 sterren hotel , terwijl de ander er met de caravan er op uittrekt en zelf zijn potje kookt.
En dit jaar heb ik weer diverse ouderen gezien, die er met de tent op uit trokken.

De laatste jaren heb ik mijn vacantie door gebracht in Noord Frankrijk en dat dan natuurlijk aan de kust.
Als ik bij mijn kinderen in het binnenland of in Luxemburg op hun huis moet passen zie ik genoeg  landelijk genot en behoef dan in een vacantie niet hetzelfde te zien.

Voor mij vanuit Zeeuws Vlaanderen is de afstand naar Noord Frankrijk niet zo ver.
Verleden week ben ik met auto en caravan in drie en een half uur vanuit Boulogne sur Mer naar huis gereden en ook onder weg nog een stoppauze gemaakt om te eten en wat te rusten. Afstand 240 km, waarvan 15 km op secondaire wegen en de rest snelweg.
Vanaf Dieppe zal het zo'n 400 km zijn, dus heel aangename afstanden om in een dag te doen.

De gehele noord -west kust van Frankrijk is mooi en er zijn vele leuke plaatsjes om te bezoeken.
Dit jaar heb ik mij beperkt tot de plaats Wimereux en omgeving, een leuke en moderne badplaats 6 km benoorden Boulogne sur Mer.
Deze plaats bezocht ik nu voor de 5e maal en nog steeds bevalt het mij daar uitstekend.
Er is een goede camping in deze plaats, zo'n 500 meter afstand van het strand en de gezellige boulevard.
Deze camping wordt door de gemeente beheerd en berekent schappelijke prijzen. Ik betaalde € 16.50 voor staanplaats caravan, electriciteit, 2 personen en staanplaats voor de auto bij de caravan incl. toeristen belasting per dag.
De staanplaatsen zijn zeer ruim. Overdag en 's-nachts politie controle
In de plaats is nog een 2e camping. Deze camping is verder van de kust gelegen en is qua prijzen duurder en heeft minder grote staanplaatsen en veel geluidsoverlast van de TGV trein die vlak langs de camping voort raast. De camping is iets luxer met veel vaste bewoners.

Wat trekt mij naar Wimereux ?
De zee, het strand , de duinen, de krijtrotsen en de gehele omgeving.
Deze kuststreek wordt ook wel aangeduid als de Côte Opale. De fransen zijn er erg goed in om bepaalde kustgebieden een mooie kleurrijke naam te geven.
Maar laten we eens de omgeving gaan bekijken vanaf Wimereux in noordelijker richting tot aan kaap Blanc Nez

Wimereux heeft een schitterende wandel boulevard waaraan diverse hotels, vacantie huizen en horeca bedrijven zijn gevestigd.
Over een groot gedeelte van de boulevard zijn aan de landzijde strandhuisjes geplaatst.
Ieder huisje versiert met een vrolijke naam en hier en daar wat extra versiering. Huisjes geschilderd in een witte kleur en afgezet met blauwe biezen. De franse kleur voor een badhuisje zoals  je ze overal aan de franse kust tegen komt.
Waarom deze badhuisjes op de boulevard. ?
Bij hoogwater staat de zee tot aan de boulevard dijk en er zou weinig van de strandhuisjes overblijven bij het minste of geringste zuchtje wind.
Hele families hebben zich bij mooi weer rond deze strandhuisjes verzameld.
Vaak onder het genot van etenswaren en een glas wijn en omgeven door spelende kinderen met bal, step of fietsje. Het geheel geeft een prettige ontspannen sfeer. En hier omheen flaneren de overige badgasten, vacantie gasten en overige bezoekers.
Gedurende een groot gedeelte van de dag is de boulevard afgesloten voor wielrijders , skeelers en loslopende honden.
En auto's zijn al helemaal niet toegestaan. Het is met recht een wandel boulevard.
Aan de zeezijde van de boulevard is een verhoging aangebracht, welke meteen als bank met leuning kan worden benut. Aan de buitenzijde van de boulevard zijn bordessen aangebracht.
Bij laag water is het strand zo'n 500 meter breed. Het strand heeft nergens een droog gedeelte, want bij hoogwater staat het gehele strand weer onder water.
Bij laag water is er voldoende ruimte voor de vele badgasten, maar zodra de vloed opkomt trekken de badgasten zich steeds verder terug, richting boulevard en op het laatst is iedereen op de boulevard.
Op de banken en op de bordessen, één groot strandvermaak.
Bij goed weer vertrekken de eerste badgasten om 19.00 uur huiswaarts, de tijd voor de franse avond maaltijd en om 20.00 uur is de boulevard vrij van de badgasten en resteren de flanerende hotelgasten en wandelaars.
Wat het water betreft zijn het nog de surfers welke na hun dagtaak nog even hun sport willen bedrijven en verder nog war zeilbootjes van de plaatselijke verhuurderij en zeilschool.
In deze plaats worden regelmatig belangrijke surf wedstrijden gehouden.
Bij het zwemmen moet men er wel rekening meehouden dat er erg veel stroming staat.

Aan het einde van de boulevard in noordelijke richting stroomt het riviertje Wimereux in zee en een kilometer verder begint een belangrijk duingebied, de "dunes de Sacs". Momenteel een groot natuurpark, met golfbaan en dure vacantie woningen.
Overal in dit duingebied zijn nog de overblijfselen van de duitse bezetting te zien. Heel veel bunkers en geschutsstellingen en reeds vele van deze bunkers zijn vanaf de krijtrotsen in zee gestort, door de voortdurende afkalving van de krijtrotsen.
Door dit hele gebied zijn wandelpaden aangelegd en op diverse plaatsen langs de verkeersweg parkeerplaatsen aangelegd met duinpaden naar het strand of panorama punten.
Dit duingebied strekt zich uit vanaf Wimereux tot voorbij het plaatsje Ambleteuse.
Ambleteuse in ook een badplaats, echter minder chic als Wimereux.
Wel met een eenvoudige boulevard, maar met een minder mooi strand. Grote gedeelten bedekt met grintkeien.
Bij hoogwater staat ook hier het water tot aan de boulevard dijk.

wordt vervolgd


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 21-07-2010, 18:26:56
Gelieve te lezen in voorgaand artikel
dunes de Slacs i.p.v. dunes de Sacs
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Zeester op 21-07-2010, 19:09:04
Cor bedankt!!

hij is weer voor z'n roodkopere! ;)

Groetjes Willem.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 21-07-2010, 23:03:36
Wimereux is bij de fransen vooral bekend voor zijn mossels. Die gaat men daar zelf rapen. Je vindt er dan ook alleen nog maar hele kleine mossels.
De fransen beweren dus dat kleine mosselen lekkerder zijn dan de grote (Zeeuwse).


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 22-07-2010, 07:27:39
wijbe
dit onderwerp komt nog ter sprake in het vervolg.
gr.
cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 22-07-2010, 22:54:01
OK.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 23-07-2010, 18:19:58
Het duin gebied van de Slacs , vernoemd naar het riviertje wat er door heen stroomt, is niet vergelijkbaar met het duingebied zoals wij dat zijn gewend. De lagere gedeelten zijn vergelijkbaar. Uit het duin komend om op hetzelfde hoogte niveau het strand te vinden.
Het hogere gedeelte is hetzelfde duingebied maar is als het ware boven op de krijtrotsen geprojecteerd. Veel vlakker en zonder grote zandheuvels, en aan de rand van het duin is er een groot hoogte verschil met het er beneden liggende strand.
Dit duingebied loopt door tot iets noordelijk van de plaats Ambleteuse, waarna weer een landschap volgt van uitgestrekte akkers en weiden , afgewisseld door hier en daar wat bossen.
De akkers en weiden lopen vaak tot aan de rand van de krijtrotsen en het landschap is heuvelachtig met soms aardig hoge heuvels, vooral in de buurt van Cap Blanc Nez.
Langs de kant van de weg worden we regelmatig gewaarschuwd door de borden "Keep Right ". Een waarschuwing voor de engelse automobilist, die onderweg vanuit Engeland via Calais of Kanaal tunnel naar zijn vacantie bestemming, er op wordt gewezen niet langer in Engeland te zijn en hier rechts i.p.v. links wordt gereden.

Verleden jaar was mij al een naambordje opgevallen toen ik ook op deze weg in noordelijker richting reed.
De naam was Haringzelle. Dit keer zou ik goed op letten of de naam echt zo was, en ja hoor, weer stond er langs de weg dezelfde naam en nog geen kilometer verder aan de andere zijde van de weg bij de ingang van een groot bos... "Bois de Haringzelle".
De naam "haring "komt mij bekend voor. Misschien heeft het in oude tijden echt iets met haring te maken gehad.
De naam "zelle " kon ik niet thuis brengen, maar in een vacantie folder met betrekking tot deze streek werd de naam "zelle" verklaard.
Het zou een naam zijn vanuit de periode dat de Noormannen de noord franse kusten bezet hadden en de betekenis is oord of plaats.

Niet ver voorbij het "Bois de Haringzelle " is een groot oorlogsmuseum gevestigd in een ex. duits bunkercomplex en hier is ook een enorm groot kanon tentoongesteld waarmee de duitser in 1940-1945 Engeland hebben beschoten.
Het gedeelte waar we nu zijn is ook het gebied van Kaap Gris Nez.
Een hoger gedeelte met grauwe klippen. De naam van de kaap geeft dit ook weer. Het gebied vanaf kaap Gris Nez tot aan de volgende kaap, kaap Blanc Nez, wordt aangeduid als de "Pays des deux Caps ". Ook wel wordt dit gebied aangeduid als de baai van Wissent.
Kaap Gris Nez is bij de zeevarenden alom bekend en als je deze kaap was gepasseerd duurde het niet lang meer voor je weer bij "moeder de vrouw" was, in het geval je een noordelijke tot oosterlijke koers voor lag.
Het plaatsje Wissent werd in oude verhalen over de zeevaart vaak genoemd.
Vanaf kaap Gris Nez heb je een schitterend uitzicht over de zee en het aangrenzend kustgebied en als ex. zeeman bekijk je het nu eens van een andere zijde.
Een kleine 10 km verder ligt kaap Blanc Nez. Dit gedeelte is hoger als Gris Nez.en vanuit de verte maakt dit hoge punt zijn naam met recht waar. De grond van de akkers waarmee de kaap is omgeven is wit van kleur.
Deze kaap is met recht een bezienswaardigheid. Groot parkeer terrein. Goede toegankelijke wandelpaden en prachtige panorama punten op diverse niveaux. En voor degene die van wandelen houden  zijn diverse mooie wandel routes uitgezet in de directe omgeving.
Ook hier een prachtig uitzicht over de zee en het drukke scheepvaart verkeer in dit nauwe gedeelte van het Kanaal. En het drukke
verkeer van de veerboten tussen Calais en Dover. Vanuit dit punt bij helder zicht wordt je gewaar dat je naar de drukste scheepvaart route van de wereld staat te kijken.
In de richting van Calais kijkend vroeg ik mij af, waar de Sch. 84 met schipper A.de Graaf in het najaar van 1947 was gestrand. Was dat benoorden of bezuiden Calais.? Misschien had ik het vanuit deze plaats kunnen zien. Voor de reder J.J. een slecht najaar.
Eerst de Sch.5 op het strand bij Ter Heijde en kort hierna de Sch. 84 op het strand bij Calais.
Beide schepen hebben het overleefd en er zijn gelukkig geen slachtoffers bij gevallen.
Nog snel even het plaatsje Sangatte naast kaap Blanc Nez bezocht, maar hieraan weing herinneringen aan over gehouden. Geen parkeerplaatsen in de nabijheid van het strand. En het strand was ook niet wat wij ideaal zouden noemen.

Na een rit van 25 minuten weer terug op ons uitgangspunt.en een bankje op de boulevard van Wimereux opgezocht om nog een uurtje van de avond zon te genieten.
Wat mij steeds van de fransen op valt is, dat zij dichter bij de natuur leven als wij.
Veel meer gebruiken zij artikelen, welke op een eenvoudige manier te verkrijgen zijn. Bij voorbeeld !
In het voorjaar het jonge blad van de paardenbloem plukken en dit als sla bij de maaltijd geven. Probeer het eens, het is smakelijk en iets bitter van smaak.Wel de blaadjes plukken alvorens de paardenbloem in bloei staat.
En dan kan je ook nog slakken gaan zoeken of kikkers vangen.
En aan de kust zie je bij laag water veel personen, mannen zowel als vrouwen, uit alle lagen van de bevolking, gewapend met een emmer, zich richting strand begeven.
De meeste gaan "kreukels " rapen, een kleine zeeslak welke zich vasthecht aan de rotsen. Een inspannend en vermoeiend werkje om een maaltje bij elkaar rapen, maar ze hebben het voor over. Er zijn bewoners van Zeeuws Vlaanderen die dit aan de oever van de Wester Schelde ook met veel geduld doen.

Weer anderen gaan op de mossel jacht.
Aan de zuidzijde van het strand in Wimereux bevindt zich een rotsplateau. Bij hoogwater staat dit plateau geheel onder water, bij laag water  gedeeltelijk droog vallend. Bij laagwater een geliefde plaats om te hengelen en mosselen te zoeken.
In de herfst van 2009 heb ik een persoon gezien, welke iedere keer als bij daglicht het rotsplateau droog viel, 2 baaltjes mosselen hier wist te verzamelen. En in Wimereux zijn diverse particuliere adressen waar deze mosselen te koop zijn.
En zoals Wijbe M2 ons al heeft bericht zijn deze mosselen niet groot van omvang.
Maar zijn de franse gekweekte mossels al niet kleiner dan de hollandse mossels ?
Maar in alle eethuisjes staan mosselen op het menu en er wordt flink gebruik van gemaakt.
Ook in de meeste kustplaatsjes zijn bij particulieren kleine visstalletjes, waar mossels, andere schelpdieren, krab en kreeft en wat vis te koop zijn.
Meestal door plaatselijke visserlui zelf uit zee verkregen, met behulp van tractor en vissloep met buitenboord motor.

Het zojuist genoemde rotsplateau is voor de scheepvaart ongevaarlijk omdat de aanloop route naar de haven ingang van Boulogne sur Mer veel verder zeewaarts ligt. Maar de pleziervaart moet er wel degelijk rekening mee houden en zeker in de avond en nacht, daar dit plateau niet is verlicht en alleen maar een dagmerk toont.
In 2009 liep het zeilyacht St.Anne uit Oostende in de nacht op dit plateau. Opvarenden zijn per helicopter in de nacht van boord gehaald.
's-Morgens was het gehavende wrak tegen de boulevard dijk aangespoeld. Zodra het wrak droog viel werden mast en zeiltuig van het scheepje ontmanteld en op de boulevard in veiligheid gebracht, waarna het casco per kraan op de boulevard werd geplaatst en persoonlijke spullen vanuit het schip in veiligheid konden worden gesteld.
Later is het wrak per dieplader  afgevoerd.
Het toeristen seizoen was nog in volle gang dus aan belangstellenden geen gebrek. Gelukkig waren er geen slachtoffers.

wordt vervolgd.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 23-07-2010, 18:22:48
Zeester,
Waar blijven de anderen met hun copy?
Of is iedereen op vacantie of schamen zij zich voor de puinhoop op de boulevard.
Misschien is Wimereux een alternatief
gr.
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Metser op 24-07-2010, 15:14:12
De naam was Haringzelle."Bois de Haringzelle".
De naam "haring "komt mij bekend voor. Misschien heeft het in oude tijden echt iets met haring te

Wat een toeval. Ik ben begin juni weer eens "op de bonnefooi" naar de Opalenkust gegaan voornamelijk voor het lekkere en betaalbare eten. En Dieppe natuurlijk, terug naar de oorsprong van de lougre. Criel-sur-Mer heeft ook een hele leuke camping, meteen aan het strand hoog op de kliffen. Prachtig uitzicht. Op de terugweg de kleinste weggetjes genomen, je weet nooit wat je tegenkomt. Stak de Frans-Belgische grens over bij Poperinge. Er is daar een plaatsje dat Haringe heet.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 24-07-2010, 18:22:23
Metser,
De plaatsjes Haringe en Haringenzelle liggen zeker zo'n 70 km. uit elkaar.
Leuke reactie.
Gr.
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 24-07-2010, 21:24:36
Op http://nl.wikipedia.org staat veel info over deze regio.

Cap Blanc-Nez (http://nl.wikipedia.org/wiki/Cap_Blanc-Nez): oude nederlandse naam is Blankenesse en Blackenest. Black verwijst naar het oudnederlandse woord blanka wat zoveel als helder of blank betekent. Nest verwijst naar nessa wat vooruitstekend stuk land in water betekent.
Cales Cliff is een andere benaming van de kaap die stamt uit de tijd toen het gebied nog aan de Engelsen toebehoorde.

In dit gebied is nogal eens gevochten tussen engelsen en fransen. Als een vrouw in NW-Frankrijk haar maandstonde heeft wordt gezegd: De engelsen zijn aangekomen! (engelse soldaten hadden rode jassen).

Cap Gris-Nez (http://nl.wikipedia.org/wiki/Cap_Gris-Nez): oud-NL: Swartenesse

Onder Opaalkust (http://nl.wikipedia.org/wiki/Opaalkust) vindt je veel oorpsronkelijke namen voor de later verfranste dorpsnamen:

Gevelingen, nu Gravelines
Witzand, nu Wissant
Het Hoekske, nu Le Touquet-Paris-Plage
Wimeruwe, nu Wimereux

Haringenzelle staat er helaas niet bij.

Het dorpje Haringe bij Poperinge is overigens nogal bekend vanwege haar Mirakel, zie: http://www.haringe.be/film.htm
De brandweer van Haringe is van de modernste snit.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 25-07-2010, 08:19:44
Wijbe M2,
Mooie aanvulling.
Of Haringenzellle een officiele plaatsnaam is , durf ik niet te zeggen.
Het bordje langs de weg is geen gebruikelijk frans plaatsnaam bor.
gr.
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 26-07-2010, 09:45:55
Vanaf de boulevard in Wimereux kijkend naar het noorden zien we Cap Gris Nez, kijkend naar het zuiden zien wij de pieren van Boulogne sur Mer en naar het westen de zee. Bij heel helder weer gebeurd het weleens dat we in het noord-westen wat van de engelse kust kunnen zien en de schepen varend in de scheepvaart route richting Noordzee. De schepen richting Atlantische oceaan zien je meestal niet omdat deze zich dichter bij de engelse kust ophouden.
De haven van Boulogne wordt weinig bezocht door de scheepvaart. Wel zijn de veerboten vaste bezoekers. 's-Middags om 3 uur zie je het schip opdoemen bij Cap Gris Nez om om ongeveer 4 uur de pieren van Boulogne binnen te lopen, maar niet alvorens de veerboot vanuit Boulogne naar de overzijde van het Kanaal, achteruitvarend de aanlegstijger heeft verlaten om tussen de havenhoofden een kwart slag te draaien met de kop naar zee en de havenmonding uit vaart.
's-Avonds om 7 uur zie je een andere veerboot opdoemen bij Cap Gris Nez, welke dan rond 8 uur binnen loopt. Maar deze lost geen collega af.
En voor de rest is het vrij rustig qua vrachtvaart. Alleen de kust vissers brengen wat leven in de brouwerij.
Verleden jaar zag ik op een vrijdagmiddag een bekend schip binnenlopen.
Vanaf de boulevard in Wimereux meende ik dat, qua tuigage en bouw, we hier te maken hadden met het hollandse zeilschip de "Eendracht ".
Toen ik op zaterdagmorgen wat vis voor ons middagmaal in Boulogne ging kopen, ....want een gebakken visje hoort er 's-zaterdags bij......,  lag daar de Eendracht aan de kade en probeerde met behulp van bilboards passagiers te strikken voor een betaalde vaartocht.

Boulogne was in de oudheid al bekend. In het boekje over de vlaamse visserij wordt al over deze haven gesproken. Bij de komst van de Romeinen in 57 v.C. bestonden aan de westkust al 2 havens waaruit men de overtocht naar Brotse eiland kon maken..
De ene haven was Itius Portus, gelegen in de buurt waar later de plaats Kales is ontstaan en wat later het huidige Calais is geworden.
Gesoriacus of  Bononia was de andere haven. De naam veranderde in de tijd naar Boonen en is nu het huidige Boulogne.
In dit boekwerk wordt ook vermeld dat de voornaamste haven aan de Noordzee Boonen was en hier in 40 na C. een vuurtoren werd opgericht en vanuit deze plaats ondernamen de Romeinen vanaf 40 na C. de veroveringen van het Britse eiland.
Nog steeds is Boulogne een belangrijke havenplaats en is de belangrijkste vissersplaats van Frankrijk.
Havens en dorpjes aan de kust in Frankrijk liggen allemaal in de laagten tussen de omringende heuvels en vaak aan de monding van een riviertje. En zo dus ook Boulogne.

Komend vanaf Wimereux heb je vanaf de toegangsweg naar de stad een prachtig uitzicht over de havenmonding en het tussen de havenpieren gelegen strand. Voor de bezoekers van het strand en het nabijgelegen Naausica is er een prachtige parkeerplaats gecreerd tussen de toegangsweg naar de stad en het strand. Het strand loopt bij hoogwater niet geheel onder en een gedeelte blijft dus droog.
Een bezoek aan het zee aquarium Nausica is zeker aan te raden. Trekt er wel voldoende tijd voor uit en ga liefst in de vroege morgen uren als de bussen met toeristen en schoolkinderen nog niet zijn gearriveerd.
Verder richting centrum stad langs de kade lopend, zien we een enkele sleepboot en vele kleinere vissersschepen gemeerd liggen.
Veel van deze vissersschepen zijn staande want vissers en een enkele met een trawlnet vissend schip.
Geen enkel vaartuig met een bokkentuig. Ik heb één maal een bokkenvisser zien binnenlopen, maar ik was te ver verwijderd van het schip om te zien waar dit schip thuis hoorde.

Wat verder doorlopend langs de kade komen we bij de visstalletjes. Dagelijks is hier verse vis verkrijgbaar. Ongestript en meest platvis. Verder wat krabben, kreeften , haai en steenbolk. Prijzen schappelijk.
Schol 3 en Schar  € 2-./ kg.    3 kg. voor € 5-    Schol 2   € 3     Tongschar  € 5-/ kg.    Tong vanaf € 8-/kg  ( slib)
De vishandel is een vrouwen aangelegenheid en ik veronderstel dat het de echtgenoten zijn van eigenaars van de vissersboten.
Bij de huisvrouwen is er veel animo om hier vis te kopen en niet alleen op vrijdag en de visstalletjes hebben ook veel bekijks van de vele hier aanwezige toeristen.
Het begin en einde van de viskramen wordt aangegeven door twee gekleurde beelden. De eerste stelt een visserman voor, gekleed in bruine kiel, schipperspet en laarzen en de tweede stelt de vrouw voor in de plaatselijke klederdracht met geplooide muts zoals zij er vroeger  uit zag.. De afgebeelde muts is hoger en smaller dan wij gewend waren op Scheveningen. Maar wel wit van kleur.
Of deze mutsen iets van doen hebben met de plaats Calais is mij onbekend en ligt niet zover hier vandaan, maar de plaats staat wel bekend om haar kantwerk.
Het beeld van de visserman heeft veel overeenkomst met het beeld van de visserman welke in Cadzand-Bad op de dijk bij de spui sluis staat.

wordt vervolgd



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 26-07-2010, 09:47:56
In een hoger stads gedeelte ter hoogte van Nausica heeft men een prachtig uitzicht over de haven ingang en een groot gedeelte van de haven. Het is soort park en tevens een historische plek en een gedenkplaat aan Napoleon getuigt hiervan.
Een ander historisch gebouwtje is het kruithuis.
Op deze plaats verzamelde Napoleon zijn troepen voor de slag bij Austerlitz.
Dit feit wordt door een plaatselijke historische vereniging jaarlijks in de maand Juli herdacht met optredens van verschillende groepen in ouderwetse soldaten kleding. Er is een ruime keuze.... van Noormannen tot en met Wereldoorlog 2.
Daar deze plaats een schitterend overzicht geeft van de haven ingang zijn ook hier door de duitsers de nodige bunkers gebouwd.

Op deze plaats werd ook het "Calvary des marins " gebouwd.
Een herdenkings monument voor de gevallen en verongelukte zeevarenden en visserlui. Een indrukwekkend gebouwtje met een groot kruis.
De letterlijke vertaling van Calvary is dan ook  Kruisberg.
Het gebouw bestaat uit een open binnenplaats, waarin op de muren al de namen en data van de verongelukten of gevallenden zijn vermeld.
Tevens is er een kleine kapel met altaar voor eventuele meditatie. Een schilderstuk van de eerste Boulognese stoomtrawler versiert de muur en enige reddingboeien van verongelukte schepen zijn als decoratie toegevoegd. En natuurlijk het boekwerk waarin je het nodige  goed gemeend medeleven kan plaatsen.
Een stenen trap naast het gebouw voert naar een dakterras, waarop tegen de borstwereing de nodige herinnerings plakketten aan scheepsongevallen door echtgenoten, kinderen of maatschappijen zijn geplaatst.
Vaak heel ontroerend, vooral de 3  tableaux, welke door de directie van de visserijschool zijn geplaatst, voor verongelukte jonge leerlingen. aan boord van diverse vissersschepen.
 
Ook hier is door baldadigheid besloten het open gebouw met een stevig hek af te sluiten. Het gebouw wordt op regelmatige tijden geopend en een ex visserman houdt dan de wacht en ontvangt de bezoekers.
In gesprek met de ex. visserman informeerde ik naar een eventueel visserij museum. Zoiets had ik vast verwacht, zeker voor een plaats die prat gaat op  de belangrijkste vissersplaats van Frankrijk te zijn.
Plaatsen als Dieppe, Berck en Fecamp hebben wel een visserij museum, maar ondanks aandringen van ex. visserlui is dit nog steeds niet gerealiseerd in Boulogne.
Wel maakte hij mij attent op een andere bezienswaardigheid. In een der huizen aan de onderzijde van dit park is een huis te bezichtigen van een vissersgezin uit lang vervlogen tijden.
.
Na verschillende keren vragen heb ik het uiteindelijk gevonden, aan de zelfde straat als en schuin tegenover Nausica.
Na veel trappen te zijn beklommen tussen de huizen, kwamen wij uiteindelijk bij de gezochte woning.
De  leefstijl en armoede onder de visserlui in vroeger tijden waren in alle landen vrijwel hetzelfde of verschilden niet veel.
Als je de deur opende stapte je de huiskamer binnen. Ongeveer 3 x 3 meter. Een linnenkast, tafel en wat stoelen het enige meubulair.
Houten vloer. Een open keuken was schijnbaar toen ook al in de mode.Afmeting nog kleiner dan de huiskamer. Tafel met 4 stoelen, een platte buis kachel en een aanrechtje.
Keuken was tevens slaapkamer, ca. 3 bij 2.5 meter
Bedstee als slaapplaats voor man en vrouw en in de bedstee een ingebouwde slaapplaats van ongeveer 1.2 m x 0.8m.
Op mijn reactie dat dit dan waarschijnlijk voor de eventuele baby zou zijn, kreeg ik ten antwoord dat het zelfs gold voor kinderen tot ca. 14 jaar en dan soms ook nog 2 stuks, welke dan tegengesteld in deze slaapplaats lagen. Waarschijnlijk waren de kinderen minder groot als tegenwoordig.
Naast de keuken een klein binnenplaatsje, waar je maar amper tussen de huizen de blauwe lucht kon zien. Hier op dit binnenplaatsje een open toilet met emmer , waarin de behoeften konden worden gedeponeerd. Verder opslagplaats voor manden en visserij spullen.
Op mijn vraag of de bewuste emmer door de reinigingsdienst werd opgehaald, werd mij verteld dat het de gewoonste zaak was, dat de inhoud van de emmer buiten de voordeur werd geledigd.
Of dit geheel juist is, lijkt mij sterk omdat het huisje zeker 15 meter hoger was gelegen dan de op deze heuvel gebouwde huisjes van de omwonende buren.
Verder in het huisje wat foto's, kanten mutsen en plooiijzers en een heel mooi model van de eerste loggers.


Niet zover vanaf deze merkwaardige plaats, hooguit 5 minuten per auto, kunt u ook nog de oude ommuurde stadsdeel St.Pierre bezichtigen.
En als u daar dan toch bent, bezoek dan ook de grote gedenknaald ter ere van Napoleon in het 3 km verder gelegen plaatsje Wimille en op de terug reis naar het 3 km verder gelegen Wimereux, het kerkhof van gevallen geallieerden uit de 1e en 2e wereld oorlog. waar u dan toch langs komt.

En is uw ontdekkingshonger nog niet gestild, dan kunt u altijd nog Portel Plage bezoeken, een wijk aan de zuidzijde van de haven van Boulogne. Met een prachtig zandstrand, waarvan een groot deel droog blijft, een leuk boulevardje op verschillende niveaux en een prachtig Parc des Falaises waarvanuit u weer een prachtig panarama heeft over een groot deel van de haveningang met aanliggende havens en het noordelijk gelegen kustgedeelte.

Einde



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 26-07-2010, 09:59:25

In het voorgaande artikel werd gesproken over het toilet in een vissershuisje.
Hierover schrijvend moest ik denken aan een rijmpje uit mijn jeugd

Jan Peut en Willem van de Kakton,
zijn mannen van stavast.
Jan Peut die draagt de tonnen
en Willem houdt ze vast.

Zij zullen ongetwijfeld werknemers van de reinigingsdienst zijn geweest.
en hadden als dagtaak het ledigen van de "kaktonnen " in een reservoir op een door hen voortgeduwde handwage.
Rond 1930 nog in gebruik.

Zijn Peut en Kakton scheveningse scheldnamen ?

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 26-07-2010, 12:16:49
Vorig jaar toevallig weer in Boulogne-s-M geweest.

Hieronder de viskramen en de beschreven beelden.

Bij de beelden staat een plaatje waarop staat:

Batisse en Zabelle zijn twee typische figuren uuit de lokale folklore.
Hij (Batisse, ww) is een visserman, onderdeel van de hoofdaktiviteit van Boulogne. terwijl zijn vrouw de typische dracht van de zeemansvrouwen laat zien.


De foto van de beelden is niet erg duidelijk, het was er erg druk en vol i.v.m. festiviteiten.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 26-07-2010, 12:18:55
De Beelden.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 26-07-2010, 12:22:10
Maar omdat het feest was waren de 'Reuzen' ook daar aanwezig (andere poppen dus, gedragen door mannen onder de rokken). Ze voerden ook nog een mooi dansje uit.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 26-07-2010, 12:26:29
Het dansje op muziek van de groep op het podium.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 26-07-2010, 12:35:36
Het kruithuisje en een herinneringspaal aan het kamp van Napoleon.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 26-07-2010, 12:39:06
De hele mooie en indrukwekkende Calvaire ter herinnering aan de vele omgekomen op zee.
De toren erachter zal van de kustwacht zijn?


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 26-07-2010, 12:53:08
Vanaf de rots een overzicht van de haven van Boulogne. Linksonder Naussica (auquaria).


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 26-07-2010, 13:39:23
Wijbe M 2
Fantastisch wat je hier toont.
Klasse.
Met dank
 Cor.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 26-07-2010, 15:08:06
Graag gedaan.
Dit staat toevallig op mijn harde schijf en past m.i. mooi bij jouw verhaal.
Dit lukt me wel, zulke mooie verhalen schrijven kan ik niet.

Ik heb er vanaf gezien alteveel detailfoto's van bijv. de Calvaire te plaatsen.
Maar met even zoeken op 'Calvaire Boulogne' vindt je div. foto's, filmpjes en teksten.
Als frans niet je sterkste vak is, laat dan 'Google Vertalen' (http://translate.google.nl/#) dat werk doen. Daarmee kun je teksten/WEBstekken in andere talen vrij goed begrijpen.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 26-07-2010, 15:24:54
wybe je eerste foto dat is nou een echte viswinkel en niet dat bescheeten gedoe in nederland,waar 80 % diepvries is.

en je laatste foto,hiervoor is de ingang voor de ferry ,die grond daar achter is opgespooten door de bijlmermeer en aangevoerd door de tydeway in '70 of '71 vraag maar aan lois,en aan het zien na 40 jaar voor niks,maar ja in frankrijk zijn wel meer werken voor niks gedaan.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Metser op 26-07-2010, 22:32:37
Zijn Peut en Kakton scheveningse scheldnamen ?

Niet dat ik weet. Maar ik las uit het boekje "Scheld- en bijnamen op Scheveningen" dat er een scheldnaam 't Strontboer bestaat. U vast wel bekend. :D

Maar terzake, er is een heel mooie DVD (in mijn bezit) over de Franse visserij. Het werd zo'n 10 jaar geleden op TV5 uitgezonden. De DVD is bij Amazon France verkrijgbaar. Geen ondertiteling maar wel prachtige beelden.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Metser op 26-07-2010, 23:08:48
Het lijkt erop dat Scheveningers in den vreemde graag foto's nemen van viswinkels. Hierbij eentje uit Stockholm.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Metser op 26-07-2010, 23:19:48
En hier ziet u goed waarom deze streek de Opalenkust genoemd wordt.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: lois op 27-07-2010, 15:05:33
ja zier dat is dat stuk dat daar opgespoten is maar ik was er een jaar of 15 geleden waren er toch een soort hoog oven op gebouwd.misschien weer gesloopt
lois


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 27-07-2010, 15:38:29
Wijbe,
Ik heb het kruithuisje van binnen gezien.
Normaal kan je het niet bezichtigen.
Het wordt wel verhuurd voor feestelijke gelegenheden.
De algemeen directeur ( zoals hij zich noemt ) welke gaat over de herdenkingsfeesten, schijnt ook over het kruithuis te gaan.
Toen ik bij het kruithuis was, was er toevallig ook een feestje. Toen ik het hek opende kwam deze persoon naar mij toe en vroeg wat ik wilde.
Hij heeft mij toen het kruithuis laten zien en vertelde mij ook over de verhuur en feestgelegenheid. Op dat moment werd een een schaap aan een spit gebraden.
Hij verzocht mij ook om wat affiches over de herdenkingsfeesten  op te hangen op de camping.

 Metser, goed gegokt.

Zier,
De huidige roll on / roll off veerboot meert tegenwoordig in de haven  boven aan de foto, de haven met de hijskranen.
Meert met zijn voorsteven aan de kade.
Bij vertrek stoomt hij achteruitvaren de haven uit en draait in de haven kom.
Vanaf het park in Portel Plage aan de zuid zijde van Boulogne is het goed te zien. Er is daar ook een nieuwe parkeerplaats aangelegd.



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Metser op 27-07-2010, 18:45:12
Metser, goed gegokt.

Vreemdeling, het was geen gok hoor. Zie het persoonlijk bericht dat ik U net zond.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 28-07-2010, 14:46:32
Komende week ben ik weer in NW-Frankrijk. In de grote winkels zie je ook van die mooie vistafels zoals op de foto van Metser uit Zweden. Je kijkt je ogen uit. Hier in Den Helder heb je zoiets niet.

Zier,
Zelf heb ik gewerkt bij de aanleg van de Nieuwe haven in Duinkerken en de vergroting van de sluis bij de oude haven (voor de hoogovens daar) bij Zanen Verstoep (in 1970 denk ik).
Als je daar nu komt is het inderdaad een dooie boel daar. Die nieuwe haven is nooit echt gebruikt.
De oude haven ligt er triest bij. Een hele tijd hebben daar overtollige ferryschepen gelegen.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 28-07-2010, 15:16:48
Ik heb wat fotootjes gevonden van het vissershuisje in boulogne. Helaas zijn allemaal in een klein formaat.
Het heet: La Maison de la Beurière (de wijk daar heet: Beurière) aan de Rue du Mâchicoulis (mooie naam om uit te spreken).
Ik heb het niet bezocht, maar ben er blijkbaar wel inde buurt geweest. Ik heb wel al die trappen op- en afgelopen. Dat kun je beter niet doen met mijn gewicht en hartproblemen!!

(http://www.ville-boulogne-sur-mer.fr/images/stories/culture_patrimoine/musee_beuriere/rue_machicoulis_ancien1.jpg)

(http://www.ville-boulogne-sur-mer.fr/images/stories/culture_patrimoine/musee_beuriere/rue_machicoulis_ancien.jpg)

(http://s1.e-monsite.com/2009/07/26/01/16697369138-la-rue-de-la-falaise-jpg.jpg)

(http://s1.e-monsite.com/2009/07/26/01/68205569139-la-rue-du-machicoulis-jpg.jpg)

(http://s1.e-monsite.com/2009/07/26/01/95647842143-la-maison-de-la-beuriere-jpg.jpg)

(http://s1.e-monsite.com/2009/07/26/01/26373816144-la-maison-de-la-beuriere-jpg.jpg)

(http://s1.e-monsite.com/2009/07/26/01/51782546146-la-maison-de-la-beuriere-jpg.jpg)

(http://s1.e-monsite.com/2009/07/26/01/82266224148-la-maison-de-la-beuriere-jpg.jpg)

(http://s1.e-monsite.com/2009/07/26/01/60084314153-baril-pour-conserver-le-hareng-jpg.jpg)

(http://s1.e-monsite.com/2009/07/26/01/68356060152-malle-et-cordage-marin-jpg.jpg)


(kzie bij het konrolerendat de foto's groter zijn dan de oorspronkelijke)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 28-07-2010, 18:10:54
Wijbe,
De 3e foto is de trap in oostelijke richting na de trap toeganggevend naar het vissershuisje.
Deze trap geeft toegang tot een mooi park achter het zeemanshuisje , maar een etage lager.
Foto 1 en 2 laten wel zien dat het ledigen van de emmer niet zo'n succes zou zijn !.

Auchan warenhuizen en ook anderen in Luxemburg en Frankrijk hebben mooie uitstallingen van verse vis.
Bedankt en gr.
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 28-07-2010, 18:17:15
Zijn er a.s. vrijdagmiddag rond 15.00 uur nog "bezoekers "in de catacomben van de semaphore.
In ben dan op Scheveningen en wil rond die tijd daar ook eens een kijkje komen nemen en misschien enkele plaatsgenoten te ontmoeten.
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 30-07-2010, 11:20:49
Het lijkt erop dat Scheveningers in den vreemde graag foto's nemen van viswinkels. Hierbij eentje uit Stockholm.
=========================================================================

dat zijn niet aleen de scheveningers metser maar denk iedere nederlander die graag vis eet,want zulke tafels zal je in nederland niet zien.
als je je afvraagd hoe dat komt ,wel dat prijskaartje dat ze hier vragen voor der vis.

was vanmorgen om 10 voor 10 op de markt in de koningshoek ,de markt mag om 10 uur verkopen.
ik vroeg of die hammetjes had (dit is de derde week dat ik achter het net vist ) hij had nog een luizig stukje van 3 ons liggen,had er maar 2 mee gebracht.


voor dat luizige stukje van 3 ons vroeg die 8 euro dat is zo'n 26 a 27 euro de kilo.
ff gekeken op marktprijzen
scheveningen    € 6,84
ijmuiden            € 3,50 -5,62
stelendam        € 4,46 -5,12

dus hoef die niet veel meer mee te brengen dan wat in een roode zakdoek past om aan ze'n verdienste te komen.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 30-07-2010, 12:07:22
Dat is met alles zo Zier. Niet voor niks dat de boeren klagen. Het verbaast me dat er niet meer rechtstreeks verkocht wordt zoals in Boulogne of de Haagse Boerenmarkt.
Het verschil tussen de prijs voor de producent en de winkels is enorm groot. En hoe meer de winkelketens groter worden, hoe groter dit verschil.

Als je  trouwens hier rond Den Helder de polders ingaat kun je overal bij de boerderijen van alles (aardappelen, appels, bloembollen, enz.) kopen.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 26-08-2010, 19:40:23
 
Wat herinner ik mij nog van de periode rond mijn veertiende levensjaar !
Deze vraag werd mij kort geleden gesteld

Op mijn veertiende levens jaar was het 1943.

In 1940 de bezetting  van Nederland door de Duitsers.
De haring visserij werd niet meer uitgeoefend. Alleen wat kust visserij werd nog uit geoefend. De enkele kustvissers kregen gezelschap van wat omgebouwde sloepen met ingebouwde  auto motor. Zo probeerde enkele ex visserlui, noodgedwongen aan de wal, toch in hun oude beroep nog een boterham te verdienen
's-Morgens bij daglicht mocht worden uitgevaren en iedere avond voor het donker werd kwamen de scheepjes weer in de haven.
Mochten ook de nacht niet op zee blijven.
De Sch.75 lag als controle schip in de "doorgang " van de oude haven naar de kom, als controle schip.
Ook veel Katwijkse vissersscheepjes waren toen op Scheveningen vaste bezoekers. Veelal garnalen vletten.

Diverse parades van de Duitse Wehrmacht met muziekkorpsen op de boulevard.. vooral als er ergens in de wereld weer Duitse successen waren behaald.
De NSB voelde zich ook geroepen om zo nu en dan ook eens te gaan paraderen in hun zwarte uniformen. Deze vertoning was meestal in en door de woonwijken.Veelal veroorzaakten deze demonstratie tot rellen.

Later werd de boulevard en het strand "sperrgebiet ."
Loggers werden naar havens in het binnen land gebracht om de schepen te onttrekken aan de aandacht van de duitse bezetters.
Veel heeft dit niet geholpen want miet zoveel later werden veel van deze schepen als nog gevorderd om dienst te doen bij de Duitse marine.

In september 1941 naar de Mulo . Voor mij een grote verandering. Was wel wat moeilijker dan het LO .
Had ook het gevoel dat de leerlingen van gewone visserlui niet erg welkom waren op deze school, ofschoon deze school christelijke. principes nastreefde en op Scheveningen een goede naam had.
In de klas was ik de enige leerling afkomstig van een visserman. Voor mijn ouders was de mulo ook vreemd, want mijn oudere broer was van het LO naar de ambachtschool gegaan.

Mijn vader werkte na zijn vrijwillige dienstplicht en korte krijgsgevangenschap in die tijd bij de DUW. ( Dienst Uitvoerende werken. ) Meestal 2 weken van huis. Een soort werkverschaffing, daar veel visserlui werkloos waren door de duitse bezetting.
De DUW was werkzaam voor de Heidemaatschappij. Ontginnningswerkzaamheden. in de Achterhoek of in het najaar aardappels rooien in oost Groningen.

Voedsel werd ook al schaarser en veel artikelen werden gerantsioneerd. Bij het rooien van aardappelen kregen de DUW arbeiders wat aardappelen mee,  maar voor persoonlik gebruik in het gezin.
Het waren niet de beste soort aardappelen. De schil was zwart van kleur, op de veengronden in oost groningen geteeld en bestemd voor de aardappelmeel fabrieken in oost Groningen.
Het was wel een welkomen aanvulling op het oorlogs rantsoen. Ik kan me nog herinneren dat op zondagmiddag meer aardappelen werden gekookt dan wij konden opeten. Het restant van de gekookte aardappelen werd in de loop van de middag dan gebruikr om een aardappel taart te bakken. Door toevoeging van essence was het nog best lekker.maar wij waren ook niet veel meer gewend in die tijd.
's-Zaterdags avond bezochten de wat oudere kinderen het gebouw van de CJMV in de Keizerstraat. Hier brachten wij onze tijd door met dammen en sjoelen en werden onderwezen in "stichtelijk "onderwijs.Lange tijd hebben wij daar voor een stuiver ( vijf centen ) een behoorlijk portie erwten soep kunnen kopen. Zal waarschijnlijk door de reder den Dulk zijn gearrangeerd.
In deze periode was het koperen en zilveren geld al vervangen door zinken en papieren munten, daar deze materialen nodig waren voor de oorlogs industrie.

Met mijn oudste broer verleende wij nogal eens wat hand en span diensten in de late namiddag, bij de binnenkomst van de kustvissers. De kleine visjes welke niet verkocht mochten worden in de afslag, werden door de vissers nu ook bewaard en na binnenkomst per emmertje aan kooplustige omstanders verkocht.
Nu brachten ook deze kleine visjes wat geld op. Een kwartje per emmeretje.Voorheen werden deze kleine visjes ... puf genaamd ... voor weinig geld aan de vismeel industrie verkocht.
Van deze kleine vis werden viskoekjes gebakken, nadat deze kleine visjes waren schoongemaakt en met graat en al, in een gehakt molen ( met de hand ) waren fijn gemalen
Voor onze werkzaamheden op de vletten kregen wij, van de eigenaar van het scheepje, wat vis als beloning.
Ook weer een welkomen aanvulling op ons toegewezen rantsoen.
Deze werkzaamheden waren alleen mogelijk bij rustig weer. Bij wat slechter weer en harde wind moesten deze scheepjes binnen blijven i.v.m. stormschade of andere averij.
Ik vraag me af of er toen dicht bij de kust veel schar werd gevangen.
Ik herinner mij dat er veel gerookte scharren werden gefileerd. Veel huishoudens verrichtte deze werkzaanheid.
De gerookte filets waren toen een  lekkernij, waarschijnlijk niet voor hollandse smulpapen, maar voor de duitse bezetters en consorte.
Of er toen ook nog garnalen werden gepeld weet ik niet. Ik heb er toen weinig van gezien.
Misschien waren de garnalen vletten ook omgeschakeld op de schrobnetvisserij op vis. Voorheen visten de garnalen vletten een gedeelte van de nacht tot de vroege ochtend.
Maar dit zal niet meer mogelijk zijn geweest door het duitse verbod om met de nacht op zee te zijn.

Waarschijnlijk werd er toen ook vis geimporteerd uit Denemarken en Noorwegen. Bij rokerij Deyl waren hoge stapels lege viskisten te opgestapeld, zoals deze gebruikt werden in de genoemde landen.
In deze hoge stapels viskisten hebben mijn vrienden en ik nog hutten gebouwd en hadden vanaf deze plek een prachtig uitzicht over de nieuwe haven en het aangrenzende erf van rederij v.d. Zwan op de hoek van de Zeesluisweg en Schokkerweg, waar nu reeds lange tijd een appartementen complex is gevestigd.
Waarschijnlijk moet een van mijn vrienden een lid van de familie Deyl zijn geweest, anders kan ik mij niet voorstellen dat wij zonder toestemming op hun terrein in de stapels kisten mochten spelen. Hoe ik met hem bevriend ben geraakt is mij onduidelijk. Hij woonde niet in mijn omgeving. Hij woonde in de buurt van de haven en ik in het oude dorp.
Of hij zat bij mij in de klas op de mulo of hij heeft met mij op de padvinderij gezeten. ?

In de vacantie periode hielpen wij 's-morgens ook vaak bij een groenteboer.Deze was ergens in de buurt van de Pansierstraat gevestigd.Wij reden dan vroeg in de morgen met paard en wagen met de groenteboer mee naar de groentenveiling. Lege kisten lossen en volle kisten laden en op de wagen letten als hij met andere werkzaamheden bezig was op de veiling.
Bij terug keer in de groentenwinkel stonden dan al mensen in een rij te wachten om groente te kunnen kopen. Wij hielpen dan met de wagen te lossen en in de winkel te brengen en hadden zo een voorkeur behandeling bij de aankoop van groenten en fruit.
Zo kwamen wij ook in aanraking met soorten groenten welke wij nog nooit hadden gegeten, zoals spitskool en chinese kool.
Waarschijnlijk bij de klanten van de groentewinkel in deze wijk beter bekend als bij de gewone visserman.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 26-08-2010, 19:42:30
vervolg 1


Oorlogberichten verontrustte ons nog wel. Het leek wel of de duitse opmars niet te stuiten was. Ook  rond Scheveningen werden veel activiteiten ontplooid t.b.v. de Atlantic wall. Arbeiders werden gedwongen hier aan mee te doen.
Ook werden arbeiders te werk gesteld in Duitsland, waar een groot te kort aan arbeidsplaatsen was daar vele arbeiders in militaire dienst waren opgeroepen,
De NSB ers hadden de grootste mond. Werden gesteund door de Duitsers. Veel joden werden bij rassia's opgepikt en op transport gesteld.
Zelfs de kinderen van een onzer buren waren lid van de NSB, ofschoon hun vader als lid van de bemanning van de Sch.15 Bep, in april 1940 het duitse regime had leren kennen, toen deze bemanning werd geinterneerd in duitse gevangenschap, na aanhouding van hun schip in de Duitse Bocht

Wij waren blij dat mijn vader bij de DUW te werk was gesteld en hierdoor niet de kans liep om in Duitsland te werk te worden gesteld. Niet altijd waren de DUW arbeiders tevreden over hun logeer adressen. Soms werden zij gehuisvest in barakken en soms bij particulieren.
Verschilde ook per locatie waar moest worden gewerkt. Oost Groningen was armoediger dan de Achterhoek. 

In de zomer van 1942 zijn wij een week op vacantie geweest bij een gezin waar mijn vader was ingekwartierd als kostganger.
Dat was in Aalten.
Wij logeerde bij een klein keuter boertje. Klein boerderijtje. Man en vrouw zonder kinderen.
Enkele hectaren grond en enkele koeien.
De man was tevens werkzaam als melkrijder . Haalde iedere morgen op een bepaalde route de volle melkbussen bij de boeren op en bracht deze naar de melkfabriek ter plaatse en op de terug tocht werden de lege bussen weer retour gebracht bij de boeren  Soms waren de bussen gevuld met afgewerkte melk, wat weer bruikbaar was als voeding voor de varkens.
Het was in de maand Augustus tijdens de rogge oogst. Wij zochten na het maaien het veld af naar afgevallen aren. Hierdoor hadden wij toch na dorsing toch enkele kilo's rogge verzameld.
Dit was onze eerste kennismaking met het boeren bedrijf.

In het najaar van 1942 werd mijn vader tewerk gesteld in de omgeving van Doetinchem. Hij was in de kost bij een employe van Provinciale Gelderse Electriciteit Maatschappy. ( PGEM.) Deze mensen woonden in een nieuw vrijstaand huis met een voor en achtertuin.
Omstreeks deze periode moesten op Scheveningen al wat mensen evacueren en werden dan her en der ergens neer geplant.
Waarschijnlijk heeft mijn vader met zijn kostbaas overeenstemming weten te bereiken om ingeval van evacuatie van ons gezin, wij  daar ook bij hun in konden trekken.
De hoofdbewoners  waren toen nog een jong gezin met slechts 2 jonge kinderen. Later zouden er nog enkele kinderen aan toe worden gevoegd.

Had mijn vader een vooruitziende blik gehad ?
Op een zondag in dat najaar was het voor ons dan ook zo ver om te worden geevacueerd.
Niemand had hier op gerekend.
Mijn vader was het weekend vrij en was zaterdagmiddag met de trein uit de Achterhoek gekomen. Hij was samen met mijn moeder naar de Oude Kerk.
Wij als vier gebroeders waren 's-morgens  naar de kinderkerk in Maranatha gegaan. Toen wij vanuit de kinderkerk thuis kwamen stond er een vrachtauto bij ons voor de deur.
Bij navraag bleek al snel dat deze auto aangewezen was om ons te evacueren.
Met spoed vader en moeder uit de kerk opgewacht en hun de trieste boodschap overgebracht.
Meteen werd er een begin gemaakt voor deze verhuizing. Vaders vuile goed wat hij zaterdags had meegebracht stond nog in de soda te weken. Uitgewrongen en nat meegenomen.\
De familie in Doetinchem per telefoon gewaarschuwd dat wij als gezin laat in de avond per trein in Doetinchem zouden arriveren. De verhuisspullen zouden de volgende dag wel worden afgeleverd.
Gelukkig woonde mijn grootmoeder enkele huizen van ons vandaan, zodat wij hier nog wat steun van ondervonden en waar we nog rustig onze warme maaltijd konden gebruiken.
Het afbreken van het huisraad en het inladen van de vrachtauto nam de gehele middag in beslag.  Ofschoon de vrachtauto geen verhuisauto was en de bemanning van deze auto geen ras verhuizers waren, werd de vrachtauto vakkundig beladen en tot onze grote verwondering was bij het uitladen de volgende dag niets beschadigd.

Rond 6 uur 's-avonds namen wij de tram naar het Haagse Centraal Station. Voor ons een grote verwondering, want wij hadden 's Zondags nog nooit in de tram of trein gezeten. De zondag was toen op Scheveningen heilig.
Mijn vader bleef achter op Scheveningen, want er moesten nog vele zaken worden geregeld en op zondag waren alle kantoren gesloten..
De trein reis verliep voorspoedig. Wij waren wel allemaal erg stil. Waar zouden we terecht komem. Hoe lang zou dit duren en zouden wij het prettig vinden.
Een treinreis wat ons normaal zou moeten verheugen, was dit maal niet interessant.

In Arnhem overstappen op de boemeltrein naar Doetinchem, waar wij laat in de avond aan kwamen.
Onze toekomstige hoofdbewoner stond ons op het station op te wachten. Voor ons allen een onbekende man.
Van het station was het nog een kwartier lopen naar ons toekomstige huis, waar we met liefde werden ontvangen en waar we met noodvoorzieningen te slapen werden gelegd.
Een nieuw hoofdstuk brak aan in ons nog zo korte leven.

wordt vervolgd






Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 28-08-2010, 14:23:42
Vervolg, 3

Op weg van het station naar ons nieuwe woonadres bemerkten wij al gauw dat wij in een andere woonomgeving terecht waren gekomen. Ondanks dat het al vrij laat in de avond en geheel donker was ( zeker nu alles verduisterd moest zijn ), konden wij al direct de verschillen bemerken.
De woning bouw was veel ruimer uit elkaar en de straten zoals wij gewend waren op Scheveningen en Den Haag waren niet vergelijkbaar. Later zouden wij bemerken dat veel straten hier de aanduiding hadden van "weg".
Ofschoon het stil was op straat werden er toch  vanuit de omgeving andere geluiden worden opgevangen.
Allereerst de stoomlocomotief ,welke met veel gesis en gepuf, zijn reis vervolgde naar het eindpunt Winterswijk.
Ook de geluiden vanuit de enkele boerderijen in de omgeving, werden door ons opgevangen.
Het loeien van een koe en het blaffen van de waakhond.
Ook de lucht welke wij inademden was niet de frisse zeelucht van onze achtergelaten kustplaats, maar nu ademden wij de luchtjes van het platte land, ons in Scheveningen volkomen ombekend , maar waarvan wij reeds een voorproefje hadden geroken, tijdens onze vacantie in Aalten.
En natuurlijk ook de weë lucht van de zuivelfabriek welke wij passeerden., op onze wandeling naar ons toekomstig onderkomen. 
En na een kwartier doorgestapt te hebben, kwamen wij bij ons toekomstig onderkomen.
In het nachtelijk uur was er weinig te zien van het huis en na welkom te zijn geheten door vrouw des huizes. En een kop koffie en een beker melk te hebben genuttigd, zochten wij oververmoeid de voor ons geimproviseerde slaapplaatsen op.

Toen wij de volgende morgen wakker werden en uit het raam keken, was het voor ons een geheel andere wereld.
Voor het huis een weg met aan weerszijde bomen en voor het huis een tuin.
Aan de overkant van de weg voor het huis en naast ons huis, akkers en vrij uitzicht tot aan de enkele huizen op zo'n 500 meter afstand van ons huis.
Het huis was vrijstaand met een voor en achter tuin. Naast het huis op geruime afstand een boerderij en schuin tegenover ons huis een boerderij.
Zoveel ruimte hadden wij op Scheveningen rondom ons huis niet.
Als wij daar op de slaapzolder  uit het kleine dakraampje keken zagen wij niets als dakpannen en de daken van de aangrenzende woningen.
En meteen ook al merkbaar het straatbeeld van het platteland.
Een platte open wagen getrokken door een paard, met een lading volle melkbussen op weg naar de zuivelfabriek en de terugkerende wagens met de lege melkbussen.

Maar mijn moeder zal meer zorgen aan haar hoofd hebben gehad dan het mooie uitzicht zoals wij  kinderen het zagen..
De vorige dag en dan ook nog op zondag uit je huis gezet . Je boeltje moeten pakken.
In de avond met 4 kinderen en zonder haar man op de trein gezet, zonder reiservaring, op weg naar een vreemde stad.
Onbekend met het overstappen in Arnhem op een aansluitende trein.
Wat kan ons nog meer overkomen  ?
Haar vooruitzicht was minder rooskleurig.
Vandaag zou de verhuiswagen met onze meubels komen en waar moesten deze spullen worden neer gezet.
Zij moest , zoals vroeger gewend, wanneer mijn vader op zee was, de boel zelf zien te regelen.

De indeling van het huis moest nu over 2 gezinnen worden verdeeld.
Het huis had op de beneden verdiepng een hal, 2 kamers en een grote woonkeuken met kelder en een grote bijkeuken waar ook het toilet was gevestigd.
De boven verdieping bestond uit een overloop en 3 slaapkamer en daar boven nog een zolder over de gehele oppervlakte van het huis.
Ter onzer beschikking  kregen wij de voorkamer op de begane grond en de slaapkamer aan de voorzijde van het huis op de 1e etage .
Evenals de zolder, welke wij zonodig, gezamelijk met de hoofdbewoner zouden gebruiken..
De voorkamer op de begane grond werd onze huiskamer.
De kamer op de 1e etage werd de slaapkamer voor mijn vader en moeder en de zolder als slaapgelegenheid voor de 4 kinderen.
Daar wij met vier broers waren, gaf dat gelukkig geen problemen.

Ons vorige huis op Scheveningen was ook niet al te groot dus met de ons toebedeelde ruimte zouden wij ons wel kunnen behelpen en zo kon naar aankomst van onze huisraad het huis worden ingericht.
De slaapgelegenheid was als eerste noodzakelijk.
Twee 2 persoonsledikanten op zolder voor de 4 kinderen en een 2 persoonsledikant in de slaapkamer voor de ouders, waren de eerste voorzieningen en later volgde de inrichting van de huiskamer. Meubulair waar geen plaats voor was werd voorlopig op zolder op zolder opgeslagen.
De eerste dagen verliep alles nogal chaotisch,  maar gelukkig was mijn vader in de loop van de maandag weer gearriveerd. na zijn rompslomp met betrekking tot de verhuizing naar Doetinchem, in Den Haag te hebben afgewerkt.
In het huis moesten diverse zaken worden verplaatst en andere zaken hiervoor in de plaats worden opgebouwd.

Koken moest door de twee families in de woonkeuken worden gedaan.
Voor mijn moeder een vreemde bezigheid, omdat deze familie, mede door het beroep van de hoofdbewoner als employe van de Provinciale Gelderse Electriciteit Maatschappy, electrisch kookte.
Wij waren gas gewend en hadden niet de pannen welke benodigd waren voor een electrisch fornuis.
En de nog in ons bezit zijnde ouderwetse vooroorlogse petroleumstellen konden wij ook niet gebruiken , daar petroleum niet voorradig was en tevens was gerantioneerd.
Wat later werd voor het koken een oplossing gevonden, door gebruik te maken van de "zaagselkachel", welke stond opgesteld in de bijkeuken.

In veel opzichten liep dit gezin echt niet achter.
Je kon hen niet als "boers" beschouwen, ofschoon zij andere opvattingen hadden als wij.
Mede door het beroep van de hoofdbewoner, hadden deze mensen reeds een ons onbekende snelkoker en de beschikking over een electrische wasmachine met electrische wringer, waarvan wij later als gezin ook hebben geprofiteerd.
Op Scheveningen moest mijn moeder de was nog op een plank boenen en met de hand wringen.
Het getuigde van goed inzicht qua personeelsbeleid van de PGEM om al deze soort electrische apparaten voor een billijke prijs ter beschikking te stellen aan hun personeel.

Daar het toilet in de bijkeuken was gevestigd, moesten wij ons verplaatsen voor onze behoeften of door de keuken of buiten om.
Bij slecht weer en 's-avonds in het donker geen logische oplossing. Zeker daar ook in de avond en nacht strenge verduisterings maatregelen van toepassing waren.
Het storen van de bewoners als wij via de woonkeuken naar het toilet moesten, was voor deze mensen vaak storend en veroorzaakten op den duur wel eens wat ergernis en wrijving.
Niemand had zich vooraf gerealiseerd wat het betekende om met 2 gezinnen in één huis te wonen.
En hoe lang zou dit gaan duren ?

De hoofdbewoner had 2 jonge kinderen, terwijl wij met 4 opgroeiende jongens ineens de boel "onveilig " maakten en zij het niet alleen meer voor het zeggen hadden.
En in ons geval was het een vrijwillige ter beschikking stellen van een gedeelte van een woning.
De volgende evacuatie gevallen waren meestal gedwongen ( van gemeente wegen ) beschikbaarstellen van woonruimten., dus deze woonruimten werd gevorderd.
En in zo'n geval stonden de hoofdbewoners vaak vijandig tegenover de ingekwartierden.  Terwijl de ingekwartierden hier in zelf geen zeggenschap hadden en uit hun oorspronkelijke huis waren gezet en gedwongen werden naar de aangewezen andere plaats te verhuizen.

Er was ook in het begin nog een dialect barriere, waardoor je elkaar niet verstond of niet begreep wat de bedoeling was en het verschil in volksmentaliteit, ( boeren geaardheid tegenover dat van een visserman ).
Twee strikt verschillende mentaliteiten.
Maar al doende leerden wij van elkaar en probeerden wij en zij zich aan te passen.
Voor ons als kinderen zal de aanpassing heel wat soepeler zijn verlopen dan voor de ouders.
Wij maakten ons niet zo druk over problemen tussen hoofdbewoner en onderhuurder, ofschoon wij ook weleens hiervan de oorzaak konden zijn.

wordt vervolgd



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 28-08-2010, 14:28:40
Gelieve te lezen


Vervolg 2 in plaats van 3

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 30-08-2010, 14:07:01
Vervolg 3

De eerste belangrijke verandering voor ons als kinderen was , dat wij natuurlijk ook hier naar school moesten en dat zou dan een heel andere school zijn.
Niet alleen een andere school, maar ook andere onderwijzers of onderwijzeressen, andere kinderen en waarschijnlijk ook andere boeken en een andere methode van lesgeven..
Toen vader,  na zijn zaken in Den Haag te hebben geregeld, weer bij ons thuis was, moest eerst de normale schoolgang worden geregeld..
Twee kinderen voor de lagere school, een kind voor het voortgezet onderwijs en een kind voor de ambachtschool.
Welke mogelijkheden waren hier ter plaatse aanwezig.
Is hier christelijk lager- en voortgezet onderwijs en is er een ambachtschool.?
Aangezien Doetinchem een soort streek gemeente was, waren deze voorzieningen in ruime mate voorhanden.
Eerder hadden wij al opgemerkt dat rond ons huis zoveel ruimte was, maar ons huis stond op de grens van het stadje, op een kwartier lopen naar het centrum.
En dezelfde weg waar ons huis stond, was ook de ioegangsweg naar de stad en de lagere school was op zo'n 10 minuten loopafstand aan deze weg gelegen.
De Ulo was in het centrum van het stad op een kwartier loopafstand en de ambachtschool was ook daar niet zover van daan.
De lagere school was geen probleem. Meerdere kinderen uit onze buurt en ook de kinderen van de naaste buren bezochten deze school .
Voor de ambachtschool en Ulo moesten wij zelf onze weg vinden. maar al gauw hadden ook wij vrienden waar we in gezelschap mee naar school konden gaan.
Iedere morgen kwamen veel kinderen in groepen op de fiets langs ons huis, op weg naar de diverse scholen.
Doetinchem was dan ook een centrum gemeente waar veel soort scholen waren gevestigd en van verschillende godsdienstige richtingen en uit de wijde omgeving kwamen de leerlingen naar deze scholen.
Voor sommigen was het wel meer als een uur fietsen.

Op de Ulo waar ik op werd geplaatst had men daar rekening mee gehouden.
Er waren altijd 2 klassen van een bepaald schooljaar. De ene klas betrof dan kinderen uit de plaats zelf en de andere klas waren de kinderen uit de omgeving.
Ik zelf werd geplaatst in de groep van leerlingen uit de plaats zelf. Niet alle klasgenoten waren afkomstig uit de Achterhoek.
Enkele waren afkomstig uit het westen. Waren niet geevacueerd maar waren waarschijnlijk i.v.m. werk van hun vader naar de Achterhoek verhuisd. Een enkeling afkomstig uit het gebombardeerde Rotterdam in de Mei dagen van 1940.

De school was goed , goede leiding en orde.
Ik heb mij er beter thuis gevoeld dan op de ULO school in Scheveningen,
De onderlinge band tussen de leerlingen was sterker als op Scxheveningen en er was veel minder klasse verschil.
Ofschoon er in de klas verscheidene leerlingen waren van gegoede middenstanders, was dit onderling niet merkbaar. Ook de onderlinge verstandhouding tussen de jongens en de meisjes was veel beter.
In de klas hadden wij ook nog enkele leerlingen waarvan de ouders lid waren van de NSB. Enkele van deze leerlingen waren lid van de jeugdbewegingen  en vertoonden zich in hun vrije tijd in het uniform van de jeugdgroepen van de beweging.
Wij moesten hierdoor wel wat op onze woorden letten als wij onze afkeer t.a.v. de Duitsers onderling uitwisselden en de successen van de geallieerden uitbundig verkondigden.
Maar een echte haat verhouding onderling was er niet en in schoolverband werd eenparig opgetrokken.
De leerlingen van de klassen uit de woonplaats zelf, waren luidruchtiger en zelfstandiger dan de leerlingen van de klassen uit de omgeving.maar dat zal zijn oorsprong wel hebben gehad in het feit dat de meeste van deze leerlingen vrij afgezonderd op de boerderijen woonden en zich minder vlot  presenteerden als de plaatselijke jeugd.

Zoals op de meeste scholen hadden ook hier de leraren een bijnaam.
Het hoofd van de school had vanwege zijn kleine baardgroei de bijnaam "de geit ", de leraar Engels welke een nogal lange man was, had de bijnaam "lange Jan ". De leraar Duits, vader van een groot gezin, waarvan een dochter bij mij in de klas zat, had de bijnaam " de Beer ". De leraar wiskunde, een klein mannetje, had de bijnaam "pukkie ". Hij was tevens de organist in een der plaatselijke kerken.
In het begin was het wel wat wennen aan het dialect wat door de klasgenoten werd gebruikt, maar hoe meer we met onze buurjongens optrokken en speelden, hoe meer uitdrukkingen en woorden wij van hen leerden.

En met onze buurjongens verkenden wij de buurt en leerden zo ook andere jongens en meisjes kennen uit onze naaste omgeving.
Er was in het begin enorm veel te ontdekken.
Allereerst rond het huis.
Onze hoofdbewoner hield konijnen, maar onze buurman was een echter konijnen fokker en had een hele schuur vol met ras konijnen, veelal van het ras "Hollanders "
En binnen niet al te lange tijd hadden wijzelf ook wat konijnen om te verzorgen.
Stro was gemakkelijk verkrijgbaar bij de omringende boerderijen en het benodigde gras en klaver werd langs de wegbermen geplukt.
En veel groente afval was ook nog bruikbaar als konijnen voer.
Hier werden wij voor het eerst geconfronteerd met de voortplanting van dieren en de geboorte hiervan.
Eerst waren het de konijnen bij de buren.
De voortplanting bij koeien wat later op één der boerderijen in de omgeving waar een dekstier aanwezig was, .er waar de boeren met hun koeien op "bezoek "gingen. Van K.I. was toen nog geen spraken.
En vanzelfsprekend volgden paarden varkens en ander vee.

Wij waren dan ook in een omgeving terecht gekomen, waar wij op Scheveningen nooit van hadden gehoord.
Voor de jeugd uit deze omgeving was zoiets van zelf sprekend.
Bij onze activiteiten in de buurt verleenden wij als jongens ook de nodige hand en spandiensten op de omliggende boerderijen en hiervoor konden wij dan wat melk en voedingswaren, zonder de benodigde voedsel bonnen, verkrijgen, En in de periode dat het fruit rijp was kon er volop worden geplukt voor eigen gebruik, daar het anders toch verloren zou gaan.

In huis had ook alles weer het normale ritme gekregen. voor zo ver je van normaal kon spreken.
Daar mijn vader vanuit Scheveningen naar Doetinchem was verplaatst, kon hij hierdoor niet weer te werk worden gesteld bij de D.U.W. en werd ingeschreven als werkzoekende bij het plaatselijke arbeidsbureau.
En al spoedig kreeg hij werk aangeboden bij een ijzergieterij in Gaanderen, een klein gehucht op zo'n 5 km. van Doetinchem, waar hij geruime tijd heeft gewerkt.
Hierna heeft hij werk gevonden bij een beton fabriek in Doetinchem en nog later als stoker werkzaam werd bij de plaatselijke gasfabriek.

Voor moeder werd ook alles anders. Boodschappen halen zoals op Scheveningen bij de winkels om de hoek was er hier niet bij.
De meeste winkels waren in het centrum van de stad. Het dichts bijzijnde was een bakker.
Voor groenten zoals op Scheveningen bij de groentenboer halen was er hier niet zo bij. Groenten en aardappelen werden door de mensen in hun achtertuinen zelf geteeld en meestal werd er te veel gepoot en kon regelnatig worden weggegeven aan bekenden of buren.
Aardappelen konden ook nog wel eens bij de plaatselijke boeren worden verkregen. En hetzelfde gold voor fruit.
Het electrisch koken gaf nog weleens problemen daar onze pannen niet geschikt waren voor het electrisch fornuis.

In de bijkeuken stond een zaagselkachel, waarop de hoofdbewoner de was uitkookte, alvorens de was in de wasmachine ging om te draaien.
De mensen beschikte wel over een electrische wasmachine met electrische wringer, maar de machine was niet uitgerust met een
wasprogramma zoals tegenwoordig.
Wij mochten gelukkig ook gebruik maken van de wasmachine, wat mijn moeder met open armen accepteerde en haar veel zwaar handwerk uit de handen nam, zoals de was op een plank met een borstel te boenen en de was met een handwringer uit te wringen.
Ofschoon de toen voor ons nog onbekende snelkoker ook werd gebruikt, werd er toch ook veelvuldig gebruik gemaakt van de zaagselkachel voor het verwarmen van waswater.

wordt vervogd


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 30-08-2010, 14:09:34

vervolg 4

Wat was nu de zaagselkachel.
De zaagselkachel bestond uit een leeg 200 liter oliedrum.
Aan de staande onderzijde was aan de voorzijde een luchtklep en aan de staande bovenzijde aan de achterkant een rookuitlaat voor aansluiting op de schoorsteen. Het geheel stond op een stenen fundering.en de bovenzijde van de drum was afgesloten met een los deksel.
In dit deksel was ook nog een afsluitbare opening om een pan met inhoud boven het directe vuur te verwarmen.

Deze kachel was heel makkelijk te verplaatsen.
De kachel werd in een schuur achter het huis gevuld met zaagsel.
Het zaagsel diende goed droog te zijn want anders vondt geen goede verbranding plaats.
In het midden van de ledige drum werd een ronde buis of paal van circa 10 cm. doorsnede geplaatst,  van voldoende lengte t.a.v de hoogte van het vat..
Rond deze paal werd het zaalsel in de drum gestort en regelmatig goed aangestampt.
Was de drum vol, dan werd de drum verplaatst naar haar standplaats en aangesloten op de schoorsteen.
De buis of paal werd er dan voorzichtig uitgetrokken en hoe beter het zaagsel was aangestampt des te minder risico er werd gelopen dat de gecreerde opening in het zaagsel instortte.
Gebeurde dat, dan kon je op nieuw beginnen om de drum van het zaagsel te ontdoen en opnieuw te vullen en nog beter aan te stampen.
Stortte de verkregen opening niet in, dan was de kachel gebruiks klaar.
In de zo verkregen opening liet men een brandend stuk papier vallen en zodra men zag dat het zaagsel aan de onderzijde in de opening ging branden , werd het deksel op het vat gelegd en was de kachel gebruiks klaar .
Een goed aangestampte zaagselkachel kon wel een gehele dag branden. 
Voor het  bereiden van het eten t.b.v van ons gezin was het koken wel omslachtig daar alles naar de bijkeuken moest worden gebracht of door de woonkeuken, waar het andere gezin bivakkeerde of buiten om.
Na enige tijd kregen wij ook zo'n zaagsel kachel in onze huiskamer en konden wij hiervan gebruik maken voor het eten koken en de verwarming van de huiskamer.
Dit alles tot groot genoegen van mijn moeder en de hoofdbewoners.
In de buurt van kleine kinderen was deze kachel gevaarlijk door de hete wanden van het vat, maar voor ons gezin gaf dit weinig problemen.
De schuur achter het huis was de opslagplaats van het zaagsel. Om een goed resultaat te hebben diende het zaagsel goed droog te zijn en moest dus afkomstig zijn van hout wat al geruime tijd als planken ter droging was opgeslagen geweest, alvorens het werd gebruikt als productie materiaal.
Deze mogelijkheid werd geschapen door de fabriek Nehamo aan het andere eind van de stad,welke spanten van gelijmd hout fabriceerde voor toekomstige fabriekshallen.en opslagloodsen.
Zeker 1 maal per week haalden wij per bakfiets enkele vrachten zaagsel in grote jute zakken, welke dan in de schuur achter het huis werden leeggestort.
Het was een goedkope brandstof, want het was gratis verkrijgbaar en de opslag van het zaagsel op de fabriek was inpandig en zodoende altijd droog.

Het zaagsel van de klompenfabrieken, waarvan  er twee vlak bij onze woning waren, was niet bruikbaar .
In deze klompen fabrieken werden bomen verwerkt welke niet, zoals bij Nehamo, voldoende gedroogd waren en vochtig zaagsel afgaven en waar tevens het zaagsel buiten werd opgeslagen.
Het zaagsel was ook minder fijn en zeer slecht aan te stampen.

wordt vervolgd


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 31-08-2010, 08:48:52
Vervolg 5

Maar ondertussen gaat het leven gewoon door.
Waren wij in Doetinchem de eerste geevacueerden, geleidelijk aan kwamen er meer en ook mensen uit Scheveningen.
Zo ook mijn grootmoeder ( oma Spaans )en haar zuster Neel, beide weduwen. Zij werden in Doetinchem gehuisvest, zonder dat wij hierin bemiddeld hadden.
En op hetzelfde adres ook nog een schoonzuster van mijn vader met 2 kinderen.
Genoemde personen allen in scheveningse dracht.
De echtgenoot van mijn tante was tijdens het uitbreken van de oorlog in Mei 1940 op zee,  aan boord van een trawler en moest noodgedwongen uitwijken naar Engeland, waarna hij na verloop van tijd in Engeland bij de Marine werd geplaatst.
Hij was niet het enige familie lid welke bij het uitbreken van de oorlog niet thuis was.
Nog een broer van mijn vader en ook zijn zoon waren werkzaam  op verschillende schepen bij de koopvaardij en ook zij moesten  noodgedwongen uitwijken naar Engeland.
Beide broer van mijn vader zijn na de oorlog behouden terug gekeerd. Mijn vaders neef heeft dit geluk niet gehad en is verongelukt bij de torpedering van het schip waar hij op voer.

Van de dood van betreffende neef werd via het rode kruis mededeling gedaan.
Sporadische berichten kwamen door via het internationale rode kruis dat de beide ooms in goede gezondheid waren.
Ook vanuit Nederland was er de mogelijkheid om berichten naar Engeland te sturen via het Rode Kruis. Het bericht moest uit een bepaald aantal woorden bestaan en werd ook nog gesensureerd.
Deze berichtgevingen werden aan de betreffende echtgenoten gestuurd. Hiervan woonde dus een  met haar kinderen in Doetinchem en de andere was met haar gezin woonachtig in Markelo.
Zo langzamerhand had onze familie door dwang maatregelen her en der in Nederland een onderdak gevonden.
Grootouders Taal en een tante in Den Haag
Twee zwagers Taal met hun gezin in Wassenaar
Deze personen bleven betrekkelijk dicht in de buurt, daar zij voor hun werk bij resp. Brandweer, GEB en GGB in  Den Haag moesten zijn.
Twee zwagers Taal met gezin verhuisden respectiefelijk naar Hardenberg en Zutphen.
Deze personen konden niet meer hun beroep als visserman uitoefenen en zijn dan ook uit Scheveningen verbannen.

Van de familie Spaans werd gelukkig slechts één persoon gedwongen te werkgesteld in Duitsland, van de familie niemand.

Het Rusthuis uit de Duinstraat op Scheveningen werd ook noodgedwongen verplaatst en een gedeelte van deze oude mensen werden in het plaatsje Vorden in een klooster geplaatst .
Hierbij was ook de grootvader van mijn moeder en aangezien Vorden ook in de Achterhoek was gelegen, hadden wij de gelegenheid deze oude man te bezoeken.
Veel bezoek kregen deze oude mensen niet meer. Door de vele verplaatsingen van families door het gehele land,waren velen niet in staat om zoals gewoonte was, de oude lui op zaterdag of zondag te bezoeken.
Mijn overgroot vader heeft Scheveningen niet weer terug gezien en is  in Vorden gestorven en de begrafenis ter plaatse is ook maar door een handje vol  familieleden bezocht.

Een schoolkameraad van mijn oudste broer werd ook met zijn ouders en enige kinderen in een buurtschap in de omgeving van Doetinchem ingekwartierd. Zij werden gehuisvest op een boerderij.
Mijn broer had zo een van zijn schoolvrienden terug en gezamelijk bezochten zij de ambachtschool.

Dit gezin werd ook na deze inkwartiering niet gespaard, want al vrij spoedig zou blijken dat de oudste dochters zwanger was en dat de vader de boerenzoon bleek te zijn. Een  huwelijk werd zo noodzakelijk..
Wij hebben deze boerenbruiloft meegemaakt, echter minder uitbundig als normaal een boerenbruiloft zou zijn, vanwege de gedwongen noodsituatie en de heersende oorlogs omstandigheden.
Mijn broer heeft tijdens ons verblijf in Doetinchem tot aan zijn dood in 1944 steeds vriendschap gehad met deze jongen.
Met nog enkele vrienden en vriendinnen hadden zij een soort Hawayan gitaar groep opgericht.
Na de oorlog heb ik vernomen dat de vriend van mijn broer de oorlog wel heeft overleefd , maar kort na de oorlog ook is overleden.

Daar er meerdere Scheveningers in Doetinchem verbleven, was dat ook kerkelijk merkbaar.  In de kerk kon je dan ook de witte mutsen tellen. Gedeeltelijk mensen in gekleurde dracht en de ouderen en weduwen in het zwart.
Hervormd kerkelijk verschilde Doetinchem wel wat met Scheveningen.
De kerkzang werd vlugger en ritmisch gedaan en niet het ons bekende "gedragen "gezang op hele noten.
Ook werden er veel gezangen in de eredienst gezongen uit een dikkere gezangen bundel als bij ons bekend.
Voorganger was ds. Lelyveld.
Er was ook nog een Gereformeerde, een Chr. Gereformeerde en een Apostalische kerk.
Er was trouwens nog een Hervormde Kerk. In de volksmond de kapel genaamd. Deze kapel was in gebruik bij de Ds. van Dijk stichting , een stichting waar toekomstige predikanten werden opgeleid.
Doetinchem bestond gedeeltelijk uit een katholieke en een protestante bevolking.
Heel in het begin werden de scheveningse vrouwen in dracht door kinderen aangesproken als zuster, denkende dat zij met een nonnetje van doen hadden.

Ook had de oorlog een verandering ondergaan.
Steeds meer werden wij overdag en 's-nachts gestoord door overvliegende Engelse en Amerikaanse vliegtuigen richting Duitsland en na enkele uren door dezelfde toestellen op de terug weg.
Overdag werden de vliegtuigen beschoten met afweergeschut of door Duitse jachtvliegtuigen.
Er waren natuurlijk ook onfortuinlijke vliegtuigen, welke werden getroffen en waarvan de bemanning per paracute het vliegtuig moesten verlaten.
Soms gelukte het, dat deze onfortuinlijke bemanningsleden uit de handen van de Duitsers bleven en ergens konden onder  duiken. Maar het gebeurde ook vaak dat het toestel brandend neerstortte met bemanning en al.
Zo stortte ook een enkel vliegtuig in de naaste omgeving neer en voor ons jongens was het toen nog een bezienswaardigheid.
Meestal viel deze bezienswaardigheid tegen en lag er alleen maar op afstand een verwrongen hoop uitgebrand metaal.
Schokkend om te zien was als er bemanningsleden verbrand en verminkt uit het wrak waren gehaald en langs de kant van de weg waren neergelegd, wachtend op transport..
Het vliegtuigwrak werd zo vlug mogelijk geruimd en het overblijvende metaal werd vanaf het station per open wagons naar Duisland getransporteerd. Eenmaal op het station werd dit transport niet meer bewaakt en met enkele buurjongens hebben wij vanaf de gereedstaande wagon. een boordwapen gestolen en ergens bij een der buurjongens in een schuur verborgen.
Wij hebben open en bloot in de avondschemering dit wapen op een fiets vervoerd.
Hoe zou dit zijn afgelopen als wij door politie of soldaten waren aangehouden. Wat ons toen heeft bezield, zal altijd een raadsel blijven. Het boordwapen was niet meer bruikbaar en had een verbogen vuurloop.
Zouden wij met deze actie de oorlog hebben kunnen beinvloeden ? Waren wij zo dom ? Wij hadden onze ouders in een moeilijk situatie  kunnen brengen.!

De voedselschaarste was ook in zekere mate bij ons merkbaar. Je kon "de boer" op gaan en hier en daar wat bedelen, maar dat leverden in het algemeen weinig op.
Mijn moederhad haar oude beroep als huisnaaister weer opgepakt en voor haar werkzaamheden liet zij zich in natura betalen.
Meestal met tegoed bonnen voor graan.
Na dorsing brachten de boeren een deel van het graan naar de molenaar om te malen. Hiervoor in de plaats kreeg de boer tegoed bonnen voor een overeenkomstige hoeveelheid brood.
Met deze tegoed bonnen kon je altijd brood gaan halen. Was ook handig voor familieleden welke op bezoek kwamen en wij hun iets extra's konden meegeven.. Ook verkregen wij op deze manier wel wat spek.
Om eerlijhk te zijn, wij hebben in de oorlog geen honger geleden.
De meeste buren hadden een moestuin en de opbrengst van de tuin was meestal groter dan de eigen behoeften. Restant werd weggegeven aan buren.
In de zomerdag was er volop gelegenheid om braam te plukken en hiervan braamsap te maken. Ook zelfs om de ons onbekende bosbessen te plukken in de bossen in de omgeving.
De appelbomen op de boerdeijen in de omgeving gaven ook voldoende fruit om door anderen er in mee te laten delen.
Gedeeltelijk om uit de hand te eten en gedeeltelijk om te worden geschild en in partjes te worden gesneden, waarna deze bij de bakker werden gedroogd en als winter voorraad op de zolder werd opgeslagen.
Aangezien wij als kinderen op de zolder sliepen, werd voor het slapen nog weleens een grabbel uit deze voorraad gedaan. 

Door de grote afstanden naar de winkels was het nodig dat mijn moeder leerde fietsen.
Met veel pijn en moeite, ondanks haar scheveningse dracht, heeft zij het geleerd en vaak heeft ze van Doetinchem naar Dinxperlo gefietst om daar op bezoek te gaan bij kenissen. Was altijd nog zo'n 25 km en dat ook nog op een fiets met massieve banden.
Deze kennissen hadden ook een boerenbedrijf. Mijn oudste broer is hier in de vacantie nog werkzaam geweest.
In deze omgeving zijn wij ook in aanraking gekomen met onderduikers en zelfs met ondergedoken Engelse piloten.
Niet altijd is dit goed afgelopen. Vaak was verraad de oorzaak. Soms waren de mensen zelf erg onvoorzichtig.
Ik heb eens een lijn met wasgoed zien hangen met kledingstukken ge,erkt met Engelde etiketten.
Ik heb deze mensen niet gevraagd of zij Engelse piloten onderdak verschaften, maar wel gewaarschuwd voor het gevaar van dit tentoongestelde wasgoed.
Na verloop van tijd ben ik te weten gekomen dat zij op dat moment 7 Engelse piloten onderdak verschaften.

Regelmatig werden bij de boeren razzia's gehouden  i.v.m. onderduikers.
Eveneens vonden sabotage aanslagen plaats. Vaak gevolgd door wraakoefeningen en gijseling en gevangenname van vooraanstaande burgers.
Mijn vader wordt met maagklachten opgenomen in het ziekenhuis voor onderzoek. Na enige weken bedrust wordt hij weer ontslagen en kan zijn werkzaamheden hervatten.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 31-08-2010, 10:53:52



vervolg 6

En zo verlopen de twee laatste jaren van de Duitse bezetting.
De inwoning geeft wel eens spanning.
Het gezin van de hoofdbewoner is uitgebreid. We proberen elkaar te ontzien, wat niet altijd lukt.
De hoofdbewoner blijkt zich ook met wat "ongure" zaakjes bezig te houden ( zwarte handel ).
Als storings monteur bij de PNEM heeft hij telefoon en permissie om tijdens "spertijd " storingen te verhelpen.
Mooie dekmantel voor andere zaken.
Mijn oudste broer kan niet veel meer leren op de ambachtschool en gaat voor een langere periode werkenop de boerderij van onze kenissen in Dinxperlo.Voor ons gezin iets verlichting ook wat eten betreft.
In Dinxperlo was hij ook bij de jongere generatie ( ook de onderduikers ) een geziene figuur.

Vaker is er luchtalarm. Wij mogen de kelder in ons huis niet gebruiken om  te zoeken schuilen tijdends het luchtalarm. Waarschijnlijk ook om ons niet te laten zien wat er zoal voor handel in de kelder is opgeslagen.
Mijn vader draait ploegendienst op de gasfabriek, zodat moeder ook wel 's-nachts alleen is en bij luchtalarm alleen beslissingen moet nemen. Voor ieder kind heeft zij een grote rugzak gemaakt waarin  benodigde reserve kleren zitten.
Op de akker naast het huis zijn door de bezetters loopgraven gegraven.en bij luchtalarm in de nacht vluchten wij vaak hier heen, ieder lid van het gezin bepakt met rugzak.
Het is wel riskant omdat er spertijd is. Gelukkig is het steeds goed afgelopen.

Juni 1944 ..... De invasie in Normandie.
Het oprukken van de geallieerden in Frankrijk en Belgie.
Mijn oudste broer Jan wilde altijd al gaan varen.
In 1939 had hij al op 12 jarige leeftijd een reis met de logger Sch.169 meegemaakt en zat op zee toen de oorlog tussen Duitsland en Engeland uitbrak.
Voor broer Jan is een plaats beschikbaar op de machinisten school in Nijmegen.
Waarschijnlijk was het een opleiding voor de KPM.
Deze maatschappij liet jongeren opleiden op hun kosten voor machinisten en stuurlui, waarna zij voor een bepaalkde tijd voor deze maatschappij in het verre Oosten moesten gaan varen. Maar dit zal op dat moment wel toekomst muziek zijn geweest omdat en Nederland en het verre Oosten door de vijand waren bezet.

Voor hem was ook in Nijmegen een kosthuis gevonden.
Mijn vader brengt hem begin september naar Nijmegen.voor de aanvang van de cursus.
Enkele dagen later is Jan weer thuis.
De geallieerden zijn snel opgerukt en een hevige strijd zal ontbranden om Nijmegen.
Veel mensen ontvluchten de stad en broer Jan heeft ook van de kostbaas het advies gekregen om naar huis te gaan.
Het was net op tijd ,anders had hij de stad niet meer kunnen verlaten met het openbaar vervoer.

Thuis gekomen klaagt hij over oorpijn.
De huisarts geeft hem wat oordruppels.
Pijn verhevigd en op advies van andere huisarts wordt hij naar het ziekenhuis in Doetimchem gebracht.
Middenoor ontsteking wordt geconstateerd en operatie is noodzakelijk.
Onder hevige pijnen wordt hij geopereerd. Maar dit mocht niet meer baten en Jan overlijdt.
Grote teleurstelling voor vader en moeder.
De enige troost is,  mocht de operatie geslaagd zou zijn, hij als invalide in een rolstoel, zijn leven had moeten slijten.
Volkomen afhankelijk van iedereen.
Veel verdriet.
Jan wordt in de achterkamer van de hoofdbewoners opgebaard.
Ondertussen is de strijd om Arnhem ontbrand.
Luchtlandingen rond Arnhem.
Een legerafdeling van de Duitse S.S. trekt zich terug uit het krijgsgewoel van Brabant en wil in Doetinchem kwartier maken om op krachten te komen.
Duitse SS soldaten bezoeken alle huizen in de omgeving om slaapplaatsen te vinden..Ook wij ontlomen hier niet aan. De achterkamer wordt uitgekozen.
Het stoffelijk overschot in de achterkamer moest op bevel van deze soldaten worden verwijderd om ruimte te geven voor een SS officier.
Zelfs voor deze officier was dit te veel gevraagd en van hem mocht het lijk daar blijven staan, mits er in het huis een andere kamer voor hem werd beschikbaar werd gesteld.
Wat ook is gebeurd en wij van deze officier geen enkele last hebben gehad.

Enige buurtbewoners hebben meer last gehad van deze ingekwartierded soldaten en een van de buren is zelfs flink afgetuigd door een van hen, welke de buurtbewoner beschuldigde van diefstal van wat cigaretten.

Na enkele dagen zijn deze SS troepen weer doorgetrokken, maar de spanning rond de slag om Arnhem bleef hangen.
Af en toe zag je wat Engelse krijgsgevangene welke richting Duitsland werden afgevoerd..

Onder grote belangstelling van buren en kenissen uit Dinxperlo is mijn broer begraven. Door de oorlogshandelingen rond Arnhem was het niet mogelijk dat  familieleden  van buiten Doetinchem bij de begrafenis aanwezig waren .
Wel waren mijn grootmoeder en tante welke in Doetinchem woonden en veel van de Scheveningse evacuees,  aanwezig.

Mijn grootmoeder had in de eerste wereld oorlog haar man en twee zoons verloren.
Haar man heette Jan en de twee zoons heette Jan en Jacob.
De eerder geciteerde kleinzoon welke gedurende de oorlog bij de torpedering van zijn schip was omgekomen, was naar deze Jacob vernoemd en mijn broer Jan, welke enige jaren jonger was,  naar deze Jan .
Deze twee namen hebben niet veel geluk gehad in de familie.
Later is gebleken dat de dokter die mijn broer als eerste onderzoekt en oordruppels voorschrijft, verwikkeld was in een ondergrondse affaire, wat ook weer betrekking had met de gevechten rond Nijmegen.

wordt vervolgd


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 02-09-2010, 07:37:37
vervolg 7

Na deze periode zou er nog een moeilijke winter en voorjaar volgen.
De ULO  school werd gevorderd door de Duitsers voor huisvesting van de militairen.
De lessen werden voortgezet op plaatsen waar ruimte gecreeerd kon worden op diverse plaatsen in de stad. zoals de concistorie kamer van de Apostolosche kerk, een zolderruimte boven een groente winkel, het CJMV gebouw en in meerdere gebouwen.
Voor leerling en leerkrachten was het een moeilijke opgave. . Later werd bij een bombardement een groot gedeelte van de stad verwoest en ook de chr.ULO school.

Ik heb nog steeds heel goede herinneringen aan deze school  Deze Ulo was vooruitstrevend.
Wij hadden toen al schoolzwemmen.
In de zomer maanden werd gezwommen in het openlucht bad Groenendaal.
Voor de kinderen van boeren afkomst was dit iets nieuw en hadden vaak niet eens zwemkleding.
Ook hadden wij lesuren lichamelijke opvoeding, waar het echt pittig aan toe ging.
Was toen niet gebruikelijk in ht voortgezet onderwijs.

Rond Doetinchem waren veel klompen fabrieken. Schoeisel was schaars en gerantioneerd.
Voor, na en tijdens schooltijd werden door veel kinderen klompen gedragen., wat wel veel rumoer gaf in de leslokalen.

Voortzetting van de lessen werd bemoeilijkt daar jongens van 15 jaar en ouder moesten gaan werken voor de Duitsers.
Zij moesten o.a.schuttersputten graven en werden ook te werkgesteld om verdedigingswerken te graven en te helpen bouwen aan de IJssel linie.
Hele stukken bos werden gerooid voor het hout voor deze fortificaties.
Als wij er lucht van kregen dat er in de buurt een stuk bos werd gerooid, dan waren wij er als de kippen bij om ook wat voor ons zelf te rooien voor brandstof t.b.v. de kachels.
Maar dit was meer als reserve daar dit pas gerooide hout slecht zou branden en eerst enige tijd zou moeten drogen.
Ik ben voor deze graaf werkzaamheden wel gekeurd, maar werd afgekeurd, omdat ik te klein was voor mijn leeftijd.
Onder deze jonge werkkrachten zijn ook nog doden gevallen, daar regelmatig deze werkzaamheden werden beschoten door Engelse jachtvliegtuigen.

Daar het les geven weinig meer inhield ben ik gaan helpen op de boerderij in Dinxperlo.
Het scheelde thuis weer een kostganger en als ik na een bepaalde periode thuis kwam, had ik meestal nog wel wat voedsel opgescharreld bij de diverse boeren in deze omgeving. Een stukje spek, een worst of wat eieren.

In het najaar was er bij de meeste boeren het traditionele slachten van een varken .Altijd veel belangstelling van de jeugd.
Worsten maken. Spek zouten en roken. Vlees en worsten wecken.
Ook werd er voor de wintervoorraad veel groente en fruit geweckt.
Bij het slachten werd door de jeugd de varkens blaas geclaimd. Opgeblazen of gepompt was dit een goede vervanger van een voetbal en werd veel gebruikt bij de boeren jeugd.

Op de boerdeij werd het ook moeilijker.
Ook hier kregen wij inkwartiering van Duitse militairen. Meestal oudere mannen, welke op late leeftijd nog waren opgeroepen voor militaire dienst en meestasl werden gebruikt als bezettings troepen en de jongere generatie voor de gevechten werden gebruikt.
Voor de onderduikers werd deze situatie moeilijker ofschoon op sommige plaatsen inkwartiering van militairen en onderduikers gezamelijk op een plaats mogelijk was en zij niet van elkaars bestaan afwisten.

Tot het voorjaar 1945 ben ik in Dinxperlo gebleven.
Regelmatig wisselden de Duitse soldaten ,welke waren ingekwartierd.
De oorlogsberichten werden voor ons steeds gunstiger. Geallieerde troepen naderden met forse schreden en medio maand Maart werd zelfs al kanongebulder op verre afstand gehoord.
Eind Maart werden wij opgeschrikt bij het bericht dat Doetinchem zwaar was gebombardeerd. Gelukkig kregen wij goede berichten dat bij ons thuis geen schade en slachtoffers waren.
Gunstige berichten bereikten ons al dat de geallieerde troepen niet ver meer van ons verwijderd waren.
Mij werd geadviseerd om maar naar huis te gaan en daar het verloop van de oorlog af te wachten.
Ik wilde trouwens ook de Paasdagen thuis doorbrengen.
De paasdagen zouden op 1 en 2 April vallen en ik had hiervoor in de omliggende boerderijen wat eieren gekocht.
Op Goede Vrijdag ben ik per fiets terug gekeerd naar huis. Ik had dit maal niet de normale wegen genomen maar zoveel mogelijk over binnenwegen en zandpaden en ben via Varseveld naar huis gereden.
Op de hoofdwegen werd regelmatig het verkeer door jachtvliegtuigen beschoten.
Normaal zou ik over Terborg hebben gereden.
Ik moest nog wel voorzichtig fietsen, want ik had aan mijn stuur een mand met 60 kippeneieren. Ik heb trouwens ook de binnenwegen genomen om controle te ontlopen, want regelmatig werd er gecontroleerd of mensen geen voedsel buiten de normale wijze ( dus voedselbonnen ) hadden verkregen.
Na Varseveld heb ik nog een paar maal langs de kant van de weg in de sloot moeten duiken als vliegtuigen laag over kwamen vliegen. Na een vermoeiende rit veilig thuis aangekomen.
Mijn moeder reuze blij dat ik veilig thuis was en erg blij met de eieren welke ik had meegebracht en waarvan tot grote verwondering er geen een was gebroken.



De spanning van een aanstaande bevrijding was voelbaar, maar nog steeds waren er Duitsers in de omgeving.
Berichten door buren en kennissen overgebracht waren dan weer hoopvol en wat later weer tegengesproken, maar aan het gedrag van de Duitsers was wel op te merken dat er iets stond te bebeuren.
Ik kan me niet herinneren of wij  de Paaszondag nog naar de kerk zijn gegaan. Ik denk het haast niet, want vanwege het bombardement was de Hervormde kerk ook zwaar beschadigd.
De kelders van de huizen waren ook in gereedheid gebracht om in geval van nood hierin te schuilen.
Het was geen prettig gevoel dat wij in de kelder van ons huis niet welkom waren en toen de buren dit hoorden kregen wij spontaan plaatsen aangeboden in hun kelder.
Op 2e Paasdag was de spanning te snijden. Geweervuur werd hier en daar gehoord. De duitse soldaten in de buurt van onze woning erg gespannen.
In de loop van de morgen een explosie, waarna bleek dat een brug over een smal riviertje zo'n kilometer van ons huis verwijderd, door de Duitsers was opgeblazen.
Duitse militairen rond ons huis gereed om op de vijand te vuren.
Wij hadden schuilplaats gezocht in de kelders in afwachting van wat komen zou.
Af en toe ging een der ouderen eens kijken of er wat te zien was.
Al spoedig bleek dat de Duitsers zich terug hadden getrokken en niet veel later zagen wij de eerste bevrijders per "brencarrier "door de landerijen onze richting uitkomen en niet veel later konden wij ons verheugen bevrijd te zijn.
De eerste militairen die wij zagen waren canadezen.
Zij waarschuwden ons om voorlopig binnenshuis te blijven, maar in de loop van de dag konden wij ons weer vrij bewegen en gingen op onderzoek uit naar de explosie welke we hadden gehoord.
Niet ver van ons huis vonden wij een verlaten Duitse bestelwagen vol met broden. Wij en ook anderen na ons hebben voldoende broden voor de eerste dagen hieruit meegenomen ter aanvulling van onze eigen rantsoenen.

wordt vervolgd


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 04-09-2010, 13:32:45
vervolg  8

Op 1 April 1945 werden wij bevrijd.
Nog enige tijd duurde het eer de rest van Nederland ook was bevrijd.
Zo spoedig mogelijk werd het oude patroon weer gevolgd en werd hier en daar weer geprobeerd de scholen opgang te brengen.
Ook zagen wij de eerste signalen, hoe landgenoten, die in Duitsland te werk waren gesteld, daar waren behandeld.
Een groot deel van het Ruhrgebied was reeds door de gealieerde troepen bevrijd en de dwangarbeiders hadden nu de mogelijkheid Duitsland te ontvluchten.
Vervoer was er niet.
Hooguit hier en daar kon een lift verkregen worden met een militair voertuig en de rest moest te voet worden afgelegd.
En vaak nog zonder voedsel,  zodat op hun tocht naar de vrijheid nog moest worden gebedeld om een stuk brood of ander eten.
In Doetinchem werd een kamp ingericht waar deze mensen op doorreis werden opgevangen.
Sommige konden niet verder, daar het westen van Nederland nog niet was bevrijd.
De meeste van deze mensen waren ondervoed , vuil en onverzorgd ,schamel gekleed en vaak onder de luizen.
In deze toestand konden zij niet verder trekken en werden de nodige maatregels getroffen om deze mensen te helpen.
Mijn vader ging hier af en toe eens kijken of er ook nog Scheveningers onder deze mensen waren.
Daar wij lange tijd met ons schaarse voedsel pakket hadden leren leven. werd er na de bevrijding wat nieuw voedsel aan toe gevoegd. Meestal verkregen uit vriendschap met de afwisselde bezettings troepen van Canadese of Engelse nationaliteit.
Allereerst de eierpoeder, oploskoffie, limonade poeder en diverse soorten biscuits uit de noodrantsoenen.
En niet te vergeten het zweedse wittebrood.

De meeste eieren, welke ik uit Dinxperlo voor de Paasdagen had meegebracht,waren de eerste bevrijdingsdagen reeds verruild voor cigaretten, chocolade en zeep.
Life-buoy was een zeer bekend merk en was een ontsmettende teerzeep en werd veelvuldig door de militairen gebruikt.
En het favoriete cigaretten merk was Woodbine, meestal pakjes van 10 stuks.

In de stad Doetinchem werd volop het puin geruimd afkomstig van  het bombardement.
De bevrijding heeft nagenoeg geen schade aan de stad berokkend, daar er nauwelijks gevechten plaats vonden.

Elke woensdag werd weer veemarkt gehouden. Boeren uit de omgeving kwamen al 's-morgens vroeg meestal lopend met hun beesten naar de markt.
Wij werden dan al vaak 's-morgens vroeg gewekt door klossende klompen en loeiende koeien op weg naar de veemarkt.

Benzine en gas/ dieselolie was nog steeds schaars en gerantioneerd.
De weinige auto's welke nog bij particulieren in gebruik waren, waren uitgerust met een gasgenerators.
Hierin werd houtskool omgezet in gas en met dit gevormde gas werd de motor aangedreven.
Werd hoofdzakelijk in het burgerljik verkeer gebruikt.
Militair verkeer gebruikte benzine en dieselolie.

Behalve dat er in de tuinen groenten en fruit voor eigen gebruik werden geteeld, was dit ook het geval met tabakplanten.
Als de planten volgroeid waren, werden de bladeren gepukt en te drogen gehangen.
Na droging soms nog gefermenteerd en hierna fijn gesneden voor gebruik in de pijp of voor het rollen van cigaretten.
Deze eigenteelt tabak was niet altijd even lekker maar in iedergeval een goede vervanger.
Hierin werd zelfs handel gedreven.
Tabak was nog schaars en gerantioneerden en ook niet altijd van goede samenstelling.
Maar nu wij bevrijdt waren zou wel spoedig goede tabak en cigaretten worden verstrekt, maar dan altijd nog gerantioneerd.

Rond Doetinchem waren door de Duitsers nog al wat verdedigingswerken gebouwd en na de capitulatie met munitie en al achtergelaten.
Voor vele jongens was de verleiding te groot om dit ongemoeid te laten.
Granaat hulsen werden opengebroken en de kruitstaafjes uit deze hulzen geschud.
Het kruitstaafje aansteken, voet ( met schoen of klomp )  er op en de kruitstaaf vloog met veel gesis de lucht in of in het rond.
Niet verwonderlijk dat hier ongelukken door zijn veroorzaakt en door onachtzaamheid ook ongelukken zijn gebeurd.
Gelukkig werden deze munitie overschotten dan ook zo snel mogelijk verwijderd

In mei was uiteindelijk geheel Nederland bevrijd en niet lang er na kwam mijn oom na 5 jaar ballingschap met verlof uit Engeland.
Na al die landmacht soldaten nu eens een marine man. In Doetinchem wel een bekijks.
De verlofgangers hadden al gehoord welke artikelen zij uit Engeland moesten meebrengen, waar in Nederland groot tekort aan was.
Door sommigen is hier misbruik van gemaakt.  Bij de verkoop van deze goederen , zoals nylonkousen en fietsbanden, hebben zij hier goed  geld aan verdiend.

De familie van mijn oom's vrouw woonden noodgedwongen in Markelo.
Deze familie verzorgde ook het mutsenplooien van de Scheveningers.
Regelmatig fietsen wij op zondag daar heen om mutsen, voor de scheveningse dracht,  te halen en te brengen.
Mijn oom wilde ook graag ook eens mee naar Markelo om zijn schoomoeder en schoonzuster te ontmoeten.
Wij hadden echter alleen maar fietsen met massieve houten banden of met massieve banden gemaakt van auto banden.
Ander openbaar vervoer was er niet of zeer gebrekkig met veel overstap haltes.
Voor ons was het al een hele rit, maar voor mijn oom is het een verschrikking geweest, zeker als je bijna 5 jaar niet hebt gefietst.
En dat dan nog op een fiets met massieve banden en een groot gedeelte van de route over zandpaden en binnenwegen.

Ik hoorde thuis in klas 4 van de Ulo.
Dit jaar zou  het examen  jaar zijn.
Daar veel scholen lange tijd stil hadden gelegen of niet voldoende lessen hadden kunnen geven, werd van hogerhand besloten dit jaar geen examens af te nemen.
Er zou naar per leerling naar voorgaande rapporten worden gekeken en de laatst bekende school resultaten.
Aan de hand hiervan werd besloten of iemand als nog zijn diploma kreeg zonder examen af te leggen.
Ik behoorde niet bij de gelukkigen ( ook de meeste jongens uit de klas  niet ) en wij zouden nog een jaar langer de school moeten bezoeken..
In dat schooljaar werd ik ingedeeld in de klas van leerlingen welke van buiten Doetinchem kwamen.

De lessen werden nog steeds op verschillende locaties gegeven.
Nu echter konden leerlingen op de locatie blijven en verplaatste zich de lerearen naar de locatie van een andere groep..
Hierdoor ging veel lestijd verloren.
De school lag nog steeds in puin en het zou nog wel even duren voor deze herbouwd zou zijn. De herbouw van de door het bombardement getroffen huizen was veel belangrijker.

De laatste jaren werd aan het einde van het schooljaar een feest middag en avond georganiseerd voor de leerlingen en de ouders, waarbij de leerlingen van de hoogste klassen hun artistieke kunde tentoonstelden met zang, toneelstukjes en turnen.
Aan veel scetches heb ik meegedaan.
Ik had een mooie stem en zong vaak mee met de meisjes sopranen.
Daar ik de kleinste jongen van de klas was, moest ik bij turnen altijd de top van de piramide vormen.
Ik heb hier heel goede herinneringen aan over gehouden.

Ook was het de gewoonte om op Hemelsvaartdag te gaan dauwtrappen.
Meestal werd dit gedaan in onderlinge afspraak op school. Samenstelling van de groepen waren gemengd en het reisdoel onderling bepaald.
Je kon gaan lopen of fietsen.
's-Morgens al voor dag en dauw werd er vertrokken en in de middag pas weer terug gekeerd.
Vaak het begin van amoreuze betrekkingen tussen diverse klasgenoten.
Tijdens de duitse bezetting werd deze gewoonte niet gehandhaafd, ook al omdat men risico liep, dat de eventuele fietsen door de bezetters zouden worden geconfisceerd.

wordt vervolgd


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 06-09-2010, 15:53:53




vervolg 9

Zoals gebruikelijk bij een grote verzameling jonge mannen ( en dit geval jonge soldaten )  waren veel meisje en jonge vrouwen verliefd geworden op deze interessante buitenlandse mannen en menig paartje maakte hun avondwandeling op de stille buiten wegen.
Veel meisjes zijn bij vertrek van de soldaten teleurgesteld achtergebleven en menig meisje heeft slechte ervaringen opgedaan i.v.m.onverwachte zwangerschappen.

Alles schijnt nu van een leiendakje te lopen, maar schijn bedriegd.
In augustus 1945 worden mijn 2 broer en ik ziek.
De dokter over de vloer en uiteindelijk blijkt dat wij alle drie typhus hebben opgelopen.
Wij moeten geisoleerd in huis blijven.
De ouderlijke slaapkamer wordt ontruimd en zal dienen voor ons verblijf tijdens de dag en de nacht.
Alleen mijn moeder mag op de kamer komen.
Beslist geen bezoek, behalve de dokter.

Wij mogen geen ander voedsel nuttigen als yoghurt . 's-Morgens, 's -middags en 's -avonds.
Gelukkig kon dit in ruime mate worden verkregen bij de zuivelfabriek.
Het was een grote opgave om hartje zomer 3 weken lang, met 3 personen, op een bovenkamer te moeten doorbrengen en in deze periode alleen maar yoghurt te nuttigen.
Yoghurt was in die tijd bij ons soort mensen een product wat nauwelijks werd gebruikt.
En het was nog een warme zomer ook en dan gedwongen moeten binnenshuis te blijven.
Een lange tijd hierna heb ik geen yoghurt meer willen zien of eten.

Al spoedig zouden we in het geheel geen geallieerde troepen meer zien en werd het plaatselijk bestuur door de gemeente overgenomen.
Familieleden vanuit het westen kunnen ons weer bezoeken.
De door ons opgespaarde noodvoorraden t.b.v de van honger geplaagde familieleden kan nu worden aangesproken en worden uitgedeeld.
Padvinderij, tijdens de oorlog verboden als zijnde een Engelse organisatie , werd weer opgericht.
Ik werd lid van deze Graaf Otto groep.
Mijn moeder heeft zich erg ingespannen om voor deze padvindersgroep vlaggen en andere attributen te vervaardigen uit oude materialen, daar er van veel artikelen nog grote schaarste was..

Na de bevrijding is veel gebruik gemaakt van militaire kleding voor persoonlijk gebruik.
Deze kleding was vrij gemakkelijk verkrijgbaar van de naar huis kerende of doortrekkemde soldaten.
Kleding was aan het einde van de  oorlog schaars en gerantioneerd.
Voor kinderen werd de betreffende kleding vermaakt. Soms werd de kakie kleur verandertd door een verf bad..

In het najaar van 1945 wordt verse haring via de rantionering toegewezen.
Met smaak hebben wij na 5 jaar weer eens gebakken haring gegeten. Bij navraag blijkt dat in Breskens op dat moment veel verse haring werd aangevoerd.
Na ons vertrek uit Scheveningen hadden wij gedurend de bezetting maar sporadisch verse zeevis genuttigd.
Een of twee maal hebben we een zootje schol gekregen van een familie lid, die de schrobnetvisserij uitoefende vanuit Delfzijl.

In Juli 1946 heb in Winterswijk eindexamen gedaan en voor het Ulo geslaagd.
De feestjes na de examens waren niet zo uitbundig als tegenwoordig. Maar er was ook nog niet al te veel.

Ik wordt ingeschreven op de zeevaartschool in Scheveningen om voor stuurman te gaan leren.
Van mijn ouders mocht ik gaan varen , maar dan wel eerst leren.
Mijn vader heeft mij altijd voorgehouden om te gaan studeren en dan naar de koopvaardij te gaan i.p.v. voor de visserij te kiezen.
Daar mijn ouders nog in Doetinchem woonden, ging ik voorlopig in de kost bij mijn grootmoeder Taal, die ondertussen weer van Den Haag naar Scheveningen was verhuisd.
Vol verbazing kijk ik na terugkeer op Scheveningen naar de verbouwde loggers, zoals de Sch.23 die net op de Maassluisse  werf was verbouwd en de verdere bedrijvigheid rond de haring visserij.

Mijn vader krijgt in Doetinchem een goede baan met woning aangeboden en wil deze baan graag accepteren.
Moeder vindt het ook goed om in Doetinchem te blijven wonen.
Moeder heeft zelfs overwogen, bij vast verblijf in Doetinchem, haar Scheveningse dracht te verwisselen met een burger dracht.
Zij heeft het tijdens de oorlogsjaren ook eens geprobeerd en de verwisseling is toen door ons als kinderen afgewezen.
De gemeente gooit echter roet in het eten en wil aan mijn ouders geen vestigings vergunning verlenen.
De reden hiervoor is dat wij oorspronkelijke evacuees zijn en uiteindelijk moeten terugkeren naar de plaats van herkomst.
Dus geen vestigings vergunning en dus ook geen andere betrekking voor mijn vader.
Wel goed begrijpbaar, daar er door het bombardement van Doetinchem er grote woningnood was..

Vader gaat zijn licht opsteken in Scheveningen om te zien wat daar de mogelijkheden zijn voor werk.
Bij zijn vroegere werkgever rederij Roeleveld, wordt hem werk aangeboden als schipper op een haringlogger,  n.l. de Sch .77 Albatros, hetzelfde schip waarop hij voor de oorlog motordrijver was.
Hij ziet geen brood in deze aanbieding.
Hij komt in contact met zijn vroegere schipper van de Sch. 77,  C.de Jong , welke vanaf  het begin van de oorlog werkzaam is bij ministerie van Verkeer en Waterstaat .
Hij wijst hem op een betrekking als stoker van de verwarmings installatie bij dit ministerie op het Binnenhof.
Vader solliciteert naar deze baan en wordt aangenomen en in het najaar van 1946 verhuist de familie Spaans van Doetinchem naar Scheveningen.
Niet terug naar onze oorspronkelijke woning, want deze was door sanering reeds afgebroken, maar naar een boven huis aan de andere zijde van het dorp.
En na deze verhuizing kom ik weer bij mijn ouders te wonen en van af dat moment is de periode van mijn jeugd ten einde en zal er gestudeert moeten worden.

Vijf jaar Doetinchem.
Deze vijf jaren zijn snel voorbij gegaan.
Wij hebben als gezin veel gezien en veel meegemaakt.
Wij hebben al deze herinneringen achter ons gelaten en ons wachtte een nieuwe periode met hopelijk een betere toekomst.
Met 6 personen zijn wij gekomen. Met 5 personen keren we terug.
De 7e September 1944 zal als een zwarte bladzijde altijd in mijn herinnering blijven.
Doetinchem heeft,  ondanks de vele goede herinneringen,  ons toch wel erg veel gekost !

Einde


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 16:35:54
Op 28 jullie j.l. schreef ik o.a.:
Komende week ben ik weer in NW-Frankrijk. In de grote winkels zie je ook van die mooie vistafels zoals op de foto van Metser uit Zweden. Je kijkt je ogen uit. Hier in Den Helder heb je zoiets niet.

Ik heb even gewacht met het plaatsen van foto's omdat Vreemdeling ondertussen zijn Doetinchemse ervaringen plaatste en ik daar niet doorheen willen fietsen.


Ik was al een tijdje niet meer op het Place de Minck bij de haven van Duinkerken geweest. Ze hebben er in 2005 een nieuw gebouwtje voor de verse visverkoop geplaatst.
Het heet blijbaar 'Les aubettes' (de cabines) maar daar heb ik een andere associatie bij. Ik ken het als  'Vismarkt'.

De toren links op de 1e foto is de Tour de Leughenaer. Ik neem aandat jullie het verhaal kennen.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 16:40:59
zoals je op de foto hierboven en hieronder kunt zien, staan de namen van de schepen met krijt aangegeven.

Ik vond niet alle vis even vers. Er waren er zelfs 2 verkopers die ze niet eens op ijs hadden liggen. Maar daar stonden nu juist wel de meeste klanten. Het goedkoopste?


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 16:50:50
Waar vroeger de scheepswerf was staan nu flats


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 16:51:27
De onderste foto laat zien dat er behoorlijk gevochten is in Duinkerken. Wrang dat deze kogelgaten in de muur van de kerk precies op hoofdhoogte zijn.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 16:55:25
Toen ik ca. 1970 veel in Duinkerken was, waren er bij een aantal cafes enz. op het Place de Minck leuke dames die graag een drankje met je wilden drinken.
Helaas al deze cafes zijn opgedoekt en veranderd in reisburo's en andere winkels (of staan leeg).
Ik vond nog wel een cafe met deze naam (als herinnering):


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 17:00:24
Achter de cafees was het vroeger al wat loucher/spannender, maar toen ik er nu ging kijken en alleen het onderstaande aantrof ben ik snel verwenen. Hoe triest.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 17:07:20
Voor het havenmuseum (http://www.museeportuaire.com/) (in een oude tabaksloods) liggen een aantal museumschepen:
De driemaster Duchesse Anne, het lichtschip Sandettié, het binnenschip de Guilde en de sleepboot Entreprenant .


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 17:13:38
Ik heb weer eens een rondvaart door de oude haven gemaakt. Nu met een nieuw schip, de 'Texel'


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 17:15:45
De oude haven is vooral leeg.
Hier een paar opgelegde ferries.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 17:17:56
Dit is het algemene beeld:


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 17:22:03
De scheepsbouw is weg. volgens de rondleider wordt er wel nog veel onderhoud gedaan. Een drijvend dok en een gegraven dok waren inderdaad gevuld.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 17:22:40
.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 17:27:30
Bij de hoogovens lag een schip voor de kade.
Maar niet alle kranen hadden werk.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 17:31:38
Nog even de grote bitumen dijk aan de zeekant beklommen en daarover naar het zuidelijk deel van de haven gereden (Mag niet, idereeen doet het). Deels zijn er duinen ontstaan op de dijk.

Hier de havenmond met links de Phare de St.Pol (St. Pol is een dorp dat vlak tegen de haven aan ligt)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 17:48:57
Een bezoek aan een grote winkel (in dit geval Auchan) hoort er altijd bij. Ik heb weer voor een halfjaar van allerlei lekkers en nuttigs ingelagen.

Deze keer wat foto's gemaakt. Ik kreeg al snel iemand van de winkel achter me aan: Waarom stond ik zoveel te fotograferen? Toen ik dat uitlegde, werd dat maar minzaam geloofd.

Eeen overzicht van de verse-visafdelding:

(nb: de afdeling bevroren vis en viskonserven heb ik maar niet gefotografeerd. Ook best groot)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 17:50:03
De kreeftenbak:


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 17:59:27
De andere onderdelen:


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 18:00:24
.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 18:01:14
.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 18:02:12
.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 18:03:12
De afdeling garnalen enz.:


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 18:04:13
En als laatste de afdeling mosselen, gerookte waar, oesters e.d.:


(Ik heb ondertussen trek in een haring gekregen. De laatsten van vorig jaar helaas.)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 18:20:10
Ik ga niet alle kazen laten zien. In het noorden van Frankrijk worden uitstekende (stinkende) kazen gemaakt. De maroilles, de pave, de paterskaas van de Katsberg. Het sterkst ruikt de 'Vieux Lille'. Ook wel de 'Puant de Lille genoemd (de stinkerd van Lille)
Toen ik die voor het eerst meenam voor mijn ouders en in de koelkast gelegd, haalde mijn vader die er later uit. Het stonk in de bijkeuken zo naar een koe met ontstoken uiers! En dat is een foute zaak, want als je er een zo'n koe bij hebt kun je de hele melkopbrensgt van die dag weggooien. Hij gaf het aan de hond, die alles at. Maar dus geen Vieux Lille!

(http://hennart-fr.com/Document/Image/Produit/05205vieuxlille.jpg)



Hieronder echte Goudse kaas. Ook al is de kleur anders dan we gewend zijn.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 18:24:08
Dit lijken (grote) Edammers.
In Nederland heet dit 'Kommissiekaas'. Vroeger werd dat in NL verkocht, een paar jaar geleden is geprobeerd ze in NL weer te verkopen. Ik zie ze nooit meer.

De kaas werd/wordt in Nederland gemaakt, maar ook in Nrd-Frankrijk.
Ze noemen het 'Mimolette'.

Vlnr van jong naar oud.

De lekkerste en oudste heeft kleine gaatjes erin die mijten erin gevreten hebben. Die hebben daarom een notensmaakje.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 18:30:43
Natuurlijk hebben dit soort winkels ook grote afdeling wijnen en gedistilleerd. Ik kon daar vroeger uren doorbrengen, terwijl de voruwen de boodschappen deden.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 18:38:03
Wij denken altijd de beste jenevers ter wereld te hebben.

Dat klopt niet. De beste komen uit Belgie en NW-Frankrijk.
Alle goede nederlandse jenevers halen hun moutwijn uit Belgie.

Hier een aantal echte jenevers, 42 - 49 % alcohol en een prima smaak!!


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 18:53:02
Voor de bierliefhebbers.
In NW-Frankrijk drinken ze van oudsher bier, terwijl de rest van Frankrijk (m.u.v. de Elzas) alleen wijn dronk.
Ik zal ook niet alle biermerken laten zien.
Dit zijn echter 'Bieres de garde' (bewaarbieren). Sterke bieren in een champagnefles. Gebrouwen in de winter/voorjaar om te drinken als het zomers te warm was om te brouwen.

Deze mevrouw schrok, omdat ze dacht dat ik speciaal haar op de foto wilde hebben.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 09-09-2010, 18:59:35
Dit was mijn welgevulde winkelkarretje. Helaas kon ik alleen konserven meenemen. Ik was nog een paar dagen onderweg. Volgend jaar neem ik koelboxen mee en dan gelijk in eeen keer naar huis en de koelkast/vriezer in.

Voorlopig kan ik weer vooruit.
Ik heb de dame van de kassa alvast tot ziens in het nieuwe jaar gewenst. Ze hoopte me weer te zien zei ze en wenste me alvast een goede jaarwisseling.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 10-09-2010, 07:20:01
Wijbe,
Genoten van je foto reportage.
Je was zeker in de Auchan zaak bij Calais.
Niet iedere Auchan zaak heeft zo'n uitgebreid jenever aanbod. Meestal vindt je er maar één Hollands merk. Meestal Bols.
Vis afdelingen zijn altijd een smul om naar te lijken, vooral rond de feestdagen.
Op mijn laatste bezoek aan Boulogne ook verse vis mee naar huis genomen in de koelbox en meteen in de diepvries gedeponeerd.
Sympatiek dat je de Doetinchem reeks niet hebt onderbroken.
gr.
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 10-09-2010, 14:58:17
Dit was in de Auchan te Grande Synthe (http://www.auchan.fr/vad/sdv/soushomeUnivers.jsp?rayon=4026117) (NL: Grote Sinten).

De regionale jenevers Loos (http://www.lillemetropole.fr/index.php?p=1399&art_id=18609), Wambrechis (http://www.wambrechies.com/) en Houlle (http://www.genievredehoulle.com) vindt je alleen in NW-Frankrijk. De destilleerderijen kunnen bezocht worden.
Alle belgische jenevers vindt je in het Nationaal Belgische Jenevermuseum te Hasselt (http://www.jenevermuseum.be/). zo richting Maastricht. Aanbevolen!

Boulogne is natuurlijk de europese hoofdstad van de vis.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 18-09-2010, 23:44:10
Goh, ik dacht veel reakties te krijgen van vis-, kaas-, jenever- en bier-liefhebbers.
Zijn die er niet meer op Scheveningen??  Ben ik eeen van de laatsten (en niet eens van Scheveningen) ???  ;)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 21-09-2010, 15:47:18
Wijbe,
Het verwondert mij steeds dat er in de super marché 's in Frankrijk en Lixemburg nog zoveel zoute vis en stokvis te koop wordt aangeboden.
Jij als "halve fransoos "moet daar de reden van weten !
Heb jij dit ook in de huiselijke kring te eten gekregen ?

Wat reacties betreft m.b.t. je foto reportage heb je gelijk.
Ik bezoek graag de uitgebreide vitrines met kaas en zuivel producten in de vestigingen van Auchan, Cactus, Champion en Match.
Het verwondert mij steeds weer dat zo'n uitgebreid aanbod nog steeds wordt verkocht.
gr.
cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 22-09-2010, 01:55:30
Nee ik heb dit in FR nooit gegeten. Wel heel vroeger bij mijn moeder thuis in Fryslan. Maar die wist ook niet echt hoe het moest. De stokvis moest eerst mals geslagen worden o.i.d.
Speelt wellicht mee dat mijn schoonfamilie hun roots niet aan de kust (het Blootland (http://nl.wikipedia.org/wiki/Blootland)) hadden, maar in het Houtland (http://nl.wikipedia.org/wiki/Houtland_%28Frans-Vlaanderen%29). Zo at men er bijv. ook geen zeevruchten (behalve mosselen). Terwijl 'Fruits de Mer' aan de kust zeer populair is, vooral met de feestdagen.

Wellicht dat er veel portugezen in die regio's wonen? Daar is stokvis vrij populair dacht ik. Langs de hele Middellandse Zee, ook in Zd-Frankijk wordt vrij veel stokvis gegeten. Wellicht is dit ook van invloed?. Verder was het vroeger natuurlijk een goedkoop volksvoedsel. Ik kan me voorstellen dat in de oude industriegebieden in Nrd-Frankrijk/Wallonie-e men het eten hiervan voortzet.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 22-09-2010, 07:15:23
Vreemdeling en Wybe, mijn vorige werkgever in Zoetermeer, is een echte zeeuw.
Hij en zijn zonen zijn gek op stokvis, wat hier in de randstad moeilijk is te krijgen.
(Toen ik de jaren 60 bij Hector Janssen werkte, werd boven op zolder, de kabeljouw gedroogd en mechanisch plat geslagen)
In Zeeland daar in tegen, is het wel volop te koop, ik heb eens bij een bezoek aan vrienden in Vlissingen, stokvis voor hun gekocht.
Was het vroeger volksvoedsel, tegenwoordig is het aardig aan de prijs, ik betaalde 5 jaar geleden, 5 euro per ons.
Zij lieten het 36 uur weken in water dat om de 9 uur werd ververst, om het zout er uit te krijgen.
Daarna wordt het in circa 20 minuten gaar gekookt en het ze eten het met rijst en wortelen.

Schub


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Doggersbank op 22-09-2010, 21:11:18
http://www.smitstokvis.nl/index.html

Kijk eens op deze site voor stokvis.
Het is volop te verkrijgen.
Vraag bij uw haring en vis leverancier.

Gr, Jan.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 23-09-2010, 08:12:46
Doggersbank,

Een verhelderende reactie.
Voor iedereen begrijpbaar.
Met dank.

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 25-09-2010, 07:40:58
Klipvis.

In de periode rond 1950- 1960 kwam ik regelmatig met de schepen van de rotterdamse firma Wm. H.Müller en Co. NV.in de haven van Bordeaux.
Kwam je met een schip varende op de lijndienst Rotterdam - Bordeaux dan was de losplaatst aan de Quai des Chartrons, dus aan de kade van de rivier.
Kwam je met een schip varende op de lijndienst Casablanca - Bordeaux dan was de losplaats in het Bassin á Flot.
Stroom opwaarts varend aan de rechterzijde van de rivier de Garonne, net voor de bebouwing van de stad Bordeaux.
Om vanaf de rivier de Garonne in dit Bassin te komen moest, afhankelijk in welk Bassin ( 1 of 2 ) er gelost en geladen moest worden,
één of twee sluizen worden gepasseerd.
In dit bassin was ook de thuishaven en losplaats van de grote New Foundland trawlers uit Bordeaux.
In die tijd prachtige grote schepen met een dubbele opbouw.
Meestal voortbewogen door motoren.
Het waren toen allemaal nog zijtrawlers.
Deze schepen losten in dit bassin hun ladingen vis.
Echter geen verse vis, wat ook niet mogelijk was vanwege de lange reisduur van deze schepen en wel zo'n 3 maanden kon duren.
Maar de te lossen lading bestond uit klipvis.
Aan boord gefileerd, gezouten en in de ruimen opgeslagen.
Bij de lossing werd de klipvis in de ruimen van de trawler vanuit de keeën los op paletten geladen en per hijskraan vanaf het schip op de kade gezet en per vorkheftruck naar de opslagplaats gebracht.
Meer als een dag waren te dokwerkers hier mee bezig.
De geloste lading verspreidde geen aangename geur, vooral op zomerse dagen.

Jaren later ( +/- 1990 ) heb ik een foto reportage gezien in het visserij museum van Fécamp.
Deze reportage ging over het leven aan boord van een Fécampse New Foundland trawlers.
Ook hier werd aan boord klipvis gemaakt.
In grote lijnen kwan het neer op........

Meerdere mensen verrichtten deze handelingen en de werkzaamheden bestonden uit...!
De gevangen vis verwerken.
Op het potdeksel van de scheepsverschansing waren meerdere scherpe pinnen aangebracht.
De kabeljauw werd met de bovenkant van de kop in deze pin geslagen.
Buikzijde van de vis was dus naar de verwerker gekeerd.
Buik werd opengesneden en ingewande verwijderd.
Hierna werden de graten verwijderd en als laatste de kop.
Vis spoelen na deze handelingen ?
Waarschijnlijk werd de "gevlekte " vis beneden deks in het visruim gezouten en plat in de keeën opgeslagen.
 

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 18-10-2010, 16:07:39
Schub,
Nog een reactie op uw reactie d.d. 22/9 m.b.t. stokvis.
Jij hebt voor deze genoemde stokvis wel erg veel betaald.!
Vrijdag 15 oktober was ik in de franse supermarkt Auchan in de stad Luxemburg.
Op de vis afdeling stonden 2 paletten met stokvis.
Een palet met stokvis van kabeljouw .
Prijs € 11.99 per kg.
De ander palet met stokvis van zwarte koolvis.
Prijs  € 9.99
Beide afkomstig uit Portugal.

Wel een groot verschil met wat jij betaalde.

gr.
vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 18-10-2010, 16:37:18
Dat is niet duur Vreemdeling.
Ik heb even op de site van Schmidt Zeevis uit Rotterdam gekeken en daar staat de volgende prijs.

Opmerking: Stokvis is gedroogde, gezouten en daardoor lang houdbare gemaakte vis, meestal kabeljauw. Stokvis is te koop in goedgesorteerde viswinkels, soms onder de naam bacalao. Echter, stokvis is duur geworden, u moet rekenen op € 27,50 tot € 34,00 p/kg.

Dat is een behoorlijk verschil.
Grt.

Schub


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 21-10-2010, 02:56:45
Komt wrs omdat er in NL weinig handel in stokvis is.
Ik was een week op Madeira en daar lag volop stokvis in de supermarkt. Had helaas mijn camera niet bij me. IK heb ook geen idee van de prijs daar.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 21-10-2010, 07:34:49
Dat zou best wel eens de oorzaak kunnen zijn Wybe, in landen waar het veel wordt gegeten, ligt de prijs een stuk lager.
Ik heb wel eens naar Canvas gekeken naar het progamma, Gentse Waterzooi.
 In Gentse waterzooi trekt Gène Bervoets kriskras door de wereld op zoek naar ingrediënten voor een regionale versie van Gentse waterzooi. Hij snuffelt op lokale markten, maakt kennis met boeiende mensen en exotische locaties.
Hij was eens in Portugal en daar stonden de prijzen op een schoolbord, ik dacht 11 euro de kilo.



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: roker op 21-10-2010, 21:49:27
Bacalao word veel door Surinamers gegeten . je hebt twee soorten . Engelse en Noorse . Maar Bacalao is geen stokvis . Alhoewel het is van kabeljou gemaakt . Bacalao week je terug . Stokvis word eerst gebeukt ( daar weet Schub alles van . ) en daarna geweekt in ongebluste kalk . Op een gegeven moment mocht dat niet meer . ( gek he ) daar na werd er een ander middel gebruikt maar dat was nog rotter . Hector kreeg de stokvis niet meer blank en is er mee gestopt .



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: roker op 21-10-2010, 21:50:05
 :D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 31-10-2010, 03:45:13
Het drogen van vis in een haventje op Madeira:


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 04-11-2010, 16:04:12
In het kookboek.... Recepten   Huishoudschool
                                                    L.van Meerdevoort
                                                    Den Haag
26e druk  juli 1953
staat het volgende.
                                      Stokvis koken

De ongeweekte stokvis wassen, 2 a 3 dagen weken. ( vel en) graten verwijderen. enz.

Hieruit blijkt dus dat er in stokvis nog een graat aanwezig is.
Als ik afbeeldingen van drogerijen van stokvis bekijk, dan blijkt dat de kabeljauw "rond "wordt gedroogd. ( zonder kop en ingewanden ).in tegenstelling met de kabeljauw welke tot klipvis wordt verwerkt, waarvan de graat wel wordt verwijderd en plat (" gevlekt ") wordt opgeslagen of gedroogd.
en is dus bacalao.
De door mij gesignaleerde paletten met stokvis in de franse en luxemburgse super marcheës  is dan in feite bacalao.
Uitdrukkelijk wordt er bij de uitgestalde paletten met vis vermeld. dat het gedroogd en gezouten is.

Het volgende hoofdstuk in dit kookboek gaat over "zoute vis "

Bij deze categorie staat ook vermeldt.... "Lippen en kelen "
Persoonlijk heb ik dit nog nooit als handelsartikel gezien, zowel in binnen- als buitenland.
Mijn grootvader wist hier wel over mee te praten, maar alleen als er vroeger aan boord "zoute" vis werd gemaakt.
Normaal bij de verse visvaart zijn geen viskoppen disponibel..
Ik denk dat dit onderwerp meer in Vlaardingen thuis hoort.
De franse New Foundland vissers kenden dit ook en maakten dit aan boord graag voor zich zelf klaar als delicatesse.
Ook hier zijn dan weer voldoende viskoppen aanwezig bij de verwerking van de vangst  als klipvis..

En misschien kan Wijbe M mij helpen. Een half leven heeft hij in Frankrijk gewoond.
In het artikel "klipvis " had ik het over de haven van Bordeaux waar de franse New Foundland vissers hun ligplaats hadden.
De zone waar deze haven ligt heet Bacalan.
Kan deze naam de maken hebben met het woord "bacalao " of gaat mijn fantasie dan te ver ?
Ik heb geen overeenkomst tussen beide woorden kunnen vinden.

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: JaapvD op 04-11-2010, 18:39:41
"Lippen en kelen " ;D ;D van kabeljauw :P
Die gebruikten ze bij de Firma Prins in IJmuiden voor kibbeling ;D  ..at je je vingers bij op

                           grts Jaap


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: zier op 04-11-2010, 19:02:06
jaap maar dat is tog de orzieneele kimberling,nu snijden ze een stuk file in stukjes en zegge hier heb je kimberling.
zier


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 04-11-2010, 19:02:57
Kan deze naam de maken hebben met het woord "bacalao " of gaat mijn fantasie dan te ver ?
Ik heb geen overeenkomst tussen beide woorden kunnen vinden.


Ik neem de vrijheid om een antwoord te geven, ik kon alleen iets vinden op de engelstalige Wiki.

http://en.wikipedia.org/wiki/Bacalao

Groet,

Schub


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: leen/spaans/ op 04-11-2010, 22:20:00
Hier hangen er ook nog een paar. Leen.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 20-11-2010, 18:16:58
Foutje !

Bij een bezoek,  kortgeleden aan het Brabants Museum in 's-Hertogenbosch, heb ik genoten van de tentoonstelling van de schilderwerken van Jan Sluijters en Jeroen Bosch en van de expositie van werken van Bruegel en van Gogh.

Tevens was er de expositie . " A la carte "   de kunst van het eten    eten is een kunst..
Een verzameling schilderwerken en foto"s met als onderwerp eten.
Een van deze schilderwerken was van de schilder Gerard Roling uit 1951 met als titel "Haringen op een blauw bord "
Olieverf op board, 35 x 39,5 cm.".

Het schilderij toont 3 schoongemaakte haringen op een open gevouwen velletje papier en het geheel gelegen op een blauw bord.

De naast het schilderij toegevoegde omschrijving vermeldt........... Een omschrijving van het getoonde en met de woorden "Gekaakte haringen "

Schijnbaar weten ze in dit museum niet het verschil tussen schoongemaakte en gekaakte haringen.
Toen ik bij het verlaten van het museum dit aan de receptie mededeelde, werd mij verteld dat ik de eerste was die dit had opgemerkt en nooit eerder hierover een opmerking hadden gehad.

De betreffende schilder schijnt een voorliefde voor haring te hebben gehad , want van deze schilder is ook een werkje met als titel ... "Rolmopsen op een rood bord " .

Cor



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: JaapvD op 20-11-2010, 18:49:54

 Ja zier dat zijn de echte  ;D nou gebruiken ze alle soorten vis   ::)

                     grts Jaap


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 28-01-2011, 14:40:02
Vraag voor Nutbey, Demario of Gerard Knoester.

In 1950 werden 2 houten kotters toegevoegd aan de vloot van J.J.of onder het beheer van deze reder,
Deze schepen waren de Sch. 2 en Sch.55.
Hun namen waren Meeuw 2 en Meeuw.

Naar mijn weten was er toen ook een schokker onder het beheer of eigendom van J.J.
Ik meen dat zij als visserij nummer  Sch.68 had.
Dit schip oefende de snurrevaad visserij uit.
Wie weet hier nog iets van ?

Vreemdeling
 


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 28-01-2011, 17:34:35
In deze periode waren er volgens mij niet veel schokkers meer met een Schevenings visserrij nummer.
Sch.67
Sch.71
Misschien ook de Sch. 10   ( ex. Urker schokker )
en dan ook de door mij genoemde Sch. 68.

Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Verheij op 07-02-2011, 12:10:42
ik ben wout verheij en heb de aanvaring met de wickenburgh zelf mee gemaakt want ik was olieman op dat schip dus ik zou wel eens willen weten wie er dan stuurman was  met vriendelijke groeten


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 07-02-2011, 12:41:53
volgens mij de verteller van deverhalen er over en wel Vreemdeling

Cor....


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 07-02-2011, 14:39:40
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-sch-76ajpg.jpg)
Jaarboekje visserij Dorsman & Ode 1947
Sch-76,,Dolfijn'' eig.J.J.v.d.Toorn of dat de rederij J.J is weet ik niet
zie De Erfenis
Niet verwarren met de Sch-76,,Alida Maria'' Bj.1930 ex Uk-76,,Broede-
trouw''
7-1949 Sch-76,,Alida Maria'' eig.W.F.Rog & J.Pronk
1957 Sch-38,,Alida Maria'' eig.W.F.Rog
1963 KG-4, 1967 VLI-4, 1971 O-23,,Geoffrey William''
2000 O-720. 2005 ,,Timor I'' pleziervaart






Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 07-02-2011, 14:41:50
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-sch-76bjpg.jpg)
gr.Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 07-02-2011, 15:58:40
Demario.

Prachtig stuk speurwerk.
Is dus Sch.76 i.p.v. 68.
Bedankt.
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 07-02-2011, 16:00:57
Wout Verhey,

Cor Spaans was stuurman op de Wickenburgh.
Ik kan mij U niet herinneren.
gr.
Cor



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Verheij op 08-02-2011, 10:00:38
ik was olieman op de wickenburgh en tijdes de aanvaring sliep ik in de bak de twee andere olielui sliepen achter tijdes de aanvaring werd aan bakboordzij de wasplaats en toilletten geraakt er werd nog gevraagd aan een matroos die net gebruikt maakte van het toilet of hij wej doorgetrokken had   de kapitein was naar lk meen maarten ros ik heb zelf ongeveer tien jaar met muller gevaren op bijna alle schepen eerst als olieman daarna tweede machnist  en zelfs als eerste  ook heb ik de laatste reis meegemaakt van de wickenburgh als derde machinist  cor verbaan was toen eerste zo nou weetje misschien wel iets meer onze bijnaam op scheveningen was de crocus wij wonen nu alweer 35 jaar in zoetermeer de hartelijke groeten


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 08-02-2011, 18:10:16
Wout,
Tijdens de aanvaring stond ik in het stuurhuis. Ik zie nog hoe de man uit het toilet kwanm stormen.
Kaptein en loods ook aanwezig in het stuurhuis.
Cor Verbaan heeft later ook bij mij gevaren op de Iberia. Woonde in de Datheenstraat. Zijn vader was meen ik schipper van Vrolijk in Ymuiden.
SCh. 135 ?
Kapitein Ros heeft ook als matroos op de haring logger gevaren.
Meerdere Scheveningse jongens van de visserij hebben op kosten van de KPM voor stuurman of machinist mogen leren. Hier tegenover stond een kontrakt voor een bepaalde periode in Ned. Indie.
Wout Knoester , kapitein bij Hudig en Veder was ook ex Visserman.
Eveneens de leraars Blok en Vrolijk van de Zeevaartschool in Scheveningen.
Blok is met de Sch. 177 naar Curacau gegaan.
Vrolijk was leraar werktuigkunde en was ex machinist.
Weet jij nog wie de eerste machinist was op de Wickenburg.
Ik weet ook nog dat we in de buurt van Tilbury de schade hebben gerepareerd.
Een gedeelte van de bemanning in met de Batavier 2 naar huis gegaan en zijn later terug gekomen.
Bij Muller Transport het kontakt met de Muller schepen verloren.
Deze schepen hadden telegrafie en de Muller schepen telefonie.
Dus tijdens de wacht kon je niet even een babbel maken met oud collega's
Tot horens
gr.
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Verheij op 09-02-2011, 17:40:00
l.s. ik kan mij nier meer herrineren wie er eerste was wel de tweede dat kees kooy die heeft later bij de gemeente rotterdams havenbedrijf gewerkt  zelf heb ik de reparatie in engeland meegemaakt  later ben ik naar de kustvaart gegaan heb een jaarlang op de nyenburgh gevaren rotterdam  _ londen  maandag weg vrijdag terug daarna vierkeer met de batavier vijf in het voorjaar canarische eilanden naar pyreus met vis en bananen  en voor de rest heb ik byna alle schepen we gehad  zo weer wat wijzer over ons bestaan de groeten wout of vroeger noemde ze arie  want voluit heet ik arie wouter en dat altijd zo gebleven gegroet


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: B@rtW. op 09-02-2011, 22:45:15
Wat ik nu zo jammer vind is het feit dat de lezer op deze topic geen bezwui heeft in welke periode (tijdspan) de besproken geschiedenis zich heeft voltrokken.
Simpel zou de schrijver een jaartal en daarnaast mogelijk ook de maand kunnen aangeven waarin dit alles is gebeurd.
B@rtW.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 10-02-2011, 11:20:42
even terug lezen bart


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 10-02-2011, 11:41:57
BartW,

Gedeeltelijk heeft u gelijk.
Echter in de laatste reacties geef ik antwoord op vragen.

In de voorgaande geschiedenis betreffende deze topic staan wel degelijk jaartallen.
Echter voor mij waren het herinneringen, waarvan ik geen dagboek heb bij gehouden.

Wat personen betreft, aangaande opleiding bij KPM, zou wat meer duidelijkheid kunnen worden gegeven.

Deze personen zijn van mijn vaders generatie.
Vaders geboorte jaar was 1903
Mijn geboorte jaar is 1929
Deze KPM opleiding was in de crisistijd, dus rond 1930.
Personen werden in dienst gesteld bij KPM ( Koningk,Pakketvaart Mij ) en KJCPL ( Koningk. Java China Japan Lijn. )
Veel van deze personen waren bekenden van mijn vader.
Na de oorlog in 1945 kwamen deze personen terug in Nederland,
Hun verplichte dienstperiode was reeds lang afgelopen en zij konden vrij bij andere rederijen solliciteren.
De beide genoemde leraren van de Zeevaartschool was rond de periode 1948 -1953

Ik meen dat de Shell ook een soortgelijke opleiding had in deze crisistijd rond 1930. ( zie leraar Blok , hij was bekend op Curacau waar de Shell kantoren had.)
Mochten er meer onduidelijkheden zijn dan hoor ik dat graag en zal deze dan trachten te beantwoorden

Gr.
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 10-02-2011, 13:28:16
Ter verduidelijking van voorgaande reactie.

Maatschappijen KPM en KJCJL waren werkzaam in Nederlans Indie.
Personen verplichte zich om een bepaalde periode aldaar werkzaam te zijn.
Na gewerkte periode verlof in Nederland.

Cor



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Verheij op 12-02-2011, 12:22:44
ik ben de berichten kwijt van cor spaans hoe krijg ik die terug ?a.w.verheij    b.v.b dank                           


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 12-02-2011, 14:40:38
welke berichten ???


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 01-03-2011, 18:12:05
Demarico.

Sch. 130 Clara  ex IJm 330.
In 1940 op 20 maart om. 3.30 uur v.m. nog vissende gezien bij Terschellinger Bank vuurschip
( verklaring  d.d. 3 april 1940 R.v.d. S  scheepsramp SCH.15 Bep. )

Gevorderd door de bezetter. Wanneer ?
In 1941 in dienst van de Kriegsmarine onder Duitse bemanning bij de Minensuch-Flottillen als M.3811.
Op 8 september 1943 nabij Fecamp door Britse MTB's tot zinken gebracht.

De vordering van deze logger zal waarschijnlijk als in 1940 zijn geschied.
want in 1940 komt een  "nieuwe " SCH.130 met ook de naam Clara
( ex VL.49 ) in dienst van J.J v.d. Toorn.

Dit schip schijnt toen ook gevist te hebben, want de schipper van dit schip was van 1940 t.m 1941 L. Rog.

Wat deed dit schip in de periode 1941 - 1943 ?
In 1943 werd dit schip gevorderd door de duitsers en gebruikt als
vrachtlogger tot mei 1945

Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 02-03-2011, 13:07:11
Hallo Cor de Sch-130,,The Warrior'' Bj.1914 is in Juni 1933 als GDY-130
,,Mewa 9'' in de vaart gekomen en is altijd onder dat nummer gebleven
tot het werd gevorderd in 1941 Vs.1250
12-6-1944 gezonken na luchtaanval

Sch-130,,Clara'' Bj.1916 als IJm-330,,Maria Anne Klein''
4-9-1936 Sch-130,,Clara''  17-7-1940 gevorderd M-3811
8-9-1943 tot zinken gebracht

Sch-130,,Clara'' Bj.1916 als VL-49,,Maria''
5-8-1940 Sch-130,,Clara'' Red.J.J.v.d.Toorn Az.
29-5-1943 gevorderd vrachtvaren in Noorwegen
1945 vrijgegeven weer als Sch-130,,Clara in de vaart
gr.Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 02-03-2011, 13:17:50
Cor schippers op de Sch-130,,Clara'' ex VL-49 waren
1940 L.Rog
1941 L.Rog
1942 J.den Dulk
1943 gevorderd


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 02-03-2011, 13:30:26
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-sch-130ajpg.jpg)
Het word er niet makkelijker op Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 14-03-2011, 15:14:16
Op 18 januari 2010 stelde ik in Herinnering no, 363 de vraag  of de Sch, 77 ooit in een andere kleur als oranje/ rood heeft bestaan, n.a.v een schilderij in het Schevenings museum, waar de Sch. 77 met een zwart geverfde romp is te zien.

Aat Taal heeft in Herinnering no.365 en 367 u en mij verteld dat dit juist was , toen deze logger was toegevoegd aan de vloot van de rederij Jac.den Dulk.

Tot mijn grote verwondering heb ik op vrijdag 11 maart j.l. in het Scheveningse Zeemanshuis,  het verzamelpunt waar veel van de deelnemers aan de "Scheveningen Haven site " bijeen komen,  een andere Sch. 77 ontdekt.

In het Zeemanshuis staat een model van een Amerikaanse of Engelse zijtrawler met een zwarte romp en met als visserij nummer Sch. 77.
Betreffend model staat vlak bij de bar, maar ik neem aan , dat het visserij nummer ...wat heel netjes en precies op de romp staat...., daar ter plekke er niet is op geschilderd.

Zou het niet juister zijn als deze getoonde trawler zijn oorspronkelijke visserij nummer zou krijgen, want een Sch. 77 heeft bij mijn weten nooit in deze uitvoering bestaan en zou zo, in de toekomst,  een eigen leven kunnen gaat leiden.

Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: De spienet op 14-03-2011, 17:54:28
ik heb op de albatros gevaren en naar mijn weten is hij altijd van roelevelletjes geweest en rood en met een laag bruggetje


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 14-03-2011, 18:18:54
ik heb op de albatros gevaren


Ik heb ook op de Albatros gevaren maar niet op de albatros waar jij op gevaren hebt. En die was v/d ouwe v. Leeuwen. ;D :D ;) ::) :P  


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: GerardKnoester op 14-03-2011, 18:47:05
ik heb op de albatros gevaren


Ik heb ook op de Albatros gevaren maar niet op de albatros waar jij op gevaren hebt. En die was v/d ouwe v. Leeuwen. ;D :D ;) ::) :P  
Ik heb er ook een teelt op gevaren Aad,Sch.264-Gebr.v.Leeuwen.
Schipper:Kees Dijkhuizen.

Gerard


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: De spienet op 14-03-2011, 19:31:38
idd ook een albatros heren


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 14-03-2011, 20:16:22
ik heb op de albatros gevaren


Ik heb ook op de Albatros gevaren maar niet op de albatros waar jij op gevaren hebt. En die was v/d ouwe v. Leeuwen. ;D :D ;) ::) :P  
Ik heb er ook een teelt op gevaren Aad,Sch.264-Gebr.v.Leeuwen.
Schipper:Kees Dijkhuizen.

Gerard

Ik met Jan de Niet.  Gerard.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 14-03-2011, 20:23:47
Hier de Albatros met Jan de Niet op de Brug.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: De spienet op 15-03-2011, 08:16:58
hallo dan heb jij met onze mink gevaren aad


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: witkwast op 15-03-2011, 19:29:21
Henk,
Ik kan me nog een paar namen voor de geest halen:
Ai Crouwel, Piet Lagas, Jan Taal ( me Oom ), Kees Korving, Dick Jol en zijn vader, Ouwe Ment de vreugd,  De rest v/d namen ben ik vergeten.  


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 04-04-2011, 15:33:18
Vrachtlogger Sch. 130 Clara

In de vooroorlogse periode van 1936 tot 1940 was het voor mij en mijn jeugdige vrienden best wel een interessante tijd, waarin nogal wat te zien en te beleven viel.
Zoals bijvoorbeeld …de stranding van de kotter Sch.177 op het noorder havenhoofd.
En weer wat later de stranding van de Sch. 102 op hetzelfde havenhoofd.
De herdenking in 1938 van de landing van de Prins van Oranje in Scheveningen 125 jaar geleden.
En het huwelijk van Prinses Juliana en de hierbij behorende festiviteiten en parades.

Maar ook de periode waarin rond de Scheveningse haven wel het een en ander te beleven viel.
Rond 1938  een grote brand in de noordoost hoek van de nieuwe haven, waar de rederij  AZ meestal zijn schepen een winterslaap liet houden.
Bij het “afsnijden “ van de diverse loggers werden de inhoud van de stro zakken overboord in de haven geleegd,  in plaats van ze te ledigen in de hiervoor bestemde betonnen vuil opslagplaatsen op de kaden.
We waren toen nog niet zo milieu bewust en de bilges van de loggers werden gewoon in de haven gepompt. Rederijen loosden ook hun afval van de pakkerijen direct in de haven.
Olie en vettigheid gemengd met stro is een licht ontvlambare massa en toen ook nog de asla van de kachel uit het vooronder overboord werd geleegd en op het stro terecht kwam, waren de poppen aan ‘t dansen.
Ontzettende rook ontwikkeling en vlammen, maar gelukkig weinig of geen schade aan de daar liggende schepen.
Alleen maar wat geblakerde huidplaten.

En ook nieuwe loggers die aan de Scheveningse vissersvloot werden toegevoegd, zoals de Sch.118 en de Sch. 121, waren echt interessante dingen voor ons..
Net als de periode, waarin trawlers en loggers van niet -Scheveningse rederijen,  door Scheveningse rederijen werden overgenomen.
En onder Scheveningse visserijnummers werden geregistreerd en vervolgens in de vaart werden gebracht.
Dit betrof zowel motor-  als stoomschepen, zoals de motorschepen Sch.15 en 130 en de stoomschepen Sch.61, 65 en 160.
Schijnbaar werd er in de visserij weer wat meer perspectief gezien na de matige jaren na 1930.

De motorlogger Sch. 130 Clara heeft op mij toen wel wat indruk gemaakt.
Een elegante en robuuste logger en prachtig geschilderd in ongebruikelijke niet-Scheveningse kleuren.
Zilvergrijs, iets mysterieus.., maar wat.! , in tegenstelling tot het zwart met witte bies, behorend bij de oorspronkelijke kleuren van deze rederij.
Er waren toen ook wel loggers met een gehele of gedeeltelijke grijze romp, maar niet met dat opvallende zilverkleurige zoals de Clara had.

De oorlog heeft echter voor veel van deze schepen een grote verandering gebracht.
Enkele van deze loggers waren onder Scheveningse vlag geen lang leven beschoren en twee schepen zijn al verloren gegaan voordat ons land in 1940 in de oorlog werd verwikkeld.
Allereerst de Sch. 15 Bep welke tijdens het vissen met de trawl door een Duits patrouillevaartuig tot zinken werd gebracht nadat eerst de bemanning door dit vaartuig aan boord was genomen.
Reden hier voor was dat het schip en bemanning werd beschuldigd van spionage.
Een reis eerder was dit schip op zee ook al eens aangehouden en “opgebracht” naar het Duitse eiland Borkum.
Ook toen werd het schip verdacht van  spionage met behulp van postduiven.
En rond dezelfde tijd speelt ook de zoektocht naar de Sch.61 Willy.
Tijdens een visreis met de trawl werd zij als vermist opgegeven. Aangenomen werd dat dit schip op een mijn was gelopen.
Van vaartuig en bemanning is nooit een spoor gevonden.

En nu iets over deze, voor mij mysterieuze  Sch.130 Clara:
Reeds vrij snel na de Duitse bezetting van ons land werden er schepen  gevorderd waaronder ook loggers, voor diverse taken in de Duitse Kriegsmarine.
De zo voorspoedig verlopen oorlog voor Duitsland had tot gevolg dat een groot gedeelte van Europa was bezet.
Vanaf het hoge noorden van Noorwegen tot aan de Spaanse grens en langs de bezette landen rond het Oostzee gebied moesten een enorme lengte van kusten worden bewaakt en controle van het betreffende zeegebied worden uitgeoefend.
De west-Europesche en Baltische kusten waren eenvoudig te bewaken, maar voor de kusten van Noorwegen met haar vele fjorden en inhammen  was dit nog niet zo eenvoudig.
Voor dit doel waren schepen nodig en zelfs heel veel.
Wat de Duitse bezetter zelf niet had, werd door haar in de bezette gebieden gevorderd. En een van deze schepen was de Sch.130 Clara.

Na de beëindiging van de oorlog in 1945 was er echter nog steeds een Sch. 130 Clara, die de visserij beoefende, maar hierin herkende ik niet het elegante schip uit mijn vooroorlogse jeugdjaren.
Hoe kwam dat ? Wat was er aan de hand ?

Na de ontdekking enkele jaren geleden van de site "Scheveningen Haven" heb ik vanuit de rubriek "Visserij schepen van Scheveningen” kennis kunnen nemen van hetgeen er tijdens deze oorlogsperiode met diverse visserij schepen is gebeurd. En zodoende kon ook het "raadsel" rond de Sch.130 Clara worden ontrafeld.

De Duitse bezetter had natuurlijk ook al gezien dat dit schip een handzaam en bruikbaar schip was voor diverse oorlogstaken en het werd al spoedig,  reeds in 1940, door de Duitsers gevorderd.
Zij heeft tot 1943 onder Duits commando gevaren en is jammer genoeg in 1943 verloren gegaan.

Al heel spoedig na de vordering van het schip heeft de rederij een ander schip gekocht ( ex Vl. 49 ) en heeft dit schip wederom het visserijnummer Sch. 130 gegeven en met dezelfde naam: Clara.
Enkele jaren heeft dit schip nog de trawlvisserij in onze kust wateren beoefend en in 1943 is ook dit schip door de Duitsers gevorderd.

De naam Clara was schijnbaar een geliefde naam voor deze reder .
Want voor voorafgaande aan de zilverkleurige Clara, was er ook nog een Sch.130 Clara geweest.
Dit schip werd in 1933 van visserij nummer veranderd , in verband met een samenwerkingsverband tussen deze reder v.d. Toorn en de Poolse visserij maatschappij Mewa, gevestigt  in de plaats Gdynia.
Het visserij nummer werd nu GDY 130 en haar naam werd Mewa lX  *
Ook dit schip werd gevorderd door de Duitsers en is tijdens de oorlog in 1944 eveneens verloren gegaan.

De bedoeling was dat het schip de Clara no.3, dus de ex Vl.49 , de vrachtvaart in Noorwegen zou gaan uitoefenen,  tussen de aldaar over het gehele noorden van dit land verspreide militaire garnizoenen.

Na hierover verdere informatie te hebben ingewonnen met betrekking tot deze vrachtvaart, werd ik welwillend in de gelegenheid gesteld om inzage te krijgen van een reisverslag van deze logger als vrachtvaarder.
Mij werd gevraagd of ik van dit verslag een leesbaar verhaal wilde maken als herinnering voor eventuele Scheveningers en anderen, welke in deze periode hier ook noodgedwongen bij waren betrokken.
Het betreffende verslag is een reisbeschrijving in korte notities van de eerste zes maanden van deze vrachtvaarder en is gedurende deze zes maanden dagelijks bij gehouden door een der bemanningsleden (matroos), vanaf het vertrek van dit schip uit Rotterdam tot aan haar uiteindelijke aankomst op haar standplaats in Noord Noorwegen.

*
Na het uitbreken van de oorlog op 3 september 1939 keerden alle loggers terug naar de Scheveningse haven en praktisch alle schepen hebben de rest van het jaar niet meer deel genomen aan de haringvisserij.
Ook de Mewa vloot werd opgelegd en was dus in 1940 een gemakkelijke prooi voor de Duitse bezetters.

Wordt vervolgd




Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 04-04-2011, 15:37:37
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/sch-130-sch-130k.jpg)
Sch-130 Bj-1916 ex IJm-330


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 04-04-2011, 15:48:06
Om deze vrachtvaart uit te oefenen moet er wel het een en ander aan het schip veranderd worden.
Het dek van een logger is nou eenmaal geconstrueerd voor de visserij. Hier bevinden zich veel openingen met een laag luikhoofd, afgesloten met lage luiken, voor het opbergen van tonnen met of zonder haring.
En aan beide zijden van deze openingen moet voldoende ruimte om de gevangen haring of vis te kunnen verwerken.
Deze constructie is niet bruikbaar en erg onhandig voor de vrachtvaart, waar lading van verschillende afmetingen moeten worden vervoerd.

De vele openingen van het dek moest worden vervangen door één grote opening.
Hierom heen wordt een hoge stalen rand gebouwd, het zgn. luikhoofd.
In dit luikhoofd zitten uitneembare stalen spanten, waarin de houten afsluitluiken passen.
Het gehele luikoppervlak wordt met 3 zeildoekse kleden afgedekt, zodat de lading beschermd zal worden voor overkomend buiswater of bij slecht weer voor de over het schip komende golven.
Aan het onderdeks gedeelte van het scheepsruim zal weinig veranderd  hoeven te worden, daar dit schip alvorens vrachtvaarder te worden. de trawlvisserij heeft uitgeoefend,
Hiervoor is er onderdeks een ruimte voorzien van een houten vloer en aan beide zijden voorzien van afsluitbare ruimten waarin vis, gekoeld door ijs,  kan worden bewaard.
Er zal dan ook wel het een en ander aan dek zijn veranderd met het oog op het lossen en laden met eigen hulpmiddelen. Niet iedere losplaats in de havens zal daar in het hoge noorden de beschikking hebben gehad over laad- en los faciliteiten.
En waarschijnlijk zal het schip ook zijn uitgerust met een anker met ketting en een installatie om het anker op te hieuwen. .
Ook wordt haar romp voorzien van een grijze oorlogskleur, maar deze kleur is in geen vergelijking met het mooie zilvergrijs van haar voorganger.
Uiteindelijk zal het vissersschip naar wens van de opdrachtgever zijn veranderd en is zij gereed om de voor haar toebedachte taak uit te oefenen.

Een schip kan echter niet zonder bemanning.
De opdrachtgever welke het schip bij de reder heeft gevorderd is waarschijnlijk met de reder overeen gekomen om een groot gedeelte van het benodigde personeel te leveren, voor zover zij beschikbaar zijn en zij hier voor geen bezwaren hebben.
Zodoende kan de reder er misschien nog op vertrouwen, dat zijn schip goed zal worden behandeld en eventueel onbeschadigd zal terug keren na bewezen diensten.

De sterkte van de bemanning wordt gesteld op zes personen, zo lees ik in het reisverslag..
Dit moest voldoende zijn voor het schip en de haar toebedachte werkzaamheden en de monsterrol ziet er als volgt uit.

Schipper.            Bram Rog
Stuurman           Cor v.d. Toorn
Machinist            Maarten Buijs
Matroos              Piet de Jong
Matroos / Kok     Leen Rog
Licht matroos.    Gerrit de Ruiter

Betreffende de leiding aan boord is het beslist  geen slechte keus.
Dit zijn stuk voor stuk mensen, die hun sporen hebben verdiend bij de rederij.
Voor iedere zeewacht van 4 of 6 uur is dus beschikbaar......
Een schipper met matroos voor een zeewacht.
De stuurman met een matroos voor een zeewacht, welke elkaar iedere zeewacht aflossen.
Als de machinist niet op wacht is wordt de motor gecontroleerd door de matroos van de wacht.
Kokkerellen wordt onder de zeewachten verzorgd door een matroos.
En de lichtmatroos is beschikbaar voor de voorkomende werkzaamheden.
In de havens en op de diverse losplaatsen, zullen de bemanningsleden bij andere werkzaamheden worden betrokken. Dat zal in de loop van de tijd waar nodig, wel worden bemerkt.
Niemand heeft ervaring in de vrachtvaart en hoe zal het zijn daar in het hoge noorden.
.
Volgens de notities uit het dagboekje is het al ruim half september 1943 als het schip en haar bemanning gereed is voor de haar bedachte taak. Binnen kort zal voor ons het vertrek sein wel worden gegeven

Ook zullen wij deze lange onbekende reis gelukkig niet alleen aanvangen en zullen we gezelschap hebben van een andere logger n.l. de KW. 68 Albatros.
Ook de Albatros is er klaar voor.
Beide schepen zijn ook al beladen met voorlopige bestemming Oslo en vandaar uit zullen de schepen hun reis vervolgen naar het hoge noorden

Op zaterdag 18 september zal de reis dan eindelijk aanvangen .
Om 8 uur moeten wij in Rotterdam aan boord zijn.
Allereerst om te monsteren en daarna naar zee te vertrekken.
Wij maken het schip klaar voor vertrek en worden aangemonsterd.
Het benodigde proviand wordt aan boord gebracht en opgeborgen.
En nu maar wachten op orders om te vertrekken, we zijn er klaar voor !

Er is schijnbaar ergens een kink in de kabel gekomen en het vertrek wordt uitgesteld.
Gelukkig mogen wij weer naar huis, want om de zaterdagavond aan boord rond te hangen is ook niet erg aantrekkelijk.
De reis  begint zo al goed.
Thuis zijn ze natuurlijk verwonderd dat wij ‘s avonds weer op de stoep staan.
De schrijver van het dagboek woont in Leiden en moest op zondag noodgedwongen naar Scheveningen gaan om te horen wanneer hij nu eindelijk wel weer zal vertrekken.
Waarschijnlijk is het gezin waarin hij thuis hoort reeds geévacueerd van Scheveningen naar Leiden.
Telefoon heeft hij thuis niet en bij de schipper en andere bemanningsleden in Scheveningen of in andere plaatsen zal dat wel hetzelfde zijn geweest.
Op zondag verneemt hij van de schipper dat bemanning nu maandagmorgen om acht uur aan boord wordt verwacht.

Maandagmorgen zijn wij dan ook op tijd aan boord en verwachten ieder ogenblik het sein van vertrek.
Maar ook nu is er weer trammelant.
De machinist Joop Keizer van de Albatros raakt geblesseerd aan zijn knie tijdens zijn werkzaamheden in de machinekamer en kan zo  zijn werkzaamheden niet uitvoeren en na beraad wordt het varen weer uitgesteld.
De ons verstrekte 'ausweiszen " om op het haven terrein te kunnen komen om het schip te kunnen betreden,worden ons afgenomen en we mogen niet meer van boord en dat geldt ook voor de bemanning van de Albatros.

De geblesseerde machinist moet worden vervangen en een nieuwe machinist vervoegt zich in de loop van de dinsdag aan boord.
Het is deze keer een Scheveninger met de naam Dirk Toet.
Het groepje Scheveningers wordt steeds groter.
De nieuwe machinist heeft wat tijd nodig om zich te oriënteren in de voor hem vreemde machine kamer en met de motoren,  zodat er ook vandaag  niet kan worden uit gevaren.

Uiteindelijk vertrekken wij op woensdag om 12 uur uit Rotterdam richting Noordzee. Na enkele uren,  meren wij in de Berghaven van Hoek van Holland afwachtend voor verdere instructie m.b.t. de tocht naar zee.
Deze instructies zijn er niet en dus maar weer afwachten en tot onze grote spijt mogen wij ook hier niet aan de wal.

De volgende instructie luidt.
     In verband met oefeningen van de Duitse Wehrmacht kunnen en mogen wij niet eerder vertrekken als op vrijdag 24 september om 18.00 uur.
Afwachten dan maar weer.
Maar wij kunnen voorlopig al de havenhoofden van de Waterweg zien en ruiken reeds de zilte  frisse zeelucht.


Wordt vervolgd.





Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 04-04-2011, 15:53:37
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/sch-130sch-130a.jpg)
Gdy-130 Bj-1914 ex Sch-130



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 05-04-2011, 13:28:57
Vrijdag 24 september 1943
Uiteindelijk is het zover, wij zullen gaan vertrekken. De hele dag hebben wij hier op gewacht.
Voor alle zekerheid hebben wij alles aan dek en in de verblijven nog eens aan een inspectie onderworpen om te kijken of alles wel goed zeevast staat.
Het schip is na de veranderingen uitwendig wel hetzelfde gebleven, maar inwendig zijn er nog al wat veranderingen aangebracht.
Wij zijn nu vrachtlogger en de verdeling van het gewicht van de huidige lading en eventuele toekomstige ladingen zullen zeker anders zijn als bij een lading van haring in tonnen of van verse vis in de vis keeën aan weerszijden van het visruim.
Hoe zal de reactie van het schip op zee zijn? Tot op heden hebben we alleen nog maar op de binnen wateren gevaren. Nu zullen we af moeten wachten hoe het schip zich houdt op zee bij golfslag en wind.
Op het achterdek is ook nog een gasgenerator opgesteld en hierbij zijn kolen opgeslagen, om hieruit gas te produceren voor de scheepsmotor.
Deze installatie zal zeker de stabiliteit van het schip beïnvloeden.
Zeker nu de brandstof tank onder het schip leeg is en de nieuwe brandstof, bestaande uit kolen, aan dek ligt.
Brandstof zoals benzine en olie zijn nu eenmaal schaars en beiden zijn hard nodig voor de oorlogsvoering.
Maar de voortstuwing van het schip door een gas gestookte motor is een bruikbaar alternatief en zoals ik weet zijn meerdere schepen voor visserij doeleinden  reeds hiermee uitgerust.
En aan de wal rijden er zelfs diverse auto’s die van deze methode gebruik maken.

In de namiddag meldt zich een Duitse matroos van de Kriegsmarine bij ons aan boord. Deze matroos zal ons begeleiden gedurende de zeereis tot ons volgende punt van aankomst .
De voorlopige bestemming van ons schip zal IJmuiden zijn, dus we hebben geen al te grote zeereis voor de boeg..
Rond zes uur in de namiddag krijgen we de toestemming om te vertrekken en  we verlaten samen met de Albatros de Berghaven.

Het is goed weer met een kalme zee en aan het schip voelen we dat zij zich goed gedraagt en lekker op het zeetje ligt.
Eenmaal buitengaats moeten wij ons voegen bij een sleepboot die enkele lichters op sleeptouw heeft en zo varen we gezamenlijk in konvooi richting IJmuiden. We worden tevens begeleid door twee patrouille vaartuigen, ook wel "voorposten boten " genoemd, een Hollandse vertaling van het Duitse woord hiervan.
Wij mochten soms eens de intentie hebben om uit te willen wijken naar Engeland !
Stel je voor !
Ze zouden ons snel hebben ingehaald en deze poging hebben verijdeld.

Daarom dan ook de begeleiding door deze voorposten boten en de aanwezigheid van de reeds aan boord geplaatste Duitse marine man.

De zeereis verloopt voorspoedig maar wij missen in de avond en nacht wel de ons vertrouwde lichten van de vuurtorens van Scheveningen en IJmuiden. In de vooroorlogse periode wezen deze lichten ons altijd zo trouw de weg. Het was altijd zo’n vertrouwd gezicht.
Het binnenlopen in de haven IJmuiden geeft voor de schipper geen problemen. Hier is hij al menig keer met een vissersschip binnen gelopen en vaak ook  bij veel slechter weer als dat het nu is.
En zo meren wij op zaterdagmorgen om twee uur af in de vissershaven.
Nadat onze Duitse begeleider is vertrokken, zijn wij zijn weer met ons eigen vertrouwde groepje.

De twee loggers Clara en Albatros liggen weer broederlijk bij elkaar. We zijn dus het eerste traject zonder problemen doorgekomen.
Als wij geen verdere instructies krijgen, zou het best eens mogelijk kunnen zijn dat we weer naar huis kunnen gaan.
Dat was te vroeg gejuicht, want al spoedig  krijgen wij de instructies om door de sluizen naar het Noordzeekanaal te varen en daar opnieuw af te meren in afwachting van nieuwe instructies.
Ook dit karweitje wordt geklaard en hier krijgen wij de instructies dat wij de volgende morgen om negen uur weer verder zullen varen onder begeleiding van een kanaal loods, richting Amsterdam.
Na het schutten door de sluizen is er nog voldoende tijd over, zodat de schipper, de monteur en de kok van boord kunnen gaan om thuis nog wat problemen op te lossen in verband met uitgevoerde evacuaties van hun gezinnen vanuit Scheveningen naar andere plaatsen.
De rest van de bemanning blijft rustig aan boord en hoopt maar dat de verlofgangers de volgende morgen op tijd terug zullen zijn.
Want anders ontstaan er flinke problemen. 
Wij zijn nu al een week bezig met onze reis naar het hoge noorden.
We zijn iets in noordelijke richting opgeschoten, maar veel is het nog niet.
Nog steeds zijn wij in ons eigen vaderland.

Het is zondag 26 september.
Onze verlofgangers zijn gelukkig op tijd weer aan boord en om 9 uur meldt zich de loods, die aan boord gaat van de Albatros.
Men vindt het schijnbaar niet nodig dat er een loods komt op beide schepen en dus zullen wij maar geduldig de Albatros volgen op weg door het Noordzee kanaal.
De vaartocht verloopt voorspoedig en Amsterdam is spoedig bereikt en vandaar vervolgen wij onze vaartocht door het Noord-Hollands kanaal richting Den Helder.
Om zes uur 's-avonds bereiken beide schepen  Alkmaar en we besluiten hier te overnachten. Want zonder verlichting zal het moeilijk en gevaarlijk zijn om,  in een ons onbekend kanaal en waar rondom verplichte verduistering heerst, te varen.

Het leven is zo kwaad nog niet, want de volgende morgen hoeven we pas weer om negen uur te vertrekken..
Wij hebben dus weer een goede nachtrust voor de boeg zonder wachtlopen. En we zijn de volgende morgen dan ook voldoende uitgerust.

Alles lijkt voorspoedig te gaan tot er zich halverwege de tocht problemen voor doen. De Albatros heeft motorpech en reparatie op korte termijn lijkt niet mogelijk.
Er zit niets anders op dan het schip op sleeptouw te nemen.
Weer eens iets anders, dus dan maar slepen.
Eerst was de Clara een vissersschip, dan vrachtlogger en nu ook al sleepboot. Verandering van spijs doet eten.
Onze vaarsnelheid is nu wel wat verminderd en we komen gelukkig nog voor de avond aan in Den Helder, wat ons bij het manoeuvreren met een sleep achter ons, gelukkig niet bemoeilijkt.
Om vier uur in de namiddag meren we met beide schepen af aan de kade en wachten op verdere instructies.

Onze volgende bestemming is Terschelling maar van afvaren de volgende dag komt niet veel.
Ons schip heeft problemen met de scheepsverlichting en dat moet eerst verholpen worden.
Ook zijn we nu al weer een week onderweg en er zal weer eens geproviandeerd moeten worden.
Nu zijn we nog in ons eigen land, maar straks moeten we maar afwachten wat ze ons in het buitenland zullen geven.
Proviand wordt aangevraagd maar wordt jammer genoeg ons niet toegewezen.

Tegelijkertijd is de machinist van de  Albatros in de machinekamer druk bezig met de reparatie van de motor en op ons schip wordt de verlichting gerepareerd.
Vertrek naar onze volgende bestemming zit er vandaag niet meer in en zal moeten worden uitgesteld tot de volgende dag.
Het varen op deze manier is nog niet zo slecht, want opnieuw hebben wij onze normale nachtrust.

Wordt vervolgd



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 05-04-2011, 13:35:01
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/sch-130-sch-130z-1.jpg)
Sch-130 Bj.1916 ex.Vl-49
8-1940 Sch-130 Red.A.vd.Toorn Az
5-1943 gevorderd
1945 weer als Sch-130,,Clara'' in de vaart
11-62 sloop
 


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 05-04-2011, 13:42:28
Het is al weer woensdag als wij om tien uur vanuit Den Helder naar Terschelling vertrekken.
Dit is voor ons onbekend vaarwater en een loods zal ons hierbij terzijde staan.
De Albatros is nog vleugellam door haar kapotte motor en wij nemen haar maar weer eens op sleeptouw.
Ondertussen kan de bemanning van de Albatros tijdens de sleepreis de nodige inspanningen verrichten om haar motor weer aan de praat te krijgen, wat dan ook uiteindelijk gelukt.
Wel vragen wij ons af af....voor hoelang ? 

Het is al vijf uur in de namiddag als we in Terschelling afmeren en weer wachten we de verder instructies af.
Jammer genoeg is ook hier voor ons geen proviand beschikbaar.

De ontvangen instructies luiden de volgende dag met beide schepen om zeven uur te vertrekken met bestemming Borkum.
Door het Stortemelk wordt er naar zee gestoomd al waar we zullen worden opgewacht door enkele voorposten boten.
Echter, deze voorposten boten worden niet waargenomen en aangezien wij de reis niet mogen vervolgen zonder deze "bescherm engelen", blijft er voor ons niet anders over dan terug te keren naar Terschelling ,waar wij om twaalf uur weer afmeren.

Ondertussen is het alweer oktober en de nachten gaan langer duren.
Volgens de ontvangen instructies vertrekken we op vrijdag om zeven uur weer naar zee via het Stortemelk. Het mooie weer van de afgelopen tijd is veranderd en we hebben nu te maken met een dikke regenlucht.
Ditmaal zijn de voorposten boten er wel en om tijd te winnen worden wij door hen op sleeptouw genomen.
Met een vaart van negen mijl vorderen we snel richting Borkum waar we rond twee uur in de middag aankomen.
Onze sleper gooit ons los en wij vervolgen de reis op eigen vermogen en ankeren op de rede van Borkum.
Nu maar weer afwachten wat de volgende instructie zal zijn.
En ook nu wordt weer de vraag gesteld of er nog proviand kan worden geleverd.

Dit kan hier echter ook niet en voor proviand zullen wij naar Delfzijl moeten.
Dus de volgende morgen anker op en vol goede moed op weg naar Delfzijl, waar we laat in de middag aankomen.
Ook hier ter plaatse zijn Scheveningers werkzaam en wel op één der daar liggende schepen en prompt krijgen wij  bezoek van hen.
Leuk ! Nu zien we eens wat andere gezichten dan die van onze eigen bemanning en die van de Albatros.
Omtrent de proviand voorziening ook hier geen mededelingen en er zijn ook geen verdere vaarorders.
Wel het vooruitzicht van een rustig weekend.
De zondag wordt dan ook in alle rust doorgebracht, maar we maken ons wel zorgen omtrent de voedsel positie aan boord. Want onze proviand voorraad wordt steeds minder. en slinkt aardig.
Wij hebben nu wel ruim de tijd om het thuisfront iets van ons te laten horen en de meeste van ons zijn ijverig bezig met het schrijven van een brief.
En na weer een goede nachtrust is ook dit weekend weer voorbij  en wachten we maar weer af wat de nieuwe week voor ons in petto heeft.

Allereerst worden de brieven gepost..
Ook zijn wij in de gelegenheid om drie honderd kg. aardappelen te kopen, wat zeer welkom is voor ons voedsel probleem.
En uiteindelijk krijgen we toch ook nog ons proviand aan boord en voor elk bemanningslid twintig sigaretten.
Het is wel niet veel, maar beter iets dan niets !
Maar reeds om twaalf uur roept de plicht ons weer. Een Kriegsmarine man komt aan boord met de orders om naar Borkum te varen en daar voor anker te gaan. Deze marine man zal  met ons mee varen en voorlopig bij ons aan boord blijven.
Ankeren daar 's-middags om zes uur op de rede en wachten maar weer af wat de nieuwe instructies zullen zijn.

Niet eerder als woensdag vervolgen wij onze reis.
Een marine vaartuig met bestemming monding van de Elbe neemt ons en de Albatros op sleeptouw.
Beide gesleepte loggers gebruiken de motor zodat de sleep behoorlijke snelheid heeft.
Maar ook deze keer slaat het noodlot toe en natuurlijk is het weer de Albatros die voor de problemen zorgt.
In overleg gooit het marinevaartuig beide schepen los. Het marine vaartuig vervolgt zijn reis en de Clara sleept de Albatros weer terug naar Borkum.
Beide schepen behoeven niet op de rede te ankeren en mogen de haven binnen varen, en daar zal de motor van de Albatros worden gerepareerd.
Maar om zes uur 's-avonds krijgen wij plotseling de opdracht om buiten de haven voor anker te gaan. Schijnbaar hebben we nu buitengaats eens niet de juiste ankerplaats uitgekozen, want in de loop van de avond raakt ons schip aan de grond.
Gelukkig komen we in de loop van de nacht weer vlot,  zodat we donderdag om zes uur onze reis kunnen voortzetten.
Om verdere problemen te voorkomen en uit voorzorg, slepen wij maar weer eens de Albatros, ondanks dat haar motor weer is gerepareerd.
's-Avonds gaan we voor anker bij de Jade boei.

We blijven de nacht hier liggen en halen 's-morgens om zeven uur het anker op.
En alweer is het de Albatros die voor trammelant zorgt.
Nu is het eens niet de motor maar het ankerspil dat voor problemen zorgt
Tijdens het inhieuwen van het anker raakt het ankerspil onklaar en moet zij met behulp van de winch in de midscheeps de ankerketting binnen takelen, hetgeen veel tijdverlies tot gevolg heeft.
Maar ook dit maal wordt de zaak geklaard en nemen we voor alle zekerheid de Albatros maar weer op sleeptouw.
Met haar 50 pk motor vaart zij niet zo snel als wij met onze 90 pk motor en zo hebben we  samen één constante snelheid en verliezen elkaar dan ook niet uit het oog.

Dit keer ontmoeten wij onderweg veel scheepvaart verkeer. Waarschijnlijk een konvooi dat vanuit het Kieler kanaal en Elbe monding zuidwaarts koerst.
Om vier uur in de middag lopen wij Cuxhaven binnen.
Onze marineman / begeleider verlaat het schip en twee ambtenaren van de haven politie komen hiervoor in de plaats,  aan boord. En zo  vervolgen wij onze reis naar Brunsbuttel, waar wij in de loop van de avond aankomen.
De ambtenaren van de havenpolitie verlaten hier het schip en zij worden vervangen door een kanaalloods, welke ons door de sluizen in het Kielerkanaal brengt.
Gedurende het schutten in de sluizen verwondert het ons dat er hier vol op verlichting is, in tegenstelling met het kanaal en de omgeving waar volstrekte duisternis heerste.
Waarschijnlijk zijn de sluizen te belangrijk, en wil men geen risico lopen, dat bij duisternis schade aan de sluis en sluisdeuren zouden worden toegebracht en misschien hierdoor zelfs de sluizen voor kortere of langere tijd  buiten gebruik zouden kunnen worden gesteld.
Het Kieler kanaal was voor de Duitsers van te groot belang voor de oorlogsvoering i.v.m de oorlogshaven Kiel en haar verbinding met de Noordzee.
Bij schade aan de sluizen zou het scheepvaart verkeer vanuit Kiel naar de zuidelijke Noordzee,  rond Denemarken moeten varen, en wat dan veel onnodige tijd en brandstof zal vergen en waar de schepen aan meer risico's van aanvallen van vijandelijke schepen zijn blootgesteld .

Wordt vervolgd.






Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 05-04-2011, 13:55:46
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/sch-130kw-068a.jpg)
Kw-68,,Albatros'' Bj.1916 als VL-183,,Anne en Arie''
3-1926 Kw-68
5-1943 gevorderd
6-1959 Kw-115
12-1966 Kw-100,,Kniertje''
tussen 1951-1959 als vluchtschip gelegen
8-1969 verkocht naar Lagos


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 06-04-2011, 09:01:15
De tijd vliegt... 

Het is ondertussen toch ook al weer 8 oktober als wij 's-avonds om acht uur, na het schutten door de sluizen van Brunsbuttel , als  wij onze reis vervolgen door het Kielerkanaal.
De Albatros, ook met een loods aan boord, volgt in ons kielzog
Na een paar uren in het kanaal te hebben gevaren  verwisselen beide schepen van loods en vervolgen hun tocht.
Dit maal krijgen wij een onsympatieke man, zeg maar een echte brombeer, als loods aan boord.
Hij had zeker de "pest" in dat hij zo'n oud buitenlands vissersschip met weinig confort moest beloodsen,
Vanuit een nauw en klein stuurhuisje,  met kleine raampjes en weinig uitzicht.   
En het weer werkt ook al niet mee.
Steeds meer vermindert het uitzicht op het  kanaal wat voor ons ligt, door opkomende mist.
En al spoedig is het onverantwoord om nog door te varen zonder brokken te maken.
Ankeren is niet mogelijk in het kanaal. Je zou kunnen ankeren maar dan zou je wel de doorvaart door het kanaal versperren.
Maar op diverse plaatsen zijn in het water langs de oevers van het kanaal, meerpalen aangebracht.
Deze meerpalen waren bij het ontwerp van het kanaal uit voorzorg, reeds voorzìen en geplaatst. Schepen moeten aan deze palen meren, zodat bij het gebruik van het kanaal door de zware en grote slagschepen van de Duitse oorlogsvloot, deze niet gehinderd zullen worden bij hun doorvaart.
Aan deze palen meren wij en de Albatros dan ook af,  in afwachting dat de mist op zal trekken. Maar zoals het er naar uit ziet, zal dat niet spoedig gebeuren.
En deze mist geeft ons weer eens de gelegenheid om van een goede nachtrust te genieten.

Als wij de volgende dag om zeven uur in de morgen onze ochtend maaltijd nuttigen, is het nog steeds goed mistig. Het is nu wel bij daglicht dat wij kunnen varen, maar het is toch onverantwoord om te vertrekken.
Gelukkig trekt in de loop van de morgen  de mist geleidelijk op en om tien uur kunnen we dan toch onze reis vervolgen en rond één uur 's-middags arriveren we dan toch in Kiel.
Eindelijk eens  een traject zonder problemen met de Albatros.
Beide schepen meren af voor de sluizen  en moeten hier wachten om olie te bunkeren en te provianderen, alvorens zij de oversteek naar Noorwegen kunnen aanvangen.
Jammer genoeg krijgen wij geen toestemming om aan wal te gaan.
We hebben dus voldoende tijd om nog wat brieven te schrijven voor wij aan de oversteek gaan beginnen.
En zoals reeds eerder op onze reis is gebeurd, krijgen we weer eens bezoek van enkele dorpsgenoten.
Het is ook niet verwonderlijk als je "met je ziel onder je arm" zonder veel aanspraak in een buitenlandse haven rondloopt en je blij bent als je een Scheveningse logger aan de kade ziet liggen. En met de gedachten dat op dat schip  wat mensen zijn, die jou misschien wat afleiding kunnen geven.

Voor wij het weten is het weer maandag.
Alles wijst er op dat wij vandaag wel eens kunnen gaan vertrekken.
Na het bunkeren komt er ook nog proviand aan boord. In vergelijking met vorige provianderingen is het dit maal goed van hoeveelheid en kwaliteit.
Maar waar wij zo sterk op hoopten is er niet bij.
Geen snaps en geen sigaretten.
Dat viel ons bitter tegen en wij zullen langer op "een houtje " moeten bijten alvorens wij weer in de gelegenheid zijn om te provianderen.
Zeker nu, wanneer wij orders krijgen om te vertrekken van onze ligplaats en om drie uur in de middag weer, nu onder toezicht van een loods, de sluizen passeren en in de Kielerbaai voor anker gaan.
De orders luiden dat we morgen definitief zullen vertrekken en dat we ons aan moeten sluiten bij een konvooi met bestemming Oslo, wat ons zal passeren vanuit Kiel.

De volgende morgen halen wij al vroeg het anker op, zo gauw wij het konvooi  aan zien komen.
Gelukkig staat er een lekker briesje vanuit een gunstige hoek en al heel snel zetten we de zeilen bij. Het heeft zeker effect, want al spoedig maken we meer snelheid en lopen langzaam in op het konvooi.
In de namiddag wakkert de wind wat aan en kunnen met deze snelheid  het konvooi bijhouden. Achter ons zien we de kust verdwijnen en aan bakboordzijde zien we nog enige tijd de kust, maar ook dat verdwijnt spoedig.
Het eerste wat we zullen zien is het Deense eiland Langeland en hierna zullen we tussen de Deense eilanden Fyn, Sjealland en Samsö moeten doorvaren alvorens we weer in wat ruimer vaarwater zullen komen.
Gedurende een groot gedeelte van de dag varen we in de Grote Belt met aan weerszijde de genoemde eilanden.
De gehele nacht wordt er doorgevaren en in de morgen zwakt de wind af. Onze snelheid vermindert hier door en wij verliezen hierdoor al snel het konvooi uit het oog.
Maar ook zonder het konvooi zullen wij onze bestemming wel vinden.

Ondertussen varen we alweer in het Kattegat
In de namiddag voordat het donker wordt, praaien we nog even de Albatros, die nog steeds in onze nabijheid is en vernemen van de bemanning dat er geen problemen zijn. Wij zijn gerust gesteld en gaan met een gerust gevoel de komende nacht in.
Wij proberen om zoveel mogelijk bij elkaar te blijven, maar ’s- nachts  zal dat wel wat moeilijker zijn.
's-Avonds rond acht uur zien we geen teken meer van de Albatros en we zijn hierover verontrust.
Er zit niets anders op dan terug te keren en haar te gaan zoeken.
Ondanks de duisternis vinden wij haar vrij snel en ook nu weer blijkt dat zij voor de zoveelste keer weer eens panne aan haar motor heeft..
Ook nu zit er niets anders op om haar weer op sleeptouw te nemen en onze koers naar de naderende Oslofjord te vervolgen.
In de verdere nacht zijn er gelukkig geen problemen en we naderen zo langzamerhand het einde van de reis.
Rond elf uur 's-morgens meren beide schepen in Oslo aan de kade..
Weer zijn we een stukje dichter bij onze eindbestemming gekomen. Maar als het verdere verloop van de reis ook zoveel tijd kost, dan zijn we voorlopig nog niet in het noorden van  Noorwegen.
Het afgelegde traject over zee buiten om door de Noordzee zou in ongeveer 2 a 3 dagen kunnen worden afgelegd en nu heeft het traject met al haar omwegen door kanalen en Oostzee ongeveer 20 dagen geduurd.

We zijn uiteindelijk dan in Noorwegen. Ook hier zijn er natuurlijk weer Scheveningers en binnen de kortste keren komen er enkelen aan boord.
Een opmerkelijke aantekening over deze bezoekers in het reisverslag is een notitie van de schrijver, dat hij van één der bezoekers wat te roken aangeboden krijgt.
En waarbij hij vermeldt.... wat ik niet kon afslaan.  Zoveel had hij naar dat rookgerei verlangd.
Zelfs zijn naam van de gever wordt erbij vermeld, n.l. Jan Kleijn.
Ondertussen is het vrijdag 15 oktober.
Zolang het nog goed weer is, plegen wij onderhoud aan het het schip waar dat mogelijk is en vandaag schilderen we de verschansing aan de binnenzijde.
Als er eenmaal gelost gaat worden zal dat niet meer mogelijk zijn, want dan liggen de ruimspanten en luiken in het gangboord en zou het te gevaarlijk zijn om onder de uit het ruim gehieuwde lading, te werken.
Aangezien ons proviand aanzienlijk is geslonken, wordt deze gelukkig aangevuld.
Iedereen is blij, want we kregen zelfs tabak en snaps.
En niet te vergeten ook brieven van thuis.
Onze eerste postbezorging in het buitenland, hoeveel zullen er nog volgen ?


Wordt vervolgd


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 06-04-2011, 09:04:12
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/sch-130sch-130f.jpg)
Voorpostenboot


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 06-04-2011, 09:09:08
De volgende dag moeten wij de Albatros, waarvan de motor nog steeds niet was gerepareerd, naar haar losplaats slepen.
Zonder hier op te rekenen komen ook wij eens in de problemen.
Onbekend met de plaatselijke ondiepten, raakt ons schip een blinde klip en het blijkt al snel dat we er goed vast op zijn gevaren.
De aan de sleeptros bungelende Albatros moeten we nood gedwongen los gooien en tot onze grote verwondering kan zij op eigen vermogen haar reis naar de losplaats vervolgen.
De schijnbaar steeds weerkerende hapering van haar motor schijnt het gevolg te zijn van het gebruik van gas, wat door de generator wordt  geproduceerd en waardoor de motor wordt aangedreven.
Gelukkig is er nog een kleine hoeveelheid gasolie bij haar aan boord en dat is  haar redding. De motor reageert prompt op deze brandstof en zij kan voorlopig haar reis vervolgen naar de losplaats.
Wij echter zitten met de "gebakken peren ". Wat nu ?
Onbekend met de plaatselijke getijden, zit er voor ons niets anders op, om aan de wal te gaan informeren omtrent de tijden van hoog en laag water. Hiervoor wordt de sloep over boord gezet en roeien we naar de wal en gaan op informatie uit..
De gevraagde informatie heeft wel tot gevolg dat een sleepboot ons zal proberen vlot te trekken. Na dat deze is gearriveerd  worden wij eens aan een slepend vaartuig vast gemaakt .
Ondanks verwoede pogingen blijft het schip muurvast op de klip zitten.
Ook de volgende dag zitten we nog steeds muur vast.
Het is ondertussen zondag en er worden ook geen verdere sleep pogingen aangewend om ons vaartuig vlot te trekken.
Maar wel komt er een Duitse vertegenwoordiger van dit scheepvaart project informeren wat er is gebeurd en hoe de zaken er nu voor staan.
Ook na zijn vertrek gebeurt er vandaag verder niets meer.
Wel krijgen we nog bezoek van een Scheveninger die met een sloep naar ons schip kwam roeien.
Wat zal de volgende dag ons brengen?

Om negen uur in de morgen komt walkapitein Schut van de Nord scheepvaart maatschappij bij ons aan boord en vertelt wat de verdere plannen zijn.
Er zal een tjalk langzij komen waarin onze lading zal worden overgeladen. Met de hoop dat het schip wat minder zwaar zal worden en iets minder diep zal steken en hier door dan gemakkelijker kan worden vlot getrokken.
Een losploeg meevarend met de tjalk, bestaande uit Hollanders,  komt kort hierna aan boord en in korte tijd is het karwei geklaard en is onze lading in de tjalk overgeladen.
De sleepboot onderneemt een nieuwe poging om het schip vlot te trekken en het gelukt zowaar. Wij zijn voorlopig uit de problemen en kunnen op eigen kracht terug varen naar onze oorspronkelijke ligplaats.
Vervolgens wordt de in de tjalk geladen lading weer in ons schip geladen.
Door alle verwikkelingen rondom onze stranding is de voorraad kolen voor de gasgenerator drastisch verminderd en moet hoognodig worden aangevuld.
Kolen schijnen ook hier schaars te zijn .
Aangezien de Albatros haar bunkerkolen toch voorlopig niet nodig heeft, moeten wij haar voorraad maar gaan overnemen.
Bij dit smerige karwei worden wij geholpen door de bemanning van de Albatros. In tegenstelling van die van de Albatros, functioneert onze motor en ballastpomp wel. En als dank voor hun hulp, spuiten wij haar dek schoon  met onze dekslang.

Onze stranding zal ook zeker schade aan ons schip hebben veroorzaakt en nadere inspectie zal dit moeten uitwijzen.
De inspecteur is optimistisch en meent dat dit snel verholpen zal zijn.
De tijd zal het leren en ondertussen maar afwachten wat er verder gaat gebeuren.
Het optimisme van de inspecteur blijkt niet waar te zijn en van varen komt voorlopig niets.
Tot dinsdag 26 oktober ligt het schip in reparatie .
De enige afwisseling in ons troosteloze bestaan is de verdwijning van onze licht- matroos. Na een avondje stappen komt hij 's-nachts niet aan boord.
Ook de volgende dag blijft hij spoorloos en er zit niets anders op, om hiervan aangifte te doen.
Ook de verjaardag van de machinist wordt gevierd met een warme maaltijd waaraan de kok wat extra aandacht heeft besteed.
En in onze vrije tijd gaan we maar op bezoek bij andere landgenoten hier ter plaatse. Helaas loopt een bezoek aan het scheepvaart museum op een fiasco uit omdat het museum op die dag was gesloten.

Nu het nog goed weer is plegen wij wat onderhoud aan het schip door hier en daar wat te roest te bikken en te schilderen.
Maar aangezien het steeds kouder wordt hebben wij, buiten het gebruik voor het koken van de maaltijden, ook kolen nodig voor verwarming.van onze logies.
Ook voor de gasgenerator hebben we kolen nodig want binnenkort moeten wij proefvaren voor controle van de uitgevoerde reparaties.
Gelukkig wordt hierin voorzien, maar in plaats van kolen wordt er cokes geleverd. Op nieuw blijkt hieruit dat  kolen hier schaars zijn.
Wat ook niet verwonderlijk is, omdat Noorwegen geen eigen kolenmijnen heeft en dit van elders moet worden geïmporteerd.
Uiteindelijk gaan we, na de uitgevoerde reparaties, in de Oslofjord proef varen.
Maar wel onder toezicht van officieren van Scheepvaartinspectie en van de Kriegsmarine. We varen wat heen en weer en ondertussen kunnen wij genieten van de schitterende natuur.
De proefvaart is geen succes want er rijzen problemen.
Door het gebruik van de geleverde cokes voor de gasgenerator, kan hieruit onvoldoende energie worden geleverd voor de motor.
Dit was wel te voorzien want cokes is een der eindproducten van gaswinning uit kolen. We hebben vroeger nog wel iets op school geleerd en onthouden !
Weer moeten we, om dit euvel  te verhelpen, in reparatie gaan en liggen hierdoor voorlopig weer bij de reparatie werf en later zou blijken tot het nog tot  2 november zou duren.
Gelukkig eens wat afwisseling in ons bestaan,door de komst van een nieuwe matroos ter vervanging van de gedroste lichtmatroos.
Dit maal is het geen Scheveninger maar een Katwijker. Hij zou meer thuis horen op de Albatros !

Ook nu zoeken wij in de avonduren ons vertier in het Zeemanshuis waar wij genieten van vertoon van acrobatie, muziek en dans en waar we na afloop van de voorstelling een borrel en een paar glazen bier kunnen nuttigen.
Ook brengen we een bezoekje aan een andere Scheveningse logger die onder het marinenummer MW 72 is geregistreerd, met als schipper en machinist de dorpsgenoten D. Bron en J. Kleijn.
Dit is dezelfde J.Kleijn die mij in Kiel een rokertje heeft gegeven en nu ook met zijn schip in Oslo is gearriveerd.
Gelukkig krijgen we nog regelmatig brieven van het thuisfront zodat we op de hoogte worden gehouden van de situatie thuis, zodat we ons geen grote zorgen behoeven te maken.
Ook de onderhoudswerkzaamheden aan het schip gaan gestaag door. Voor de verandering schilderen wij nu eens buitenboord.
De verschansing schilderen we zwart met een witte bies en laten de romp in haar grauw grijze oorlogskleur.
En uiteindelijk is de reparaties op 2 november gereed en is het weer afwachten wat de volgende orders zullen zijn.
Ondertussen liggen we nu al  20 dagen in Oslo en er zijn reeds 42 dagen verstreken sinds ons vertrek uit Rotterdam.
Als het zo door gaat zal het een lange reis worden !
Maar dat wisten we van te voren.
Wij zijn zo gek geweest om een dienst verband van zes maanden aan te gaan..


 
Wordt vervolgd.
 









Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 06-04-2011, 09:12:49
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/sch-130-sch-130l.jpg)
Gasgenerator a/b Sch-196,,Elisabeth''


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 08-04-2011, 09:00:43

De reparaties zijn nu wel uitgevoerd maar verdere instructies en orders ontbreken. Wel krijgen we weer proviand aan boord
Zou dat er op kunnen duiden dat we spoedig zullen vertrekken?
Zelfs krijgen we snaps en tabak!
Waar hebben we dat aan te danken?
Ditmaal komt het van een instantie, die wordt aangeduid met de naam Marken Tender **, een onderdeel van de Wehrmacht. ( wat bij het Nederlandse leger Kadi zou worden genoemd ). *
Snaps en tabak is bij ons natuurlijk van harte welkom,  wat resulteert in bezoek van een deel van de bemanning van de Albatros. 
Als goede gastheren presenteren wij hen een glaasje snaps.
Op één been kan je nou eenmaal niet staan en meer snaps wordt te voorschijn getoverd.
Het wordt een heel gezellige boel met dit groepje. Een laatkomer moet natuurlijk z'n schade inhalen, en het feestje is er de oorzaak van dat er enkele van de bezoekers in hun kooi moeten worden gedragen.
Het lijkt wel een feestavond en het mag best nog eens herhaald worden, maar dan nog iets beter wat ons betreft ? 
Zou er dan toch een verbroedering mogelijk zijn tussen Scheveningers en Katwijkers ?
Worden we in het buitenland verdraagzamer ?

Van een instantie die de belangen behartigt van de buitenlandse zeelui, hebben wij een schrijven ontvangen, dat er kleding beschikbaar wordt gesteld voor de zeelui.
Waarschijnlijk afkomstig van de inzamelingen in Duitsland en in de bezette gebieden ten baten van de Winterhulp
Zo kom ik  in het bezit van een pullover, een wollen das en een paar handschoenen. Kleding die zeer welkom zal  zijn tijdens de Noorse winter in het hoge noorden.
Maar deze instantie heeft ook nog nieuwe kleding voor ons in petto en wij kunnen deze kleding de volgende dag in ontvangst komen nemen.
Het geen ons ter beschikking wordt gesteld is heel wat beter als wat de Winterhulp ons te bieden heeft.
Zo krijg ik een jekker, een pet, een paar schoenen met houten zolen en zelfs twee paar wollen sokken.
Bij elkaar een prachtige uitrusting, maar ik vind het nog niet helemaal naar mijn zin.
Mijn jekker is aan de krappe kant. En de volgende morgen ga ik proberen om hem te ruilen, wat gelukkig ook nog lukt, en ik ben voortaan de eigenaar van een ruimere en nog betere jekker. Voorlopig ben ik goed gesteld tegen de kou.
Waarschijnlijk is deze organisatie goed op de hoogte van de winterse toestanden in het hoge noorden gedurende de winter.
Ook zullen zij geweten hebben dat  zeelui uit niet Scandinavische landen onvoldoende gekleed zijn voor deze winterse kou en zij hoognodig aanvulling nodig hebben op hun kleding uitrusting,
En nu met hun hulp, goed beschermd zullen zijn tegen de kou, bij de uitoefening van hun taken.

Maar nog steeds hebben we geen orders.
Alleen hebben we wat afwisseling door de komst van wat bezoekers en door zelf de stad te bezoeken. Gedeeltelijk gebruik makend van het openbaar vervoer en gedeeltelijk lopend.
Blijkbaar is lopen goed tegen de stramheid en naar men zegt ook goed voor de spijsvertering. En dat kan voor ons wel eens goed zijn, want aan boord lopen wij nou eenmaal geen grote afstanden.
Oslo blijkt toch wel een grote stad te zijn, met veel mooie gebouwen en parken. Ik denk dat deze stad wel bijna net zo groot is als Den Haag en er schijnen hier zelfs zo’n 400.000 mensen te wonen.

Uiteindelijk krijgen wij dan toch op maandag morgen nieuwe orders.
Twee tjalken moeten door ons schip slepend naar een andere ligplaats worden gebracht, alwaar een paar nieuwe bolders op deze schepen moeten worden gelast.
We zijn blij met wat afwisseling.
Na dit klusje gaan wij 30 ton kolen laden. Het ziet er nu echt naar uit dat we spoedig gaan vertrekken.
De volgende morgen slepen we de tjalken weer naar hun oorspronkelijke ligplaats en vervolgens gaan wij olie bunkeren en andere scheepsbenodigheden aan boord halen.
De volgende dag komt de Albatros bij ons langszij. Zij heeft ook alle benodigdheden voor de reis aan boord, maar komt wel met het ontstellende bericht dat de knalpot lek is.
Na veel geharrewar met de schade-inspecteur moeten wij de volgende dag de Albatros naar de werf slepen.
Wij hebben geprobeerd om van deze klus verlost te worden door te suggereren dat wij geen sleepboot zijn, maar daar trapte deze inspecteur niet in.
 Als we een paar dagen eerder wel twee tjalken kunnen slepen, waarom dan ook nu niet de Albatros.
En als we eerlijk zijn, moeten we wel bekennen dat we de Albatros al zo vaak hebben gesleept.

Zonder brokken brengen we de Albatros dus maar naar de werf en bij terugkomst op onze ligplaats is deze in beslag genomen door twee Duitse tjalken.  Hier over ontstaat ruzie met het gevolg dat er een vechtpartij ontstaat tussen een van onze matrozen en een der Duitsers, waarin na afloop de Hollander de winnende partij is.
Na veel heibel krijgen wij  weer onze ligplaats terug.
Op nieuw  krijgen we proviand aan boord, waar we uit op kunnen maken dat we echt spoedig zullen vertrekken.
Alvorens de reis te aan te vangen, bezoeken wij voor de laatste maal het Zeemanshuis, waar wij genieten van harmonica-muziek en waar ons na afloop twee borrels worden aangeboden.  En dit is juist iets wat wij niet versmaden.
Alweer moeten we het vertrek uitstellen tot dat de knalpot van de Albatros gerepareerd is.
En de volgende dag tegen de avond komt de Albatros gelukkig weer bij ons langzij. Ook zij is nu gereed voor vertrek.

Het is al zaterdag 13 november als wij  om half acht in de morgen gaan vertrekken. Na natuurlijk eerst hartelijk afscheid genomen te hebben van de plaatselijk aanwezige dorpsgenoten.
Alles bij elkaar geteld hebben wij nu 31 dagen in Oslo gelegen.
Een lange reis ligt nog voor onze boeg.

Het oppervlak van Noorwegen is maar amper negen maal zo groot als Nederland, echter is het land  zeer lang en uitgestrekt.
Van het noordelijkste puntje tot het zuidelijkste puntje van Noorwegen is het hemelsbreed gemeten 1750 kilometers. Dit is een afstand ongeveer van Amsterdam naar Gibraltar.
En de kuststrook is zelfs nog langer,ongeveer 2600 kilometer.
We kunnen voorlopig dus vooruit.


*
Bij het Duitse leger is dit een onderdeel van de organisatie OKW, die voor ontspanning, kunst en wetenschap  zorgt voor het Duitse leger in de bezette gebieden.

**
Uit deze naam Marken Tender vindt de oud-Hollandse naam markentenster zijn oorsprong.

 
Wordt vervolgd


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 08-04-2011, 09:07:17
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/sch-130kw-050a.jpg)
Kw-50,,Jan'' Bj.1918 als vrachtlogger ,,Schiedam''
1920 Sch-128,,Merwede 2''
1925 Kw-50,,Merwede 2''
1928 Kw-50,,Jan''
1942 gevorderd,  1945 vrijgegeven,  1959 sloop


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 08-04-2011, 09:09:32












Ons eerste aanlooppunt zal het haventje Horten zijn. Een klein plaatsje aan de Oslofjord, waar wij onze zeekaarten moeten afhalen voor de verdere reis.
Genoodzaakt door slecht weer liggen wij tot maandagmorgen in Horten.
Bij vertrek nog steeds een flinke bries en met de zeilen erbij maakt het schip een flinke snelheid. Tegen de tijd dat de duisternis invalt, gaan wij voor anker in de buurt van het plaatsje Risör.
De volgende morgen weer vroeg anker op en zo komen we om twee uur in de middag aan in Kristiansand.
Het blijkt dat wij ons moeten melden bij de haven autoriteiten. Hier zijn we een vreemde eend in de bijt.
En ook hier heeft de Albatros weer panne.
De motor heeft een gescheurde kop !
Er zit niets anders op dan de Albatros naar een reparatie werf te slepen en onze nieuwe orders luiden vervolgens dan ook….

.Clara allein abfahren !

Het is ondertussen al weer ruim half november en het begint aardig koud te worden.
Ofschoon Noorwegen het land van de vis is, krijgen wij nu pas voor de eerste maal vis voorgeschoteld. De kapitein is zo vriendelijk geweest om wat vis te kopen, waar van we heerlijk van hebben gesmuld.
Op vrijdag 19 november om twaalf uur vervolgen we onze reis, wat gepaard gaat met veel moeite en narigheid wegens ondiepten.
En ook voor ons slaat het noodlot weer eens toe.

Twee uur na vertrek loopt het schip vast op één van deze ondiepten.
Wij brengen een tros uit naar de wal en proberen met behulp van de ankerlier en motor om het schip vlot te trekken..
Geen succes.
Na overleg verplaatsen we de kolen voor de gasgenerator die op het achterdek liggen naar de midscheeps. Misschien wil dat helpen, je weet maar nooit. Misschien dat het achterschip dan wat hoger in het water komt te liggen
We zijn hier tot 's-avonds laat mee bezig. En als wij de volgende morgen weer een poging wagen, blijkt al ons werk vergeefs te zijn geweest.
Het schip blijft vastzitten,
Hier moet dus een sleepboot hulp bieden en op zondagochtend tijdens het ontbijt komt er zo waar een.sleepboot.
We verwachten nu wel dat binnen de kortste keren dit karwei geklaard zal zijn.
Maar we hebben mis gerekend. Tijdens de eerste  trekpoging breekt de sleeptros en de sleepboot krijgt de tros in de schroef.
Ook dit wordt snel verholpen en een tweede trekpoging slaagt en wij zijn weer vlot en meren tegen de middag weer in de haven van Kristiansand.

Ofschoon het zondag is, tremmen we de kolen weer van de midscheeps naar het achterdek,
Bij onze eigen pogingen het schip los te krijgen, hebben we teveel kracht van de ankerlier gevraagd en hebben nu hieraan schade opgelopen. Dit zal eerst moeten worden gerepareerd.
Maandagmorgen komt er een duiker aan boord om de schade aan de kiel op te nemen. Hij constateert geen ernstige schade, zodat we onze tocht  kunnen voortzetten, mits de schade aan de ankerlier verholpen is.
Het duurt weer tot dinsdag  voor er twee monteurs komen die de ankerlier slopen en constateren dat de as van de lier krom is.
De as moet mee naar de werkplaats om te worden gericht want dat kunnen zij aan boord niet voor elkaar krijgen.

Als je denkt dat het nu wel genoeg zal zijn geweest, heeft u, lezer, het mis.
 
Het  is woensdagmorgen half zes als een matroos van de Albatros onze hulp komt vragen.
Hun schip ligt in een andere haven en ligt daar zwaar tegen de kade aan te rijden door zware deining..
En een groot gedeelte van de verschansing is al beschadigd en ligt bijna tegen het dek.
Hun vraag is, of wij haar, als het daglicht  is, van die ligplaats weg willen  slepen, om ergere schade te voorkomen. De motor van de Albatros is nog niet gerepareerd en op eigen kracht is dat voor haar niet mogelijk.

Bij daglicht gaan we er op af en al snel ervaren we dat er erg veel wind staat met een flink oplopende zee.
Om bij de Albatros te komen moeten we een stuk buitenom varen en al slingerend komen wij bij haar in de buurt.
Maar door ondiepten kunnen we niet bij langszij komen en moet er met de sloep van de Albatros een tros worden over gebracht naar ons schip.
Ondanks het slechte weer lukte dat vrij spoedig en nu kunnen wij onze zoveelste sleepreis beginnen.
Zolang we tegen de wind in moeten slepen zijn er geen problemen, maar na een grote rotsformatie te hebben gerond en we hierna van  koers moeten veranderen, wordt het minder aangenaam vanwege de zware slingeringen van het schip en overkomend buiswater.
En opnieuw hebben we weer tegenslag.
De sleeptros breekt en de Albatros is aan de elementen van golven en wind overgeleverd.
Gelukkig is haar bemanning er snel bij en laat het anker vallen.
Ondanks het slechte weer kunnen we snel keren en slagen we er al snel  in om weer verbinding te maken met de Albatros.

De Albatros ligt daar wel mooi voor anker, maar alvorens wij de sleepreis kunnen voort  zetten, moet zij eerst het anker op hieuwen.
Maar het anker blijkt te krabben en de Albatros verdaagt langzaam naar de zware branding op de rotsen van de kust.
Het krabbende anker kan bij deze krachtige wind niet door de ankerlier worden opgehieuwd.
De enige mogelijkheid om niet op de naderende rotsen te lopen is het anker met ketting te laten  slippen.
Het is echt een nood beslissing, want om anker en ketting zo maar prijs te geven aan de zee, wordt niet zomaar wordt gedaan.
Het is de hoogste tijd, want de bemanning van de Albatros heeft reeds uit voorzorg hun zwemvesten aangetrokken.
Aan boord van de Albatros bevindt zich ook een Duitse inspecteur en hij geeft de orders om terug te keren naar de plaats waar we de Albatros vandaan hebben gehaald.
Maar de oude ligplaats van de Albatros is voor ons niet bereikbaar vanwege de ondiepten. 

Allengs verbetert het weer en kunnen we de sleeptocht voortzetten,  wat ons zonder verdere problemen gelukt.
"s-Middags om twee uur meren wij weer op onze ligplaats en hebben voor de verandering de Albatros weer eens langszij.
Onze ankerlier is nog steeds niet gerepareerd  en we kunnen dus niet vertrekken.
Het enige vertier wat wij hebben is het bezoek aan de bioscoop en de kantine van het leger. Hier worden wij vermaakt met een voorstelling, door de legerafdeling Kraft durch Freude, en  waarvan we ook genieten.
Wat voor ons ook erg belangrijk is, dat we weer eens wat snaps en rookwaren ontvangen.
Maar de hoeveelheden wordt steeds minder. We zullen zuinig aan
moeten doen.



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 08-04-2011, 09:13:49
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/nw-sch-130x.jpg)
1943 Sch-130,,Clara'' verbouwd als vrachtlogger


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 08-04-2011, 09:21:28
Het is al weer maandag 29 november als uiteindelijk de reparatie van het ankerlier gereed komt en de nieuwe orders luiden om de volgende morgen te vertrekken.
De kok heeft last van hevige kiespijn en na bezoek aan de tandarts.
En op dokters advies moet onze kok naar Oslo om zijn gebit na te laten kijken.
Op dinsdag bij het gloren van de ochtendschemering hebben we de gas generator en  motor in gereedheid gebracht en na weer eens afscheid van de Albatros te hebben genomen , vertrekken wij.
Echter wel zonder kok, daar hij nog niet uit Oslo is terug gekeerd.
Wat voor avonturen zullen we nu weer beleven.

Het vaarwater is moeilijk bevaarbaar door allerlei nauwe passages en "krikkemikken ",
We maken ons veel zorgen over de goede afloop en kunnen gelukkig zonder schade om vijf uur 's-middags het haventje van Farsum binnenlopen.
Van het plaatsje is weinig te vertellen want bij aankomst is het al donker.
Ondertussen zijn we het zuidelijkste punt van Noorwegen gepasseerd n.l. Lindesness op 58 graden noorderbreedte.
Vanaf nu kunnen we een meer noordelijker koers aanhouden en hopen dan, maar ja... wanneer , de Noordkapp op 71 graden noorderbreedte te bereiken.

We vervolgen de volgende morgen onze tocht en gelukkig hebben we goed weer zodat we grote stukken buiten om kunnen varen en al vroeg in de middag lopen we de haven van Egersund binnen.
Een mooie gelegenheid voor de schipper om er op uit te gaan om wat vis te bemachtigen en 's-avonds genieten we met volle teugen van een heerlijk maal vis.
Het lijkt ons een mooie plaats maar we gaan niet aan wal en voor het eerst op onze reis krijgen we te maken met vorst.
De kaden en straten zijn spiegel glad en om onze benen te breken in die gladheid voelen we niet veel.

De volgende dag met goed weer en gunstige wind wordt onze reis voortgezet. Met de zeilen er bij maken we goed snelheid en komen om drie uur in de middag in Stavanger aan.

Daar we niet erg te spreken zijn over de kolen voor de gasgenerator krijgen wij de volgende dag een bezoek van een inspecteur,.
Het bezoek resulteert in het schoonmaken van diverse kleppen van de gasgenerator.
Vandaag varen we nog niet uit en bezoeken de stad en kijken een film in de bioscoop van het leger. We vinden Stavanger wel een mooie plaats, maar naar ons gevoel wat ouderwets.
En toch wonen er zo'n 100.000 inwoners

Na een goede nachtrust vervolgen we onze reis en komen in de middag aan in  Augesund.
Vandaag is het 5 december.
Thuis zouden we St. Nicolaas vieren,  maar aan boord  doen we er niets aan.
Om dat het zondag is blijven we “voor de kant “ liggen en houden ons gemak. Het weer is nog steeds goed ondanks dat het al laat in het jaar is.
Maar ondertussen zijn we alweer 77 dagen van huis.

Op maandag 6 december willen we vertrekken, maar de motor weigert.
Zullen wij nu ook pech gaan krijgen ?
Gelukkig is de oorzaak snel gevonden. De oliepomp werkt niet en zonder olie werkt ook een motor niet.
We varen dit maal in de fjorden in plaats van buiten om. ***
Het is verbazend mooi om tussen deze, aan weerszijde hoge bergen te varen, maar het is wel uitkijken geblazen.
Wij moeten zelf onze weg trachten te vinden want een loods wordt ons niet toegewezen en we ankeren dan ook voor de duisternis valt, in een kleine baai.
Op nieuw vervolgen we de volgende morgen onze tocht en zijn genoodzaakt een loods aan boord nemen om een duikboot versperring te passeren. alvorens wij de haven van Bergen kunnen binnen varen.
Maar wel moeten we de volgende morgen naar een andere ligplaats om te provianderen

Bergen is een heel mooie stad, maar voor ons met weinig vertier.
Het is de 2e stad van Noorwegen qua grootte, met zo'n 200.000 inwoners.
Als wij op zaterdag 11 december willen vertrekken wordt dat verhindert door dichte mist en het is al weer maandag alvorens we met veel pijn en moeite ons tussen andere schepen door wringen om in open vaarwater te komen.
Ook nu moeten we weer de versperring passeren en komen nu in nauw vaarwater  met verraderlijke klippen en zoeken voor het avond is, een geschikte kleine baai om te ankeren.
We zien een voor anker liggende voorposten boot in de buurt van het plaatsje Dingja en op ons verzoek mogen zowaar bij haar langzij afmeren in plaats van voor anker te gaan.
Wel worden wij de volgende morgen wreed gestoord in onze slaap als de voorposten boot wilt vertrekken, en in de ochtend schemering vertrekken wij wat later dan ook maar.
We zijn toch al klaar wakker en anders zouden we voor korte tijd weer voor anker moeten gaan.
Tijdens het varen blijkt opeens dat de gasgenerator een te hoge temperatuur heeft en we moeten het kolenvuur uit de generator halen om de temperatuur te doen dalen.
Zoeken tegen de avond drie uur lang naar een geschikte ankerplaats onder bar slechte weersomstandigheden veroorzaakt door zware regen en harde wind.
Uiteindelijk ankeren we in de buurt van het plaatje Svelgen
Onze opinie omtrent Noorwegen is nu wel goed gedaald, na zo’n lange zoektocht.



***
De tocht door de fjorden van noord naar zuid of en tegengestelde richting is een veel gebruikte scheepvaart route,
Deze route wordt dikwijls gebruikt door schepen in de houtvaart gaande of komende van havens in de Wittezee en Karazee..
De meeste schepen varen in ballast naar deze havens en bij slecht weer ondervinden zij op zee hier veel hinder van, gepaard gaande met veel tijd verlies.
Vaak is een tocht door de fjorden onder begeleiding van een loods  meer rendabel.
De kosten van een loods zijn vaak minder hoog als het verlies van reistijd in geld uitgedrukt.
Zo’n tocht neemt ongeveer ruim twee dagen in beslag.
Bij het plaatsje Löningen in het zuiden komt de loods aan boord . Halverwege wordt van loods gewisseld en in Hönningsväg in het noorden gaat de loods weer van boord.
Voor beladen schepen op de terug reis geldt hetzelfde en lopen zo minder risico  door verlies van de deklast hout bij stormachtig weer.

Wordt vervolgd


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 08-04-2011, 09:27:32
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/sch-130sch-130p-1.jpg)
Een bladzij uit het dagboek van de schrijver aan boord van de Sch-130


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 11-04-2011, 13:07:26
We varen verder en hebben wel zo ongeveer het zuidelijke gedeelte van Noorwegen verlaten.
De stad Bergen ligt alweer enkele dagen achter ons en  nu beginnen we aan het stuk midden Noorwegen,  wat van Trondheim tot  Bodø loopt.
Het is het gebied wat grotendeels nog beneden de poolcirkel ligt , maar Bodo ligt er weer boven.
Dit gebied is minder dicht bevolkt. Dat is duidelijk merkbaar, * 
Steeds minder kleine dorpjes en nederzettingen en soms maar een enkel huis. De huizen veelal geschilderd in de specifieke kleuren die de Noren vaak gebruiken: rood  of geel.

Dat we zo langzamerhand de poolcirkel naderen is goed merkbaar, De dagen worden erg kort.
Spoedig  zal het overdag bijna niet meer licht worden en zullen het grootste gedeelte van de dag in het donker moeten varen.
Het is een ervaring waaraan je wel moet wennen.
Nog steeds varen we maar met een bemanning van vijf personen.
De kok die voor onderzoek voor zijn gebit naar Oslo moest, hebben wij niet weer terug gezien en zal ons hoogst waarschijnlijk wel na reizen en in een of andere havenplaats weer aan boord komen.
 
Dat de uiteindelijk gevonden ankerplaats niet zo ideaal  was, bemerken we als we willen vertrekken.
Door de relatief grote diepte van  de fjord moesten we veel ankerketting gebruiken. Normaal gebruik je ongeveer drie maal zoveel ketting als de diepte waarop geankerd wordt. 
Het gewicht van de ketting en anker is wel iets te zwaar voor de ankerlier en met veel moeite en tijd krijgen we ketting en anker aan boord.
Iets na de middag zijn we buiten de fjord en moeten we ongeveer 15 mijl buitenom varen om de ingang van de volgende fjord te bereiken.
Het weer lijkt wel aardig, maar de zee en golven zijn knap lastig.
Doordat er een zware deining loopt, veroorzaakt dit veel branding van de zee tegen de rotsen aan de ingang van de fjord. waar we naar binnen willen varen.
Gelukkig loopt het goed af en zijn we weer behouden terug in de luwte van de fjorden.
Maar na de volgende dag het anker te hebben gehieuwd moeten we onze reis vervolgen bij onstuimig weer.
Zelfs in de fjord stuift het water over het schip. Maar gelukkig lopen wij in de namiddag de haven van Aalesund binnen, waar we na veel gezoek geen eigen ligplaats kunnen vinden aan de kade en gaan dan nood gedwongen maar voor anker.
Later op de dag worden we naar een veel betere ligplaats verwezen.
We liggen nu midden in de stad, mooier kan het niet.
Hier hebben we de gelegenheid om verse haring te kopen. De haringen zijn veel groter als wij gewend zijn, te vangen in de Noordzee en het Kanaal en wordt aangeduid als de zgn. sloe haring. Deze scholen haring komen op hun trektocht in de fjorden , waar zij vastlopen en vervolgens worden ze dan met behulp van singelnetten gevangen.
Maar ondanks de grootte van de haringen hebben wij bij het avondeten er toch heerlijk van gesmuld.

Om de reis te kunnen vervolgen hebben we niet de juiste zeekaarten aan boord en moeten we deze hoognodig aanvullen.
Na deze in ontvangst te hebben genomen vervolgen we onze reis.
Ook nu moeten we weer goed uitkijken voor blinde klippen, maar op den duur wennen wij ook hier aan.
Alvorens we 's-middags weer een ankerplaats voor de nacht vinden, hebben we een beug uitgezet.
We zijn toch immers oud visserlui, dus waarom vis kopen als deze in het water rond het schip zwemt…
En met grote verwachtingen halen we de volgende morgen de beug scheep en de vangst is  zeggen en schrijven slechts... één schelvis !
En zoals de vorige dag moeten we ook nu weer een stuk buitengaats afleggen . Ook nu krijgen we onderweg last van veel narigheid, maar we komen ook dit keer weer behouden in de fjorden en meren in de middag aan in Kristiansund.
Hier blijven wij de hele Zondag liggen.
De plaats is niet veel bijzonders, maar de film in de bioscoop van de Wehrmacht geeft ons enig vertier.
Het wordt steeds kouder en de eerder in Oslo ontvangen kleding, komt ons nu goed van pas.

Maandag 20 december vertrekken we weer.
We passeren een 15 meter hoge brug over het water van de fjord.
De wind wakkert flink aan en besluiten de zeilen bij te zetten, waarna we een voortgang  maken van zo'n 10 mijl per uur.
Het geluk is ons nu al een  lange tijd op onze hand geweest . Helaas is dat vandaag niet meer zo.
In de namiddag scheurt het grootzeil  en om erger te voorkomen wordt het met grote spoed neergehaald en wordt er een ankerplaats gezocht.
Het wordt wel wat eentonig. Ieder morgen hetzelfde. Het mooie van de fjorden hebben we nu wel zo'n beetje gezien.
De namen van de fjorden veranderen regelmatig gedurende de reis en nu varen wij in de Trondheimfjord.

Ondertussen is het alweer 21 december geweest.
De herfst is voorbij en het is nu winter.
Maar we hebben nu ook de langste nacht gehad en elke dag zal het iets vroeger licht zijn. Maar of we er hier zoveel van zullen merken is nog maar de vraag.

Omdat het Kerstfeest nadert en om de sfeer aan boord wat te verhogen, zetten we de roeiboot buiten boord. Bemand met drie leden van de bemanning, en gewapend met bijlen, vaart de boot naar de wal om kerstgroen te halen om de verblijven wat in de kerstsfeer te brengen .
En naar Scandinavische gewoonten een kerstboom in de top van de mast te hijsen.
Opgetuigd met boom en al arriveren  wij  in de haven van Trondheim.
Wij verwachten veel post van thuis, daar wij sinds lange tijd geen post hebben ontvangen.
Voor mij persoonlijk loopt het uit op een grote teleurstelling, zeggen en schrijven... één brief !

De volgende morgen krijgen wij bezoek van een Duitse scheepvaart-inspecteur die de eventuele schade aan het schip komt opnemen.
Wij willen de Kerstdagen heel graag in de haven doorbrengen. En zeker niet varend in de fjorden !
Als schade claimen wij het gescheurde grootzeil en wat kleine reparaties.
Mijnheer de inspecteur is schijnbaar geen man die veel met scheepszeilen van doen heeft en wordt ontzettend kwaad.
Wat ging die knaap te keer, zeg!

‘Mensch ,...dasz schiff sollte vor  Weihnachten abfahten!’

In de namiddag moeten we als nog naar een reparatiewerf in een andere haven en het lijkt er op dat we geluk hebben en dus niet alsnog hoeven door te varen..
Ik post wat brieven en bij terugkeer aan boord wacht een van mijn vrienden van vroeger, Leen Kuijt genaamd,  op mij.
Samen gaan we aan wal en belanden 's-avonds in een O.T. lager, waar ik weer andere Scheveningers ontmoet.
Het lijkt er op dat zij over geheel Noorwegen in iedere plaats wel te vinden zijn.



Ik kan 's-nachts van pijn niet slapen door een zwerende ontsteking aan mijn vinger. In de morgen een "ziekte briefje" gehaald en ik vervoeg me in de middag in het Marine hospitaal.
Nadat de dokter mijn ontstoken vinger heeft bewonderd, verzoekt hij mij de volgende dag terug te komen en geeft mij de instructie dat ik dan wel nuchter moest zijn. Dat lijkt me wel moeilijk om zonder eten en drinken naar het hospitaal te moeten gaan.


Wordt vervolgd



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 11-04-2011, 13:09:42
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-z-996ajpg.jpg)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 11-04-2011, 13:11:03

Walkapitein Schut vervoegt zich ook weer eens bij ons aan boord om poolshoogte te nemen omtrent onze reis en van hem vernemen wij dat onze in Oslo gedroste lichtmatroos is gearresteerd.
Ook deelt hij ons mee, dat we  voorlopig met vijf man het  "zaakje" moeten zien te runnen.
Onze kok is na de gebitsbehandeling in Oslo, aan de bemanning van de Elisabeth ( Sch. 196 ) toegevoegd en zal voorlopig op dit schip blijven.
Ook hoeven wij gelukkig de gasgenerator niet meer te gebruiken, aangezien er geen goede kolen meer voorradig zijn.
We krijgen proviand aan boord , maar ook de Marken Tender.
Het aantal sigaretten wat wij ontvangen is weer eens verminderd.
Echt een tegenvaller. Zo komen we nog  van het roken af.!
Zonder er op gerekend te hebben,ontvangen wij ook een Kerst pakket.
Per persoon een fles snaps en dertig sigaretten.
Dit gaf ons meer vreugde dan het ontvangen rantsoen van de Marken Tender.

Na weer een slapeloze nacht vervoeg ik mij de volgende morgen nuchter in het hospitaal. Daar word ik naar de operatie zaal gebracht.
Mijn hele hand wordt met benzine ontsmet en verder met jodium bestreken.
Vervolgens moet ik onder een grote lamp op een operatie tafel gaan liggen en word ik verdoofd.
Wakker geworden zijnde, is mijn vinger zorgvuldig verbonden en is erg gevoelig.
De dokter heeft er schijnbaar goed in gesneden. De pijn is weg, maar ik heb nog wel de smerige lucht van de ontsmetting middelen rond om me heen hangen.

Eerste Kerstdag.
Maar ook mijn vaders verjaardag.
Ik ben met mijn gedachten bij de familie thuis.
Ondanks dat het Kerstmis is, moet ik toch voor controle naar het hospitaal. De dokter verwijdert het verband  en ik zie dat de top van mijn vinger zowat uitgehold is en die wordt weer eens grondig schoongemaakt.
Opnieuw wordt de vinger verbonden, maar is nu opnieuw wat gevoelig.
De walkapitein Schut eet voor de verandering eens bij ons aan boord.
Na een poosje aan de wal te zijn geweest, waar ik weer enkele Scheveningers heb ontmoet, wil ik hen meenemen aan boord. om daar nog wat gezellig te kletsen en een borrel te drinken.
Het is toch Kerstmis !
Jammer genoeg worden zij niet toegelaten omdat we met het schip op een afgesloten terrein liggen.
Ik moet me dan zelf maar zien te vermaken of vroeg de kooi induiken.

Met weemoed denk ik terug aan de vooroorlogse periode als we in de bnateelt met de logger in het Kanaal viste.
Had je dan de pech om met de Kerstdagen niet op Scheveningen te zijn, dan had je in Dieppe altijd het “zaaltje “ waar je terecht kon.
Een initiatief van de gezamenlijke kerken van de Hollandse vissersplaatsen om de visserlui tijdens de zon- en feestdagen, als zij in Dieppe binnen lagen,  hen geestelijke bijstand te verlenen en een onderkomen in de huiselijke sfeer te bieden.

Op 2e Kerstdag brengen we onze tijd door met het bezoeken van Hollandse lotgenoten die bivakkeren in het Admiral Pallast gebouw., wat voorheen een hotel was.
Ik ben op tijd weer terug aan boord, waar ik eenzaam de komst van de rest van de bemanning afwacht.
Aan een, door een lichtmatroos van de coaster Tuko * gebrachte uitnodiging van walkapitein Schut, die schipper en machinist uitnodigt om aan boord van deze coaster te komen, kan niet worden voldaan.
Beide personen zijn afwezig en ik heb geen zin om ze beiden te gaan zoeken.

Op maandag nog geen bericht om te vertrekken.
Ik ga voor controleop nieuw naar het hospitaal en post een paar brieven voor thuis. Het weer lokt niet om de wal op te gaan, maar ik moet
Door de nu kletterende regen smelt de sneeuw en de blubber spettert je om de oren, als er een vrachtauto passeert.
Van de koude hebben we nog niet veel last gehad en we zitten er ook echt niet op te wachten, maar naar het huidige weer hoef je ook niet te verlangen. 

De volgende dag heeft de machinist een minder prettige boodschap.
Hij meldt dat een van de cilinderkoppen is gescheurd.
Ogenblikkelijk wordt de Duitse inspecteur gewaarschuwd en na deze melding persoonlijk de cilinderkop te hebben geïnspecteerd, geeft hij opdracht om de cilinderkop aan de wal te laten lassen.
Of het zal helpen is een grote vraag, wij verwachten van deze reparatie niet veel  en wachten wel af hoe het zich verder ontwikkelt..
Het ziet er dus naar uit dat wij voorlopig hier zullen blijven liggen.

De volgende dagen verpozen we ons met wat bezoeken af te leggen. Wat moeten we anders doen.
Ik zelf moet regelmatig voor controle naar het hospitaal.
De overvloedige regen van de laatste dagen is plotseling overgegaan in een flink pak sneeuw. Alles is ineens mooi wit, maar het waarschuwt ons wel dat het nu echt winter is.

Ondertussen is het alweer vrijdag 31 december.
Oudejaarsdag en avond.
Voor het eerst niet thuis, maar ergens in het noorden van Noorwegen.
Na de dagelijkse controle in het hospitaal krijg ik te horen dat ik ook Nieuwjaarsdag op controle moet komen.
Hebben die marine doktoren nooit eens een vrije dag ?
Gelukkig krijg ik drie brieven van thuis, na een lange tijd niets te hebben ontvangen. En tijdens het lezen van de brieven zit ik op Oudejaarsdag met mijn gedachten bij de familie thuis.
Hoe is het thuis met mijn vrouw en hoe zullen mijn ouders deze jaarwisseling beleven.
Mijn broer gestorven en ik ook al lange tijd van huis !
Aan boord worden de traditionele oliebollen niet gebakken, maar de kok ziet wel kans om een groot krentenbrood te bakken.
De helft van de bemanning gaat 's-avonds de wal op.
Wij verwachten hen in de loop van de avond wel terug aan boord, maar dat gebeurt niet.!.
Ik en de anderen die aan boord zijn gebleven,  zijn hier over erg teleur-gesteld.
Wij hadden  meer collegialiteit verwacht, en zeker op een dag als vandaag.

De jaarwisseling wordt ook in Noorwegen met veel lawaai gevierd.
Precies om twaalf uur een geloei van sirenes en het gebler van stoomfluiten, afkomstig van de in de haven liggende schepen.
Zelf maken we met onze scheepsfluit ook nog wat lawaai, waarna wij elkaar Gelukkig Nieuwjaar wensen.
Het nieuwe jaar, 1944,  is begonnen en we drinken een borrel op de goede afloop.
Wat zal het komende jaar ons voor verrassingen brengen ?

*
In 1943 had Noorwegen ongeveer  3.5 miljoen inwoners. Hiervan was zo'n 20 % wonend in de steden van het zuidelijke gedeelte.
De bevolking dichtheid in Noorwegen was toen ongeveer 13 inwoners per vierkante kilometer  en voor Nederland was dat toen al 400 inwoners.

 
*
De coaster Tuko werd in 1935 gebouwd. Eigenaar Germ Tuil  in Delfzijl.
In mei 1943 onder Duits toezicht voor de vaart op Zweden gebruikt.
In februari 1944 onder Duits toezicht voor de vaart op Noorwegen gebruikt.
In 1945 terug naar de eigenaars in Delfzijl.


Wordt vervolgd


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 11-04-2011, 13:31:38
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/nw-sch-130a-1.jpg)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 12-04-2011, 08:59:38
Het werd 13 januari voor wij uiteindelijk uit Trondheim vertrokken.
Die Duitse inspecteur die ons voor de Kerstdagen  nog wilde laten vertrekken, zal wel lelijk op z’n neus kijken als hij dit te weten komt.
Maar de reparatie kan echt  niet zo snel uitgevoerd worden als iedereen denkt en met al die feestdagen wordt er echt niet zoveel gepresteerd
En misschien saboteren de Noren ook wel een beetje het repareren van de schepen die hier voor de Duitsers varen.
Voor ons was dat niet zo erg. Wij vermaakten ons wel in die tijd met wat bezoeken afleggen, brieven schrijven, naar het postkantoor brengen en af en toe komen we ook wel eens een vriend of kennis tegen.
Zo ontmoette  ik Jan Vrolijk, een goede kennis van me, die schipper was geworden op een drijvende bok.
Ook moest ik nog regelmatig terug naar het hospitaal voor controle van mijn vinger en ik hoefde dan uiteindelijk niet meer terug te komen.
Ik ben blij dat ik er door een dokter naar heb laten kijken. Aan boord had het waarschijnlijk van kwaad tot erger geworden en misschien was het wel op een bloedvergiftiging uit gedraaid.

Maar woensdag 5 januari krijgen we wat afwisseling.
Er ligt nu een behoorlijk pak sneeuw en het is echt winter
De gerepareerde cilinderkop wordt door machine fabriek afgeleverd.
Het lijkt wel of er niets aan is gedaan. De cilinder kop wordt door monteurs en machinist geplaatst en ik moet de machinist bij dit karwei assisteren.
Als alle werkzaamheden zijn gebeurd, wat een paar dagen in beslag nam, laten we de motor proef draaien.
Nu blijkt dat de pakking lekt en de cilinderkop moet opnieuw worden gelicht..
Na weer geplaatst te zijn, draaien we proef met de motor en alles schijnt nu in orde te zijn.

We verkassen naar de overzijde van de werf en meren langzij de Nord 21, ook een van de door de Duitsers gevorderd vaartuigen, Verscheidene van deze schepen zijn schepen voor de binnenvaart.
Hier krijgen we bezoek van drie Finnen.
Het is algemeen bekend dat deze lui, na alcohol te hebben geconsumeerd, erg vervelend kunnen zijn en al spoedig draait het dan ook uit op een knokpartij, waarbij de drie Finnen het onderspit delven en te water raken.
Echt geen lolletje bij deze winterse temperatuur en gelukkig worden zij spoedig uit het water gevist. De ruzie hoort dan ook snel tot het verleden.

En zo zijn er meer dit soort akkefietjes. Zo wordt ik ,op een nacht als ik alleen aan boord ben, wakker van geschreeuw.
Bij het aan boord gaan van hun Duitse vaartuig  wat bij ons in de buurt ligt, is één van de matrozen te water geraakt
Zijn maat alleen kan hem vanuit het water niet op het schip krijgen en na hem te hulp te zijn gekomen, gelukt het ons met vereende krachten.
Ik weet niet hoeveel snaps onze vriend had gedronken, maar zal na dit koude bad wel geheel zijn ontnuchterd.

We verhalen het schip ook weer eens  naar een andere haven alwaar een beambte aan boord komt om het kompas te compenseren.
Het is ook hoog nodig om ook weer eens olie te bunkeren. Bij het bunker station aangekomen, blijken de ons verschafte benodigde papieren hier voor niet in orde te zijn en we krijgen dus geen olie en varen dan maar weer terug naar onze ligplaats.

Om zo standbij te moeten zijn bij al deze soort scheepsbewegingen is echt geen lolletje bij vijftien graden vorst. En... dan  hebbende ook weer eens trammelant in de machinekamer.
Opnieuw een lekkende cilinderkop en met man en macht lichten we weer de kop .
Een nieuwe pakking er tussen geplaatst en de cilinderkop kan weer terug worden geplaatst.
De motor vertoont verder geen mankementen en we maken ons weer gereed om bunkers in te nemen.
Bij de bunker steiger aangekomen, is de bunker plaats bezet door een lossende olietanker.
We zullen nu dus zeker olie kunnen bunkeren, want door de lossing uit de tanker is er weer voldoende voorraad .
Het wachten alvorens te kunnen bunkeren, wordt benut om kompas te stellen, want gisteren zijn er grote afwijkingen geconstateerd bij het compenseren.
Nog regelmatig krijgen we bezoek van Scheveningers.
Waarschijnlijk lopen ze allemaal met "hun ziel onder hun arm" en zijn blij om een praatje te kunnen maken met een dorpsgenoot, om de tijd te doden.
En uiteindelijk is ons vertrek daar en we gaan Trondheim verlaten.
We hopen ook dit maal weer op een behouden vaart.

We komen uiteindelijk na ruim drie dagen in onze volgende haven aan.
Wij hebben bij schemering en bijna geen daglicht gevaren en zodra het donker werd, ten anker gegaan. Maar ten anker liggen is ook niet altijd even veilig.
Op een nacht worden we opgeschrikt door hevige rukken aan de ankerketting.
Het anker blijkt te krabben, mede veroorzaakt door de stormachtige wind en de rotsachtige bodem van de fjord, . We zijn al een heel eind afgedreven.
Gelukkig is de situatie nog niet gevaarlijk. Snel wordt de motor gestart zodat we kunnen manoeuvreren, want het is wel noodzaak het anker te hieuwen en op een betere ankerplaats weer voor anker te gaan.
We blijven ook de volgende dag voor anker liggen en in de nacht vermindert de krachtige wind, zodat we 's-morgens anker op kunnen gaan om onze reis te vervolgen.
Maar een succes is het niet. Zware regenbuien met een vermindert zicht en krachtige deining.
Gelukkig zonder averij, komen we op zondag  16 januari in de namiddag aan in Rörvik.

Het is de eerste keer sinds wij in Noorwegen zijn, dat we 's-zondags hebben gevaren. Na aankomst even de benen gestrekt en bezoeken  het plaatsje.  Veel is het niet. De  grotere plaatsen hebben we allang achter ons gelaten in het zuidelijke gedeelte van het land.

De volgende morgen, zodra het wat lichter wordt, vertrekken we weer bijtijds.
Hoe noordelijker we komen, hoe korter er overdag licht genoeg is om te varen, om zo onnodige risico's te vermijden.
Dit  traject duurt tot donderdag 20 januari als wij in Bodø aankomen. We hebben drie dagen afwisselend overdag gevaren en "s-nacht voor anker gelegen en een nacht in het plaatje Sandnessjoën aan de kade gelegen. In dit plaatsje zien voor het eerst Russen.
Maar ze leven niet in vrijheid zoals wij want het zijn krijgsgevangenen en zijn hier te werk gesteld.

We zijn nu al vier maanden onderweg.
Hoe lang zal de reis nog duren en wanneer kunnen we eindelijk eens met verlof naar huis.?
De nauwe behuizing van een logger gaat op de lange duur ook vervelen en we zien iedere dag steeds weer dezelfde gezichten.

Afwisselend varen we in nauw vaarwater en dan weer eens buitenom op zee.
We zijn zowaar de poolcirkel gepasseerd. Het zal nu wel rap kouder gaan worden.
Tot op heden hebben we nog niet zoveel last van de kou gehad.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 12-04-2011, 09:06:16
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/sch-130sch-196a-1.jpg)
Sch-196,,Elisabeth''


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 12-04-2011, 09:10:13
Op donderdag 20 januari  meren we in Bodø.
Hier water getankt en kolen geladen en voor de afwisseling zijn er natuurlijk weer de nodige Scheveningers die met ons een praatje willen maken. De geladen kolen zijn voor eigen gebruik en niet voor de gasgenerator. We zullen toch ook ons potje moeten koken en de verblijven moeten verwarmd worden en hiervoor hebben we ook kolen nodig.
Lang blijven we niet in Bodø. De volgende morgen vertrekken we alweer.
Bodø ligt aan het begin van de Vestfjord, het water tussen het Noorse vastenland en de Lofoten eilanden groep.
In het begin hebben we ruim water, maar na enkele uren wordt het vaarwater steeds nauwer en al spoedig is het zo nauw dat we er amper door durven varen.
We stoppen de motor om ons goed te kunnen oriënteren hoe we nu verder moeten, maar stroom en wind drijft ons op een blinde klip.
We zullen van die klip af moeten zien te komen. Maar hoe ?

We beginnen met de boot buiten boord te zetten en hiermee wordt een licht anker en een tros uitgebracht .
Nu maar eens proberen of het lukt en beginnen de tros in te hieuwen, Echter zonder resultaat. Het schip blijft vastzitten en we trekken het anker naar het schip toe, in plaats van dat het schip naar het anker wordt getrokken.
We proberen het nog eens, maar nu met het zware anker en ook deze poging is zonder resultaat.

Een Noor, die onze vergeefse pogingen van af de wal heeft gade geslagen, komt met zijn eigen boot naar ons toe gevaren en vertelt ons dat het 's-avonds om zeven uur hoogwater is en we dan meer kans maken om vlot te komen.
Nu we toch de boot buitenboord hebben, roeien we naar de wal, om te proberen wat vis te kopen.
Het gelukte ons wonder wel en komen terug met achttien kg. heilbot.
We zullen nu eens luxe vis gaan eten. Vroeger op de logger bij de trawl visserij zouden we nooit dit soort vis als “braadje “ hebben klaar gemaakt en ook zeker niet als een “zootje “ voor thuis mee gekregen hebben.

Wat de vriendelijke Noor ons vertelde, komt uit en rond zeven uur komen we vanzelf vlot. Nu nog snel het anker ophieuwen en de roeiboot weer aan  boord hijsen en de reis vervolgen. We varen bij uitzondering nu eens in het donker tot 's-nachts twaalf  uur en gaan ten anker bij de plaats Franoy.
De volgende morgen in de vroege ochtend vertrekken we weer. We moeten in het plaatsje Leudingen ons melden en krijgen toestemming om de reis te vervolgen en meren in de middag in de haven van Harstad. Ook de zondag en de maandag blijven wij in Harstad liggen.
Nog steeds is het goed weer en we hebben weinig last van de kou, maar wat niet is, kan nog komen !
Ook provianderen we en krijgen weer ons rantsoen sigaretten, wat dit maal ruimer uit valt als wat we voorheen hebben gekregen.

Vertrekken weer eens en het is ondertussen al dinsdag 25 januari.
We doen achtereenvolgens de havens Finnsnes en Tromsö aan.
Bij het vertrek uit Finnsnes voor de verandering maar weer eens wat problemen. De motor valt stop. Oorzaak, waarschijnlijk water in de olie. Snel de olie wat doorgepompt en het euvel blijkt gelukkig verholpen.
Om Tromsö te bereiken moeten we door een nauw vaarwater waar we een sterke  stroom van ca. zes mijl per uur tegen kunnen hebben.
Echter kentert gelukkig het getij en hebben dan het voordeel van de sterke stroming en met een sneltrein vaart passeren we het stuk nauwe vaarwater

Op donderdag 27 januari melden we ons af in Tromsø en vertrekken met bestemming Hammerfest, de noordelijkste stad van Europa.
Halverwege het traject praait een Duitse voorposten boot ons en verzoekt ons om een matroos mee naar Hammerfest te nemen. Na een nacht  voor anker te hebben gelegen, vervolgen we de reis en leggen  die dag 95 mijl af, om in de avond in Hammerfest aan te komen. Een afstand record voor het schip op deze Noorse reis.
Hier is voorlopig het eindpunt van onze tocht vanuit Nederland en vanuit Hammerfest moeten wij in het noorden van Noorwegen de verbindingen onderhouden tussen de hier gevestigde Duitse garnizoenen.

De reis van Hoek van Holland tot aan Hammerfest  heeft ons nu, veroorzaakt door allerlei omwegen ,126 dagen gekost .
Als wij overzee rechtstreeks hier naar toe waren gevaren had het is hooguit zes dagen gekost.

De instructies zijn om voorlopig hier in Hammerfest te blijven.
Het blijkt al gauw dat het verblijf in Hammerfest van korte duur is. Net alleen maar de zondag .
De orders zijn om naar Billefjord af te varen en voor vertrek naar Billefjod krijgen we ook twee Duitse matrozen aan boord die ook naar deze bestemming moeten. Het zijn terug kerende verlofgangers en hebben hier de aansluiting met hun eigen schip gemist.
Hun schip is een dag eerder vertrokken, ook met bestemming Billefjord.
Daar aangekomen zijnde krijgen we te horen  dat wij de lading kolen, die wij vanuit Rotterdam aan boord hebben,  hier moeten lossen. Het schip verhalen we naar de losplaats en een hijskraan begint met de lossing en is  om elf uur 's-avonds gereed met lossen.
Meteen na de lossing vertrekken wij met bestemming Alta, waar we de volgende morgen om 9 uur aankomen. We moeten ook hier een lading kolen laden, wat door Russische krijsgevangenen wordt gedaan.
Het is een marzel dag voor ons, want de inspecteur brengt een tas vol brieven voor de bemanning mee.
Ik ontvang er zelfs veertien stuks. Een zelfs met een foto van mijn vrouw, een brief die zij tien weken eerder heeft verstuurd.
Maar ook minder goed nieuws krijg ik te horen, uit een brief, ontvangen door een der bemanningsleden.
In die brief wordt verteld dat mijn oudste broer door een ernstig ongeluk is overleden.
Ik ben erg geschrokken van dat bericht. Ik kan het haast niet geloven en ben in gedachten bij mijn vader en moeder en ook bij de weduwe en haar kinderen.
Wat zal het een verlies zijn voor die twee oudjes en het gezin van mijn broer.

De belading gaat de gehele nacht door en de volgende morgen vertrekken we met bestemming Sopnes, waar we in de middag aankomen.
De volgende morgen wordt de lossing van de lading gedaan door Duitse soldaten. Met behulp van onze scheepslier wordt er gelost en het gaat hierdoor bedroevend langzaam. De vorige lossing was met een hijskraan en dat ging heel wat sneller.
Weer moeten wij een Hollander meenemen die met verlof gaat en die in de volgende haven weer van boord zal gaan.



Wordt vervolgd




Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 12-04-2011, 09:20:11
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/Sch-130fClaraBj1916alsIJm-330MariaAnnaKleinRedStDrifterCentrvissMij1925RedStDrdevooruitgangdirLParlevlietzieg.jpg)
IJm-330,,Maria Anna Klein'' gebouwd 1916 als Stoomdrifter
9-1936 Sch-130,,Clara'' verbouwd tot motorlogger voor Red.J.J.v.d Toorn Az
 1940 gevorderd 8-9-1943 nabij Fekamp tot zinken gebracht door Britse
M.T.B.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 12-04-2011, 09:35:14
Ik geef uit medelijden een Noor uit deze plaats een paar zakken kolen, maar hij wordt jammer genoeg bij een Duitse controle post aangehouden en moet de kolen terug brengen. Het geheel veroorzaakt wel wat heisa bij de haven instanties, maar het loopt uiteindelijk nog met een sisser af.
Ons goede leventje, zoals wij dit gewend waren op onze tocht naar het hoge noorden, is schijnbaar afgelopen.
Het schip moet nu rendabel worden gemaakt en de lossing gaat dag en nacht  door met soldaten in ploegendienst.
We zien voor het eerst een begrafenis per schip. Een kotter met de vlag halfstok, die de lijkkist en familie vervoerd vanaf een plaats zo’n twintig kilometer hier vandaan, om de overledene hier in dit stadje te begraven.
Het is al zaterdagavond als we gereed komen met de lossing. Na afmelding moeten we zondagmorgen vertrekken met bestemming Alta.
We moeten ons er op instellen dat we in deze soort vaart, ook geregeld passagiers mee moeten nemen naar een ander plaats.
Treinen en bussen rijden hier niet en al het vervoer gaat via het water.
Regelmatig zien en vervoeren we Scheveningers die met verlof gaan en met een van hen ruil ik een fles snaps voor twee dekens, want ik heb het 's-nachts behoorlijk koud in mijn kooi onder de enkele dekens die ik bezit.

Deze zondag varen we zonder lading  naar Alta en hebben drie passagiers aan boord. Na vier uur varen zijn weer in Alta en we houden ons rustig zolang er geen opdrachten zijn.
Ook de maandag hebben we rust. De kapitein gaat op proviand uit en ik mag voor de afwisseling brood gaan halen.
Je zou denken dat het een klein klusje is, maar ik moet zelfs twintig kilometer met een auto mee om bij de bakkerij te komen.
Het is zo gemakkelijk gezegd ...Joh , ga jij effe brood halen. 
Uit een der brieven die ik van het thuisfront ontvang, verneem ik nu zelf wat er precies met mijn oudste broer is gebeurd.
Ik kan het nog steeds niet geloven !

Dinsdag morgen in alle vroegte varen we naar het plaatsje Bossekop, waar we na enkele uren arriveren.
De lading ligt al gereed op de kade en het beladen wordt meteen aangevangen.
Dit maal is het een lading rails, Stukken van drie meter lengte en met een gewicht  van zo'n 125 kg.
Het beladen geschiedt vrij simpel, door de rails vanaf het dek zo in het ruim te laten vallen, gepaard gaande met een ontzettend kabaal.
Als we meer van dit soort lading krijgen en hiermee op dezelfde wijze wordt omgesprongen, zal er weldra niet veel meer van de Clara over zijn.
De belading  wordt hier ook nu door Duitse soldaten gedaan, maar met hulp van Russische krijgsgevangenen.
Gelukkig wordt er 's-nachts niet geladen, wat onze nachtrust ten goede komt.
De volgende dag nog enkele uren bezig met het beladen en varen aansluitend direct terug naar Alta om aldaar verder bij te laden.
Ook bunkeren we olie en wachten verder instructies af.

De volgende dag laden we de rest van onze lading. Dit maal ontplofbare stoffen en Noren mogen voor de verandering deze gevaarlijke werkzaamheden uitvoeren,
De bestemming is Billefjord maar we moeten eerst naar Hammerfest om vijf passagiers aan wal te zetten , waar we in de avond  aankomen.
Hier lossen we de volgende dag wat stukgoed en verhalen naar de kolen kraan, waar we ' s-avonds 34 ton kolen laden.
De kolen worden los aan dek gestort en gaan dit keer als deklast mee.
De volgende morgen hebben we de kolen wat beter over het dek verdeeld, want het komt op sommige plaatsen op het dek boven de verschansing.uit.
Na weer olie gebunkerd te hebben vertrekken we met bestemming Billefjord.

De zee is wel wat wild voor een beladen logger , met het gevolg dat we veel water overnemen. en hierdoor heel veel kolen door de spuigaten in  zee zien verdwijnen.  Het is ook niet verwonderlijk dat het schip zo hard slingert.
Met een lading rails onder in het ruim en met aan dek een lading kolen moet het schip wel gaan slingeren. Dit soort beladingen zijn niet echt gunstig voor de stabiliteit van het schip.
Na verandering van koers krijgen we de gelegenheid om de kolen van de deklast te trimmen, om zo de slagzij, die we hebben opgelopen door het wegspoelen van een gedeelte van de deklast, te compenseren.
Na voor anker gelegen te hebben gedurende de nacht, varen we de volgende morgen de Porsangenfjord binnen.
Het is de noordelijkste fjord en ligt met de brede opening van de fjord naar het noorden gekeerd.
Het is ook bijna het eind van de wereld en het is niet verwonderlijk dat het hier zo doods is.
Uiteindelijk komen wij op zondag 13 februari in Billefjord aan, het oorspronkelijke einddoel van de reis. Een reis die wij bijna vijf maanden geleden in Rotterdam zijn begonnen.
Ofschoon het zondag is, gaan zodra we gemeerd liggen, Russische krijgsgevangenen de deklast kolen lossen.
Na enkele uren werken is het voor ons en de Russen genoeg geweest en stoppen we de werkzaamheden.

wordt vervolgd





 










Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 12-04-2011, 10:12:18
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-z-995a.jpg)
Porsangenfjord   123 Km.lang


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 13-04-2011, 09:00:08
Bij bittere kou vervolgen de Russen op maandag 14 februari om acht uur het lossen van de kolen en komen hiermee om elf uur gereed. Verder zijn er voor deze plaats geen goederen te lossen en wij vervolgen dan ook direct na lossing onze reis naar een plaats Hamnbuk dat zo'n 20 mijl dieper in de fjord ligt.
Met flink wat wind en in de bittere kou vervolgen we onze reis, wat heus geen pretje is..
Het water in de fjord, met haar ingang pal noord, wordt flink door de wind opgejaagd.
Er staat een zware deining, waar we dan ook flink last van hebben door overkomend buiswater, wat meteen aan dek en brughuis bevriest en de leefbaarheid aan dek zwaar bemoeilijkt.
Mede hierdoor hebben we meer dan vier uur nodig om 20 mijl af te leggen.
Aangekomen, wordt de lossing van het schip meteen door Russen ter hand genomen en de lossing gaat de gehele nacht door.
We liggen hier niet alleen als Nederlands schip. Nog drie Nederlandse coasters en een Nederlandse sleepboot liggen hier en op de sleepboot zitten natuurlijk weer Scheveningers, nl. Henk Spaans en Leen Rog.
Is er wel eens een plaats waar je ze niet tegen komt ?
Zodra de lossing is beëindigd moeten we meteen aan het beladen beginnen.
Dit maal is het een lading lege flessen met bestemming Tromsö.  Ook nu wordt er in ploegen, gedurende de nacht en dag doorgewerkt en is men op woensdagavond om zes uur klaar met laden.
Het verschil tussen dag en nacht is toch al bijna niet merkbaar
Ook dit maal krijgen we passagiers mee. Nu eens een Hollander die met verlof gaat en een Duitse soldaat die schijnbaar toezicht moet houden op de lading lege flessen.

De volgende morgen vertrekken we vroeg in de ochtend met bestemming Billefjord waar we nog wat moeten lossen en ook weer wat lading moeten bij laden.
Na een vaartocht van drie uur meren we ook daar weer en na het lossen en beladen zijn we weer gereed voor vertrek, maar we zullen pas de volgende morgen vertrekken met bestemming Honningväg.
We kunnen dus vandaag van een ongestoorde nachtrust genieten. Zonder dat we gestoord worden door lawaai van het laden en lossen of dat we worden gepord om de roerganger af te lossen tijdens het varen.
Voor de verandering krijgen weer eens twee Duitser mee die ook daar heen moeten.

Honningväg is de meest noordelijkste nederzetting van Noorwegen, gelegen op het eiland Mageröy.
Op dit eiland is ook het noordelijkste punt van Noorwegen, de Nordkapp.
Als nederzetting stelt Honningväg niet veel voor. Een paar houten huizen en een enkele aanleg steigers met wat houten vissersscheepjes.

Na aankomst aldaar weer eens 300 kratten lege flessen geladen en meteen wordt de reis vervolgd.
We komen op zaterdagmorgen in alle vroegte in Hammerfest aan en meren langzij een daar liggend vaartuig.
Het blijkt het schip M.W. 72 te zijn, waar we al eerder kennis mee hebben gemaakt in een andere haven. Schipper op dit vaartuig is Jan Kleijn en heeft geen Scheveningers maar drie Noren als bemanning.
Hier lossen en laden we wat, provianderen en  gaan zo snel mogelijk er weer van door..
We zijn van mening dat wij de laatste dagen erg veel hebben gepresteerd. We hebben het schijnbaar voortvarend  aangepakt,
Of dit zo zal blijven is nog maar de vraag.
Weer krijgen we een paar passagiers mee met bestemming Tromsö. De Clara is al een aardig passagierschip geworden, maar wij als bemanning moeten nu wel onze leefruimte delen met deze Duitsers.
Wie had dat ooit gedacht dat dit mogelijk zou zijn. Een schip met zo'n primitieve accommodatie.
Je kan die lui nu eenmaal niet in de vries kou aan dek laten staan.
Hoe zouden wij ons voelen als we hetzelfde zouden meemaken. De meeste van deze jongens en mannen waren nou eenmaal toch gedwongen om dienst te doen in het leger of bij de marine.

Vroeg in de middag vertrekken we weer en varen, ondanks de sneeuw en hagel buien, de gehele nacht door en komen op zondag 20 februari aan in Tromsö.
Het is de eerste keer in onze Noorse periode dat we de gehele nacht hebben gevaren.

Om het verhaal niet eentonig te maken, wil in mij nu beperken tot de hoofdzaken, want anders wordt het een heel lange opsomming van havens.

Van maandag 21 februari tot 1maart liggen we in Tromsö.
Hier liggen we afwisselend aan de kade of voor anker in de baai.
In deze periode veel slecht weer met hagel en sneeuwbuien en vaak veel wind, waar we erg veel hinder van hebben als wij voor anker liggen. Door wind en deining moeten we het anker goed  in de gaten houden, dat het niet gaat krabben en we ergens in de fjord op de rotsen geraken.
Zelfs gemeerd aan de kade in de haven hebben we veel last van de deining en ook hier liggen we geen moment stil en moeten we de meertrossen voortdurend in de gaten houden
Er wordt af en toe wat gelost en na drie dagen begint uiteindelijk, eveneens met grote afwisseling, het laden en op de laatste dag laden we nog eens 3000 kisten bier.
Van hier vertrekken we op woensdag 1 maart. Weer naar het noorden en de eerste losplaats zal Hammerfest zijn, waar we een gedeelte van de lading, wat voor Honingväg bestemd is, zullen lossen.
Hier provianderen we en bunkeren olie en kombuis kolen, en vertrekken we weer eens richting Porsangenfjord, waar Billefjord de eerste loshaven zal zijn. Daarna moeten we naar Hamnbukt doorvaren om daar te gaan laden.
Hier krijgen we wat stukgoed en een  lading kolen als deklast en het zijn weer de Russen die dit smerige karwei mogen uitvoeren.
We hebben medelijden met ze en geven ze stiekem wat te eten, waar ze ons zeer dankbaar voorzijn.

Vervolgens gaan we weer terug naar Billefjord.
Vlak voor het haventje bemerken we dat onze roeiboot verdwenen is. Bij goed weer slepen we in de fjorden altijd de roeiboot achter ons schip.
Er zit niets anders op dan terug te keren en te gaan zoeken naar het "verloren schaap " en na een half uur vinden we haar gelukkig. Nu moeten we er voor zorgen dat zoiets niet weer gebeurd en we zorgen voor een steviger sleeptros.
Na lossing en belading in Billefjord varen we weer door naar Hestness om ook daar te lossen.
Daar aangekomen zetten we met behulp van de roeiboot weer eens de beug uit om ons geluk bij het vissen te beproeven.
Veel geluk is ons niet beschoren want bij  terugkeer met de roeiboot ondervinden we met de veel hinder van drijfijs en het kost ons veel moeite om bij ons schip te komen.
Gaan ook dit maal na lossing voor anker tot de volgende morgen.

Wordt vervolgd


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 13-04-2011, 09:04:37
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/sch-130z-100a.jpg)
,,Tirpitz''


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 13-04-2011, 09:12:04
Voor het vertrek halen we nog snel de beug op en de vangst is zeer pover. een kabeljauw, twee scharren en drie roggen. Maar we hebben weer een maaltje vis waarvan we heerlijk van hopen te smullen.
Van Hestness weer eens naar Hamnbukt en voor aankomst daar, nog weer eens de beug uitgezet.
De volgende dag is de vangst totaal niets.  We gaan echt twijfelen of we ex- visserlui zijn !
Hier moeten weer eens voor de afwisseling lege flessen worden geladen met bestemming  Tromsö.
Via Hammerfest als nachtelijk rustpunt naar Tromsö waar we dan op 12 maart aankomen.
Liggen tot 16 maart in deze plaats. Eerst de lege flessen lossen en daarna laden.
Maar dit maal is het een heel gevaarlijk vrachtje. Vijftig ton bommen en nog wat kisten handgranaten en vervolgens weer een lading kratten bier. Git maal wordt dit gevaarlijke karwei  uiytgevoerd door Noren. De gehele lading voor bestemming Porsangen fjord.
Op weg naar de fjord schuilen we voor het slechte weer in de haven van Hammerfest en meren langzij de Nord 8 en gaan natuurlijk even bij onze buren op bezoek.
Zij weten ons te vertellen dat onze kapitein met verlof zal gaan en dat de stuurman dan zijn plaatsvervanger zal worden.
Deze mededeling valt beslist bij ons niet in goede aarde.
“Gelijke monniken  gelijke kappen” zegt het spreekwoord.
Eerlijker zou het zijn als we tegelijk met verlof gingen, want we zijn even lang aan boord en ook even lang van huis af.
De volgende dag als het weer verbeterd is, vervolgen onze reis naar Billefjord, al waar we te horen krijgen dat we door moeten varen naar Hamnbukt.

Het is maandag 20 maart.
Het is precies een half jaar geleden dat we van huis zijn vertrokken.
Ons contract is nu feitelijk afgelopen en we moeten op aflossing wachten alvorens we naar huis terug kunnen gaan.
Zolang die er niet is moeten we wel doorgaan met onze werkzaamheden waarvoor we zijn aangenomen.

In Hamnbukt gelost en moeten we voor de afwisseling weer terug naar Billefjord om hout te laden.
Daar aan gekomen blijkt het luikhoofd te klein te zijn voor deze lading hout.
Je vraag je wel eens af of er nu niemand is die iets weet van de grootte van het luikhoofd van ons schip.
In plaats van hout wordt er zeggen en schrijven slecht één kist geladen en  we moeten meteen naar Alta vertrekken.
Er schijnt zeker erg veel haast mee gemoeid te zijn?

Vandaag 21 maart, het begint van de lente, maar hier is er weinig van te merken. Sneeuw, niets anders als sneeuw!
Geen krokusjes of sneeuwklokjes. Niets wat de kleur van de sneeuw zou opfleuren.

Onderweg naar Alta lopen we nog eens Hammerfest binnen om te informeren of het verhaal over het verlof van de kapitein op waarheid berust. Ook  hier geen nieuws over het verlof en we vervolgen onze reis en lossen de kist in Alta.
Hier krijgen we de opdracht om naar Bossekop te varen waar we een half uur later arriveren.

De volgende morgen begint met pech.
We moeten een bevroren licht aggregaat ontdooien alvorens we kunnen gaan laden.
Erg stom van ons, want we hadden het moeten aftappen toen het buiten bedrijf werd gesteld. Nu zitten we met de armoe om het aggregaat op gang te krijgen. Bij het laden hebben we nu eenmaal verlichting nodig. Zeker hier in het hoge noorden, waar het in deze tijd van het jaar ook overdag nog lang donker is.
Dit maal worden weer rails geladen en als deklast krijgen we 30 Russische krijsgevangenen mee, die in Alta weer van boord gaan.
Hier laden we twee aanhangers en we vertrekken weer richting Hammerfest.

Op zaterdag 25 maart lopen we Hammerfest binnen. Hier horen we dat er een uur later een kotter richting Tromsö zal vertrekken en dat de kapitein op dat scheepje als verlofganger mee mag gaan. Hij heeft vlug zijn bagage gepakt en is snel op weg naar de kotter, om de lange thuis reis te beginnen.
Nummer één is weg, wanneer zullen wij volgen ?
Voorlopig vergeten we het maar en vervolgen onze reis naar Billefjord waar we op 26 maart aankomen.
De twee aanhangers worden gelost en we moeten meteen door naar Hamnbukt.

Onderweg daar naar toe komen we vast te zitten in pakijs.  Na veel wringen met het schip komen we los van het ijs en het ziet er echt naar uit dat we terug moeten keren.
We vinden toch nog een vaargeul en vervolgen onze reis, maar niet ver voor Hamnbukt lopen we weer vast in het ijs. En nu blijken we echt geen kant meer uit te kunnen.
Het geluk is dit keer aan onze zijde.
De Nord 8 ligt  in de haven en wordt er op uit gestuurd om als ijsbreker te gaan fungeren. Een mooie vaargeul wordt voor ons vrij gemaakt en na enige tijd kunnen we weer de reis vervolgen.

Van de lente is hier echt nog niet veel te merken. Wie weet wat ons nog te wachten staat. Momenteel hebben we nog zo'n 20 graden vorst.

Na te hebben afgemeerd, wordt meteen met de lossing begonnen.
Dit maal wordt onze eigen laadboom hiervoor gebruikt en met gebruikmaking van de winch. Het lossen van de spoorrails gaat met veel lawaai gepaard.
De lossing kost veel tijd en gaat ook 's-nachts door en midden in de nacht worden we opgeschrikt door een hevig lawaai.
Het lijkt erop dat er een hijs uit de stroppen is terug gevallen in het ruim.
Gedeeltelijk is dit waar, maar ook de laadboom is naar beneden getuimeld.
Deze schade is veroorzaakt door het afbreken van een stalen krans in de voormast, waaraan stagen en laadboom zijn bevestigd.
De stukken van de mastkrans en de bevestigings bouten liggen verspreidt aan dek en de laadboom ligt er doelloos naast.

Wij kunnen niet verder lossen.
Gelukkig lig het schip Pax 1 bij ons langzij. Door de Pax 1 te verhalen naar de kade en wij bij haar langszij gaan, kunnen we met haar laadboom de lossing voortzetten.
De beschadigde mastkrans wordt door een Russische smid gerepareerd en weer zo snel mogelijk terug geplaatst in de mast, waarna de stagen en laadboom hier weer aan kunnen worden bevestigd.
Een pracht van een karwei bij 15 graden vorst.
Na de lossing worden wat kisten en machines geladen, maar het is van korte duur dat de kisten in het laadruim staan, want ze moeten weer meteen terug naar de kade. Foutje!
Wij wachten maar weer af.
Door de strenge vorst gedurende de nacht, liggen de volgende morgen  alle schepen vast in het ijs en kunnen geen kant op.
Gelukkig is er al een sleepboot onderweg om ons uit te breken,  maar zij loopt net voor Hamnbukt op een klip en zit hier muurvast op.
Dit geintje duurt  zo'n 5 dagen alvorens de sleepboot vlot komt en ons uit kan breken.
En zodra we uitgebroken zijn krijgen we de order om naar Billefjord te varen. En ook de schepen Pax 1 en Nord 8, die bij ons in de haven lagen, hebben dezelfde order.
Daar aangekomen moeten we alweer op nadere orders wachten.
En ondertussen is het alweer 3 april en zo als het er nu uit ziet, zullen we hier nog lang op het lentegevoel  moeten wachten.

Wordt vervolgd












































Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 13-04-2011, 09:22:05
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-z-701a.jpg)
Wrak van de ,,Tirpitz''


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 13-04-2011, 09:25:14
Tot 16 mei moet ik wachten voor ik als laatste van de oorspronkelijke bemanning eindelijk de toestemming krijg om met verlof te gaan.
.
De periode na 3 april tot 16 mei is een aaneenschakeling van reizen naar de ons bekende havens.
Afwisselend laden of lossen, soms beiden.
Soms langszij een koopvaardij schip, die vanuit het schip hun lading in ons schip moeten laden. Dan weer eens langzij van een binnenvaart schip om haar van vracht te voorzien.
Afwisselend slecht weer. Sneeuw en ijs.
Het dek en de ruimen schoonmaken, vooral als er cement is geladen of gelost. Altijd zijn er wel papieren zakken die scheuren en hun inhoud tijdens het lossen en laden over het dek verspreiden
Een slecht karwei, vooral als het tijdens het lossen heeft gesneeuwd  en het mengsel van sneeuw en cement poeder  moet worden opgeruimd.
Verder moeten we ons vermaak zien te zoeken in de bioscoop of in soldaten kantines. Ook buurten we op andere schepen en ontmoeten we af en toe een vriend of kennis.Wachtend op orders. Voor anker liggend in de fjord of gemeerd liggend aan de kade van de een of andere haven.
 
Op een van deze reizen zien we in de Alta fjord een Duits slagschip voor anker liggen.
Het blijkt de Tirpitz te zijn.  *
Het schip rondom beschermd door duikbootnetten, zodat zij niet beslopen kan worden door een onderzeeër, die met één of meerdere torpedo's haar voor kortere of langere tijd uit kan schakelen of misschien tot zinken kan brengen. Wachtend op een prooi.
Een prooi bestaande uit een schip of meerdere schepen in de noord Atlantische oceaan, IJszee of Barends zee,. Schepen afkomstig uit de geallieerde konvooien  op weg naar Moermansk.
Deze slagkruiser zal haar ligplaats niet eerder verlaten dan wanneer deze konvooien door lange afstand verkennings vliegtuigen, in de wijde omtrek,  zijn gesignaleerd .
Zelf was dit slagschip de vorige dag nog door geallieerde vliegtuigen aangevallen en gebombardeerd.
Of zij veel schade had opgelopen kon ik niet constateren
Ik vond het een mooi schip, maar haar functie vond ik verfoeilijk.
Uiteindelijk is ook dit schip, in nog hetzelfde jaar verloren gegaan bij een luchtaanval.

Enkele dagen nadat we de Tirpitz hebben gezien, liggen wij te laden in een haven niet ver van haar ligplaats.
Tijdens de belading worden we opgeschrikt door luchtalarm en moeten dan ook direct onze ligplaats verlaten en ten anker gaan in de fjord.
In de fjord zijn we minder kwetsbaar als langs de kade om door bommen te worden getroffen, ingeval de haven het doel zou zijn.
Het is voor de eerste maal dat we na ons vertrek uit Oslo een luchtalarm meemaken.
Na enige uren wordt het veilig sein gegeven en mogen we weer terug keren naar onze ligplaats en de werkzaamheden vervolgen.
Gelukkig horen we geen ontploffingen van bommen, maar hieruit blijkt dat de geallieerden op verkenning uit zijn  waar de Tirpitz zich schuil houdt.

Zo zijn we weer een ervaring rijker en worden toch weer eens geconfronteerd met de nog steeds aanwezige oorlogsdreiging.
Ook hier zullen we in de toekomst rekening mee moeten houden.
Het is nog steeds oorlog en ook wij helpen hier aan mee met onze vrachtvaart.

Het leven aan boord in het hoge noorden is echt geen lolletje.
We zijn al veel langer van huis als we gewend zijn op de visserij.
Permanent verblijvend op een (vooroorlogse) logger,
zonder enige voorzieningen zoals een toilet en een wasgelegenheid.
Met een primitieve drinkwater voorziening.
Ook hebben we beslist geen geschikte kleding voor de poolstreek.
Je eigen kleding moeten wassen.  En waar moet je ze dan te drogen hangen? We hebben niet eens een kombuis.
In het voorschip een bemannings verblijf wat tevens de slaapruimte is, staat een kachel waarop het eten moet worden klaargemaakt.
Waar je met je bord in de hand moet eten.
En al helemaal geen messroom waar je dan zou kunnen eten of je vrije .tijd kunt doorbrengen met het schrijven van een brief of lezen van een boek.
De steeds heersende vries kou.
Ook zelfs in de slaapgelegenheden in het voor- en achterschip.
In de zgn. kooien tegen de buitenwand van het schip. Waar aan de buiten zijde van de scheepswand zo’n vijftien graden of meer vorst heerst.
En hierdoor veel condensvocht zich ontwikkelt tegen de ongeïsoleerde scheepswanden van de kooi en vochtige klamme dekens veroorzaakt.
Geen privacy door regelmatig vervoer van soldaten en verlofgangers, die dan ook in de bemannings verblijven moeten worden ondergebracht, want andere verblijven zijn er niet.
Geen verwarmd stuurhuis, nog uitgerust met kleine raampjes, waardoor er weinig uitzicht is bij mist en sneeuwbuien. Het stuurhuis niet uitgerust met een kaarten tafel, waarop we de zeekaarten van de fjorden op kunnen uitspreiden bij de vaart door de fjorden.
In het begin van de reis grote onbekendheid met de vaart in de fjorden.
De vaart en het werken in de permanente duisternis gedurende de winterse periode, die hier wel erg lang duurt.
En al helemaal geen echolood, wat zeker nodig is in onbekend vaarwater.
Het kompas onbetrouwbaar door de grotere ,magnetische afwijkingen in het poolgebied..
De taal barriere van het Noors en Duits
En natuurlijk de steeds weerkerende vraag hoe zal het thuis zijn ?
Dit mede veroorzaakt door de onregelmatige postbezorging.
Een lange tijd niet één brief en dan weer een grote hoeveelheid brieven tegelijk.
Wat ook veroorzaakt wordt door onze verplaatsingen per schip van de ene naar de andere haven en geen permanente ligplaats hebbend.

Hoe lang zal het nog duren eer we worden afgelost ?



 *
Slagschip Tirpitz.

Misschien is er geen oorlogsschip in de 2e wereld oorlog dat zo weinig roem kent en zo tragisch aan zijn eind komt als de Tirpitz.
Hij voert twee gevechten met aanvallen op konvooien en de vijandelijke vloot. en één aanval , samen met Scharnhorst, op Spitsbergen.
Het reusachtige schip moet van de ene Noorse fjord naar de andere vluchten.
Na een verblijf van 34 maanden in de fjorden, ondergaat het schip hetzelfde lot als haar zusterschip Graf Spee en wordt op 12 november 1944 tot zinken gebracht.
 
Op 22 september 1943  een aanval op het schip door mini onderzeeërs waar door zware interne schade werd veroorzaakt. Hierdoor wordt een groot gedeelte van de bemanning tijdelijk van boord gehaald en krijgen een tijdelijk onderkomen in het hospitaal schip Monte Rosa.

Op 3 april werd de Tirpitz op zijn ligplaats in de Altafjord door Barracuda torpedo bommenwerpers verrast.
Meer dan honderd bemanningsleden worden gedood en het schip loopt enorme schade op door de 800 kg wegende bommen. Inwendig is er weinig schade aan het schip/

Hierna verandert het schip van ligplaats en gaat voor anker nabij Tromsö.
Een gedeelte van het machinekamer personeel wordt aan de wal gestationeerd, aangezien zij niet direct voor de verdediging van het schip noodzakelijk zijn.

Op 15 september weer een aanval door vliegtuigen.
Een bom van 5.500 kg, “Tallboy” genaamd, slaat een gat in het voordek en veroorzaakt veel inwendige schade. Het schip is niet meer in staat met hoge snelheid te varen en verslepen naar Duitsland is te riskant.
De Tirpitz gaat daarna vooranker boven een zandbed bij het eiland Haakoy ,uit voorzorg dat het schip niet in een diepe fjord verloren gaat indien ze tot zinken wordt gebracht.

Op 12 november 1944 wordt uiteindelijk  de Tirpitz  door meerdere  “Tallboys “ tot zinken gebracht, waarbij een gat van 30 meter in haar romp wordt veroorzaakt.
Het schip kapseist en van de 1058 bemanningsleden aan boord worden er slechts 87 gered.

Het schip heeft “de eenzame koningin van het noorden “ als bijnaam gekregen


Wordt vervolgd







Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 13-04-2011, 09:35:11
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-z-700a.jpg)
22-3-1945 Engels vliegtuig laag vliegend onder zwaar vuur voor bevesti-
ging van de definitieve ondergang van het Duitse slagschip ,,Tirpitz''


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 14-04-2011, 11:32:51
Op 9 april is het Pasen.
Maar schijnbaar niet voor ons. Laden, lossen  en varen.
In plaats van een paasei worden we verrast met een dik pak sneeuw,

Op 14 april zijn er aflossers voor twee van onze matrozen, die dan op 16 april zullen vertrekken.
Ik ben daar weer niet bij, ondanks dat ik verwoede pogingen doe,  bij het agentschap aan de wal.
Nul op rekest.
Maar wanneer mag dan de rest van de bemanning  met verlof ?
Mijn animo voor dit schip en haar werk is tot het ver onder het nul punt gedaald, bijna even diep als de temperatuur rondom ons.

30 April. De dag waarop ik heb gehoopt thuis te zullen zijn.
Nog steeds aan boord van Clara ergens in de Porsangenfjord.
Hoelang nog ?

Onderweg van Billefjord  naar Tromsö lopen we op 15 mei in Hammerfest  binnen om bij te laden.
Hier blijkt een aflosser voor de stuurman te zijn. Hij kan dus met verlof.
Ook meldt zich een Noor aan boord die graag op ons schip machinist zou willen zijn.
Na overleg met de verantwoordelijke instanties aan de wal, wordt dit idee goed gekeurd en ook onze machinist mag met verlof.
Maarten Buijs en Cor v.d. Toorn verlaten opgewekt het schip en wij gaan weer eens op weg naar Tromsö.
En nu ben ik nog de enige van de oorspronkelijke bemanning aan boord, waarmee we de reis in Rotterdam zijn begonnen.
Na de nacht te hebben doorgevaren komen we de volgende morgen om 11 uur in Tromsö aan.
Ook nu klaag ik weer mijn nood bij onze kapitein. Kan hij nu niets hieraan veranderen ?
Ook hij vindt  dat het onredelijk is dat ik nog steeds geen vervanger heb,en met verlof kan gaan.
Hij gaat met mij mee naar de instanties aan de wal die de verloven regelt en na mijn klachten te hebben aangehoord, krijg ik zowaar ook toestemming om met verlof te gaan.

Het toeval wilt, dat ook de Albatros hier in de haven ligt.
Met haar onbetrouwbare motor is zij dan ook eindelijk op haar noordelijke bestemming aangekomen.
En het is ook nog toevallig dat drie van haar bemanningsleden ook met verlof kunnen gaan.
Van hen hoor ik dat  zij dezelfde dag nog om vijf uur in de middag op het troepen transportschip Gotha moeten zijn, waar zij op mee kunnen varen in zuidelijke richting .
Ik moet me haasten om  de nodige papieren in orde te krijgen en dat gelukt zowaar.
Snel mijn bagage, die voor een groot gedeelte al was ingepakt , opgehaald en na afscheid van de bemanning te hebben genomen, ga ik en de verlofgangers van de Albatros, op weg naar de Gotha. *
We zijn op tijd aan boord en twee uur later vertrekt het schip van de kade om vervolgens in de fjord voor anker te gaan.
Ik ben uiteindelijk op weg naar huis !

In het noorden van Noorwegen zijn geen trein verbindingen.
De verbinding tussen de diverse plaatsen aan de vaste wal en op de meeste eilanden voor de kust, wordt onderhouden door een gouvernementele postboot,  die op geregelde tijden volgens een vast schema vaart  en deze plaatsen aan doet.
Het is niet alleen de post die met dit schip wordt aangeleverd, maar ook vracht en passagiers worden op deze wijze tussen de diverse plaatsen vervoerd.
Dit is ook de reden dat we op onze reizen met de Clara steeds passagiers mee moesten nemen, die dan vervoert werden naar een plaats waar de postboot aan zou leggen.
Ook grote hoeveelheden passagiers zou zo'n postboot niet kunnen vervoeren en daarom moeten wij per troepen transport schip mee, die ons vervolgens zal afleveren in de eerst volgende havenplaats met een trein verbinding.

De gehele volgende dag ligt het schip voor anker .
De slaapplaatsen aan boord zijn maar matig, maar de strozak in de kooi aan boord van de Clara was nu ook niet zo super de luxe.
Ik zal dan ook maar niet klagen. Het zal ook erg weinig helpen denk ik. In ieder geval ben ik op weg naar huis,
De Gotha is nu eenmaal een troepen transportschip en geen luxe passagiers schip.
Het lijkt wel een drijvende kazerne waar strikte regels gelden.
Om half acht in de morgen kunnen we koffie halen.
Om tien uur ons dagrantsoen voor deze dag.
Om half twaalf wat soep van matige kwaliteit
En om half vijf in de middag weer koffie.
Onze bagage wordt gelukkig goed verzorgd en wordt constant bewaakt en wij kunnen er zelfs zelf niet aankomen als we iets uit onze bagage nodig zouden hebben.
In de wirwar van mensen aan boord, militairen van leger, luchtmacht, marine en burgerpersoneel,  ontdek ik ook de twee verlofganger van de Clara, de heren Buijs en v.d. Toorn,  die in Hammerfest van boord zijn gegaan.
Ik heb weer mijn vertrouwde scheepsmaten waar ik me bij kan aansluiten op deze terugreis.

In de vroege ochtend van donderdag 18 mei vertrekt de Gotha van haar ankerplaats en arriveren in de zelfde morgen in de havenplaats Harstadt.
Opnieuw komen er verlofgangers aan boord en ik ben verbaasd dat er zoveel mensen op dit schip geplaatst kunnen worden.
In de middag vertrekt het schip en gaat in de fjord weer voor anker.
De volgende morgen heel vroeg vertrekken we weer
Bij het plaatje Lendingen ligt een ander transportschip op ons te wachten en gezamenlijk varen we naar het zuiden en in de namiddag passeren we Bodø.
De volgende morgen in alle vroegte,  komen we in de plaats Mosjoen aan.
Om 8 uur begint de ontscheping van de verlofgangers en vanaf nu moeten we de rest van Noorwegen naar het zuiden per trein overbruggen.

Onze bagage wordt in een wagon geladen en we moeten wachten op de passagiers trein. De trein die vandaag vertrekt is al vol en we moeten op de volgende trein wachten, die pas de volgende dag zal vertrekken.
We moeten de nacht doorbrengen in opvang barakken en de volgende morgen is het om 9 uur aantreden voor de uitreiking van de vervoers biljetten.
En als wij aan de beurt zijn krijgen we te horen dat de biljetten alleen voor militairen zijn en niet voor civiele verlofgangers.
Na veel gemopper en gezeur worden ons als nog vervoers biljetten verstrekt.
Om 12 uur wordt er eten uitgereikt en twee uur later wordt ons proviand verstrekt voor de komende trein reis.
Uit verveling gaan we wat wandelen om de tijd te doden en genieten van de natuur om ons heen. Een heel verschil  na ons verblijf in de Poolstreek,  waar we niets als sneeuw en ijs hebben gezien.

*     
Gotha
Ex. Merwede

Duits Hansa type schip.
Gebouwd in 1940 bij Vuyk en Zn in Capelle aan de Ijssel .
Grt 5355-dwt 9440
Was aan het begin van de 2e wereldoorlog nog in aanbouw, werd gevorderd door de Duitsers en herdoopt in “Gotha “
Werd omgebouwd als troepen transport schip.
Het was in 1943 een doelschip bij de Duitse onderzeedienst en werd op 16 april 1945 bij Rixhoft in de Oostzee beschadigd door een Russische onderzeeboot torpedo.
In mei 1945 teruggevonden in Christiansö.
In oktober 1945 terug naar Vuyk voor herstelwerkzaamheden.
Op 1 mei 1946 weer in de vaart onder Nederlandse vlag als Merwede.  ( PFYW )

Wordt vervolgd.



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 14-04-2011, 11:41:21
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-z-500a.jpg)
,,Pax I'' geb.1930 Brt.200  36.60 x 6.60 x 269  120 Pk.Brons
1932-1941 Eig.R.Eggens te Aleldoorn
1941 in Duitse handen,1945 zwaar beschadigd terug gevonden in Ham-
burg,hersteld in de vaart voor de Nederlandse regering
1974 gesloopt in H.I.Amb.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 14-04-2011, 11:43:03
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/sch-130sch-130b.jpg)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 14-04-2011, 11:45:06
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/sch-130sch-130h.jpg)
,,Gotha'' Mei 1942 in Finland


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 14-04-2011, 11:46:46
We gaan op tijd naar het station om verzekerd te zijn van een zitplaats en de trein vertrekt uiteindelijk 's-avonds om half acht. We rijden gedurende de nacht door en stoppen onderweg op veel stations waar de trein veelal een kwartier of nog langer blijft staan.
Het traject gaat door veel spoortunnels en  bij daglicht zien we de volgende morgen veel watervallen waar Noorwegen erg rijk aan schijnt te zij.
Na een treinreis van ruim 14 uur, arriveren op maandagmorgen 10 uur in Trondheim.
De aansluiting naar Oslo zal  om één uur 's-middags vertrekken, maar eerst gaan we onze bagage over laden.

Na dit afgelegde traject hebben  vijftien uur in de trein gezeten en zijn hondmoe. We hebben nog gelukkig een paar uur rust voor dat de volgende trein zal vertrekken.
Bij het instappen hebben we weer een probleem.
Ik heb een noorse reis vergunning nodig om mee te kunnen reizen, maar die heb ik niet. Is mij niet verstrekt in Hammerfest.
Cor v.d. Toorn en Maarten Buijs hebben wel zo'n vergunning. Cor gaat voor mij informeren of ik ook zo'n vergunning kan krijgen.
Dit schijnt mogelijk te zijn , maar hiervoor hebben ze bij deze instantie mijn paspoort nodig en ik zorg dat deze zo snel mogelijk op het bureau komt.
De rompslomp rond deze vergunning kost veel tijd en ik zal hierdoor de trein missen.
Aangezien mijn bagage reeds in de bagage wagon is ingeladen, besluit Cor en Maarten met deze trein mee te gaan en ik zal de volgende trein nemen, die drie uur later zal vertrekken.
Van de treinreis naar Oslo genieten ik met volle teugen van de schitterende uitzichten en de natuur.
En speciaal van het mooie uitzicht op een station op 2000 meter boven de zeespiegel,
Ik ben nu in het zuidelijke gedeelte van Noorwegen en hier is het goed merkbaar dat het lente is. Een groot verschil met het noorden waar we niets anders dan water, fjorden is en sneeuw hebben gezien.
Na een treinreis van zestien uur kom ik op dinsdagmorgen om elf uur in Oslo aan.
Ik meld me zoals de instructie luiden bij de Nord rederij en ontvangt hier een proviand bewijs en een vergunning om in het zeemanshuis te kunnen slapen.
Eerst gaan ik er op uit om proviand te bemachtigen en vervolgens ga ik naar het zeemanshuis.
Hier ontmoeten ik weer Cor v.d Toorn  en Maarten Buijs en ik informeer direct naar mijn bagage.
Het is gelukkig nog in goede handen en ligt in bewaring op het station.
Ik zorg er voor dat ik zo snel mogelijk mijn bagage weer in bezit heb en ga weer terug naar het zeemanshuis.
Na een verkwikkend bad en wat schone kleren voel ik me weer fit en met z'n drieen gaan we 's-avonds op bezoek bij een noorse kennis, die wij nog kennen van ons vorige verblijf in Oslo.

In het zeemanshuis ontmoet ik ook weer eens J.Kleijn, die na verlof in Nederland, weer op doorreis is naar het hoge noorden.
Ik geniet van een heerlijke nachtrust.  Het bed is heel wat beter dan de strozak, waar ik de voorgaande acht maanden aan boord,  op heb gelegen.

Het is vandaag woensdag 24 mei.
Wij drieen, als restant van Clara bemanning, zijn nu al weer een week onderweg. Onze terug tocht uit het hoge noorden verloopt heel wat vlugger  en voorspoediger als de heen reis.
Om tien uur vervoegen wij ons weer bij de rederij en de veiligheiddienst voor een "mars befehl " , een toestemming dat we als verlofgangers verder mogen reizen.
De "sicherheits polizei " moet ook nog eens hun toestemming geven en hier krijgen wij te horen " Uhrlaub gespert ", dus voorlopig geen vertrek.
Met onze ziel onder de arm bezoeken we maar één der schepen in de haven waar we van weten dat er Scheveningers op varen.
Om vier uur in de middag haan we nog eens bij de Nord rederij informeren hoe het er nu bij staat en krijgen te horen, dat we toch onze reis kunnen vervolgen.  Maar dan moeten wel weer een andere verlofpas gaan halen.
Weer allerlei instanties aflopen en zijn gelukkig om zeven uur 's-avonds in het bezit van onze verlofpassen.
We krijgen te horen dat we om tien uur 's-avonds  aan boord moeten zijn van het schip Monte Rosa. **en we zorgen er voor dat we ruim bijtijds aan boord zijn.
Nu eens  troepen transport schip wat oorspronkelijk een echt luxe passagiers schip was.
Het wordt steeds beter.

's-Nachts om twee uur is het vertrek 
Slaap gelegenheid is er weinig aan boord. We dutten wat in een stoel of op een bank.
Ook hier weer hetzelfde verzorgings schema als op de Gotha.
Half acht  koffie, half twaalf soep en half vijf in de middag koffie.
Proviand wordt geacht zelf meegebracht te hebben.
Het is regenachtig weer en verblijf aan dek is onaangenaam met als gevolg dat de rooksalon doorlopend mud vol is.
In de avond worden we zowaar nog bezig gehouden met  wat amusement.
Muziek en sketches, gebracht door een militaire kapel en met na afloop een collecte voor het Rode Kruis.
Die lui denken zeker dat wij in een goede bui zijn en flink zullen geven, omdat de meeste toehoorders verlofgangers zijn en waarschijnlijk dan wel goed geefs  zullen zijn.

 
**
Monte Rosa

1931 opgeleverd en ingezet voor de  passagiersvaart tussen Hamburg en Zuid Amerika.
Januari 1940 gevordert voor dienst te doen bij de Kriegsmarine.
In 1942 en 1943 troepen transportschip voor de Kriegsmarine.
In oktober 1943 tot april 1944 hotelschip voor een gedeelte van de bemanning van de Tirpitz,
April 1944  troepen transportschip tussen Denemarken en Noorwegen v.v.

Wordt vervolgd



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 14-04-2011, 11:49:31
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/sch-130sch-130d.jpg)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 14-04-2011, 11:56:11
Op vrijdag 26 mei komen we om vier uur in de morgen aan in de Deense plaats Aarhuus en de ontscheping begint om zeven uur. Wij en ook onze bagage worden in vrachtauto's geladen en naar een doorgang tehuis gebracht.
Hier kunnen we ook wat geld wisselen.
In Denemarken schijnt toch nog wel het een en ander te koop te zijn, maar met vijf Deense kronen kom ik niet ver en koop dan maar niets.
Ook in dit doorgangs tehuis weer koffie en soep en proviand voor de verdere reis en in de middag krijgen we onze vervoersbiljetten voor de verdere reis per trein.
Om acht in de avond wordt er appel gehouden en krijgen we instructies betreffende de verdere reis.
Wij met onze bagage worden weer per vrachtauto naar het station gebracht, waar een passagiers trein gereed staat
Er verloopt nog al wat tijd voor dat alle verlofgangers van het doorgangs huis naar het station zijn gebracht en na lang wachten vertrekt de trein toch uiteindelijk.
De trein is prop vol.
En wat we ook proberen om wat te slapen,  het lukt ons niet erg.
Er is weinig ruimte en iedereen schijnt veel bagage bij zich te hebben.
En wij zeker, want buiten onze zwarte zak vol met kleding en uitrustings stukken zoals laarzen en oliegoed, moeten we ook nog onze dekens mee sjouwen.
Aan boord kunnen we niets achter laten , want we weten niet of we ooit nog terug zullen gaan naar Noorwegen.

Het is zaterdag zeven uur als we de grens van Denemarkenen en Duitsland passeren
Het tweede land op onze reis ligt nu achter ons. Nog maar één land te gaan en we zijn in Holland.
Maar voor we verder rijden weer een passen controle en vervolgens na drie uur rijden komen we in Hamburg.
Na informatie horen we dat de extra trein voor de verlofgangers is uitgeschakeld en krijgen het advies nu maar zelf te proberen om met de treinen van de normale dienstregeling, verder te reizen.
Om één uur in de middag vertrekt er een trein naar Hamm en we vinden gelukkig nog een plaats in deze trein.
Door allerlei oponthoud onderweg duurt de reis zeven uren voor we in Hamm aankomen.
Hier moeten we overstappen in de trein die richting Oberhausen gaat en om middernacht komen wij ook daar aan.

Weer wachten op onze volgende treinverbinding richting Arnhem die om zes uur in de morgen zal vertrekken.
Een spoorweg ambtenaar wil onze vervoers biljetten zien en zegt dat we met deze, ons verstrekte  biljetten, niet verder kunnen reizen.
Na overleg met zijn chef blijkt dan, dat het als nog mogelijk is, omdat de biljetten ons zo zijn gegeven en er verder niets aan kan worden veranderd.

Het is al eind mei en hier in Oberhausen is het niet zo koud als we in het noorden gewend zijn en we proberen wat te slapen op de banken in de wachtkamer.
Maar ook dat is ons niet gegund.
We worden in onze slaap gestoord door lucht alarm. Na twee uur in de schuilkelder te hebben gezeten, wordt het sein veilig gegeven en mogen weer naar de wachtkamer.

Voor we in de trein stappen worden nogmaals onze papieren gecontroleerd en het blijkt , dat onze reis biljetten toch niet in orde zijn en we moeten nieuwe kaartjes kopen tot aan Arnhem , anders mogen we niet mee.
We kunnen wel op onze strepen gaan staan, maar dan komen we hier niet vandaan en kopen dus gauw de kaartjes.

Om zes uur vertekken wij en om 9 uur passeren we in Emmerich de Duits / Hollandse grens en hebben ook hier weer eens passen en bagage controle.
De douane vindt bij ons alles in orde en zijn snel met ons klaar.
De derde landgrens wordt gepaseert in we zijn weer in Holland.
In Arnhem moeten we weer overstappen en in Utrecht nog eens.
Voor mijn mede reisgenoten  is het de laatste overstap , maar ik stap in Gouda nog eens over en  ik  stap uiteindelijk 's-middags om twaalf uur in Leiden uit de trein.
Na een zeer vermoeiende reis van twaalf dagen en in het totaal acht maanden en zes dagen van huis te zijn geweest.

Onze vriend eindigt zijn reisverslag met de woorden....Als je verre reizen doet,
                                                                                        dan kan je veel verhalen.
Wat hij dan ook zeker heeft gedaan

en was getekend P.de Jong.




Einde



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 14-04-2011, 12:25:07
De schrijver van het reis verslag is beslist geen domme jongen geweest,
De stijl van schrijven is eenvoudig maar vrijwel zonder schrijffouten.
Maar wel gebruikmakend van de spelling van die tijd, dus met dubbel oo enz.   Alle genoemde plaatsnamen zijn correct weergegeven.
Soms schrijft hij woorden in zijn verslag, zoals je het in het Scheveningse dialect zou uitspreken. b.v. Harnhem waarbij hij dan Arnhem  bedoelt en wat hij dan zelf verbeteert door de letter H dan weg te strepen.
Het is ook een echt menselijk verhaal zoals bv. de ontvangst van een brief met de foto van zijn vrouw en het tragische ongeluk van zijn oudste broer.
Zover ik uit het reis verslag kan opmaken, was deze broer in Duitsland te werk gesteld.
In het begin van het verslag krijgt hij nog regelmatig brieven van een broer in Duitsland, maar later wordt dit niet meer vermeld. 
Ook is hij en de rest van de bemanning niet gewend om zo lang van huis te zijn.
Een vooroorlogse visreis met een logger duurde hooguit vier weken en de vangst moet al heel slecht zijn wilde het vijf weken duren.
Hier in dit verhaal zijn ze acht maanden van huis.
Dat maakt nogal een groot verschil.

Om het verhaal goed te kunnen volgen wil ik u aanraden een atlas te raadplegen om te bekijken waar deze mensen op hun verre reis terecht zijn gekomen.

Laat een na-oorlogse generatie deze mensen niet veroordelen als collaborateurs.
Het zijn vissers.
In september 1939 werd een groot gedeelte van hen reeds werkloos door het uitbreken van de 2e wereld oorlog en alle schepen noodgedwongen de haring visserij beëindigden.
In de periode 1940-1945 is een klein gedeelte van hen nog werkzaam geweest op de diverse schepen in de kust visserij.
Na de vorderingen door de Duitse bezetter van ook deze schepen, werden zij op nieuw werkloos en werk aan de wal was veelal niet beschikbaar.
Men liep als werkloos arbeider een grote kans om gedwongen te werk gesteld te worden in Duitsland .
Iemand die het vrije leven op zee gewend is, kan men niet zo maar in een fabriek laten werken.
En misschien waren zij wel op zo’n gevorderd schip van de kust visserij werkzaam geweest en zo noodgedwongen een keus hebben moeten maken.
Of in Duitsland werken of blijven varen.

Of de leden van de bemanning van de Clara na hun verlof in Nederland nog naar Noorwegen zijn terug gekeerd is mij onbekend. .
Het schip zelf is in 1945 in het hoge noorden van Noorwegen terug gevonden en naar Nederland terug gebracht.
Na haar verbouwing van vrachtlogger naar haringlogger, werd zij weer toegevoegd aan de vloot van de Scheveningse visserij schepen.

De schipper B. Rog, de kapitein in het dagboek, zien we vrij snel na de oorlog in 1945 alweer terug als schipper op de  Sch. 30 “Ster
De monteur Maarten Buijs, de machinist in het dagboek,  blijkt in de na- oorlogse periode de schipper te zijn van de Sch. 310 “Excelsior“.
Ën  matroos P.de Jong, de schrijver van het dagboek,  vinden we later terug als schipper van  andere loggers van dezelfde maatschappij,.n.l.
Van 1947 t.m 1951 op de Sch.69  “Zeevaart “, in 1953 op de  Sch. 25 “Noordzee “ en in 1962 op Sch. 9 “Prinses Christina “.

De schipper en de monteur worden in het dagboek kapitein en machinist genoemd.
Ik veronderstel dat dit zijn oorzaak vindt in het feit dat de Duitse opdrachtgevers en inspecteurs hen als Herr Kapitän en Herr Machinist hebben aangesproken.

Dit verhaal is in feiten begonnen met het ontvangen van een persoonlijk bericht van een mij onbekend persoon. Ik kende wel zijn naam waar mee hij wel artikelen plaatste op deze  site.
In deze PB werd mij het in het kort het volgende gevraagd……

Cor,
Ik ben al jaren lang in het bezit van een dagboekje waarin per dag gegevens worden  bijgehouden over een reis van een vrachtlogger in Noorwegen tijdens de oorlog.
Ik doe hier verder niets mee, want ik kan niet zo goed schrijven.
Zou jij kans zien hierover een verhaal te schrijven. Het zou misschien wel leuk zijn voor de mensen die hier nog iets van weten.

Over zo’n vraag moet je eerst wel even goed nadenken en na rijp beraad besloot ik om het te doen, mits het dagboekje voldoende gegevens zou bevatten voor een goed verhaal.
Ik heb hierna een PB terug gestuurd met de vraag…

Ik neem aan dat u in Scheveningen woont.
Binnenkort ben ik in Scheveningen voor familie bezoek. Kunnen we ergens afspreken om elkaar te ontmoeten.

Het antwoord op deze PB was positief en wij hebben elkaar in het Zeemanshuis in Scheveningen ontmoet.
En zo ben ik op 14 maart in het bezit gekomen van het dagboekje.. Na bestudering van het verslag, zag ik wel een mogelijkheid om hierover een verhaal te schrijven.
En na de nodige notities te hebben gemaakt, ben ik aan het schrijven geslagen.
Het geschrevene diverse malen opnieuw gelezen en steeds weer zinnen,  woorden en taal fouten verbetert.
Hierna volgde nog eens een extra controle door een andere persoon.
In mijn voordeel was, dat ik enigszins de kennis had over de vaart in de Noorse fjorden.
Door de diverse reizen in de houtvaart, die ik,  in mijn nog jeugdige dagen heb gemaakt naar de Witte- en Karazee, werden altijd de fjorden route genomen.
Zowel op de heen- als de  terugreis en altijd onder begeleiding van een loods.

In het begin had ik acht deel verhalen geschreven, maar bij plaatsing van het eerste verhaal op deze site liep het direct al mis.
Een te plaatsen artikel mag de 10.000 karaktertekens niet overschrijden en heb hier door de acht deel verhalen weer in drie of vier delen moeten splitsen om het verhaal op de site te kunnen plaatsen.
Op 14 april is het laatste stuk van het verhaal geplaatst.
Het schrijven van het verhaal heeft veel van mijn vrije tijd  gekost, maar ondanks alles heb ik het met erg veel plezier gedaan en er veel genoegen  aan beleefd.
Ik hoop dat aan de vraagstelling is voldaan,  om een herinnering te schrijven, voor die personen welke omstreeks die tijd nog in Noorwegen bij de vrachtlogger vaart hebben gewerkt.
Met als basis de gegevens uit de inhoud van het reis verslag.

Ik wil mijn dochter Vivian den Hollander-Spaans , schrijfster van kinderboeken, hartelijk danken voor haar vrijwillig aangeboden medewerking bij het corrigeren van de teksten van het verhaal, als eind controle voor het plaatsen.

En niet te vergeten Cor Harteveld , die ik wil bedanken voor zijn steeds groeiend enthousiasme bij het plaatsen van foto’en tekeningen tijdens de plaatsing van de diverse afleveringen van het verhaal op deze site.

Vreemdeling










Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 14-04-2011, 12:42:24
Cor  bedankt voor de prettige samenwerking het is een mooi stuk
geworden de groeten van deze kant en tot wederhoren en ziens
 gr.Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 14-04-2011, 12:45:44
het zijn weer hele mooie en interesante verhalen Vreemdeling en ook de foto,s van Demarico ,
 heb de oorlog niet bewust mee gemaakt
 maar wel in het gebiedt waar zich je verhaal afspeelt geweest
 en de tocht binnen door de fjorden meer maals ge maakt
 op weg naar Alta en Bossekop
 


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Cloggy op 14-04-2011, 12:50:29
Bedankt voor dat verhaal vreemdeling.
Ik heb het met veel plezier gelezen, het was zeer interessant.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: J.H. op 14-04-2011, 15:19:19
Cor & Cor bedankt, een uniek verhaal , prachtig geschreven en bewerkt.
Vr. gr.
Jan.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Jan Canuck op 14-04-2011, 21:41:44
Bedankt voor dit heel boeiende verhaal Vreemdeling
Ik heb het met spanning op de voet gevolgd.
Na 50 jaar in Canada weet ik wat kou is en kan me haast niet voorstellen dat de dagboekschrijver die kou en werk omstandigheden heeft kunnen overleven.
En nergens hoor je hem klagen.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Wybe-M2 op 14-04-2011, 22:28:19
Prachtig zoals jullie beiden (Cor & Cor) samenwerkten!


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Post Boy op 15-04-2011, 21:45:17
Beste vreemdeling!!!

Bedankt voor de boeiende verhalen uit het dagboek,des te interessanter voor mij omdat de bewuste monteur een oom van mij was.Maar helaas nooit van deze verhalen gehoord!!!.
Ook Demarico bedankt voor de aanvullingen.

Hier Maarten Buijs ( met kapiteins pet) als schipper op de Sch-310 "Exelsior".


gr.Dirk.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: GerardKnoester op 16-04-2011, 12:38:46
Dirk bij Visserijschepen Scheveningen,staat deze foto Duidelijker.

Hier dus:
 En dan Sch.310
http://www.scheveningen-haven.nl/info/schepen/index.htm
Gerard.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Post Boy op 16-04-2011, 14:04:36
Bedankt Gerard du Pers. :D :D

Had het over het hoofd gezien,heb de foto hier in een lijstje staan en effe gescand.


gr.Dirk.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: mink op 17-04-2011, 17:24:47
beste mensen,
 Mijn comnplimenten voor het prachtige verhaal over de scheveningers en de vrachtvaart in de oorlog. Mooi bewerkt door jullie. Het geeft een duidelijk en mooi  beeld van wat de mensen in die tijd doormaakte.
een mooi stuk samenwerking ook waarbij de inhoud en het verhaal voorop stond en de mensen die het verhaal bewerkt hebben zich zelf niet belangrijk/op de voorgrond stelden. Zo kan het dus ook

klasse.

gr

Mink


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 20-04-2011, 09:09:45
berichten die niets van doen hebben met het verhaal zijn/worden verwijdert


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: peter.rog op 20-04-2011, 09:14:40

cor en cor....
ik heb met plezier jullie verhaal gelezen! :D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 22-04-2011, 18:12:38
Naar aanleiding van het verhaal van de vrachtlogger Sch.130 Clara de volgende vraag.
Zijn de reders na de oorlog schadeloos gesteld voor de vordering van hun schepen tijdens de oorlog en voor het verloren gaan van de diverse schepen.?

De bemanning van de Sch. 15 die net voor de oorlog in de grond werd geschoten, heeft wel vergoeding gekregen voor hun verloren geraakte spullen.
Zij konden deze vergoeding in Den Haag  incasseren op 10 mei 1945, de dag dat de oorlog met Duitsland ontbrandde.
Ik neem aan dat de reder J.J. toen ook schadeloos is gesteld voor het verlies van het schip.

Vreemdeling


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Bert van der Toorn op 22-04-2011, 20:19:24
Hallo Rinus,
Met het door mij geschreven verhaal 'Over (vleet) visserslatijn'  komt men al een heel eind weg.
Het staat in het boek 'Vertel mij wat van Scheveningen'.

vr. gr.
Bert van der Toorn


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 23-04-2011, 10:36:58
Kijk Bert we  gaan natuurlijk niet het wiel nog is uit vinden als er al wat info is
heb het even op gezocht hoeft geen aanvulling is helder verhaal
misschien hier een stukje plaatsen Bert??


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: peter.rog op 23-04-2011, 14:23:29
Naar aanleiding van het verhaal van de vrachtlogger Sch.130 Clara de volgende vraag.
Zijn de reders na de oorlog schadeloos gesteld voor de vordering van hun schepen tijdens de oorlog en voor het verloren gaan van de diverse schepen.?

De bemanning van de Sch. 15 die net voor de oorlog in de grond werd geschoten, heeft wel vergoeding gekregen voor hun verloren geraakte spullen.
Zij konden deze vergoeding in Den Haag  incasseren op 10 mei 1945, de dag dat de oorlog met Duitsland ontbrandde.
Ik neem aan dat de reder J.J. toen ook schadeloos is gesteld voor het verlies van het schip.
Vreemdeling

er zit even een doordenkertje of een kronkeltje in, Vreemdeling
de oorlog begon 10 mei 1940 en eindigde 5 mei 1945;
zover ik weet, en dat weet ik héél zeker, is er aan kleinere reders ná de 2e wereldoorlog vergoeding betaald of bijdrage verleend voor de aanschaf van nieuwe schepen.
ik weet niet of die vergoeding door de NL-regering werd opgehoest of dat de overheid slechts als doorgeefluik fungeerde.
wie weet daar meer over?


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 23-04-2011, 19:27:56
Piet 1,
De Sch 15 Bep werd op 12 april 1945 tot zinken gebracht, dus was Nederland nog niet in oorlog.
Mijn schoonvader voer op de Bep en op 10 Mei 1945 toen hij in Den Haag zijn toegekende geld wilde halen, is hij terug gekeerd vanwege schioten wisseling.
Lees ook het verhaal van de Sch. 15 op deze site.

Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: aat taal op 23-04-2011, 21:18:50
Cor
De oorlg begon voor Nedereland op 10 me1940 en eindigsde op 5 nei 1945.

Groet

aat Taal


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 24-04-2011, 07:50:28
Sorry Heren,

Heel stomme fout.
Juiste datum is 12 april 1940.
Mijn excuses.
Er blijken toch nog mensen te zijn die beter nadenken
Ik zal voortaan ook beter nadenken en alles nog eens controleren.
Prettige dagen
gr.
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 02-05-2011, 16:10:44
“Diefjes “

In de vooroorlogse jaren waren bij de franse kustvissers, houten scheepjes in gebruik met een platte achter steven.
De meeste scheepjes hadden 2 masten. De voormast was van een “emmertuig “ voorzien en het achtermastje van een “gatzeiltje “.
Niet altijd waren deze scheepjes uitgerust met een motor van klein vermogen, en sommigen waren alleen afhankelijk van de wind.
Na de oorlog werden deze scheepjes nog wel eens waargenomen in Belgische en Noord-Franse vissersplaatsen.
Ik  kan me nog goed herinneren dat voor de oorlog, deze scheepjes, door mijn familieleden die in de nateelt in het Kanaal de haringvisserij uitoefenden. “diefjes “werden genoemd.
Op mijn vraag waarom deze scheepjes “diefjes “werden genoemd kreeg ik als antwoord, dat deze scheepjes zich veelvuldig schuldig maakten aan het stelen van netten van de uitstaande vleten van de haringloggers en “fietsen.”

Is hierover nog iets bekend bij de na-oorlogse haringvleet  vissers ?

Het lijkt mij nou niet zo’n gemakkelijke klus, zeker met de enkele bemanningsleden, welke deze scheepjes bemanden.

Bij het uiterjoon beginnend lijkt mij dit het gemakkelijkst en dan ook nog afhankelijk met wat voor een soort vleet er werd gevist.
Een drijfvleet lijkt mij simpeler als een zinkvleet, want na het blazentouw scheep te hebben gehaald kon men bij het haringnet komen.
Met een zinkvleet moet je eerst het breeltouw binnen halen, dan de stuk reep en vervolgens de seizing, om bij het haring net te komen.

Maar zo ver mijn kennis reikt werd in het Kanaal met de zinkvleet gevist.

Ook is mij verteld dat veelal dit  “lukraak “ in een gedeelte van de uitstaande vleet voor kwam ?

Waar of niet waar ?
Wie weet iets ?



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 28-05-2011, 13:32:17
Visserij Museum.

Op een van mijn kort geleden gehouden vacantie reizen in Frankrijk heb ik via een folder op de camping, een heel mooi visserij museum ontdenkt in het plaatsje Etaples sur mer.
Dit plaatsje ligt ongeveer 30 km. bezuiden Boulogne sur mer aan de route nationaal D 940.
Het is jammer dat ik het moet zeggen, maar dit museum is in geen vergelijking met het Schevenings Museum.
Het museum genaamd "Maréis " is modern en overzichtelijk ingericht en er worden rondleidingen gegeven.
Deze rondleiding wordt wel in het Frans gegeven.
Er is echter bij de tentoongestelde artikelen en panneaux een uitleg in het Frans, Engels en Nederlands.
Er is  ook een goede en overzichtelijke folder in het Nederlands over de uitleg van de rondleiding.

 De folder begint met...
                                                          MARÉiS
                                      centre de découverte de la pêche en mer

                                                Kom en beleef samen 
                                                     de avonturen
                                                van het vissersleven !         

                                                     étaples sur mer   
                                              cité des pêcheurs   pas de calais


                                              Welkom aan boord !

De vissersstad Etaples telt vandaag 12000 inwoners, onder wie 450 zeevissers die uitvaren met 80 trawlers.
De ambachtelijke visserij van Etaple lever ieder jaar bijna 25000 ton verse vis op.
Dit is de helft van de jaarlijkse productie van Boulogne sur mer, de grootste vissershaven van Frankrijk.
Een twaalf tal boten van minder dan 12 meter vaart langs de kust tussen Boulogne en Berck.
Na een tocht van 12 uur en waner de weersomstandigheden het toelaten, wordt vis iedere ochtend verkocht op de kaai van Etaple.
De andere boten varen de hele week op zee. Aan boord wordt de vis in ijs bewaard, om vervolgens te worden geveild in Boulogne.
De vissers keren alleen tijdens de weekenda terug naar hub huis in Etaples.
De vissers van Etaples varen op het Kanaal, van de Belgische grens tot de volle zee voor Cotentin.

De volgende facetten van de visserij worden ook behandeld in de ronleiding en folder.
De Franse visserij.
Opleiding van vissers.
Scheepsbouw.
Even kijken hoe het leven aan boord is georganiseerd.
De maritieme coöperastie van Etaples.
De Loubet-kaai in Boulogne sur mer.
Het stuurhuis.

Afgewisseld met film voorstellingen.
Ook kunnen in grote bassins vele gevangen vissoorten levend worden bewonderd.
Een compleet stuurhuis is er geplaatst met alle gebruikelijke en benodigde navigatie en visserij apperatuur en een animatie nabootsing van een slingeren en stampend schip.

Wat mij persoonlijk op viel was de opslag van vis aan boord en de aanvoer op de afslag in kunststof kisten met deksel.
Aan boord na strippen werd de vis gespoeld, in de kuststof kisten gedaan, hierna het ijs toegevoegd en met een vel kunststof afgedekt en werd de kist met deksel gesloten en voorzien van etiket met de soort vis.

Ik heb er enkele uren met veel plezier rond gekeken en ik ga zeker nog eens terug om het nogmaals te zien en te beleven.
Zelfs mijn vrouw was erg enthousiast over hetgeen werd tentoongesteld en merkte op dat het Schevenings museum hier echt niet aan kon tippen.

Cor

                                                                           


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 28-05-2011, 13:54:17
Zo te zien en horen is het over en sluiten voor het Schevenings museum, dus als je wil kijken je heb tot eind 2011.

Het Muzee Scheveningen zal de deuren moeten sluiten in 2012 als de gemeente niet het muzee gaat helpen. Dat was de boodschap van Algemeen directeur Paul de Kievit aan de commissie samenleving in een inspraaktekst op 26 mei. Volgens de Kievit zullen versnelde bezuinigingen op alle gesubsidieerde arbeidsplaatsen in 2011 en 2012 het Muzee de nek omdoen. Vooral de achteraf door het college aangepakte WIW banen zullen 58% van het personeelsbestand van het Muzee raken! 

Einde in zicht!
Tijdens de door de SP op de agenda gezette commissievergadering ( gesteund door de PPS en Groen links fractie en tijdens de behandeling bijgevallen door de PVV) reageerde wethouder Marjolein de Jong laconiek op de noodkreet van de algemeen directeur van het Muzee en de fracties van PPS en PVV. Volgens de Jong heeft zij vanuit haar wethouderspost geen geld en wist het Muzee al langer dat er aan gesubsideerde banen een einde zou komen. Het feit dat ook de WIW banen moeten verdwijnen nadat het Muzee een sluitende en accountant waardige begroting had ingediend had het Muzee kunnen zien aankomen aldus de wethouder. Dit ondanks het feit dat de WIW banen niet in het coalitieaccoord stond maar wel via de raad eind 2010 is goedgekeurd. Dit na goedkeuring van de begroting door het Muzee.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 28-05-2011, 19:07:44
C.Bal

Jammer dat het zo moet lopen.

Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 31-05-2011, 18:10:58
Nog een kleine aanvulling op het verhaal van het visserij museum in Etaples sur mer.
Zo wel in de getoonde film tijdens de rondleiding,  als in de Nederlandse taal uitgebrachte beschrijving van het ten toongestelde, is er sprake van verkoop van vis per telefoon of fax. aan groothandelaren tijdens de thuis reis, voordat de vis in de afslag is aangeleverd.
De te betalen prijs wordt pas bepaald na de afslag in de veiling ,van dezelfde soort vis, qua grootte en kwaliteit.
Is deze werkwijze ook van toepassing bij Nederlandse vis veilingen ?

Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 06-06-2011, 07:39:53
In de folder van het visserij museum in Etapples viind ik het volgende..

Trawler van de industriële visserij vertrekken voor tochten van twee weken.
De 12 tot 17 bemanningsleden vissen met de trawl op grenadiervis,keizersvis en koolvis. op een diepte van 30 tot 500 meter.
De vis wordt gevangen ten noorden van de Noordzee, ten westen van Ierland of ten noorden van Schotland.

Ik had nog nooit van grenadier en keizersvis gehoord.
Google geeft al evenmin niet veel oplossingen.
Praat wel over koraalriffen waar deze vis wordt gevangen.
Ik weet niet of ik in de genoemde gebieden koraalriffen zal aantreffen.

Wel wordt vermeld dat het een baarsachtige vis is.

Is het misschien een roodbaars waar de duitse IJsland trawlers veel op visten.
Welke ook wel werd gevangen door de Nederlandse IjsJand trawlers, maar dan deze vis aan de afslag van Cuxhaven moesten verkopen, daar meestal voor deze vis in Nederland geen afzet was.

Rond 1948 werd door de Sch. 310 met schippper Maarten Buijs ook twee expirementele trawlreizen naar IJsland gemaakt.
Deze reizen waren geen succes. Ook hier was sprake van roodbaars, waar in Nederland geen afzet voor was.

Wie weet de oplossing ?
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 06-06-2011, 10:00:22
 was toch koolvis waar de duitsers gek op waren  en die ijmuidense schepen vaak in Duitsland aan de wal brachten


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vink op 06-06-2011, 10:38:20
Ja rinus dat is waar rv


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 06-06-2011, 11:26:24
Rinus en Vink,
Koolvis werd ook vaak gelost in Cuxhaven.
Ook door Scheveningse trawlschepen.
Op deze site heb ik wel degelijk foto's gezien van Duitse hektrawlers
met netten vol roodbaars.
Koolvis werd apart genoemd in het uittreksel van de Etaples folder.
gr.
Cor



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Rinus.N op 06-06-2011, 11:32:38
Rinus Vink is de eksper hij heeft dit zelf gedaan


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 08-06-2011, 19:21:04
Grenadiersvis

Zoutwater vis
Straalvormige vis uit de orde van de kabeljauw achtigen.
Maxemaal 100 cm lang. gewicht 10 a 20 kg.
Deze vis prefereert een diepwater klimaat en leeft hoofdzakelijk in de Artantische oceaan.
Leeft op een diepte van 180 tot 2200 meter.
De grenadiersvis is voor de visserij van aanzienlijk commercieel belang.

Van de Keizersvis is alleen bekend wat al eerder is verteld.
Deze vissoort komt ook niet voor op de aanzienlijke lijst van vissoorten van de vishandel Smidt in Rotterdam.

Waarschijnlijk zal het een Belgische benaming zijn, want de Nederlandse vertaling van de folder, lijkt mij gemaakt te zijn door een Vlaming, gezien bepaald woord gebruik , zinsbouw en uitdrukkingen.

Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 20-06-2011, 18:17:26
Keizersvis,
Ik heb contact gezocht met de firma Schmidtvis.
Van hen de volgende e-mail ontvangen.

Geachte heer Spaans.

Zoals u weet zijn er in elk land wel verschillende namen voor dezelfde soort vis.
De Keizersvis kennen wij als Berix en is rood van kleur.
Met vriendelijke groeten.
Wil van Merkensteijn

Zou hier dan toch roodbaars worden bedoeld ?

Cor



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 20-06-2011, 20:11:12
Ik heb dit voor je gevonden Cor, ik hoop dat je er wat aan hebt.

Grt.

Rode beryx, echte beryx, roodbaars / SLIJMKOPPEN
Splendid alfonsino (En), Sudlicher Kaiserbarsch (D), Alfonsino besugo, besugo Americano (E), Beryx, Beryx long (F), Berice rosso (I), Roodbars (Nl) . Slank beryx (Afr), Pragt-beryx (Da), Slender alfonsino (En), Fagursekur (Is), Kinmedai (J), Alfonsino comprido (Moz-E), Slender beryx (NZ)
De roodbaars is wereldwijd in tropische wateren te vinden, met uitzondering van de noordoostelijke Grote Oceaan en de Middellandse Zee. Hij kan tot 70 cm lang worden. De dieren leven in scholen in de diepere wateren aan de rand van het continentale plat, meestal op een diepte van 180 tot minstens 1300 m. Vaak zwerven ze in de buurt van riffen en rotsen rond en houden zich daarbij bij voorkeur bij de bodem op. ’s Nachts zoeken de roodbaarzen de bovenste waterlagen op. De jonge dieren leven op verschillende waterdiepten. De soort voedt zich met kleinere vissen, kreeftachtigen en koppotigen. Hun schubben dragen stekels en voelen daarom erg ruw aan. Na hun dood wordt het hele lijf roodachtig. Roodbaarzen worden vaak door diepzeevissers gevangen. Het vlees komt bevroren in de handel en wordt gekookt, gestoofd of gebraden genuttigd.


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 21-06-2011, 07:53:38
Schub,
In dank aanvaart.
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: reuzekee op 21-06-2011, 16:05:07
was toch koolvis waar de duitsers gek op waren  en die ijmuidense schepen vaak in Duitsland aan de wal brachten

.... Inderdaad  ook vele scheveninge vissers schepen deden vaak Cuxhaven .... een voorbeeld een van mijn ooms, Piet Visser,  heeft lange tijd, ik denk voor frank vrolijk, Cuxhaven aan gedaan .... resultaat is dat hij met een duitse is getrouwd ... dus met mijn tante Edit.
Was destijds vreemd ... trouwen met een duutse.???? .  


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 21-06-2011, 16:34:15
Schub,
Om de verwarring nog groter te maken het volgende.
Ik heb de dame in kwesie de volgende e-mail gestuurd en waarop ook weer anrwoord heb ontvangen.

Mevr.
Bedankt voor uw informatie.
Betreffende naam komt ook niet voor in uw lijst van vissoorten
Wordt hiermee soms roodbaars bedoeld.
Bvd.
C.Spaans

Het ontvangen antwoord.

Nee. Hij heet officieel Byrix SPP of Alfonsynes.
Wij noemen hem wel Keizersbaars.
Wij verkopen hem zelden.
Roodbaars heet Racasse du Nord om het gemakkelijk te maken.

gr.
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: De spienet op 21-06-2011, 18:11:17
bedankt cor mijn zoon op de go 1 had eens paar van deze visjes liggen en toen vroegen ze de naam van die vissen aangezien ik ze wel eens gezien had in de caraibse zee wist ik dat het kaiserfisch was ze hebben nooit gelooft maar nou dank zij jou heb ik mijn zin groet.henk


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 21-06-2011, 18:11:40
Dan Zal ik het nog makkelijker maken Cor. ;D
Volgens het online woordenboek is de vertaling voor Racasse du Nord het volgende.

Vertaling van rascasse du Nord, FR>NL
      
In de praktijk:
FR: rascasse du Nord
NL: noorse schelvis

FR: rascasse du Nord, grande sébaste, sébaste, sébaste atlantique, rascasse de Norvège
NL: roodbaar


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: schubbereet op 21-06-2011, 18:15:09
bedankt cor mijn zoon op de go 1 had eens paar van deze visjes liggen en toen vroegen ze de naam van die vissen aangezien ik ze wel eens gezien had in de caraibse zee wist ik dat het kaiserfisch was ze hebben nooit gelooft maar nou dank zij jou heb ik mijn zin groet.henk

Gooi het maar in m`n pet Henk, als je op internet gaat zoeken naar Kaiserfisch, krijg je deze afbeelding te zien en die lijkt in de verste verten niet op een roodbaars ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 21-06-2011, 18:26:05
Schub.
Wat een bezoek aan een visserij museum over hoop kan halen !
Ik ga het nu eens bij onze zuider buren proberen.
Kijken wat zij van de Keizersvis maken.
U hoort het t.z.t.
gr.
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vink op 21-06-2011, 19:36:57
TEUN WAS MENT VISSER EEN BROER VAN PIET RV


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Post Boy op 22-06-2011, 15:49:23
We hebben ook nog de Red snapper,ook een roodbaars achtige vis.

Deze vis komt vooral voor in tropische/ subtropische zeeen.

Zie ( GOOGLE Red Snapper.)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: reuzekee op 22-06-2011, 15:53:47
TEUN WAS MENT VISSER EEN BROER VAN PIET RV


Citaat
... yes, en ook van mijn vader..tv  


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 22-06-2011, 16:25:46
De verwarring omtrent de roodbaars is groot.

Op de weekmarkt in Hulst ( Zeeuws Vlaanderen )  komen veel Belgische kopers..Ook vis wordt veel door deze lui gekocht.

Op deze markt staan 3 "visboeren " waarvan er 2 uit Breskens komen.
De rode poon staat in de verkoopwagens aangeduidt als Roodbaars.
Deze verkopers zullen best wel beter weten.

Ik denk dat warenwet inspecteiurs dit niet zullen goed keuren, of deze controleurs komen niet zo ver in het zuiden en kunnen deze handelaren dus een beetje "rotzooien".

Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 22-06-2011, 16:43:38
De volgende e-mail heb ik naar het visserij museum in oostende gestuurd/
 
Mevr / Mijnh.
 
Kort geleden bezocht ik het visserij museum in Etaples sur mer. 30 km. bezuiden Boulogne..
Erg interssant museum.
Het museum had ook een folder in de Nederlandse taal met de uitleg wat er in dit museum  te zien was .
Volgens mij, afgaande op woord gebruik, is deze vertaling door een Vlaming gemaakt..
Over een gedeelte van de visserij vanuit Franse havens wordt het volgende geschreven..
 
De 12 tot 17 bemanningsleden vissen met de trawl op grenadiervis, keizersvis en koolvis op een diepte van 30 tot 500 meter.
De vis wordt gevangen ten noorden van de Noordzee, ten westen van Ierland of ten noorden van Schotland en wordt tot aan de
terugkeer in Frankrijk in ijs bewaard..
 
Grenadiervis en koolvis kan ik begrijpen en is bekend.
Keizersvis is mij onbekend en in Nederland wordt hierover een verschillende uitleg gegeven.
 
Ik ben in de veronderstelling dat hiermee Roodbaars wordt bedoeld.
 
Kunt u mij vertellen wat uw (  of Vlaanse  ) uitleg is over de Keizersvis.
 
Bij voorbaat mijn dank.
 
C.Spaans


Het volgende antwoord terug ontvangen.

Keizersvis komt voor in de Rodezee boven  de koraal riffen.

Ik heb maar een bedankje terug gestuurd en hen verteld dat ik dit ook wel te weten was gekomen en dat deze soort vis dan ook mooeilijk in de noordelijke Atlantische oceaan kan rond zwemmen en de vissers hier aan geen broodwinning zullen hebben.

Cor




Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: kattukker op 23-06-2011, 06:07:31
Op reactie van vreemdeling inderdaad kom zelf ook regelmatig op de weekmarkten van Axel en Hulst,en is mij ook opgevallen dat de visboeren het daar niet nauw nemen met het geven van namen aan vis.
Kleine kabeljauw filet was gewoon schelvis filet
Atlantische tong filet was pangus filet.
Maakte er eens een opmerking over bij desbetreffende kraam werd mij niet in dank afgenomen ,kotom ik kon poten maken.

gt


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: JaapvD op 23-06-2011, 10:21:58

 Met je staart tussen je poten zeker ;D

              grts Jaap


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vink op 23-06-2011, 10:47:39
WELKOM BAS  RINUS V


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 18-07-2011, 16:18:46
 Het raadsel rond de keizers vis is nog steeds niet opgelost.
Enkele weken geleden heb ik het visserij museum in Frankrijk de volgende e-mail gestiurd/
Tot op heden nog steeds geen antwoord terug ontvangen en zal binnenkort nog eens per brief dezelfde vragen stellen.,misschien dat een brief eerder zal worden beantwoord.

 Chère Madame, cher Monsieur,

Le 19 mai passé j’ai visité votre musée Maréis.
Durant ma visite j’ai reçu une brochure en langue Néerlandaise avec une description des choses á découvrir dans le musée.
J’étais agréablement surpris par tous ce que vous aviez étalés dans votre musée.
Dans cette brochure il y a mention du suivant sur la pêche française :

« Dans la deuxième rangée il y a aussi des chalutiers de la pêche industrielle. Ces bateaux partaient pour des voyages de deux semaines. Sur ces chalutiers 12 à 17 hommes d`équipage faisaient de la pêche sur des grenadiersvis ( Coryphaenoides rupestris ), keizersvis ( Pomacanthus imperator )  et koolvis ( Pollchius virens ) dans une profondeur de 30 à 500 mètres.
Le poisson était capturé au nord de la Mer du Nord, a l’ouest de L’Irlande ou au nord de L’Ecosse et gardé dans la glace jusqu’au retour en France. »

Les poissons mentionnés nous tracasse un peu , moi et d’autres personnes.
Grenadiersvis et Koolvis nous sommes bien connus et sont bien mentionnés dans la liste extensive des poissons.
Mais le Keizersvis, bien que mentionné dans la liste des poissons, nous donne des problèmes. Car cette espèce se trouve normalement dans les récifs madréporique dans la Mer Rouge. et chez les isles de Bermudas.

Il me semble impossible que cette espèce se présent également dans le haut nord. Et en plus il me semble pas possible qu’on puisse être rendable dans la pèche de cette espèce sur ces chalutiers.
Pouvez vous me dire de quel poisson il s’agit dans votre cas ? Peut-être il s’agit d’une dénomination Flamande car je suis d’avis que vu de l’utilisation des mots et la syntaxe que la traduction du français en néerlandais de votre brochure a était faite par un Flamand.
Nous sommes d’avis que l’espèce en rubrique c’est le Roodbaars autrement dit la Rascasse du nord ou la Grande sébaste,Sébaste atlantique ou la Rascasse de Norvège.
Pouvez vous me dire la réponse sur cette question ?

Merci d’avance

C. Spaans
Les Pays Bas


Hierbij de nederlandse vertaling.

Geachte mevrouw / mijnheer,

Op 19 mei j.l.bezocht ik uw museum Maréis.
Bij mijn bezoek heb ik een  folder in de Nederlanse taal ontvangen met een beschrijving
wat er in het museum was te bezichtigen.
Ik was zeer aangenaam verrast over hetgeen u in uw museum hebt tentoongesteld.
In deze foder staat het volgende over de Franse visserij vermeldt.

Op de 2e rij staan eveneens trawlers van de industriele visserij.
Deze schepen vertrekken voor tochten van twee weken.
De 12 tot 17 bemanningsleden vissen met de trawl op grenadiervis,keizersvis en koolvis,
op een diepte van 30 tot 500 meter,
De vis wordt gevangen ten noorden van de Noordzee, ten westen van Ierland of ten
noorden van Schotland en wordt tot aan de terugkeer in Frankrijk in ijs bewaard

De genoemde vissoorten veroorzaken bij mij en ook anderen wat verwarring.
Grenadiersvis en koolvis zijn ons bekend en zijn vermeld in de uitgebreide lijst van
vissoorten.

De keizersvis geeft echter problemen.
In de lijst van vissoorten wordt de keizersvis wel degelijk vermeld.
Echter komt deze vissoort voor boven de koraalriffen in de Rode zee.
Het lijkt mij onmogelijk dat deze vissoort ook in het hoge noorden voor komt.
En het lijkt mij onmogelijk dat met deze vissoort rendabel kan worden gevist door de trawlers.

Kunt u mij vertellen welke vissoort hier wordt bedoeld.
Misschien is het een Vlaamse benaming van een vissoort,  daar ik van mening ben dat de folder
door een Vlaming uit het Frans is vertaald, gezien het woord gebruik en zinsbouw.

Ik en anderen met mij zijn van mening dat de bedoelde vissoort Roodbaars is, of ook wel genaamd...
Rascasse du Nord     of
Grande sébaste          of
Sébaste atlantigue     of
Rascasse du Norvege

Kunt u mij vertellen wat het juiste antwoord is ?

Bij voorbaat mijn dank.




Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: Pieterman op 18-07-2011, 18:42:16
Heel mooi Frans. Is uw Spaans ook zo goed? :D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: C. Bal op 18-07-2011, 20:47:38
Heel mooi Frans. Is uw Spaans ook zo goed? :D
En Schevenings  ;D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 20-07-2011, 09:06:54
Enige tijd geleden heb ik al eens wat artikelen op deze site geplaatst, afkomstig uit het boek.
"The Humble Dutch Herring "
door W.Preger
uitgave F.W.Cheshire PTY. LTD.
Melbourne 1944

In dit boekje staat ook een tekening uit 1939 van de graficus Cees Bolding.
De tekening heeft als naam , "The Herring Packers "
Voor de wat ouderen onder ons zal dit een leuke herinnering zijn aan de werkzaanheden in en met de haring,  aan de Scheveningse havens.
Het is een echt vooroorlogs "plaatje " van deze werkzaamheden en gebruikte werkkleding ,zoals ik die uit mijn jeugd mij nog kan herinneren.

Kort geleden ben ik in het bezit gekomen van het boek .....
         "De rand van Den Haag "
32 tekeningen van Willem Minderman
met begeleidende tekst van Dr. A. Schierbeek
uitgave L.J.C. Boucher Den Haag 1952

Van deze 32 tekeningen, gemaakt rond 1947, zijn er 8, gemaakt in de directe omgeving van Scheveningen.
2 hiervan en de eerder genoemde tekening wil ik u tonen met behulp , ook dit maal,  van Cor Harteveld.

De eerste tekening is van de sleephelling.  Deze tekening moet zijn gemaakt vanaf de plaats waar nu, aan de Dr.Lelykade, het appartementen complex "Maritiem 3 "staat.
Uit mijn jeugd kan ik mij nog herinneren dat wij, ofschoon het verboden was, van het bruggetje over de sluis gebruik maakten om op een snellere manier van af de nieuwe haven ons te verplaatsen naar de sleephelling of de Kom. Hierbij ook gebruik makend van de "breggetjes" waarop deze tekening het toenmalige ons zo bekende baggerschip Blanca, gemeerd ligt.

De 2e tekening is van het seintoestel ( ons beter bekend als palmhuisje of semaphore) en de zendmasten van Scheveningen Radio.
Deze tekening is gemaakt ongeveer vanaf het toenmalige terrein van Rijkswaterstaat achter het huis van de familie Bruinink, en is ongeveer nu de plaats waar het gebouw van de KNZRM staat.
Morgen hoop ik nog eens 3 tekeningen van tekst te voorzien en met behulp van C.H. ook deze te tonen.
 1


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 20-07-2011, 09:10:49
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-p-005ajpg.jpg)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 20-07-2011, 09:12:51
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-p-006ajpg.jpg)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 20-07-2011, 09:14:47
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-p-007ajpg.jpg)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 20-07-2011, 09:30:48
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-sch-008a.jpg)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 21-07-2011, 09:01:03
De voorgaande 3 tekeningen waren gemaakt aan de zuidzijde van ons dorp.
De 3 tekeningen van vandaag zijn gemaakt aan de Noordoost zijde er van.

De eerste is een gezicht op de duinen en de watertoren, gezien vanaf de Tapijtweg.

De no. 2 en 3 zijn van het stadspark Klein Zwitserland.
No. 2 toont een bruggetje gezien vanaf de Kwekerijweg.
No. 3 toont de kassen en kweekveldjes.
Zo ver als ik weet was dit een deel van de gemeentelijke groen voorziening.

Vooral voor de bewoners van Scheveningen dorp was dit een rustoord om hier de zondagse wandeling te maken en in mijn jeugd maakte mijn moeder met haar 4 kinderen hier vaak gebruik van .
Achter het toenmalige KLM gebouw was de ingang van het park. Je kon dit park geheel in het rond lopen, maar meestal werd aan de noordzijde de trappen beklommen naar de van Alkemadelaan en lopend langs de gevangenis en Stevinstraat . de weg huiswaards vervolgd.
Het was vanaf het Marcelisplein heen en terug een pittige wandeling.
In dit park maakten wij voor het eerst kennis met een,  voor ons Scheveningers,  een onbekende sport n.l. hockey.
Hier waren de speelvelden van de hockeyclub Klein Zwitserland.
In onze ogen van die tijd was het niet zo gepast om op zondag te sporten !

Vanuit Duindorp was het wel een heel eind verder lopen, maar ook zij hadden op loopafstand hun duinen en de Bosje van Poot om daar te kunnen wandelen.

In Klein Zwitserland was ook nog een woonhuis, waar de familie va.d Stelt woonde. De heer des huizes was de beheerder van de kwekerijen. Het was een groot gezin met veel dochters.
Een van de dochter huwde met een Scheveninger genaamd Taal en woonde in de Willem Beukels zn straat.
Een andere dochter huwde met een bakker en in de naoorlogse jaren hadden zij een brood en banketzaak in de Keizerstraat.
Een der zonen uit dit gezin is lang werkzaam geweest bij de recherche op de politie post in de Duinstraat.

De 3 niet getoonde tekeningen zijn die van het Catshuis, de Waterpartij ( eendenvijver ) en een gezicht op Scheveningen en het Kurhaus vanaf de Pompstationweg.
Deze laatste twee zijn erg onduidelijk en vaag, waarschijnlijk door de kaalslag van bomen en struiken gedurende de bezetting.



Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 21-07-2011, 09:04:08
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-p-008ajpg.jpg)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 21-07-2011, 09:06:06
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-p-009ajpg.jpg)


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: demarico op 21-07-2011, 09:10:44
(http://img.photobucket.com/albums/v305/demarico/lp-p-010ajpg-1.jpg)
Hallo Cor bedankt voor de prettige samenwerking tot wederhoren en
ziens allemaal de groeten en mooi weertje
gr.Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 21-07-2011, 09:14:55
Cor,
Mooi.
Hartelijk dank.
Cor


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: peter.rog op 21-07-2011, 12:49:08

juweeltjes van tekeningen en verhaaltjes, Vreemdeling en Marico oftewel duo Cor&Cor.

ik ben zelf van 1941, dus die beschrijving rond K.Z. is mij volkomen bekend of komt weer bovendrijven;
kan me nog vaag herinneren (of is het de herinnering van de herinnering?) dat, rond Pasen,
ons gezin met het gezin van Cor van Harten naar het braakliggende stuk grond gingen tussen
de van Alkemadelaan, Pompstationsweg en K.Z. om daar te picknicken....
heel eenvoudig....... gewoon lopes er-heen en met de benenwagen terug. ;)
vooral voor het kroost van Cor van Harten moet het toch wel een hele opgave zijn geweest,
want ze moesten nòg verder teruglopen! :D :D :D


Titel: Re: Herinneringën
Bericht door: vreemdeling op 21-07-2011, 13:23:03
Piet.
Deze twee stukjes duin tussen de gevangenis en Klein Zwitserland mij goed bekend.
Ook diverse keren als kind met mijn oiders daar vertoeft.
Tegenwoordig zou het picknick heten. maar wij moesten het toen wel met wat minder doen.
Heten deze twee stukken duin niet de "Landjes van de Rijer " of iets dergelijks..

Cor